Monthly Archives: June 2013

Married….with 2 children!

Από καιρό σκέφτομαι να γράψω σχετικά με ένα πάρα πολύ δυνατό συναίσθημα που βιώνω, ώστε να το μοιραστώ με άλλες μανούλες και να ακούσω την δική τους άποψη!
Ο πιο σπουδαίος ρόλος της ζωής μου είναι, ασφαλώς, αυτός της μητέρας. Είμαι μανούλα δύο παιδιών και αυτό το γεγονός με πλυμμηρίζει ανείπωτη ευτυχία, αλλά ταυτόχρονα μου δημιουργεί ένα παράξενο συναίσθημα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Η καρδιά μου, όχι μόνο χτυπάει σαν τρελή, αλλά συχνά νιώθω ότι θα….ξεχειλώσει από την τόση αγάπη προς αυτά τα δύο πλασματάκια, και από την υπερπροσπάθεια που καθημερινά καταβάλλω να ικανοποιήσω και τα δυο, να μη δυσαρεστήσω κανένα, να είμαι δίκαιη στις αποφάσεις μου, να μοιράζω ισότιμα και ισοδύναμα τα πάντα: συναισθήματα, σκέψεις, αγαθά….
Από το πρωί που θα ξυπνήσω, σε όλο το σπίτι αντηχεί μία λέξη: “μαμά”. Από τα δωμάτια, από την κουζίνα, από τη βεράντα, από παντού, η πιο όμορφη λέξη σε ολόκληρο τον κόσμο, “μαμά”! Και την ίδια στιγμή 4 ματάκια να με κοιτάνε με λατρεία, αγάπη και να μου…ζητάνε να τους “γυρίσω ανάποδα τον κόσμο”, “να τους φέρω τον ουρανό με τα άστρα”, να κάνω όλα εκείνα τα τα μαγικά και τα θαύματα που μόνο εμείς οι μανούλες ξέρουμε να κάνουμε, ώστε να απαλύνουμε τον πόνο και να φέρουμε τη χαρά στις ζωούλες των παιδιών μας!
Κι ύστερα έρχεται η ώρα του παιχνιδιού, της ζαβολιάς και του τσακωμού. Τα ματάκια σε κοιτάζουν πάλι και περιμένουν από εσένα να λύσεις τις διαφορές και να φέρεις τις ισορροπίες. Ούφ! Πόσο δύσκολο είναι αυτό κάποιες φορές…να μαλώσεις το ένα, να σε κοιτάζει με παράπονο, ύστερα να νιώθεις τύψεις, να σκέπτεσαι και να προβληματίζεσαι αν ήσουν δίκαιη ή αν αδίκησεις ένα από τα δύο. Κι ύστερα να ψάχνεις τρόπο να επανορθώσεις και πάλι από την αρχή!
Είναι απίστευτο αυτό το συναίσθημα! Να αγαπάς τόσο δυνατά δύο πλάσματα που να απορείς και εσύ η ίδια αναλογιζόμενη το πόση αγάπη μπορεί να χωρέσει μέσα σε μία καρδιά και ταυτόχρονα να τρέμεις μήπως αδικήσεις, άθελά σου, το ένα από τα δύο.
Μεγάλωσα ως μοναχοκόρη, μοναχοπαίδι και πάντα είχα την αμέριστη συμπαράσταση, το απόλυτο δόσιμο, όλη την αγάπη, από τους γονείς μου. Ζώντας την καθημερινότητά μου σε ένα σπίτι όπου πάντα επικρατούσε απόλυτη τάξη, ησυχία, ηρεμία, ισορροπία, δεν μου περνούσε ποτέ από το μυαλό πώς είναι να μοιράζεσαι, πώς είναι να “δίνεσαι” ανάμεσα σε δύο πλάσματα που διεκδικούν με πάθος τα ίδια πράγματα και που σε κοιτάζουν με την ίδια αγάπη και τα δύο.
Κρατώντας στην αγκαλιά μου τα παιδιά μου συνειδητοποιώ ότι πράγματι η αγάπη δεν έχει όρια, σαν χείμαρρος μας παρασέρνει όπου εκείνη θέλει…Τα αγαπώ τόσο πολύ, με μίαν αγάπη τόσο διαφορετική και τόσο ίδια!!
Πλημμυρίζουν τα μάτια μου δάκρυα όταν σκέφτομαι το πόσο μοναδικά και συνάμα πόσο ίδια είναι όσα αισθάνομαι για το κάθε παιδί μου ξεχωριστά! Το κάθε παιδί έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, την δική του προσωπικότητα, τα δικά του χαρίσματα, που στα μάτια μου το καθιστούν μοναδικό. Από την άλλη όμως, και τα δύο παιδιά “πηγάζουν” από την ίδια καρδιά, το ίδιο όνειρο, τον ίδιο πόθο, που δεν μπορείς πλέον να τα ξεχωρίσεις, γίνονται τελικά “ένα”. Και αυτό είναι παράδοξο: να είναι στα μάτια σου τόσο ξεχωριστά και τόσο όμοια, μαζί!
Πράγματα, το συναίσθημα είναι πολύ έντονο και μου προκαλεί ρίγη…ευτυχίας, χαράς, αγάπης αλλά και φόβου μηπως με τις αποφάσεις μου, ως μάνα,αδικήσω το ένα, πληγώσω το άλλο…
Αντιλαμβάνομαι, δηλαδή, ότι ως μητέρα δύο παιδιών, φέρω διπλή ευθύνη και ότι πάντα θα πρέπει να κρατώ τις ισορροπίες όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό πολλές φορές. Πάντα θα πρέπει να προσπαθώ να είμαι αντικειμενική και δίκαια, στις μικρές και μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας!
Κάθε βράδυ κρατώ σφιχτά μέσα στην αγκαλιά μου τα αγγελούδια μου και ονειρεύομαι μαζί τους. “Μπαίνω” στον δικό τους παραμυθένιο κόσμο και αφήνομαι να με παρασύρουν στα παιδικά, αθώα και ανέμελα ονειράκια τους….
Στην προσευχούλα μου ζητώ μονάχα ένα πράγμα: να έχουν υγεία, όπως όλα τα παιδάκια του κόσμου! Τα αγαπώ τόσο μα τόσο πολύ που πολλές φορές “χάνομαι” μέσα σε αυτό το χείμαρρο αγάπης, γιατί ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να αγαπήσω εξίσου δυνατά δύο μικρά ανθρωπάκια που περιμένουν από εμένα….τα πάντα! Ειλικρινά, δεν μπορώ με βεβαιότητα να πω αν θα μπορέσω να τους προσφέρω όλα όσα ζητούν και περιμένουν από εμένα,αλλά θα προσπαθήσω με οδηγό την αγάπη μου να είμαι πάντα ουσιαστικά δίπλα τους, κρατώντας τις απαραίτητες εκείνες ισορροπίες ανάμεσα σε δυο παιδιά που, στην καρδιά μου, είναι τόσο όμοια και την ίδια στιγμή τόσο ξεχωριστά και που τα αγαπώ με τον ίδιο και συνάμα με τόσο ξεχωριστό τρόπο!!
Αχ! Μανούλες…πόση αγάπη χωράει μέσα στις καρδιές μας, τελικά;

Θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω και την δική σας ιστορία, εμπειρία, άποψη, είτε είσαστε μανούλες, είτε παιδιά, είτε αδέλφια…Πάντα, μέσα από τις ιστορίες άλλων ανθρώπων κάτι μαθαίνουμε, κάτι διδασκόμαστε και ίσως γινόμαστε καλύτεροι!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Γυναίκα εργαζόμενη στον καιρό της κρίσης

Ένα εξαιρετικό κείμενο μου έστειλε τις προάλλες η Κρυσταλλία, το 4ο στη σειρά, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στη στήλη μας, Η ΣΤΗΛΗ ΤΗΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΑΣ: το άλλο με την εργαζόμενη μητέρα, το ξέρεις; (4ο κείμενο)
Πρόκειται για ένα κείμενο ανθρώπινο, ευαίσθητο και κοινωνικό, με βαθιές διαστάσεις και προεκτάσεις.

Ανέκαθεν η γυναίκα, πόσο μάλιστα σήμερα την εποχή της κρίσης, όπου όλα αλλάζουν ριζικά, είναι “υποχρεωμένη” να υιοθετεί πολλαπλούς ρόλους και μάλιστα να είναι ΑΨΟΓΗ σε όλα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! “Μάνα, σύζυγος, εργαζόμενη”. Οι τρεις αυτές “ετικέτες” συνοδεύονται από μαγείρεμα, πλύσιμο, διάβασμα των παιδιών, εξοντωτική δουλειά στο γραφείο και πλέον μειωμένο μισθό. Η γυναίκα μαγειρεύει. Η γυναίκα πηγαίνει τα παιδιά στις εξωσχολικές δραστηριότητες. Η γυναίκα παίρνει τα παιδιά από τις δραστηριότητες. Η γυναίκα τα κοιμίζει. Η γυναίκα ξυπνάει ξημερώματα να φτιάχνει πρωινά για παιδιά και σύζυγο και μετά να τρέχει στη δουλειά, όπου και εκεί πρέπει η απόδοσή της να είναι τέλεια, ώστε να μη χάσει τη θέση της και το μισθό στους χαλεπούς αυτούς καιρούς! Με δυο λόγια, χίλιες δυο απαιτήσεις και κανένα “ελαφρυντικό”. Και μετά έρχεται ο μαθητής μου να παραπονεθεί που “η μάνα του τον πρήζει να διαβάσει”!! Ε, δεν είναι αδικία;;;;
Δεν υποτιμώ καθόλου το ρόλο του άντρα. Ειδικά οι σύγχρονοι σύζυγοι και πατεράδες συμμετέχουν ενεργά στην ανατροφή του παιδιού, ακόμα και στις οικιακές δουλειές. Όπως ο δικός μου (ας παινέψω λίγο το σπίτι μου), θα έλεγα ότι τα καταφέρνει τέλεια, λες και έχει γεννηθεί για να είναι μπαμπάς!! Η βοήθειά του στο σπίτι είναι πολύτιμη, όπως και άλλων αντρών, θέλω να πιστεύω.
Αλλά και πάλι, το βάρος της ευθύνης που επωμίζεται η γυναίκα είναι -ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας- τεράστιο και δυσανάλογο σε σχέση με το αντίστοιχο του άντρα. Μαγείρεμα, πλύσιμο, καθάρισμα του σπιτιού, μελέτη των παιδιών. Το παιδί, όποιο πρόβλημα κι αν έχει, θα τρέξει να το μοιραστεί με τη “μανούλα, το γλυκό βοτάνι του”. Η γυναίκα από τη φύση της είναι πιο κοντά στο παιδί, καταλαβαίνει καλύτερα τις ανάγκες του. Πώς, άλλωστε, να γίνει διαφορετικά, όταν η γυναίκα το φέρει στα σπλάχνα της και του δίνει πνοή από την πνοή της;
Η Κρυσταλλία, στο κείμενό της, καταγράφει και μία ακόμα πραγματικότητα: αυτήν της νέας γυναίκας, γύρω στα 30, που παλεύει να συνδυάσει καριέρα με μητρότητα και συχνά έρχεται αντιμέτωπη με χιλιάδες εμπόδια που της κόβουν το δρόμο και της τσακίζουν τα φτερά.
Ακόμα μας μιλάει για τη “νέα γενιά γιαγιάδων” που ενώ υπολόγιζαν να χαρούν τη σύνταξή τους, τώρα καλούνται να ξαναγυρίσουν στο σπίτι για να φυλάξουν τα εγγόνια τους, καθώς ούτε η δική τους σύνταξη πλέον φτάνει για να ζήσουν όπως επιθυμούσαν και ονειρεύονταν, ούτε ο μισθός των παιδιών επαρκεί για να έχουν μία άλλη βοήθεια πέραν των παππούδων όσον αφορά τη φύλαξη των εγγονιών. Αχ! Τι σας θυμίζει αυτή η πραγματικότητα;;;;;
Έχοντας κάνει ατελείωτες συζητήσεις με την Κρυσταλλία αναφορικά με αυτό το ζήτημα της “σύγχρονης γυναίκας που παλεύει να επιβιώσει, συνδυάζοντας μητρότητα με μία αξιοπρεπή εργασία”, έχω διαπιστώσει πόσο ευαισθητοποιημένη είναι στο θέμα. Μου δίνει την εντύπωση ότι, εάν μπορούσε, θα “άνοιγε τις φτερούγες της” για να κλείσει μέσα της και να δώσει πολύτιμες συμβουλές σε όλες τις νέες γυναίκες που αγωνίζονται καθημερινά για να κερδίσουν τα αυτονόητα….
Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό το θέμα, έχουμε “διαφωνήσει” λίγο με την Κρυσταλλία. Όχι, στα βασικά. Πιστεύω και εγώ ότι η γυναίκα, ιδίως στο πλαίσιο της σημερινής κοινωνίας, πιέζεται σε υπέρμετρο βαθμό, μέσα από αυτή την “πολλαπλότητα ρόλων” που καλείται να διαδραματίσει. Απλώς, η δική μου άποψη είναι, (γυναίκες μη με “φάτε”) ότι ιδίως στο παρελθόν ορισμένες εργαζόμενες κυρίως στο δημόσιο τομέα εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο εγκυμοσύνη και μητρότητα, στηριζόμενες ασφαλώς σε κάθε δυνατότητα που τους έδινε ο νόμος, ώστε να μην “πατάνε” στις υπηρεσίες τους. Ή, να παίρνουν σύνταξη στα 35 ή 40! Δεν έδειξαν δηλαδή τη συνέπεια και υπευθυνότητα που θα περίμενε κανείς από μία δυναμική και έξυπνη γυναίκα. Προσωπικά, θεωρώ απαράδεκτες αυτές τις καταστάσεις και ως ένα βαθμό, έστω και μικρό, έχουν και αυτά τα “φαινόμενα” συμβάλει στη “μπαχαλοποίηση” του δημοσίου και στο να κλονίσουν την εμπιστοσύνη των εργοδοτών τους.
Αναμφίβολα, η πλειοψηφία των γυναικών και το λέω με το χέρι στην καρδιά, αγωνίζεται με συνέπεια, υπευθυνότητα, επιμονή και υπομονή, για να συνδυάσει μητρότητα με εργασία. Έχω αμέτρητα παραδείγματα φιλενάδων μου που είναι πρότυπα μητέρων και εργαζομένων.
Γι’ αυτό, η δική μου προτροπή προς όλες τις νέες γυναίκες είναι να μην το βάλουν κάτω! Με το κεφάλι ψηλά, με αξιοπρέπεια, με δυναμισμό και επιμονή, να κυνηγήσουν το όνειρό τους, παρά τις εξωτερικές αντιξοότητες και έχω την ελπίδα ότι, αν οι ίδιες οι γυναίκες το θελήσουν και πιστέψουν σε αυτό, θα καταφέρουν ακόμα και να κερδίσουν θέσεις-κλειδιά σε υψηλά αξιώματα. Αυτό θα ήθελα πάρα πολύ να το δω να συμβαίνει σύντομα, γιατί μία δυναμική γυναίκα έχει να προσφέρει πάρα πολύ στην κοινωνία μας, ειδικά σε μία κοινωνία που καταρρέει….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

“Ρόδα είναι και γυρίζει”: Φυλακές

«Στην κοινωνία της κρίσης, έχει το κράτος την ίδια υποχρέωση απέναντι σε παραβάτες και μη παραβάτες;». Αυτή είναι η εύλογη ερώτηση που μου έθεσε –ρητορικά- μία φίλη μου, συζητώντας για τις έρευνες που πραγματοποιώ στις φυλακές.
Είναι ένα ερώτημα που μας έχει προβληματίσει όλους μας –ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας- ή έστω μας έχει περάσει από το μυαλό.
Όταν η κοινωνία μαστίζεται από ανεργία και χίλια δυο άλλα προβλήματα, γιατί το κράτος να φροντίσει για τον παραβάτη του νόμου που βρίσκεται έγκλειστος σε μία φυλακή και όχι για το παιδί που πασχίζει να τελειώσει το Πανεπιστήμιο, που πληρώνει τους φόρους του, που είναι ένας «έντιμος» πολίτης; Ή για τη νεαρή γυναίκα που πασχίζει να συνδυάσει μητρότητα με καριέρα;
Δεν ξέρω τι απάντηση θα έδινα, εάν εγώ η ίδια δεν είχα μπει στις φυλακές για να κάνω την έρευνά μου. Πριν κάποια χρόνια, για 3 μήνες, κάθε πρωί, περνούσα τις βαριές σιδερένιες πόρτες της φυλακής. Ήταν μία από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής μου, που άλλαξε καταλυτικά τον τρόπο σκέψης μου.
Τότε συνειδητοποίησα, ότι οι φυλακισμένοι δεν είναι «ανθρωπόμορφα τέρατα» όπως πιστεύουμε και όπως συχνά παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ. Στις φυλακές δεν βρίσκονται μόνο τα «τέρατα» που σκοτώνουν γυναίκες και βιάζουν παιδιά….
Στις φυλακές βρίσκονται και δικά μας παιδιά…που είναι χρήστες και υποφέρουν μέσα στη φυλακή, που έκαναν μία εφηβική βλακεία, βρέθηκαν μέσα για μικρο-κλοπή και βγήκαν «πωρωμένοι εγκληματίες», παιδιά που δεν έχουν νιώσει το τρυφερό χάδι της μάνας, παιδιά που δεν έχουν ούτε ένα επισκεπτήριο και σε παρακαλάνε να τους δώσεις το χέρι, παιδιά που δεν έμαθαν ποτέ ότι μέσα στην καρδιά μπορεί να ανθίσει η ελπίδα, παιδιά που δεν τους έδειξε κανείς τον άλλο δρόμο.
Σοκαρίστηκα και συγκλονίστηκα όταν νέοι άνθρωποι μου εξομολογήθηκαν ότι η φυλακή είναι «σπίτι» τους και ότι ξέρουν ότι ακόμα κι αν αποφυλακιστούν, δεν έχουν μέλλον και σύντομα θα ξαναγυρίσουν «σπίτι» τους, δηλαδή στη φυλακή!! Αυτά τα παιδιά, όσο κι αν μισούν τη φυλακή, χαίρονται που τουλάχιστον έχουν ένα «καταφύγιο».
Σοκαρίστηκα όταν νέοι, διαρρήκτες-πορτοφολάδες, με τεράστιο σεβασμό και ευγένεια στο πρόσωπό μου, μου εξέφραζαν την άποψή τους για το «επάγγελμά» τους που έχουν μάθει από παιδιά και το θεωρούν «τέχνη», το να κάνουν διαρρήξεις, να κλέβουν πορτοφόλια…Ηχεί ακόμα στα αυτιά μου πώς ένας νεαρούλης διαρρήκτης μου περιέγραφε, σαν παιδάκι που καυχιέται για το μακροβούτι του, πώς «έκανε δουλειά» στα σπίτια, λέγοντάς μου χαρακτηριστικά «Κυρία Αγγελική, αν εσείς προσπαθούσατε να κάνετε διάρρηξη, θα σας έπιαναν αμέσως. Όπως εσείς σπουδάζετε τόσο χρόνια για το επάγγελμά σας, έτσι και εμείς το σπουδάζουμε». Και εκεί συνειδητοποίησα, ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι αυτό το ευγενικό αγόρι κάπως θα μπορούσε να ξεφύγει από όλα αυτά που με καμάρι διηγείται, σαν να μη συνειδητοποιεί τη σοβαρότητα της πράξης του.
Και θυμάμαι τα θλιμμένα πρόσωπα των φυλακισμένων «δεν είμαστε τέρατα, δεν είμαστε τέρατα. Σας παρακαλούμε, να τους το πείτε. Είμαστε όπως και εσείς, όλοι εσείς εκεί έξω».
Ειδικά τα παιδιά των φυλακών ανηλίκων είναι τα δικά μας παιδιά. Όταν ένα παιδί, αντί να παίζει στην αλάνα, καταλήγει στη φυλακή, φέρουμε εμείς την ευθύνη. Εμείς οι «σοφοί» ενήλικες!! Εμείς οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και οι πολιτικοί. Που αντί να φτιάξουμε την παιδεία μας και να κρατήσουμε τα παιδιά μας μέσα στα σχολεία, φτιάχνουμε «φυλακές ψυχών» και τους καταδικάζουμε για πάντα.
Αναμφίβολα, όποιος παραβιάζει τους νόμους, ακόμα και μία μικρο-κλοπή να κάνει ως αποτέλεσμα «εφηβικής απερισκεψίας», οφείλει να τιμωρηθεί. Κανείς μας δεν είναι υπεράνω των νόμων. Ούτε ο ανήλικος. Όχι, όμως να «θανατωθεί». Γιατί, η φυλακή ανηλίκων είναι ένας «θάνατος».
Ούτε να του στερήσουμε το δικαίωμα να επανενταχθεί με ισότιμους και ισοδύναμους όρους όπως τα δικά μας παιδιά. Αν ένα παιδί των φυλακών ανηλίκων το θεωρήσουμε a priori «παιδί ενός κατώτερου Θεού» που δεν έχει καμία σχέση με το «καλό, δικό μας παιδί», τότε έχουμε χάσει το παιχνίδι. Έχουμε καταγράψει την καταδίκη του παιδιού που έκανε φυλακή, του έχουμε στερήσει κάθε δυνατότητα ουσιαστικής επανένταξης, και βέβαια έχουμε συμβάλλει στο να «κατασκευάσουμε» έναν νέο εγκληματία που θα βιάσει, θα σκοτώσει, θα γίνει αδίστακτος και ανάλγητος.
Αντίθετα, εάν, για παράδειγμα, στη θέση των φυλακών ανηλίκων, είχαμε δομές όπου τα παιδιά και θα μπορούσαν να προσφέρουν, να μάθουν από τα λάθη τους και ταυτόχρονα να αποδείξουν στον ίδιο τους τον εαυτό και ύστερα στους γύρω τους ότι μπορούν να αλλάξουν, μπορούν να προσφέρουν και αυτοί στο κοινωνικό σύνολο, πόσο καλύτερα θα ήταν τόσο για τους ίδιους τους εγκλείστους, όσο και για τα μέλη της ελεύθερης κοινωνίας.
Η φυλακή σε στιγματίζει, σε περιθωριοποιεί, σου στερεί κάθε δυνατότητα να επανορθώσεις για το λάθος σου. Και, σε συνδυασμό με το στιγματισμό που πολλές φορές λαμβάνει χώρα από τα ΜΜΕ, φτάνουμε (ευλόγως πολλές φορές) να αναρωτιόμαστε «γιατί να έχουν δικαιώματα οι κρατούμενοι, εφόσον παραβίασαν το νόμο;». Ούτε μας περνάει από το μυαλό ότι ένας «κακός» μπορεί να γίνει «καλός» και αντίθετα, ένας «έντιμος» κάποια στιγμή στη ζωή του να γίνει «ανέντιμος»!! Λες και έχουμε εξασφαλίσει ότι εμείς θα είμαστε πάντα «έντιμοι», «καλοί», «νομοταγείς» και ότι όποιος παραβιάζει το νόμο, ανεξαρτήτως εάν σκότωσε ή αν έκλεψε μία σοκολάτα, δεν έχει τα ίδια δικαιώματα με το «δικό μας, έντιμο παιδί».
Ή το άλλο πάλι….θυμάμαι, το έχω γράψει και στο βιβλίο μου και το εξιστορούσα στους φοιτητές τις προάλλες, όταν συνελήφθησαν τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17Ν. σε ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδα διαβάσαμε άρθρο, σχετικά με το γιο ενός συλληφθέντος, «Το παιδί των δολοφόνων και το παιδί των θυμάτων»!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ε, βέβαια….για το δικό μου έγκλημα, τι πιο δίκαιο να το πληρώνει το ανήλικο και αθώο παιδί μου!!!!!!!!!!!!!!!! Αφού ο πατέρας αποδείχθηκε ότι σκότωσε, ας «σκοτώσουμε» και το δικό του παιδί!!!!!!!!!!!!!!!!! Το οποίο παιδί, πραγματικά εκείνη την περίοδο «κανιβαλίστηκε» από κάθε «ψυχολόγο» που έβγαινε στα media για να μιλήσει για την άσχημη πορεία που θα έχει στο μέλλον η ζωή του, κλπ. κλπ. κλπ.
Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι ο κύριος όγκων των κρατουμένων, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, θα αποφυλακιστεί. Αν λοιπόν η φυλακή είναι «κολλέγιο εγκλήματος», όπως οι ίδιοι οι κρατούμενοι την χαρακτηρίζουν, τότε ο κίνδυνος θα είναι πολύ μεγαλύτερος για την κοινωνία. Άρα, οι φυλακές είναι για όλους μας μία απειλή, εάν δεν αποκτήσουν άλλη δομή, άλλη ουσία και περιεχόμενο και εάν δεν σταματήσουν να είναι «αποθήκες ψυχών».
Και θα κλείσω το σημερινό κείμενο με τη φράση που μου έγραψε, σε γράμμα της, κρατούμενη των Φυλακών Ελεώνα Θήβας, «ρόδα είναι η ζωή και γυρίζει»….
Μέχρι στιγμής τουλάχιστον το κράτος μας, με τις επιλογές του, δείχνει να μη συγχωρεί και να μη δίνει ευκαιρίες στους αποφυλακισθέντες. Τουλάχιστον, ας μην περνάει και την εικόνα σε όλους εμάς τους πολίτες ότι «δεν αξίζουν δεύτερη ευκαιρία, ως αποβράσματα μίας ‘έντιμης’ κοινωνίας»!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Φυλακές και δικαίωμα στη μόρφωση

Άραγε ένας άνθρωπος πίσω από τα βαριά σιδερένια κάγκελα μίας φυλακής έχει δικαίωμα στη μόρφωση; Έχει δικαίωμα να ανοίξει την πόρτα σε έναν άλλο κόσμο, αυτόν της γνώσης που διευρύνει τους ορίζοντες και μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία, μας βοηθάει να νιώσουμε λίγο περισσότερο άνθρωποι, μας δίνει τη δυνατότητα να έρθουμε σε επαφή με καταστάσεις διαφορετικές, μας ωθεί στο να προβληματιζόμαστε, να μη δεχόμαστε άκριτα όλα όσα μας λένε, αλλά να σκεπτόμαστε, να θέτουμε στόχους και να ερευνάμε;
Άραγε ένας άνθρωπος που έχει κλέψει, που έχει κάνει χρήση ουσιών, που έχει διαπράξει ένα αδίκημα μικρό ή μεγάλο, έχει δικαίωμα να κοιτάξει τη ζωή με άλλο μάτι και να λάβει την απαραίτητη εκείνη γνώση που θα του δώσει κάποια εφόδια για το μέλλον και θα τον βοηθήσει να προχωρήσει ένα βήμα στη ζωή του;
Πιστεύω πώς ναι, γιατί η έλλειψη γνώσης και η μη καλλιέργεια της σκέψης, σε «βυθίζουν» ακόμα περισσότερο στο σκοτάδι και σε οδηγούν, πολλές φορές, σε επιλογές όχι μόνο λανθασμένες αλλά και με ολέθριες συνέπειες.
Ας μην ξεχνάμε ότι η παιδεία είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε κοινωνίας. Δυστυχώς, στη χώρα μας, θεωρώ, ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως την τεράστια αξία της. Συχνά, με τα κείμενά μου μιλάω για «σχολεία-φυλακές» που εγκλωβίζουν τη σκέψη και τη δημιουργικότητα των παιδιών μας. Πέρα όμως από τα σχολεία της ελεύθερης κοινωνίας, υπάρχει και μία άλλη πραγματικότητα –ακόμα πιο σκληρή και οδυνηρή-που αφορά την εκπαίδευση εντός φυλακών.
Στο ερώτημα που ενδεχομένως τεθεί από κάποιους –λίγους ή πολλούς- «γιατί να ενδιαφερθώ για ένα ‘απόβλητο’ της κοινωνίας που βρέθηκε στη φυλακή, πόσο μάλιστα για τη μόρφωσή του;», την απάντηση μου την έδωσε μία κρατούμενη των Φυλακών Ελεώνα Θήβας, η οποία φοιτά στο σχολείο δεύτερης ευκαιρίας της φυλακής.
Η εν λόγω κρατούμενη μου έγραψε στο γράμμα της: «Και μην ξεχάσεις καλή μου κοινωνία ότι η ζωή είναι ρόδα που γυρίζει και αύριο εσύ ή το παιδί σου ή….ή….ή…μπορεί να βρεθεί εδώ και γι’ αυτό καλή μου κοινωνία μην ξεχνάς ότι και εγώ που είμαι κρατούμενη έχω δικαίωμα στην εκπαίδευση και μάλιστα περισσότερο από όσο φαντάζεσαι. Γι’ αυτό μην μας περιφρονείς…!» και έκλεισε το γράμμα της, με τα λόγια: «Γεια σας! Και με αγάπη από μία κρατούμενη….αλλά ζωντανή και με πολλή όρεξη για ζωή!».
Εξίσου, και άλλες κρατούμενες-μαθήτριες με προσκαλούσαν, έστω για πέντε λεπτά, να πάω κοντά τους, να τις επισκεφτώ στη φυλακή για να δω ότι είναι και αυτές «άνθρωποι» και όχι «ανθρωπόμορφα τέρατα».
Σαφώς, ένας άνθρωπος που έχει παραβιάσει το νόμο, πρέπει να τιμωρηθεί. Φυλάκιση όμως δεν σημαίνει παραβίαση των πιο θεμελιακών δικαιωμάτων του ανθρώπου, όπως αυτό στη μόρφωση. Γιατί, μέσα από την ουσιαστική εκπαίδευση, μπορεί να δοθεί η πολύτιμη ευκαιρία σε κάθε άνθρωπο να αλλάξει τη ζωή του, να σκεφτεί, να προβληματιστεί, να ψάξει, να νιώσει… αρκεί βέβαια η εκπαίδευση να βασίζεται στην ουσία και όχι στην επιφάνεια….
Συνεπώς, στο ερώτημα γιατί ως πολίτες να ενδιαφερθούμε για όσους βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα, η απάντηση, κατά την άποψή μου, είναι απλή: γιατί εάν δεν ενδιαφερθούμε, το παιδί που μπήκε για μία μικρο-κλοπή ή για χρήση, θα διαπράξει ένα πολύ πιο σοβαρό έγκλημα. Λέγεται ότι η «φυλακή γεννά εγκληματίες» και ο μόνος τρόπος για να τεθεί ένα τέλος σε αυτό είναι η εκπαίδευση, θεμελιωμένη σε γερές βάσεις, τόσο εντός όσο και εκτός φυλακών.
Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι, όσο παράξενο κι αν ακούγεται για κάποιους, πίσω από τα βαριά σιδερένια κάγκελα των φυλακών ζούνε άνθρωποι, όπως όλοι εμείς, και μάλιστα παιδιά, πολλά εκ των οποίων είναι «χαμένα» χωρίς έναν εναλλακτικό δρόμο, χωρίς επιλογή.
«Έγκλημα» και «φυλακή» είναι, δηλαδή, για πολλά από αυτά τα παιδιά ο μοναδικός δρόμος. Μέσα από την εκπαίδευση όμως, τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν και για αυτούς τους ανθρώπους. Μέσα από την απόκτηση γνώσης, μέσα από το κίνητρο, το στόχο, μπορούν να αλλάξουν οι ζωές κάποιων ανθρώπων και αντί να βρεθούν ξανά στο δρόμο, αντί να παραβιάσουν ξανά το νόμο, θα τους δοθεί τουλάχιστον μία εναλλακτική που θα τους βγάλει από το μονόδρομο…
Θα κλείσω, υπογραμμίζοντας μία πάγια θέση μου: ότι ο κόσμος της φυλακής μοιάζει να είναι πολύ «μακρινός» και όμως είναι δίπλα μας. Ας μην ξεχνάμε ότι η πλειοψηφία των κρατουμένων, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, θα αποφυλακιστεί και αυτός είναι ένας ακόμα επιτακτικός λόγος για να ανοίξουμε τα μάτια και να ενδιαφερθούμε για τους εγκλείστους. Ας μην αφήσουμε να «γεννηθούν νέοι εγκληματίες» πίσω από τα κάγκελα των φυλακών….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Παιδικές γιορτές και χαμένη αθωότητα

Ένα θέμα που συζητώ τελευταία με τις μαμάδες-φίλες μου αφορά τις παιδικές γιορτούλες που διοργανώνονται από τα νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία στο τέλος της χρονιάς. Με το παρόν κείμενο, λοιπόν, σκέφτηκα να αναφερθώ στο συγκεκριμένο θέμα, καθώς πέρα από τη χαρά και γλύκα που “μυρίζουν” οι παιδικές γιορτούλες, συχνά προκαλούν και κάποιο προβληματισμό τόσο μεταξύ των παιδιών όσο και των γονέων…
Ο δικός μου προβληματισμός αφορά το ότι τα τελευταία χρόνια στις παιδικές γιορτές των νηπιαγωγείων και των δημοτικών χάνεται η παιδική αθωότητα ή τουλάχιστον ένα μέρος αυτής. Οι γιορτές έχουν μία “επιτήδευση” με σκοπό περισσότερο να εντυπωσιαστούν οι γονείς, με αποτέλεσμα να “σβήνει” αυτή η υπέροχη νότα που χαρακτηρίζει την παιδική ψυχή. Σαφώς, δεν θέλω να υποτιμήσω τη σκληρή δουλειά που καταβάλλουν οι δάσκαλοι προκειμένου να οργανωθεί κάθε καλοκαίρι η σχολική γιορτή, ούτε να υποτιμήσω την υπέροχη δουλειά που γίνεται σε αυτό τον τομέα από πάρα πολλά σχολεία.
Ωστόσο, δεν μπορώ να μην εκφράσω έναν προβληματισμό μου, καθώς θεωρώ ότι είναι κρίμα να “αναγκάζουμε” όλοι μας -γονείς και εκπαιδευτικοί- τα παιδιά μας να μεγαλώσουν απότομα, να χάσουν πρόωρα την αθωότητά τους και να “μικρομεγαλίζουν” (συγχωρέστε με για το αδόκιμο του όρου). Και χρησιμοποιώ τη λέξη “κρίμα”, διότι θεωρώ ότι η παιδική ηλικία οφείλει να είναι η περίοδος της ζωής με τις λιγότερες έγνοιες, με την μεγαλύτερη αφέλεια, με τα πιο πλατιά χαμόγελα, με την πιο θετική, αισιόδοξη και δημιουργική σκέψη και καθόλου επιτήδευση.
Αναφέρω χαρακτηριστικά τι είναι αυτό που εμένα προσωπικά με “χαλάει” στις παιδικές γιορτές: τα θεατρικά που παρουσιάζονται έχουν, συχνά, μεγάλη διάρκεια, με συνέπεια να κουράζονται τόσο τα ίδια τα παιδιά που παρακολουθούν όσο και οι γονείς. Έτσι, μεταξύ των θεατών επικρατεί σταδιακά ένας αναβρασμός και τελικά κανείς δεν παρακολουθεί την παράσταση ή και όσοι την παρακολουθούν σταδιακά χάνουν ένα μέρος του ενδιαφέροντός τους.
Επίσης, συχνά οι ρόλοι που καλούνται να υποδυθούν τα παιδιά είναι “δυσανάλογοι” τόσο της ηλικίας τους όσο και των γνώσεών τους. Τα παιδιά, με αυτό τον τρόπο, αναγκάζονται να υποδυθούν ένα ρόλο που ούτε τους ταιριάζει, ούτε τον καταλαβαίνουν. Έτσι, το μόνο που καταφέρνουν οι δάσκαλοι είναι να παπαγαλίζει τα λόγια του το παιδάκι, πολλές φορές να τα ξεχνάει, χωρίς ουσιαστικά να απολαμβάνει την όλη διαδικασία και την υπέροχη εμπειρία της συμμετοχής σε μία θεατρική παράσταση.
Τέλος, αρκετές είναι οι φορές που μικροί ή μεγαλύτεροι μαθητές έχουν πληγωθεί από το μοίρασμα των ρόλων, γιατί αισθάνονται αδικημένοι και η αλήθεια είναι ότι όντως κάποιοι μαθητές πάντα αδικούνται, για διάφορους λόγους.
Εξίσου και τα χορευτικά, συχνά δεν ταιριάζουν στην ηλικία, τις ικανότητες, τις δυνατότητες, ούτε καν τις βαθύτερες ανάγκες και επιθυμίες των μικρών μαθητών, οι οποίοι τελικά μοιάζουν με “μικρομέγαλα” που χοροπηδάνε σαν αρκουδίτσες προκαλώντας το…γέλιο των γονιών που σαφώς καμαρώνουν για τα παιδιά τους, αλλά μάλλον με ένα λανθασμένο τρόπο. Άλλο σε ένα γάμο, σε μία βάπτιση, σε ένα πανηγύρι, να κουνιούνται και να χοροπηδάνε, προσποιούμενα για παράδειγμα το Ρουβά ή τη Ριάνα, και άλλο σε μία παιδική, σχολική γιορτή.
Ακόμα και τα τραγούδια που ακούγονται, πολλές φορές, στις γιορτούλες των παιδιών μας αντιπροσωπεύουν περισσότερο εμάς τους γονείς ή τα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας και όχι τους μικρούς μαθητές των νηπιαγωγείων και των δημοτικών.
Μου δίνεται, δηλαδή, η εντύπωση ότι πλέον οι σχολικές παιδικές γιορτές χάνουν ένα μέρος τουλάχιστον (για να μην είναι απόλυτη) από τη βαθύτερη ουσία και το περιεχόμενο τους, εφόσον χάνεται η παιδικότητα και η αθωότητα, και πλέον απευθύνονται στους γονείς (που τελικά ούτε οι γονείς τις απολαμβάνουν) και όχι στα ίδια τα παιδιά. Παρόλο που τονίζω ότι οι εκπαιδευτικοί μας καταβάλλουν και πολύ κόπο και μεγάλη προσπάθεια. Το “λάθος” που γίνεται, κατά την άποψή μου, είναι ότι όταν απώτερος στόχος των εορτών είναι να εντυπωσιαστούν οι γονείς και όχι να το απολαύσουν οι μικροί μαθητές και να εκφράσουν μέσω αυτών των γιορτών τη δημιουργική πλευρά τους. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργείται μία “εικόνα επιτηδευμένη” και να παπαγαλίζουν οι μαθητές “γνώσεις” που ούτε κατέχουν στην πραγματικότητα, ούτε έχουν αφομοιώσει.
Αντιπρόταση: Κατ’ αρχάς, όσον αφορά τα θεατρικά δρώμενα, προτείνω το εξής: στη θέση των μακροσκελών, πολύ δύσκολων και κουραστικών για τους θεατές θεατρικών παραστάσεων, να παρουσιάζονται μικρά σκετσάκια, έξυπνα και επίκαιρα, με πολλές εναλλαγές ρόλων (ώστε για παράδειγμα ένας μαθητής να έχει τη δυνατότητα να παίξει και τον “καλό” και τον “κακό” ήρωα), με διαλόγους που να αφορούν τα παιδιά, να περνάμε μηνύματα, να εκφράζουν τις σκέψεις, τις ιδέες και τα συναισθήματά τους και υπό αυτή την έννοια να μπορούν άνετα τα ίδια τα παιδιά να υποδυθούν τους ρόλους, χωρίς ούτε να τους προβληματίζουν οι υψηλές απαιτήσεις του θεατρικού, ούτε να “βασανίζονται” με ρόλους που δεν τα εκφράζουν. Γι’ αυτό, θα ήταν σκόπιμο κάποια από τα σκετσάκια να γράφονται και από τους μαθητές των μεγαλύτερων τάξεων του Δημοτικού.
Δεύτερον, όσον αφορά τα χορευτικά, ειδικά για τους πολύ μικρούς μαθητές, π.χ. προνηπίου και νηπίου, δεν χρειάζεται να είναι ούτε δύσκολα ούτε σε ρυθμούς και ακούσματα που δεν εκφράζουν την παιδική ηλικία. Ένα απλό χορευτικό που έχει ως σκοπό να προβάλει την παιδική αθωότητα και χαρά, θα είναι πολύ πιο “καλαίσθητο” από ένα επιτηδευμένο χορευτικό σε άκουσμα που δεν ταιριάζει στην παιδική ηλικία.
Τρίτον, όσον αφορά τα ποιήματα και τα τραγούδια, πάλι κατά την άποψή μου, πρέπει να προβάλουν τις παιδικές αξίες, τα συναισθήματα και τις ιδέες που εκφράζουν την παιδική ηλικία. Ποιήματα που θα μιλάνε για τη φιλία, για το καλοκαίρι, για το σχολείο και για χίλια δυο άλλα ζητήματα που απασχολούν τα παιδιά, ανάλογα με την ηλικία και τα αντίστοιχα ενδιαφέροντά τους. Και σε αυτό το σημείο, μπορούν οι μεγαλύτεροι μαθητές να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους, γράφοντας στίχους, μουσική κλπ.
Συμπερασματικά, αυτό που ως γονιός και ως εκπαιδευτικός θα ήθελα να δω, να θαυμάσω και να χειροκροτήσω, σε μία παιδική γιορτούλα νηπιαγωγείου και δημοτικού είναι: καθόλου επιτήδευση, αλλά πολλή πολλή πολλή δημιουργικότητα, αγάπη, χαρά, αισιοδοξία, χαμόγελο. Λίγα αλλά ουσιαστικά λόγια, βγαλμένα από την καρδιά των μαθητών, μικρών και μεγαλύτερων, ώστε να φανεί το στίγμα της μαθητικής νεολαίας, να εκφραστούν οι ιδέες και τα συναισθήματα των μαθητών μας και κυρίως να αναδυθεί το “χρώμα” της παιδικής ηλικίας που οι ενήλικες ψάχνουμε κάθε τρόπο να “σβήσουμε”…..
Μέσα από μία παιδική γιορτούλα, πρέπει εμείς οι εκπαιδευτικοί να επιδιώκουμε την ισότιμη και δημιουργική συμμετοχή όλων των παιδιών, ώστε να μην γίνεται καμία διάκριση. Όλα τα παιδιά να συμμετέχουν εξίσου στη δημιουργία μίας γιορτής, δίνοντας ο κάθε μαθητής κάτι από την δική του καρδούλα….
Και ίσως, λέω ίσως, αν δεν ήμασταν καλεσμένοι εμείς οι γονείς στις γιορτούλες των παιδιών μας, θα ήταν πολύ καλύτερες και θα εξέφραζαν πολύ περισσότερο την παιδική ηλικία, την παιδική σκέψη και το παιδικό συναίσθημα….!! Περιμένω τις απόψεις σας, ακόμα και εκ διαμέτρου αντίθετες……

2 Comments

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Καλοκαίρι και καλό βιβλίο: 27η Έκθεση Βιβλίου στο Πασαλιμάνι

Το γλυκό καλοκαιράκι είναι πλέον πραγματικότητα! Και τι πιο όμορφος και δημιουργικός συνδυασμός: καλοκαιρινές βουτιές στα γαλαζοπράσινα νερά των υπέροχων ελληνικών θαλασσών, καφεδάκι, παγωτάκι, ανεβασμένη διάθεση, λαμπερά χαμόγελα κάτω από τον καυτό ήλιο, δυνατή μουσική και βέβαια καλογραμμένα βιβλία αγαπημένων μας συγγραφέων που θα μας “ταξιδέψουν” σε κόσμους μαγικούς, γεμάτους δράση, αγωνία, δάκρυα, χαρά…
Βιβλία που θα μας προβληματίσουν, βιβλία που θα μας κάνουν να χαμογελάσουμε πλατιά, βιβλία που θα μας μεταφέρουν σε κόσμους παραμυθένιους, βιβλία που θα εμπλουτίσουν τις γνώσεις μας, θα διευρύνουν τους ορίζοντές μας και θα πάνε τη σκέψη μας ένα βήμα παρακάτω.
Σε αυτή την τόσο γκρίζα εποχή, όπου οι πολιτικοί μας με τις κινήσεις τους, αντί να ανοίγουν ένα παράθυρο στη γνώση, στο καλό βιβλίο, στη δημιουργική σκέψη, φτιάχνουν σχολεία-φυλακές και κλείνουν το δρόμο σε ένα καλύτερο αύριο, εμείς οι ίδιοι οι πολίτες οφείλουμε να προβληματιστούμε και να φτιάξουμε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας. Το βιβλίο είναι ένας από τους καλύτερους και πιο δημιουργικούς δρόμους για να χτίσουμε το αύριο με μεγαλύτερη όρεξη, κέφι, αγάπη, αισιοδοξία και σκέψη.
Ευκαιρία λοιπόν αυτό το καλοκαίρι να διαβάσουμε καλά βιβλία, να γνωρίσουμε Έλληνες συγγραφείς και να τους αγαπήσουμε, να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας στην ξένη λογοτεχνία. Τα βιβλία είναι η ευκαιρία μας να αποδράσουμε από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, να γκρεμίσουμε τα τείχη που εγκλωβίζουν τη σκέψη μας και μας αφαιρούν τη φαντασία και να πούμε το μεγάλο “ναι” στην ομορφιά της ζωής που κρύβεται μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου…..!!
Από 14/6 έως 30/6 πραγματοποιείται στο Πασαλιμάνι η 27η Έκθεση Βιβλίου. Αυτή την Κυριακή, 23/6 η αγαπημένη συγγραφέας, την οποία έχω φιλοξενήσει στη σελίδα, κ. Μαρία Ρουσάκη, θα είναι εκεί και θα υπογράφει τα βιβλία της για τους μικρούς και μεγάλους φίλους της, από τις 7.30-9.30.
Μία πολύ όμορφη και δροσερή απόδραση στο Πασαλιμάνι, για καλό βιβλίο και ουζάκια μετά….!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Καλές διακοπές!!

“Ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, με 3 μήνες διακοπές, δεν ξέραμε πόσο πολύτιμα είναι”, μας γράφει σήμερα στο ανάλαφρο και αγαπησιάρικο κείμενό της η Κρυσταλλία, με τίτλο “Διακοπές” στη στήλη “Η στήλη της Κρυσταλλίας” (3ο κείμενο: διακοπές”).

Αχ! Τι μου θύμισες, Κρυσταλλάκι….έχεις απόλυτο δίκιο…ποτέ δεν καταλαβαίναμε το πόσο πολύτιμοι ήταν οι 3 μήνες μακριά από τη μιζέρια και το γκρίζο της μεγαλούπολης και όλο γκρινιάζαμε, όλο θέλαμε και κάπου αλλού να πάμε, κάτι διαφορετικό να κάνουμε….

Στο σημερινό της κείμενο η Κρυσταλλία περιγράφει την έναρξη των διακοπών του “Λουκουμαδιού” της, του μονάκριβου γιου της, ο οποίος επιτυχώς ολοκλήρωσε το προνήπιο για να φοιτήσει και του χρόνου στο…προνήπιο, καθώς το “Λουκουμαδάκι” είναι από τα μικρά μας….Με την έναρξη βέβαια των διακοπών του Λουκά, η μαμά Κρυσταλλία, όπως όλες σχεδόν οι εργαζόμενες μανούλες, οφείλει να σκεφτεί όλα τα υπόλοιπα: ποιος θα φροντίσει το παιδί όσο θα είναι στη δουλειά, πότε θα του μαγειρέψει, πώς θα βγει όλο το καλοκαίρι με 10 “φτωχές” μέρες διακοπών!!

Οπότε, κι εγώ με τη σειρά μου να ευχηθώ από τη μία πλευρά, στον Λουκά και σε όλους τους μικρούς και μεγάλους μαθητές “Καλές διακοπές”, να ξεκουραστούν, να παίξουν, να ξεφαντώσουν και το Σεπτέμβρη πια να γυρίσουν στο σχολείο με νέες δυνάμεις, με πολλά χαμόγελα, παιδικά και αθώα όνειρα….!! Και από την άλλη να ευχηθώ στις εργαζόμενες μανούλες “Καλή δύναμη” και να καταφέρουν και αυτό το καλοκαιράκι να τα βγάλουν πέρα, συνδυάζοντας δουλειά με οικογένεια!!!!!!!! Εργασία, παιχνίδι και χαρά!!!!!!!!!!!!! Χαμογελάστε, μανούλες, κεφάλια ψηλά και χαμόγελα πλατιά, παρά τις δυσκολίες!!!!!!!!!!!!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά