Συλλογική ευθύνη

Με αφορμή το εξαιρετικό άρθρο της Πελιώς Παπαδιά στο περιοδικό Taλκ, με τίτλο Συλλογική ευθύνη: Ο ρόλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο σύγχρονο σχολείο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ https://www.talcmag.gr/hot/syllogos-goneon/ καταθέτω τις σκέψεις μου για την έννοια της “συλλογικής ευθύνης” που αναδεικνύεται στο συγκεκριμένο άρθρο.

Όπως γράφει η Πελιώ “Λίγο πριν από την επιστροφή στις αίθουσες, μίλησα με δυο μητέρες, την κ. Τώνια Αποστολίδου, Πρόεδρο του 4ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών και Project Manager σε εταιρία Δημοσίων Σχέσεων, και την κυρία Μάνια Μπικώφ, καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής, αθλήτρια και διεθνή εκπαιδεύτρια ναυαγοσωστικής, Πρόεδρο του 23ου Δημοτικού Σχολείου Καλλιθέας, οι οποίες παρουσιάζουν την ουσιαστική δουλειά που προσφέρουν, μαζί με τους συναδέλφους-γονείς, ώστε η σχολική ζωή να γίνεται πιο εύκολη για μαθητές, γονείς και δασκάλους”.

“Συλλογική Ευθύνη”. Ένας όρος τόσο σημαντικός και πολύτιμος για να βελτιώσουμε τη ζωή των παιδιών μας -και τη δική μας!!

Ο πιο “εύκολος” δρόμος είναι να θεωρήσουμε ότι πάντα φταίει ο “άλλος”, ότι τίποτα δεν λειτουργεί και τίποτα δεν θα αλλάξει. Ο άλλος δρόμος είναι να ευαισθητοποιηθούμε, να ενημερωθούμε, να εμπλακούμε ενεργά, ενισχύοντας την έννοια της κοινότητας, της συνεργασίας και της επικοινωνίας στο πλαίσιο του σχολικού περιβάλλοντος.

Ο δεύτερος δρόμος ασφαλώς είναι πολύ πιο δύσκολος, γιατί απαιτεί ψυχή, χρόνο, αφοσίωση, διάθεση για ουσιαστική αλλαγή. Ας τον ακολουθήσουν, επομένως, όσοι αντέχουν και όσοι πιστεύουν ότι για τα παιδιά μας αξίζει να προσπαθήσουμε περισσότερο και να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο αύριο.

Είναι πολύ σημαντικό να ακολουθήσουμε τα φωτεινά παραδείγματα σχολείων, μαθητών, εκπαιδευτικών και να τα προβάλλουμε στα ΜΜΕ, ώστε να δείξουμε ότι υπάρχει και αυτό το παράδειγμα και όπως τα κατάφερε ένα σχολείο, μπορεί και δεύτερο και τρίτο και τέταρτο….

Ας γίνει, κάποτε, και το καλό “μόδα”. Ας μιμηθούμε, κάποτε, και το καλό στη ζωή.

Το μήνυμά μας αυτήν τη σχολική χρονιά είναι πολύ Δυνατό! Στο επίκεντρό μας το παιδί και η προστασία της ανηλικότητας. Ενώνουμε τη φωνή και τις δυνάμεις μας.

Παρουσιάζουμε τα σοβαρά προβλήματα (και δεν προσπαθούμε να τα “κουκουλώσουμε”) από τη μία, προβάλλουμε τα θετικά πρότυπα από την άλλη. Καταγράφουμε τις σκέψεις και τις απόψεις των ίδιων των μαθητών, γιατί πολλές φορές τα παιδιά έχουν να μας πουν πολύτιμα πράγματα και να μας δώσουν σπουδαία μηνύματα.

Πάντα περιμένω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και τις δικές σας σκέψεις και τους δικούς σας προβληματισμούς στο mail μου: kardaraa@gmail.com και με πολύ μεγάλη χαρά δίνουμε τον λόγο σε μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονεί.

Συνεχίζουμε!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Γιατί δεν απαντάμε στη βία με βία;

Συγκινημένη, ενθουσιασμένη, ευτυχισμένη…σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, γιατί “αγκαλιάσατε” το χθεσινό θέμα σχετικά με τον σχολικό εκφοβισμό και τις καλές πρακτικές στο σχολείο και μου στείλατε μηνύματα, με τις δικές σας πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις και τους προβληματισμούς μας.

Σε συνέχεια λοιπόν του χθεσινού μου άρθρου, με τίτλο Ομιλία Τεχνόπολη (16/9/2018)-Σχολικός εκφοβισμός: Δεν απαντάμε στη βία με βία! που μπορείτε να διαβάσετε εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/2018/09/16/ομιλία-τεχνόπολη-16-10-2018-σχολικός-εκφοβισ/ θα αναφερθώ σήμερα στους λόγους, για τους οποίους, με τρόπο απόλυτο και κατηγορηματικό, τάσσομαι κατά της βίας μεταξύ ανηλίκων και κρίνω εξαιρετικά επικίνδυνο το μήνυμα στα παιδιά μας να απαντήσουν με βία στη βία.

Πολλοί γονείς προβληματίζονται “θα τολμήσει να χτυπήσει το παιδί μου άλλο παιδί στο σχολείο και εκείνο δεν θα απαντήσει με ξύλο;. Με τη σειρά μου, όμως, θα θέσω τα ακόλουθα ερωτήματα:

Κατ’ αρχάς πού φοβούνται οι γονείς ότι θα λάβει χώρα το περιστατικό μεταξύ παιδιών Δημοτικού; Στην τάξη; Στο πραύλιο; Εάν αναφερόμαστε στο σχολικό περιβάλλον, είναι υποχρεωμένη η εκπαιδευτική κοινότητα και η διεύθυνση του σχολείου να διασφαλίσουν ότι δεν θα συμβούν ανάλογα περιστατικά. Επομένως, το καίριο ερώτημα για μένα δεν είναι εάν θα δείρει το ένα παιδάκι το άλλο στο σχολείο, αλλά γιατί να μην αντιδράσει έγκαιρα η εκπαιδευτική κοινότητα προλαμβάνοντας και αντιμετωπίζοντας αποτελεσματικά ανάλογα ακραία περιστατικά; Οι γονείς πρέπει να αισθάνονται ασφάλεια όταν αφήνουν τα παιδιά στο σχολείο. Σε διαφορετική περίπτωση, το πρόβλημα είναι σοβαρό και πρέπει να το αντιμετωπίσουν, χωρίς χρονοτριβή.

Δεύτερη ερώτηση, διασφαλίζουμε ότι το παιδί που θα απαντήσει με βία δεν θα κινδυνεύσει με πιο εκτεταμένο τραυματισμό; Η βία είναι βία και το να προτρέπουμε ανήλικους μαθητές να την χρησιμοποιούν δύναται να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για τη σωματική τους ακεραιότητα και την ψυχική τους υγεία.

Τρίτη ερώτηση, θέλουν να απαντήσουν όλα τα παιδιά με βία; Ή μήπως αυτή είναι η επιθυμία των γονιών που προβάλλουν στα παιδιά τα δικά τους “θέλω” για να δείξουν ότι και το δικό τους παιδί είναι “δυνατό”; Μας έχει απασχολήσει η ευαισθησία που μπορεί να έχει ένα παιδί; Τα “πιστεύω” και τα ιδανικά του; Δεν είναι όλα τα παιδιά άγρια, ούτε χρησιμοποιούν βία στις σχέσεις τους. Έχω μιλήσει, στο πλαίσιο των ερευνών αλλά και ως εκπαιδευτικός, με πολύ συγκροτημένα παιδιά με ώριμη σκέψη και μεστό λόγο που, αν και έχουν τη σωματική διάπλαση να αμυνθούν και μέσω αθλητισμού έχουν γνώση του πώς να χρησιμοποιήσουν τη σωματική τους δύναμη, συνειδητά δεν επιλέγουν τη βία. Αυτό, πιστεύω, ότι οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι έχουν καταφέρει να διαμορφώσουν μια δυνατή προσωπικότητα και να αναπτύξουν τις απαιτούμενες δεξιότητες ώστε να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους με αποτελεσματικούς τρόπους που πρέπει να είναι το κύριο ζητούμενό μας.

Ας μην υποτιμάμε τα παιδιά! Γιατί θεωρώ “υποτίμηση” να πούμε στο παιδί “χτύπα κι εσύ”. Πολλές φορές, ευτυχώς, τα ίδια μας δίνουν πολύτιμα μαθήματα ζωής και στην τελευταία για το θέμα έρευνά μου κατέγραψα τις σκέψεις τους “το ξύλο δεν είναι λύση”, “η απάντηση είναι ο διάλογος και η συνεργασία”.

Συνεπώς, εάν οι εκπαιδευτικοί ενισχύσουμε τις αξίες και τα ιδανικά τους, τους εξηγήσουμε ότι η διαφορετικότητα μας καθιστά όλους μοναδικούς και ξεχωριστούς και εφαρμόσουμε εκπαιδευτικές δράσεις που στόχο έχουν να καλλιεργήσουν το συνεργατικό πνεύμα των μαθητών και την έννοια της κοινότητας, τα αποτελέσματα θα είναι πολύ θετικά. Προτεραιότητά μας είναι να “χτίσουν”, σταδιακά, μια δυνατή προσωπικότητα, γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική δύναμη και όχι στα χέρια!

Ασφαλώς, όπως τόνισα στο χθεσινό μου άρθρο, η βία δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή! Να μην δεχτούμε κανένα παιδί να στιγματίζεται, να περιθωριοποιείται, να υπομένει τη βία. Πρεπει να μάθουμε σε κάθε παιδί να διεκδικεί το δίκιο του, να προστατεύει τα δικαιώματά του και να υψώνει τη φωνή του στον συμμαθητή του που τον εκφοβίζει. Παράλληλα, ο εκπαιδευτικός οφείλει να στέκεται δίπλα σε όλα τα παιδιά και με τρόπο όχι παρεμβατικό αλλά ουσιαστικό να τα φέρνει πιο κοντά. Τέλος, όπου απαιτείται εξειδικευμένη γνώση και προσέγγιση μιας κατάστασης, ο εκπαιδευτικός να ενημερώσει έγκαιρα τη διεύθυνση του σχολείου και τους αρμόδιους φορείς όπου κρίνεται αναγκαίο. Εξίσου ο γονιός, όταν αισθάνθεται ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει μια κατάσταση, να μη νιώθει ενοχές αλλά ούτε και να αδιαφορεί. Να ζητήσει τη βοήθεια των ειδικών, ώστε να αντιμετωπίσει το θέμα.

Συνοψίζοντας, το δικό μας μήνυμα ως εκπαιδευτική κοινότητα ας είναι δυνατό, σαφές και ξεκάθαρο! Λέμε “όχι” στη βία σε κάθε έκφανση και μορφή και προσπαθούμε με επιμονή και υπομονή, με αγάπη για το παιδί και πραγματικό ενδιαφέρον, με τρόπους αποτελεσματικούς να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας, τις εντάσεις και τις συγκρούσεις, όπως άλλωστε καλούμαστε να κάνουμε στην ενήλικη ζωή μας. Εάν τα πράγματα ξεφύγουν από τον έλεγχό μας, ζητάμε την απαιτούμενη βοήθεια!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Ομιλία Τεχνόπολη (16/9/2018)-Σχολικός εκφοβισμός: Δεν απαντάμε στη βία με βία!

Πραγματοποιήθηκε σήμερα (16/9/2018) η ομιλία μου στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, με κεντρική θεματική τον σχολικό εκφοβισμό και καλές πρακτικές στο σύγχρονο σχολείο. Το πιο ωραίο και συγκινητικό μέρος της ομιλίας ήταν οι καίριες τοποθετήσεις των μικρών μου φίλων στο ακροατήριο, των μαθητών Δημοτικού που ήθελαν να καταθέσουν τις δικές τους σκέψεις και εμπειρίες από το σχολείο.

Η παρουσία μάλιστα των παιδιών στη σημερινή μου ομιλία, με οδηγεί στη διαπίστωση ότι σε ομιλίες με ανάλογες θεματικές ο μαθητικός πληθυσμός πρέπει αναμφίβολα να συμμετέχει και να παρεμβαίνει. Γιατί ο λόγος των παιδιών είναι πολύ ουσιαστικός και δίνει την ευκαιρία σε εμάς τους ενήλικους να κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις, πώς αντιδρούν αλλά και τι τους προβληματίζει περισσότερο.

Τα παιδιά, λοιπόν, ανέδειξαν πολύ σημαντικές πτυχές του θέματος σήμερα. Αναφέρω τα σημεία που μου έδωσαν το έναυσμα για να γράψω το σημερινό μου άρθρο.

Πρώτον, η σπουδαιότητα του παράδειγματος που εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί δίνουμε στα παιδιά. Ο μικρός μαθητής αναφέρθηκε σε περιστατικά διαπληκτισμού της δασκάλας του με άλλους δασκάλους μπροστά στους μαθητές, στοιχείο που του είχε προκαλέσει πολύ αρνητική εντύπωση. Μια εικόνα που καταγράφηκε στο μυαλουδάκι του παιδιού, ακριβώς γιατί το κάθε παιδί έχει ανάγκη από έναν εκπαιδευτικό πρότυπο που θα του δείξει, με το δικό του παράδειγμα και τη δική του στάση ζωής, θετικούς τρόπους έκφρασης και αντιμετώπισης των εντάσεων με τους συμμαθητές του.

Όταν ο ίδιος ο εκπαιδευτικός ή ο γονιός καταφεύγει στη χρήση βίας -σωματικής, λεκτικής, ψυχολογικής- για να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του, είναι πολύ πιθανόν το ίδιο να κάνει το παιδί. Άλλωστε, η σχολική βία λαμβάνει πολλές μορφές και εκφάνσεις και αφορά όχι μόνον τη βία στις σχέσεις μεταξύ μαθητών, αλλά και τις εκφοβιστικές συμπεριφορές από τους εκπαιδευτικούς στους μαθητές, από τους μαθητές στους εκπαιδευτικούς και μεταξύ των εκπαιδευτικών αλλά και εκπαιδευτικών-διεύθυνσης.

Το δεύτερο πολύ σημαντικό θέμα που αναδείχθηκε από τα ίδια τα παιδιά είναι ο τρόπος παρέμβασής τους σε περιστατικά εκφοβισμού, στα οποία γίνονται μάρτυρες. Το μήνυμά μας ήταν δυνατό: δεν μένουμε αμέτοχοι, ούτε αδιάφοροι και απαθείς, αλλά παρεμβαίνουμε με τρόπο ουσιαστικό, ζητώντας από τους συμμαθητές να ηρεμήσουν και να τα βρουν μεταξύ τους με διάλογο. Με μεγάλη χαρά άκουσα τον δομημένο λόγο τόσο μικρών παιδιών που αντιλαμβάνονταν την αξία της επικοινωνίας και εκεί ακριβώς πρεπει να επιμείνουμε, ως εκπαιδευτικοί και ως γονείς.

Είναι σπουδαίο να διδάξουμε τους μαθητές, πέρα από τα μαθήματα/παράλληλα με τα μαθήματα και τη διδακτέα ύλη, αξίες ζωής και πρωτίστως πώς να γίνουν όλα μια αγκαλιά, να ενώσουν τη φωνή τους και τις δυνάμεις τους και να πάρουν ξεκάθαρα θέση κατά της βίας, κατά του στιγματισμού και της περιθωριοποίησης.

Στο σημείο αυτό η εκπαιδευτική κοινότητα πρέπει να αξιοποιήσει, όπως υπογραμμίσαμε, όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της και τις πολύτιμες εκπαιδευτικές μεθόδους. Να μην αφήσει κανένα παιδί μόνο του σε θρανίο, να αναθέσει ομαδικές εργασίες/projects σε μαθητές που μπορεί να μην είναι φίλοι εκτός τάξης (ενδεχομένως έχουν και εντάσεις μεταξύ τους), αλλά μέσα από την εργασία θα μάθουν να συνεργάζονται και να θέτουν κοινούς στόχους προς υλοποίηση. Επίσης, ο εκπαιδευτικός να συζητά με τα παιδιά και να τους δίνει τον λόγο και την ευκαιρία να εκφράσουν τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους.

Εάν ο εκπαιδευτικός αδυνατεί να αντιμετωπίσει μια κατάσταση ή μια κατάσταση λαμβάνει ανεξέλεγτες διαστάσεις, δεν πρέπει να αισθανθεί άσχημα, γιατί και αυτό μπορεί να συμβεί σε όλους μας. Δεν πρέπει όμως, σε καμία περίπτωση, να κλείσει τα μάτια στο πρόβλημα, αλλά να ενημερώσει έγκαιρα τη διεύθυνση και -όπου χρειαστεί- να ζητηθεί η καθοδήγηση από τους αρμόδιους φορείς και την επιστημονική κοινότητα που εξειδικεύεται σε αυτά τα θέματα.

Θα ολοκληρώσω το σημερινό άρθρο με το πολύ σημαντικό ερώτημα που μου έθεσε μια μητέρα και το οποίο αποτελεί προβληματισμό πολλών γονέων. Το ερώτημα είναι “γιατί να μην απαντήσει με βία και το δικό μου το παιδί, εάν ο συμμαθητής του ασκήσει βία πάνω του;”.

Η απάντησή μου είναι κατηγορηματική. Κρίνω εξαιρετικά επικίνδυνο να περάσουμε, ως γονείς, στο παιδί μας το μήνυμα ότι στη βία απαντάμε με βία, για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, γιατί αυτό σημαίνει ότι προτρέπουμε ανηλίκους να εμπλακούν σε διαπληκτισμούς που ενδεχομένως τους οδηγήσουν στο νοσοκομείο με βαρύτατους τραυματισμούς, καθώς η βία μπορεί να λάβει ανεξέλεκτες διαστάσεις. Δεύτερον, γιατί το παιδί δεν θα διδαχθεί αποτελεσματικούς τρόπους αντιμετώπισης των προβλημάτων ούτε στην ανήλικη, ούτε αργότερα στην ενήλικη ζωή του. Το σχολείο είναι άλλωστε η μικρογραφία της κοινωνίας. Επομένως, και στον κόσμο των ενηλίκων το άτομο θα κληθεί να αντιμετωπίσει τη βία -όχι απαραιτήτως σωματική, αλλά λεκτική, συναισθηματική, ψυχολογική-. Θα αντιδράσει και τότε με βία; Αν, για παράδειγμα, διαπληκτιστεί με τον συνάδελφό του στον χώρο εργασίας, θα καταφύγει σε γρονθοκοπήματα για να την αντιμετωπίσει; Δεν πρέπει να έχει μάθει από παιδί να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής;

Από την άλλη, το μήνυμα “δεν απαντάμε στη βία με βία”, δεν σημαίνει ότι ανεχόμαστε τη βία ή ότι την υπομένουμε παθητικά. Αυτό αξίζει να γίνει κατανοητό από όλους τους γονείς. Λέμε ασφαλώς ένα δυνατό “όχι” στη βία! Αλλά χωρίς να χρησιμοποιήσουμε εμείς βία. Λέμε “όχι” με τα λόγια και τις πράξεις μας. Και εδώ έγκειται ο ουσιαστικός και πολύτιμος ρόλος των γονέων και των εκπαιδευτικών: να διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να διεκδικούν το δίκιο τους και να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους, με τον λόγο τους και τις πράξεις τους. Πώς να απομακρυνθούν από τα παιδιά που έχουν απέναντί τους επιθετικές τάσεις και πώς με έναν πολύ ισχυρό λόγο να δείξουν ότι δεν πρόκειται να δεχτούν τη βία, όποια μορφή κι αν λαμβάνει. Ασφαλώς, πάντα με την πολύτιμη καθοδήγηση του εκπαιδευτικού που έχει καθήκον να επιλύει έγκαιρα και αποτελεσματικά τις εντάσεις. Είναι ανεπίτρεπτο να “πέφτει ξύλο” σε αυλές σχολείων, όπου ο κάθε γονιός αφήνει το παιδί του πιστεύοντας ότι βρίσκεται σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Η ευθύνη των εκπαιδευτικών είναι τεράστια, γιατί μιλάμε για ανήλικους.

Συνοψίζοντας, όπως τόνισα σε προηγούμενο άρθρο αλλά και στη σημερινή μου ομιλία, τα προβλήματα δεν λύνονται δια μαγείας. Ούτε υπάρχουν μαγικές συνταγές. Ωστόσο με αγάπη για το παιδί και την παιδεία, με μεθοδικές και συστηματικές δράσεις, με αξιοποίηση των πολύτιμων εκπαιδευτικών μέσων, με ενεργό συμμετοχή των μαθητών και ανάληψη ευθυνών και ασφαλώς με διάθεση για αλλαγή, θα καταφέρουμε να κάνουμε το επόμενο σημαντικό βήμα που αφορά την αποτελεσματική αντιμετώπιση των εντάσεων στο σύγχρονο σχολείο, σε μια κοινωνία που αλλάζει.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Συζητάμε για το παιδί στο πλαίσιο του σύγρονου σχολείου

Σε λίγες ώρες συζητάμε για το παιδί στο σύγχρονο σχολείο. Το παιδί, πάντα, στο επίκεντρό μας!

Εντάσεις μεταξύ μαθητών στο σύγχρονο σχολείο και επιθετικές συμπεριφορές ως μέσο “έκφρασης”: Κατάθεση προτάσεων για την αντιμετώπιση εκφοβιστικών συμπεριφορών στο σχολικό περιβάλλον” είναι ο τίτλος της ομιλίας μου που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 16-9-2018, στις 2 το μεσημέρι (14:00-15:00), στο πλαίσιο του φεστιβάλ Π100- Πλανήτης Τεχνόπολη.

Ένα θέμα που αφορά παιδιά, εκπαιδευτικούς, γονείς αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Στόχος μας είναι να ξεκινήσουμε τη νέα σχολική χρονιά με χαμόγελο, χαρά, δημιουργικότητα και πολλή αγάπη!

Πεποίθησή μου είναι ότι οι εντάσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν, εάν έγκαιρα μεριμνήσουμε για τη δημιουργία ενός όμορφου και θετικού περιβάλλοντος, όπου οι μαθητές θα μάθουν να συνεργάζονται αρμονικά, να επικοινωνούν μεταξύ τους και με τους διδάσκοντες και να εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους.

Σας περιμένω για να συζητήσουμε το θέμα. Η εκδήλωσή μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για περισσότερες πληροφορίες: https://www.facebook.com/events/898950623638887/

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Το ΚΕ.Μ.Ε. συνεχίζει τη δημόσια προβολή θεμάτων εγκληματολογίας

“Εγκλήματα κατά της ζωής, παιδιά και ΜΜΕ: προβληματισμοί και προκλήσεις” στον Ιανό (10/9/2018).

Μια πολύ σημαντική στιγμή για εμάς και σας ευχαριστούμε θερμά για την πολύτιμη στήριξη. Με τις εισηγήσεις μας επιχειρήσαμε να καλύψουμε το θέμα από εγκληματολογική, νομική, δημοσιογραφική και ψυχολογική πλευρά. Θα ακολουθήσει η αναλυτική παρουσίαση από την εκπαιδευόμενή μας στο ΚΕ.Μ.Ε. και μέλος της επιστημονικής μας ομάδας για τη γλώσσα της φυλακής, κ. Βασιλική Σταθοπούλου. Η προστασία της ανηλικότητας και η διασφάλιση των δικαιωμάτων του ατόμου βρίσκονται ασφαλώς στο επίκεντρό μας. Το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος συνεχίζει δυναμικά τη δημόσια προβολή θεμάτων εγκληματολογίας.

Η ανάρτηση που ακολουθεί και οι φωτογραφίες έχουν αντληθεί από τη σελίδα του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
https://www.facebook.com/Κέντρο-Μελέτης-του-Εγκλήματος-365673366919481/

“Η εκδήλωση του ΚΕ.Μ.Ε. με θέμα: “Εγκλήματα κατά της ζωής, παιδιά και ΜΜΕ. Προκλήσεις και προβληματισμοί” στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία στην κατάμεστη αίθουσα εκδηλώσεων του Ιανού! Οι εισηγήσεις των ομιλητών κκ Γιάννη Πανούση, Φώτη Σπυρόπουλου, Διονύση Χιόνη, Αγγελικής Καρδαρά και Σουζάνας Παπαφάγου κινήθηκαν σε υψηλά επίπεδα και κάλυψαν το θέμα από εγκληματολογική, νομική, δημοσιογραφική και ψυχολογική πλευρά. Η δημόσια προβολή θεμάτων Εγκληματολογίας συνεχίζεται δυναμικά από το ΚΕ.Μ.Ε. και τους συνεργάτες του! Ευχαριστούμε την επιστημονική συνεργάτιδά μας Αγγελική Καρδαρά για την υλοποίηση της εκδήλωσης, τον Γιώργο Καραϊβάζ για τον συντονισμό της συζήτησης και τον Δάσκαλό μας Γιάννη Πανούση για την συνεχή έμπρακτη στήριξή του”.

Σας ενημερώνω, κλείνοντας, ότι σύντομα θα ανακοινωθεί η έναρξη των σεμιναριακών μας μαθημάτων στο ΚΕ.Μ.Ε. στη θεματική μας “MME & Έγκλημα”. Προετοιμαζόμαστε με πολύ εντατικούς ρυθμούς.

Πάντα περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τα σχόλια και τις επισημάνσεις σας για τις εκπαιδευτικές, ερευνητικές, επιστημονικές μας δράσεις, στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Τα πρωτάκια μας!

Ολοκληρώθηκε η πρώτη εβδομάδα στο σχολείο! Η διάθεσή μας είναι ανεβασμένη! Με τον διττό μου ρόλο -της μητέρας και της εκπαιδευτικού- σε κάθε έναρξη της σχολικής χρονιάς συγκινούμαι και αισθάνομαι ένα γλυκό χτυποκάρδι.

Το σημερινό μου κείμενο στο blog αφιερώνεται σε όλη την μαθητική και εκπαιδευτική κοινότητα, με την ευχή να έχουμε μια υπέροχη και δημιουργική χρονιά!!

Το θέμα στο οποίο ήθελα να αναφερθώ αφορά τη σημαντική μετάβαση από το Νηπιαγωγείο στο Δημοτικό και να σας εκμυστηρευτώ τις δικές μου σκέψεις. Η αλήθεια είναι ότι ανυπομονούσα και για τα δύο μου παιδάκια να πάνε στην πρώτη δημοτικού. Σε αντίθεση με άλλες φίλες μου που αγωνιούσαν γι’ αυτήν τη μετάβαση, προσωπικά την περίμενα με πολύ μεγάλη χαρά και με ενθουσιασμό.

Η Α’ Δημοτικού ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στη σχολική ζωή των μαθητών, όπου συνειδητοποιούν -βαθύτερα- πολύτιμες για τη ζωή τους έννοιες, όπως “συνεργασία”, “υπευθυνότητα”, “επικοινωνία”.

Τα παιδιά καλούνται να αναλάβουν περισσότερες ευθύνες και να θέσουν υψηλότερους, ατομικούς και συλλογικούς, στόχους. Καλούνται, επίσης,να εφαρμόσουν όσα υπέροχα έμαθαν στο Νηπιαγωγείο, στο πιο αυστηρό πλαίσιο του Δημοτικού.

Είναι μια νέα αρχή για τη ζωή των παιδιών μας και κατ’ επέκταση για τη ζωή των γονιών.

Δεν ξεχνάμε όμως ότι και οι μαθητές του Δημοτικού παραμένουν παιδιά, όσο κι αν αλλάζουν. Κύρια χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας είναι η αθωότητα, η ανεμελιά, η ανακάλυψη του καινούργιου, η αγάπη για δράση και δημιουργία. Πρέπει οπωσδήποτε να προστατεύσουμε αυτά τα πολύ σημαντικά στοιχεία της παιδικής ηλικίας, ως γονείς και ως εκπαιδευτικοί.

Να δώσουμε στα παιδιά μας την ευκαιρία να “αναπνεύσουν” και να ζήσουν την παιδική τους ηλικία όπως αρμόζει, ανακαλύπτοντας νέες πτυχές του εαυτού και της προσωπικότητάς τους, αλλά και του κόσμου που τους περιβάλλει. Να δημιουργήσουν, να δράσουν, να μάθουν μέσα από ενδιαφέροντες και συναρπαστικούς τρόπους. Να ανακαλύψουν πράγματα που θα τους ενθουσιάσουν, κατανοώντας την αξία της ουσιαστικής μάθησης, ώστε να μπορέσουν να διαμορφώσουν ελεύθερα την προσωπικότητά τους και να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους.

Η παιδεία είναι το θεμέλιο της κοινωνίας μας και η αγάπη μας αλλά και το ουσιαστικό ενδιαφέρον για το παιδί μπορούν να αποτελέσουν τους άξονές μας, ώστε ως γονείς και ως μέλη της εκπαιδευτικής και επιστημονικής κοινότητας, να διασφαλίσουμε ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας.

Καλή σχολική χρονιά!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Δέσμευσή μας η ενημέρωση του κοινού

Ένα πολύ σοβαρό θέμα που πρέπει να προβληθεί και να αναδειχθεί από τα ΜΜΕ, ώστε να ενημερωθεί το ευρύ κοινό, να λάβει μέτρα πρόληψης και έγκαιρα να το αντιμετωπίσει, όπου κριθεί αναγκαία η παρέμβαση.

Stalking: Παρακολούθηση με κακόβουλη πρόθεση. Ευχαριστούμε θερμά το bloko. gr για την αναδημοσίευση και δεσμευόμαστε για τη συνέχεια των δράσεων, με στόχο μας την πρόληψη και την ενημέρωση.

http://www.bloko.gr/2018/09/stalking.html#.W5t88KM62m0.facebook

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Καταπολέμηση του σεξισμού και των διακρίσεων σε θέματα ταυτότητας φύ

Eυχαριστούμε θερμά το bloko.gr για την αναδημοσίευση του πολύ σοβαρού ζητήματος σχετικά την καταπολέμηση του σεξισμού και των διακρίσεων σε θέματα ταυτότητάς φύλου, που κάλυψε με το πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ της η εκπαιδευόμενή μας στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος και μέλος της 11μελούς επιστημονικής ομάδας του ΚΕ. Μ.Ε. στην οποία είμαι Επιβλέπουσα, για τη διεξαγωγή της επαναληπτικής έρευνας για τη γλώσσα της φυλακής, κ. Βασιλική Σταθοπουλου.

http://www.bloko.gr/2018/09/blog-post_155.html#.W5t5qeDIPp0.facebook

Η κ. Σταθοπούλου ετοιμάζει, παράλληλα, το νέο της άρθρο για την παρουσίαση της επιστημονικής μας εκδήλωσης στον Ιανό (10/9/2018) “Εγκλήματα κατά της Ζωής, Παιδιά και ΜΜΕ: προβληματισμοί και προκλήσεις”.

Το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος ξεκινά δυναμικά τα σεμιναριακά του μαθήματα και τις παρουσιάσεις του.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Με επίκεντρο το παιδί, συνεργασία εκπαιδευτικών-οικογένειας

Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, παιδιά θύματα ενδοοικογενειακής βίας έχουν 2 με 3 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να κακοποιηθούν από τους συμμαθητές τους ή να ασκήσουν βία στους συμμαθητές τους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ένας γονιός που κακοποιεί το παιδί του, ουσιαστικά του μαθαίνει, μέσω της μίμησης, ότι η βίαιη και επιθετική συμπεριφορά είναι ένας “αποδεκτός” και “ορθός” τρόπος επίλυσης συγκρούσεων. Το μήνυμα, επομένως, που λαμβάνει από τον γονιό το παιδί είναι ότι πρέπει να υπομένει τη βία ή, αντίθετα, να την ασκεί. Υπό αυτή την έννοια, βλέπουμε ότι το παιδί μεγαλώνοντας εκλαμβάνει τη βία ως τρόπο έκφρασης και αντιμετώπισης των προβλημάτων του ή φτάνει στο σημείο να δέχεται παθητικά τη βία που υφίσταται. Το στοιχείο αυτό αποδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο της οικογένειας τόσο στη δημιουργία του προβλήματος, όσο και στην αντιμετώπισή του.

Όπως επισημαίνει ο Φιλόλογος, Δρ Φιλοσοφίας, κ. Γεράσιμος Ρεντίφης, στη μελέτη του με τίτλο Η σχέση του σχολικού εκφοβισμού με την οικογενειακή κοινωνικοποίηση του εφήβου (2016) “Υπάρχουν επαρκείς μελέτες που τεκμηριώνουν την άποψη ότι υπάρχει υψηλή συσχέτιση ανάμεσα στο σχολικό εκφοβισμό και τον αυταρχικό τρόπο ανατροφής στην οικογένεια. Η ιδιαίτερα τιμωρητική στάση των γονέων, ειδικά αν συνοδεύεται και από σωματική βία, λειτουργεί ως πρότυπο συμπεριφοράς για τα παιδιά αφού δίνεται το μήνυμα ότι μ’ αυτόν τον τρόπο φτάνει κανείς στο επιθυμητό αποτέλεσμα συντελώντας έτσι στη δημιουργία παιδιών- δραστών. Αλλά η αυταρχική συμπεριφορά των γονιών συμβάλλει και στη δημιουργία παιδιών- θυμάτων καθώς κάνει κακό στην αυτοεικόνα τους και βλάπτει την αυτοπεποίθησή τους διδάσκοντάς τους πώς να υπομένουν παθητικά. Οι οικογενειακοί παράγοντες, οι οποίοι ενοχοποιούνται για την εμφάνιση του φαινομένου του σχολικού εκφοβισμού – θυματοποίησης είναι η έλλειψη φροντίδας, ενθάρρυνσης και υποστήριξης των παιδιών, η έλλειψη ισορροπημένης σχέσης και οι συγκρούσεις μεταξύ των γονιών, καθώς και η παραμέληση ή/και κακοποίηση των παιδιών από τους γονείς (Κωνσταντίνου, χ.χ.). Αντίθετα γονείς οι οποίοι προσέχουν τα παιδιά τους, τα επιτηρούν στενά και έχουν υψηλές προσδοκίες από αυτά συμβάλλουν στη μείωση της επιθετικής συμπεριφοράς εντός και εκτός της οικογένειας (Γεωργίου, 2009). Σχετικά με την επιβολή τιμωρίας που, όπως προκύπτει από την έρευνα, αποτρέπει την εκφοβιστική συμπεριφορά, η βιβλιογραφία υποστηρίζει μεν ότι η σκληρή και επίμονη τιμωρία οδηγεί συχνά στην παιδική επιθετικότητα (Γεωργίου, 2009 ) ωστόσο στην περίπτωσή μας υποθέτουμε ότι μάλλον πρόκειται για έλεγχο και επιβολή ορίων από την πλευρά των γονιών παρά για επίπονη τιμωρία, ειδικά σωματική”.

Βλ. σχετικά https://eproceedings.epublishing.ekt.gr/index.php/edusc/article/viewFile/416/378

Όπως είχε υπογραμμίσει η Ψυχολόγος-Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια-Υπ. Διδ.Εγκληματολογίας, κ. Ματίνα Μαλανδρή, σε συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει στο postmodern.gr και στη στήλη μου “Έγκλημα και Media”, στις 23/7/2017, με τίτλο Παιδική κακοποίηση: Το προφίλ των γονιών και οι ζωγραφιές των παιδιών που αποκαλύπτουν τον πόνο “Η συμπεριφορά του παιδιού μπορεί να περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλες εκφοβισμό άλλων παιδιών ή εκφοβισμό από άλλα παιδιά, φτωχές διαπροσωπικές σχέσεις με συνομήλικους, ή αναφορικά με την σχολική του επίδοση μπορεί να υπάρχει μεγάλος αριθμός απουσιών ή δυσκολία στην ολοκλήρωση μιας εργασίας. Πώς νιώθει το ίδιο το παιδί πέρα από το πώς συμπεριφέρεται στους άλλους, αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα. Το παιδί βρίσκεται σε σύγχυση διότι ο γονιός είναι αυτός που σε «κανονικές» συνθήκες εκφράζει αγάπη, ενώ αντίθετα στην περίπτωση της κακοποίησης, ο γονιός επιφέρει κακομεταχείριση. Τα παιδιά αυτά, συχνά μεγαλώνουν με ένα πυρηνικό αίσθημα αναξιότητας, ντροπής και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Οι σχέσεις τους σημειώνονται από εξαιρετική ευαισθησία στα συναισθήματα των άλλων και αναζητούν έντονα την αποδοχή και την αγάπη”.

Βλ. σχετικά http://www.postmodern.gr/pediki-kakopiisi-to-profil-ton-gonion-ke-i-zografies-ton-pedion-pou-apokalyptoun-ton-pono/

Όσον αφορά τις αντιδράσεις των οικογενειών που ενημερώνονται από το σχολείο ότι τα παιδιά τους υιοθετούν εκφοβιστικές συμπεριφορές, κυμαίνονται, σύμφωνα με μαρτυρίες εκπαιδευτικών, από τον προβληματισμό και την απόγνωση μέχρι τη διαμαρτυρία και την επιθετική στάση απέναντι στους εκπαιδευτικούς. Ωστόσο, ούτε η αδιαφορία, ούτε η επιθετικότητα αλλά ούτε και η ενοχική στάση των γονέων είναι λύση στο πρόβλημα.

Η αγαστή συνεργασία της οικογένειας με την εκπαιδευτική κοινότητα είναι αναγκαία. Να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα, να αντιληφθούμε ότι δεν θα λυθεί δια μαγείας, ότι απαιτείται χρόνος, ψυχραιμία και ουσιαστική διάθεση για αλλαγή.

Για το συγκεκριμένο θέμα, ο ψυχολόγος του “Χαμόγελου του Παιδιού”, κ. Στέφανος Αλεβίζος στη συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει στο postmodern.gr και στη στήλη μου “Έγκλημα και Media”, με τίτλο Σχολικός εκφοβισμός: Τα προφίλ των παιδιών και οι τρόποι αντιμετώπισης του bullying που δημοσιεύτηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 2017 “Όντως πολλοί γονείς θεωρούν ότι κάτι «στραβό» έκαναν και το παιδί τους παρουσιάζει αυτήν τη συμπεριφορά. Σημασία στη ζωή έχει τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Μπορούν να δουν με ποιον τρόπο μπορεί άθελα τους να ενίσχυσαν την συμπεριφορά αυτή του παιδιού τους και να τα τροποποιήσουν. Παράλληλα θα πρέπει να θέσουν όρια και συνέπειες στην συμπεριφορά του παιδιού τους (και φυσικά να τα τηρούν και οι ίδιοι οι γονείς), να του ορίσουν τις αποδεκτές και μη συμπεριφορές, να συζητήσουν με το παιδί τους τόσο για τα δικά του συναισθήματα όσο και για του παιδιού που εκφοβίζει, να αποφύγουν τη σωματική τιμωρία και φυσικά να συνεργαστούν ομαλά με τον / την εκπαιδευτικό του παιδιού τους. Επίσης μπορούν να καλούν οποιαδήποτε στιγμή και μέρα, δωρεάν και ανώνυμα, στην «Ευρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών 116111» ώστε να συζητήσουν με έναν ψυχολόγο όλα αυτά που μπορεί να τους απασχολούν σε σχέση με το παιδί τους”.

Βλ. σχετικά http://www.postmodern.gr/scholikos-ekfovismos-ta-profil-ton-pedion-ke-i-tropi-antimetopisis-tou-bullying/

Συμπερασματικά, το στοιχείο εκείνο που πρέπει κατά την άποψή μου να μας προβληματίσει εντόνως είναι η “νομιμοποίηση” της βίας, η αντίληψη ότι “με βία, επιθετικότητα και έλλειψη σεβασμού λύνονται όλα τα προβλήματα”. Μια λογική που αναπαράγεται από ένα μέρος της κοινωνίας και αντιγράφεται από τους ανηλίκους στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και εκφάνσεις της ζωής τους, γιατί το σχολείο είναι η μικρογραφία της κοινωνίας και ο εκφοβισμός, όπως τόνισα σε προηγούμενο άρθρο μου, δεν ξεκινά από τα σχολεία και τους ανηλίκους, είναι κοινωνικό φαινόμενο. Βλ. σχετικά https://aggelikikardara.wordpress.com/2018/09/12/ο-εκφοβισμός-bullying-ως-κοινωνικό-φαινόμενο/

Συνεπώς, είναι ανούσιο να επιρρίπτουμε συνεχώς ευθύνες, αλλά οφείλουμε να δείξουμε μέσα από το δικό μας παράδειγμα, ως γονείς και εκπαιδευτικοί, νέους δρόμους έκφρασης συναισθημάτων, τρόπους διεκδίκησης του δίκιου και κυρίως να αυξήσουμε τις ευκαιρίες συνεργασίας και δημιουργικών δράσεων όλων των μαθητών στα σχολεία.

Αυτό σημαίνει αύξηση των καλών πρακτικών στα σχολεία, με στόχο να έρθουν τα παιδιά πιο κοντά, να γνωρίσει το ένα το άλλο, να επικοινωνήσουν μεταξύ τους θέτοντας στόχους, τους οποίους θα κληθούν από κοινού να υλοποιήσουν και να εξαλειφθούν τα περιθώρια υιοθέτησης βίαιων συμπεριφορών και περιθωριοποίησης παιδιών.

Έγκαιρα να αντιληφθεί η εκπαιδευτική κοινότητα ότι ένα παιδί αισθάνεται μοναξιά και ότι χρειάζεται την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών για να ενταχθεί στην ομάδα. Η ενίσχυση των ευκαιριών να λειτουργήσουν τα παιδιά ως ομάδα και ταυτόχρονα των ευκαιριών να συζητήσουν με ομάδες συμμαθητών τους και καθηγητών τους τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους πιστεύω ότι θα επιφέρει θετικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση του φαινομένου του στιγματισμού και της περιθωριοποίησης.

Σας περιμένω να συζητήσουμε τις καίριες πτυχές του ζητήματος την Κυριακη (16/9/2018) στις 2 το μεσημέρι (14:00-15:00) στην Τεχνόπολη. Μπορείτε, ασφαλώς, να μου στέλνετε και τις δικές σας επισημάνσεις για το θέμα στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Πληροφορίες για τις ομιλίες που θα πραγματοποιηθούν στις 16/9 στην Τεχνοπόλη https://p100.gr/events/sizitontas-2/

Πληροφορίες για την ομιλία μου με τίτλο Εντάσεις μεταξύ μαθητών στο σύγχρονο σχολείο και επιθετικές συμπεριφορές ως μέσο “έκφρασης”: Κατάθεση προτάσεων για την αντιμετώπιση εκφοβιστικών συμπεριφορών στο σχολικό περιβάλλον
https://www.facebook.com/events/898950623638887/

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Η Νύχτα της Κασσιανής

“Η Νύχτα της Κασσιανής” το νέο, πολύ δυνατό μυθιστόρημα της Μαρίας Ρουσάκη, στο οποίο αναδεικνύονται και ζητήματα εγκληματολογικού και κοινωνιολογικού ενδιαφέροντος, κυκλοφορεί στις 27 Σεπτεμβρίου, από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Είναι μεγάλη μου τιμή που θα μιλήσω για το βιβλίο της στην παρουσίαση, η οποία θα πραγματοποιηθεί τον Νοέμβριο στον ΙΑΝΟ. Πιστεύω ότι και το νέο της μυθιστόρημα θα κατακτήσει μια θέση στην καρδιά του αναγνωστικού κοινού!!

Να σας ενημερώσω, επίσης, ότι με την Μαρία Ρουσάκη ετοιμάσαμε, παράλληλα, ένα θέμα που θα σας παρουσιάσω σύντομα, με επίκεντρο πάλι το παιδί και τον έφηβο.

Όπως πάντα περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον και τα δικά σας σχόλια και τις δικές σας επισημάνσεις στο postmodern.gr και στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά