Monthly Archives: September 2013

Κλοτσιές και μπουνιές στην παιδική χαρά

Εχθές το βράδυ, γύρω στις 11, μία παρέα νεαρών (μαθητών, εικάζω), ξέσπασε όλη της την οργή και μανία στην παιδική μας χαρά!! Ούρλιαζαν, έβριζαν, κλοτσούσαν τις τσουλήθρες με δύναμη, αναποδογύριζαν τις κούνιες με μία ξέφρενη μανία, έκαναν και οι ίδιοι κούνια οργισμένοι! Ένας νεαρός προσπαθούσε να νουθετήσει το φίλο του που κλοτσούσε την τσουλήθρα, φωνάζοντάς του “Ρε, μ…. σταμάτα!”.

Δεν γνωρίζω ασφαλώς εάν τα παιδιά είχαν καταναλώσει ουσίες ή εκτόνωναν την οργή τους στις κούνιες ή απλώς “έσπαγαν πλάκα”. Η συγκεκριμένη πάντως εικόνα μου προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα: αγνάκτησης, θλίψης, οργής και κυρίως έντονου προβληματισμού και ενός σφιξίματος στην καρδιά για το τι παιδιά ανατρέφουμε, τι αξίες τους δίνουμε, τι πρότυπα τους προβάλλουμε.

“Έλλειμμα παιδείας”, λέμε ξανά και ξανά, μήπως αφυπνιστούν οι αρμόδιοι φορείς της πολιτείας και δώσουν έμφαση στο ελληνικό δημόσιο σχολείο και χτίσουν το σχολείο του μέλλοντος που δεν θα “γεννά πια κανίβαλους”, αλλά παιδιά με κριτική σκέψη, με πνεύμα και ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Παιδιά που δεν θα βανδαλίζουν τις παιδικές μας χαρές για να εκτονώσουν τη μανία τους ή για να γελάσουν.

Γιατί για αυτήν τη θλιβερή εικόνα φταίμε εμείς, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι εκπρόσωποι των ΜΜΕ, οι πολιτικοί, που δεν καταφέραμε να δείξουμε στα παιδιά την ομορφιά της ζωής, δεν τους διδάξαμε το σεβασμό, δεν τους μυήσαμε στις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας, δεν τους μάθαμε τη σπουδαιότητα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Πρέπει, κάποτε, να κοιταχτούμε στον καθρέπτη και να αναλογιστούμε ποια είναι τα λάθη μας ως προς την ανατροφή των παιδιών μας. Μήπως είμαστε εμείς οι ίδιοι βίαιοι, επιθετικοί, απολίτιστοι; Μήπως, τελικά, τα παιδιά μας μιμούνται τα δικά μας πρότυπα συμπεριφοράς;

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, ποιοι είμαστε και εάν αισθανόμαστε υπερήφανοι για την εικόνα διάλυσης που παρουσιάζουν τα δημόσια σχολεία και το δημόσιο Πανεπιστήμιο. Είμαι, σχεδόν, σίγουρη ότι εάν ρωτήσεις ένα φοιτητή “ποια είναι η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακους ελληνικό, δημόσιο, Πανεπιστήμιο;” θα σου απαντήσει “τάβλι”. Και εάν το ρωτήσεις για το σχολείο, το πιθανότερο είναι να απαντήσει “φυλακή”. Είναι ντροπή! Ειδικά, σε μία Ελλάδα που γέννησε ιστορία και πολιτισμό που διδάσκονται παγκοσμίως. Μόνο στη χώρα μας, δεν δίνεται η δέουσα έμφαση στην πολιτιστική μας κληρονομιά.

Είναι παράδοξο το ότι εμείς οι γονείς, για να εισαχθούν τα παιδιά μας σε μία πανεπιστημιακή σχολή, προτιμάμε να μην πάνε καθόλου σχολείο στην Γ’ Λυκείου και να κάνουν τα μαθήματα στα φροντιστήρια. “Γιατί, δεν κλείνουμε και τελείως τα σχολεία τότε;”. Αυτή είναι η ελληνική νοοτροπία. Μηδαμινός σεβασμός στην ελληνική παιδεία, αλλά όλοι θέλουμε να περάσουμε (και με το ζόρι!!) στο ελληνικό Πανεπιστήμιο, το οποίο επίσης απαξιώνουμε με το να μην “πατάμε” στις πανεπιστημιακές παραδόσεις. Νομίζω ότι στην Ελλαδίτσα μας, αυτή η “ψευτομαγκιά” και η ασυδοσία, θα συνεχίσουν να μας φέρνουν χρόνια πίσω….

Η εικόνα των παιδιών που βανδαλίζουν μία παιδική χαρά δεν πρέπει να μας αφήσει αδιάφορους. Κατά την άποψή μου, είναι μία εικόνα επικίνδυνη, διότι όταν ένα παιδί στρέφει την οργή του και εμφανίζει μία πρωτόγνωρη μανία σε μία παιδική χαρά, που είναι το κατεξοχήν σύμβολο της παιδικότητας, της χαράς, της ζωής, τότε κάτι δεν πηγαίνει καθόλου καλά στον τρόπο λειτουργίας των κοινωνικών δομών. Όταν ένας νεαρός, αντί να είναι στο ραντεβουδάκι με την κοπελιά του, αντί να γελάει με τους φίλους,αντί να παίζει μπάλα, αντι να ερωτεύεται, να ονειρεύεται και να ζει, κλοτσάει και βαράει κούνιες και τσουλήθρες με όλη του την μανία μάλιστα, τότε εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί έχουμε το χρέος να του εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτή η επιπόλαια κίνηση και να τον βοηθήσουμε να “εκτονωθεί” δημιουργικά, μέσα από τον αθλητισμό, την τέχνη, τη φιλία.

Οι γονείς και οι δάσκαλοι, ας ωθήσουν τους νέους να κάνουν καλλιτεχνικά γκράφιτι για να εκφράσουν τα συναισθήματα, τις αγωνίες, τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς, να διοργανώσουν αγώνα ποδοσφαίρου με μαθητές άλλων σχολείων, να ετοιμάσουν μία θεατρική παράσταση ή μία συναυλία στο χώρο του σχολείου ή ακόμα σε εγκαταστάσεις που θα μπορούσε να τους παραχωρήσει ο δήμος. Υπάρχουν χιλιάδες δημιουργικοί τρόποι να εκφράσει ο νέος τα βαθύτερα συναισθήματά του και να “εκτονώσει” την ένταση και ενέργειά του. Αρκεί εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να είμαστε δίπλα στα παιδιά μας, με τρόπο ουσιαστικό και ταυτόχρονα δυναμικό. Να είμαστε συνοδοιπόροι τους, να τους δίνουμε κίνητρα να εξελιχθούν θετικά, να τους ωθούμε σε δημιουργικές δράσεις και κυρίως να υιοθετούμε και οι ίδιοι στην καθημερινότητά μας θετικά πρότυπα συμπεριφοράς. Δεν μπορεί,για παράδειγμα, να είμαστε ανεύθυνοι, ανέντιμοι, ασυνεπείς, ψεύτες και να ζητάμε από τα παιδιά μας υπευθυνότητα, συνέπεια και εντιμότητα.

Δεν θέλω να ζω στο σκοτάδι. Δεν θέλω να ζω με το διαρκή φόβο για το αύριο. Δεν θέλω να ξαναδώ παιδιά να κλοτσάνε τις κούνιες και τις τσουλήθρες. Θέλω να αναπνέω καθαρό αέρα. Θέλω οι παιδικές χαρές να πλημμυρίζουν γέλια και χαρά. Ονειρεύομαι έναν κόσμο χωρίς βία. Ξέρω ότι η σκέψη μου είναι ρομαντική, όμως προσωπικά πιστεύω στο καλό που κρύβουμε μέσα μας και πρωτίστως πιστεύω στη δημιουργικότητα των νέων ανθρώπων, που δυστυχώς εγκλωβίζεται όταν τα σχολεία τους στερούνε τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα τους και να εξαλείψουν τα αρνητικά. Δεν θα πάψω να μιλάω και να γράφω για το “ιδανικό δημόσιο σχολείο” και να τονίζω τη σπουδαιότητά του για την κοινωνική μας πρόοδο. Με απαξίωση του ελληνικού δημόσιου σχολείου και Πανεπιστημίου, ο πολιτισμός μας θα πεθάνει. Οι κλοτσιές και οι μπουνιές στις κούνιες είναι ένα ηχηρό μήνυμα προς όλους μας. Ελπίζω να το λάβαμε!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η μάχη της δημοκρατίας

Η Ελλάδα γέννησε τη δημοκρατία….
Τα τελευταία χρόνια, όμως, η δημοκρατία μας πληγώθηκε βαθιά και μάλιστα στην καρδιά της. Όχι τόσο η οικονομική κρίση, όσο η κοινωνική και η κρίση αξιών, οδήγησαν σε ακραία φαινόμενα βίας και εγκληματικότητας. Ειδικά, τα τελευταία χρόνια, με “φόντο” μία Ελλάδα που αργοπεθαίνει, γίναμε μάρτυρες πρωτοφανών γεγονότων και απίστευτης αγριότητας, η οποία πολλές φορές αποσιωπήθηκε ή συγκαλύφθηκε εντέχνως.

Όπως άλλωστε έγκριτοι εγκληματολόγοι υπογραμμίζουν εμφατικά, πάντα σε περιόδους κρίσης -οικονομικής, αλλά κυρίως κοινωνικής- η εγκληματικότητα αυξάνεται, λαμβάνοντας μάλιστα πολύ πιο επικίνδυνες όψεις και διαστάσεις, ενώ καλλιεργείται γόνιμο έδαφος, ώστε ακραίες φωνές να επιβληθούν και ακραίες ενέργεις να λάβουν χώρα. Σε τέτοιες περιόδους, η βία αποκτά διάφορα “πρόσωπα” και “προσωπεία” και εμφανίζεται ύπουλα και υποχθόνια.

Δυστυχώς, το έλλειμμα της δημοκρατίας συνοδεύεται πάντοτε από ένα σοβαρότατο έλλειμμα παιδείας. Ένας λαός που δεν διδάσκεται στα σχολεία βασικές αρχές και έννοιες της δημοκρατίας, δεν εμβαθύνει στην ιστορία, δεν μελετά τον πολιτισμό, υπό την πίεση της κρίσης, αδυνατεί να προστατεύσει το ίδιο το πολίτευμά του. Όταν τα σχολεία παραμένουν κλειστά περισσότερες μέρες το χρόνο από ότι είναι ανοιχτά και τα παιδιά αντιμετωπίζουν το σχολείο σαν “καφενείο της κακιάς ώρας”, κάποιο σοβαρό πρόβλημα υπάρχει και οι δυσμενείς συνέπειες δεν θα αργήσουν να φανούν.

Δυστυχώς, η οικονομική κρίση έγινε “ομπρέλα” για κάποιους, λίγους ή περισσότερους, να επιδοκιμάσουν ακρότητες, να γίνουν άμεσα και έμμεσα μέτοχοι σε φαινόμενα βίας. Τα τελευταία χρόνια, με μεγάλη απογοήτευση και θλίψη, έβλεπα γύρω μου ανθρώπους “μανιασμένους” που με μίσος πορεύονταν στη ζωή τους, πουλώντας μία ψευτομαγκιά και εκφράζοντας ακραίες απόψεις. Συνήθως, βέβαια αυτοί οι άνθρωποι ήταν απαίδευτοι και με πρόσχημα την οικονομική κρίση προέβαιναν ακόμα και σε παράνομες ενέργειες, άμεσα, έμμεσα,συνειδητά, ασυνείδητα.

Η πιο δυσάρεστη πλευρά αυτής της ιστορίας είναι ότι τα παιδιά μας βλέποντας γύρω τους όλα να καταρρέουν, να γκρεμίζονται τα όνειρά τους και οι θεσμοί να υπολειτουργούν, σταδιακά σταμάτησαν να πιστεύουν σε αξίες, να θέτουν στόχους, να διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον. Μέσα σε αυτό το κλίμα, υιοθετήθηκαν και από νέα παιδιά επιθετικές συμπεριφορές και στα μάτια τους νομιμοποιήθηκαν ακόμα και η βία και η εγκληματικότητα.

Αυτό το στοιχείο μου προκάλεσε έναν έντονο προβληματισμό, αλλά και μία οργή για τα πρότυπα που εμείς οι ενήλικες προβάλλουμε στα παιδιά μας! Γιατί εάν η νέα γενιά φτάσει στο σημείο να νομιμοποιήσει τη βία, τότε η κοινωνία μας θα οδηγηθεί στην εξαθλίωση και την “σαπίλα” (συγχωρέστε μου την έκφραση, αλλά εκφράζει ακριβώς το συναίσθημά μου για την κατάντια…). Εάν οι νέοι δεν καλλιεργήσουν το κριτικό τους πνεύμα μέσα στο σχολείο (όσο τουλάχιστον παραμένει ανοιχτό), δεν θα μπορέσουν να ξεφύγουν από επικίνδυνες ακρότητες που σκοπό έχουν να τους χειραγωγήσουν.

Σήμερα, η φίλη μου Κρυσταλλία Παπαδημητρίου, στο κείμενό της, με τίτλο “Το Σύνταγμα δεν είναι πλατεία” που δημοσιεύω στη σελίδα μου, στη “Στήλη της Κρυσταλλίας” αναρωτιέται ποιος Έλληνας έχει διαβάσει το ελληνικό Σύνταγμα και πώς μπορούμε, ως λαός, έχοντας άγνοια ενός από τα πιο σημαντικά κείμενα που αποτελούν το θεμέλιο του πολιτεύματός μας, να προχωρήσουμε. Η πρότασή της είναι να διδάσκεται το ελληνικό Σύνταγμα στα σχολεία μας, ώστε τα νέα παιδιά να κατανοήσουν μέσα από το κείμενο του Συντάγματος τη βαθύτερη ουσία και το περιεχόμενο της δημοκρατίας.

Βρίσκω εξαιρετική και συμφωνώ απόλυτα με την παραπάνω πρόταση. Σε παλαιότερο κείμενό μου, με τίτλο “Το ιδανικό δημόσιο σχολείο:Προτάσεις”, καταθέτω προτάσεις, τις οποίες έχω στείλει και στο Υπουργείο Παιδείας, για τη δημιουργία ενός νέου σχολείου, όπου ο μαθητής θα λαμβάνει μία ολοκληρωμένη παιδεία. Που θα του δίνει ισχυρά εφόδια για το μέλλον του. Αναμφίβολα, η άριστη γνώση του ελληνικού Συντάγματος είναι ένα πρωταρχικό εφόδιο και όλοι οι Έλληνες πολίτες οφείλουν να το μελετήσουν προσεκτικά. Το Σύνταγμά μας, άλλωστε, είναι η ραχοκοκαλιά της δημοκρατίας μας.

Είμαστε ένας λαός με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα και ευαισθησίες. Είμαστε ο λαός που γέννησε τη δημοκρατία και έναν σπουδαίο πολιτισμό. Δεν αρκεί όμως το ένδοξο παρελθόν μας. Η ιστορία γράφεται τώρα, τη στιγμή που μιλάμε και κάθε λεπτό που περνάει γράφεται η ιστορία που θα ακολουθήσει τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές. Ας σκεφτούμε, συνεπώς, καλά ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι επιλογές μας, και ποια Ελλάδα θέλουμε να αφήσουμε στα παιδιά μας…..

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Το κουδούνι θα χτυπήσει τη Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου

Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου το κουδούνι θα χτυπήσει γλυκά. Το Διδασκαλείο θα ανοίξει τις πόρτες και με μία ζεστή αγκαλιά θα υποδεχτώ τους μικρούς και μεγάλους μαθητές,τους παλιούς και νέους!! Θα δω με χαρά τα “μαθητούδια μου” που λατρεύω και μου δίνουν το κίνητρο να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη, να εξελίσσω τη δουλειά μου και να κάνω τολμηρά σχέδια για το μέλλον. Θα μάθω τα νέα τους και θα συγκινηθώ με την πρόοδό τους. Ήδη η πρώτη “φουρνιά” μαθητών μου είναι πλέον φοιτητές και έχουν ανοίξει διάπλατα τα φτερά τους για να γράψουν την δική τους ιστορία ζωής….! Αυτή είναι η πιο συγκινητική πλευρά στη ζωή ενός εκπαιδευτικού: να αναλαμβάνει ένα παιδάκι και να το καμαρώνει φοιτητή, με τα δικά του μεγάλα όνειρα και πορεία ζωής.

Οι γείτονες και πλέον δικοί μου άνθρωποι, εδώ στον Άγιο Θωμά στο Μαρούσι, με έχουν στηρίξει πάρα πολύ, από το 2007 μέχρι και σήμερα, και με έχουν τιμήσει με την εμπιστοσύνη τους. Θα έλεγα ότι η αγάπη τους ενισχύει την πίστη μου ότι “όταν αγωνίζεσαι, άργα ή γρήγορα θα κατακτήσεις την κορυφή των ονείρων σου”. Είμαι, βέβαια, τυχερή που ζω και εργάζομαι στον Άγιο Θωμά, μία γειτονιά που κρατάει ακόμα τα καλά στοιχεία και χαρακτηριστικά μίας “παραδοσιακής γειτονιάς”, όπου οι άνθρωποι κάθε πρωί εύχονται ο ένας στον άλλον “καλημέρα” μέσα από την καρδιά. Αναμφίβολα, και στο πλαίσιο μίας τόσο όμορφης γειτονιάς, ο αγώνας να χτίσεις κάτι δικό σου είνα δύσκολος. Δεν είναι ρόδινα πάντα τα πράγματα, τα εμπόδια φαντάζουν κάποιες φορές σαν γίγαντες, τεράστια. Ωστόσο, αξίζει τον κόπο να παλεύεις για ό,τι αγαπάς πραγματικά και το αίσθημα πληρότητας είναι μεγάλο όταν τελικά τα αγκάθια γίνονται τριαντάφυλλα…..

Αύριο λοιπόν είναι η μεγάλη μέρα. Νιώθω σαν ηθοποιός πριν από την πρεμιέρα. Η καρδιά μου χτυπάει και το μέλημά μου είναι να πάνε όλα καλά, να κυλήσουν βάσει προγράμματος, να φύγουν τα παιδιά με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη από το μάθημα, να ικανοποιηθούν οι γονείς.

Θέλω να ταξιδέψουμε και φέτος στον υπέροχο και μαγικό κόσμο της γνώσης, να γνωρίσουμε νέους πολιτισμούς, να μάθουμε την ιστορία άλλων λαών, να εμβαθύνουμε στο λεξιλόγιο και τη γραμματική, να απολαύσουμε την καθε δημιουργική στιγμή του μαθήματος. Στόχος μου είναι να αγαπήσουν οι μαθητές την ξένη γλώσσα που διδάσκονται, να κατανοήσουν την τεράστια αξία και σημασία της εκμάθησης ξένων γλωσσών. Σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, η γνώση είναι δύναμη, είναι ένα τεράστιο εφόδιο για να προχωρήσουν τα παιδιά μας με αξιοπρέπεια, αποφασιστικότητα, τόλμη και δυναμισμό.

Εκμάθηση ξένης γλώσσας σημαίνει μύηση στον πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και κοσμοθεωρία ενός λαού και ασφαλώς όχι στείρα μετάδοση πληροφοριών. Ευτυχώς, εμείς οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουμε ξένες γλώσσες έχουμε το περιθώριο να δημιουργήσουμε, να δώσουμε το έναυσμα στους μαθητές μας να προβληματιστούν, να αναπτύξουν τη σκέψη τους με το διάλογο, να εκφράσουν με το γραπτό και προφορικό λόγο συναισθήματα,να καταθέσουν ιδέες και ρηξικέλευθες προτάσεις. Μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά, μέσα από βιβλία, εικόνες, ιδέες, να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια που θέτει το βαθμοθηρικό και εξοντωτικό σύστημα του ελληνικού σχολείου.

Φέτος ανυπομονώ ακόμα περισσότερο να ξεκινήσουμε τα μαθήματα, διότι έχω ανανεώσει όλες τις σειρές βιβλίων και έχω αποφασίσει να εισαγάγω κάποια καινούργια στοιχεία όσον αφορά τον τρόπο διδασκαλίας, ώστε να πιάσω τον παλμό της σημερινής εποχής που τρέχει με ιλλιγιώδεις ρυθμούς, αλλά κυρίως την καρδιά των μαθητών που διψούν να μαθαίνουνε νέα, ενδιαφέροντα πράγματα, με έναν τρόπο όμως γρήγορο, συναρπαστικό, που συνδυάζει την παράδοση με την καινοτομία και το νεοτερισμό.

Φέτος, θα βρίσκομαι για πρώτη φορά και στο Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα όπου εκπόνησα την διδακτορική μου διατριβή και το οποίο σημαίνει πάρα πολλά για μένα, στο Ε.Μ.Μ.Ε. του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα μαθήματα θα ξεκινήσουν Οκτώβριο (ελπίζουμε δηλαδή……) και με μεγάλη συγκίνηση αλλά και αγωνία θέλω να ζήσω αυτήν τη συναρπαστική εμπειρία, την οποία θα μοιραστώ με εσάς. Το μάθημα του Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Γιάννη Πανούση, με θέμα την “εικόνα του εγκληματία” παρουσιάζει ένα τεράστιο ενδιαφέρον και είναι μία πρόκληση για μία φιλόλογο με σπουδές στην επικοινωνία να το παρουσιάσει στους φοιτητές των Μ.Μ.Ε. Μία δύσκολη πρόκληση, αλλά πολύ ιδιαίτερη και ξεχωριστή…

Κάπως έτσι ξεκινά η φετινή επαγγελματική μου χρονιά: με αλλαγές, καινοτομίες και κυρίως πίστη και όρεξη για σκληρή δουλειά. Προτρέπω τα νέα παιδιά να πιστέψουν στις δυνάμεις τους και να παλέψουν για το όνειρό τους. Ακόμα και σε μία κοινωνία που καταρρέει, υπάρχουν διέξοδοι, αρκεί να θέλουμε πραγματικά να βρούμε το φως στο τούνελ….

Είμαι στη διάθεσή σας για κάθε πληροφορία ή διευκρινιστικό σχόλιο. Περιμένω τα μηνύματά σας στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο” kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Δολοφονία Παύλου Φύσσα

Η άγρια δολοφονία του 34χρονου μουσικού, Παύλου Φύσσα, δεν αποτελεί απλά και μόνο ένα τραγικό γεγονός, αλλά δημιουργεί ένα αιματοβαμμένο κεφάλαιο στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Πρόκειται για μία δολοφονία που οφείλει να μας φέρει όλους, ως ενεργούς πολίτες, ενώπιον των ευθυνών μας. Όλοι μας οφείλουμε να προβληματιστούμε και να αναλογιστούμε γιατί μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας και πρωτίστως της ελληνικής νεολαίας οδηγείται, άλλοτε με άμεσους κι άλλοτε με έμμεσους τρόπους, στη βία, επιλέγει τη βία ως μέσο έκφρασης, επιδοκιμάζει πράξεις βίας και το χειρότερο αδυνατεί να αντιληφθεί ακόμα και τη διαφορά ανάμεσα στη δημοκρατία και το φασισμό, δύο εκ διαμέτρου αντίθετες έννοιες που συγχέονται στο αμόρφωτο πνεύμα και μυαλό.

Σαφώς, η φασιστική ιδεολογία δεν ξεκινά ούτε σταματά με την άνανδρη μαχαιριά στην καρδιά ενός νέου άντρα. Η φασιστική ιδεολογία έχει βαθιές ρίζες και αναμφίβολα βρίσκει γόνιμο έδαφος για να καλλιεργηθεί και να διαδοθεί σε κοινωνίες που μαστίζονται από την βαθύτατη κοινωνική κρίση αλλά και από ένα σοβαρό έλλειμμα παιδείας.

Με θλίψη και μεγάλη απογοήτευση, θα εκφράσω την άποψη ότι η σημερινή Ελλάδα, γενέτειρα ενός από τους σπουδαιότερους και λαμπρότερους πολιτισμούς στην παγκόσμια ιστορία, νοσεί πνευματικά, με άμεση συνέπεια την επιλογή του εύκολου δρόμου, αυτού της βίας και του φασισμού. Γιατί το να σκοτώσω ό,τι δεν μου αρέσει, ό,τι μπαίνει εμπόδιο στις ατομικές βλέψεις και στο ατομικό κέρδος, είναι πολύ πιο εύκολο από το να παλέψω για να φτιάξω έναν κόσμο καλύτερο, με υψηλές αξίες, ιδανικά και ποιότητα ζωής.

Η Ελλάδα, με την ιστορία που έχει, θα έπρεπε να είναι η χώρα όπου οι νέοι θα κατέβαιναν σε απεργία για να φτιαχτούν στα σχολεία τεράστιες βιβλιοθήκες, με βιβλία από όλον τον κόσμο, για να δημιουργηθούν σύγχρονοι χώροι άθλησης, για να εξοπλιστούν τα ελληνικά Πανεπιστήμια με τελευταίας τεχνολογίας εργαστήρια. Η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι η πρώτη χώρα όπου οι νέοι θα οργάνωναν εκστρατείες για να προωθηθούν καλές θεατρικές παραστάσεις και μουσικά θεάματα. Γιατί αυτό σημαίνει πολιτισμός. Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ από αυτήν τη μάλλον ουτοπική εικόνα, αφού στα σχολεία μας, στα Πανεπιστήμια μας, δεν διδάσκεται πολιτισμός. Αλλά και οι ιθύνοντες των Μ.Μ.Ε. ας μην το παίζουν τώρα παρθένες, αφού φέρουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης, καθώς μία υποκουλτούρα, εντέχνως, καταφέρανε να προβάλουνε και τελικά αυτή την αισχρή και επικίνδυνη υποκουλτούρα επιβάλανε.

Στη χώρα μας πλέον η βία κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Μικρά τιποτένια ανθρωπάκια, ανθρωποειδή, ποντικάνθρωποι από όλους τους πολιτικούς χώρους, όπως και από άλλους επαγγελματικούς χώρους, κατάφεραν με πλάγια μέσα να επιβληθούν και να κυριαρχήσουν, να γίνουν δημαγωγοί των μαζών που σε μία χώρα με έλλειμμα παιδείας εύκολα δημαγωγούνται και γίνονται θηράματα στα χέρια κάθε επιτήδειου, όποια ταυτότητα κι αν έχει αυτός. Αυτά τα ανθρωποειδή βούλιαξαν την Ελλάδα στο βούρκο και στη θέση του λαμπρού πολιτισμού της έφτιαξαν έναν υποπολιτισμό που παρήγαγε βία, φανατισμό και μία ρηχή ζωή.

Η νεολαία εξοργίζεται και αγανακτεί με την ανεργία, τις εξευτελιστικές μειώσεις μισθών, τις εξωφρενικές αυξήσεις τιμών, το χαμηλότατο επίπεδο στην ποιότητα ζωής και τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Ως συνέπεια των παραπάνω, οδηγείται σε ακρότητες. Η αγανάκτηση, ασφαλώς, είναι κατανοητή, θεμιτή και σεβαστή. Ο δικός μου όμως προβληματισμός είναι γιατί μέσα από όλη αυτή την οργή δεν έχει προκύψει και κάτι θετικό, όπως μία μεγάλη δημιουργία,μία ρηξικέλευθη πρόταση, μία μεγάλη καινοτομία, στοιχεία που θα αποδείξουν ότι ο σύγχρονος Έλληνας δεν έχει αποβλακωθεί, ούτε αποχαυνωθεί..πρέπει επιτέλους οι νέοι να ξυπνήσουν και να γράψουν ένα νέο, πιο ελπιδοφόρο, πιο δημιουργικό, κεφάλαιο στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Ας μην τα ρίχνουμε όλα στην οικονομική κρίση, το κοινωνικό έλλειμμα και το έλλειμμα παιδείας αυξάνουν τα δεινά μας και οδηγούν σε αδιέξοδα, επικίνδυνες επιλογές και οδυνηρές για τη χώρα λύσεις.

Ελπίζω και εύχομαι να μη θρηνήσουμε άλλους νέους ανθρώπους στο βωμό μίας βίας που φαίνεται ότι δεν θα σταματήσει και ότι σαν οχιά με επικίνδυνο δηλητήριο θα μας απειλεί. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να ξυπνήσουμε, να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε, ποιοι θα θέλαμε να είμαστε, πώς θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε τα θετικά χαρακτηριστικά που διαθέτουμε ως λαός και να διεκδικήσουμε την Ελλάδα που ονειρευόμαστε. Όλοι μας, ενωμένοι σαν δυνατή γροθιά και ο καθένας ξεχωριστά, μπορούμε και έχουμε ηθικό χρέος απέναντι στις μελλοντικές γενιές να κάνουμε τη διαφορά!

Κουράγιο στην οικογένεια του Παύλου Φύσσα και ας σταματήσει εδώ ο κύκλος αίματος. Ας γίνει ξανά η Ελλάδα η χώρα της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Θέλει πολλή δουλειά, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και η Ελλάδα ζει ακόμα….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Αναζητώντας τη μικρή μας, ευτυχισμένη στιγμή

Αγαπώ τον Σεπτέμβρη. Είναι ένας πολύ δημιουργικός μήνας για εμάς τους εκπαιδευτικούς. Πάντα, τον Σεπτέμβρη, ξεκινώ με πολλά όνειρα για έναν δημιουργικό χειμώνα, με πλατύ χαμόγελο, με χαρά και μεγάλη αισιοδοξία ότι μία καλύτερη μέρα μπορεί να γεννηθεί. Σαφώς, η θλίψη είναι διάχυτη γύρω μας τα τελευταία χρόνια, άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, άλλοι τα υπάρχοντά τους, άλλοι μένουν, άλλοι μεταναστεύουν. Οι αντιξόοητες πολλές και τα “θηρία” με τα οποία καθημερινά πρέπει όλοι μας να παλέψουμε είναι άγρια και συχνά ανυπέρβλητα τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά μας. Αλλά εμείς οι εκπαιδευτικοί παίρνουμε στα χέρια μας τις αθώες, παιδικές ψυχούλες. Εμείς οι εκπαιδευτικοί αντλούμε κατ’ αρχάς οι ίδιοι δύναμη από τις εφηβικές καρδιές και τα εφηβικά μάτια που πιστεύουν ακόμα στο καλό, πιστεύουν ακόμα στο όνειρο, μισούν να είναι μίζεροι, λατρεύουν το πάθος και την ένταση και θέλουν να ζήσουν μία ευτυχισμένη ζωή.

Όπως σε πολλά κείμενά μου υπογραμμίζω, ρόλος των εκπαιδευτικών δεν είναι να μεταδώσουμε στείρες γνώσεις, αλλά πρωτίστως να πιστέψουμε στο όνειρο των παιδιών μας και να αναζητήσουμε μαζί τους το φως που κρύβεται μέσα στο σκοτάδι, να βρούμε τη διέξοδο σε ένα δρόμο που μοιάζει αδιέξοδος. Έχουμε το χρέος να βρούμε και να ανάψουμε την ελπίδα. Είναι λάθος να γκρεμίζουμε το όνειρο των νέων παιδιών. Είναι λάθος να φορτώνουμε τα παιδιά με τα δικά μας τρομερά βάσανα και άγχη. Σαφώς, δεν μπορούμε και δεν είναι εφικτό, ούτε λογικό, να αφήσουμε τα παιδιά έξω από την πραγματικότητα. Δεν μπορούν να βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου, αλλά δεν μπορούμε εμείς οι εκπαιδευτικοί να ξεχάσουμε ότι τα παιδιά είναι ΠΑΙΔΙΑ. Και παιδί σημαίνει: γελάω, παίζω, τρέχω, ζω τη χαρά της ζωής, μακριά από τα όρια που θέτουν οι μεγάλοι και τα οποία φυλακίζουν τη σκέψη, τη φαντασία και το δυναμισμό των νέων. Και ακριβώς επειδή είναι παιδιά μπορούν να αντλήσουν χαρά από μικροπράγματα που σε εμάς τους μεγάλους φαντάζουν ασήμαντα, μηδαμινά. Αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε: ότι η παιδική ψυχή ακόμα και σε καιρό κρίσης μπορεί να γελάσει.

Ακόμα και σε καιρό κρίσης, ο νέος μπορεί να ονειρευτεί. Ακόμα και σε καιρό κρίσης μπορεί να ερωτευτεί. Ακόμα και σε καιρό κρίσης μπορεί να αντλήσει δύναμη από μικρά, καθημερινά πράγματα, συναισθήματα, καταστάσεις. Μία ηλιόλουστη μέρα, ένα βοτσαλάκι στην αμμουδιά, ένα φιλάκι κάτω από το φως του φεγγαριού, είναι αρκετά για να κάνουν έναν έφηβο να αισθανθεί χαρά.

Ας μην ξεχνάμε λοιπόν εμείς οι εκπαιδευτικοί, ότι τα παιδιά μας έχουν διαφορετική σκέψη από εμάς τους μεγάλους και, σε αντίθεση με εμάς τους μεγάλους που ψάχνουμε τα “πολλά και σπουδαία”, οι μαθητές μας ψάχνουν την ευτυχία σε μικρές, καθημερινές, στιγμούλες, όπως σε ένα χαμόγελο και σε μία αγκαλιά. Γι’ αυτό, αντί να φορτώνουμε τους μαθητές με τα άγχη της δικής μας μίζερης καθημερινότητας, ας βγούμε μία βόλτα στη φύση, ας αναπνεύσουμε τον καθαρό αέρα, ας μυρίσουμε τα λουλούδια, ας εκφράσουμε τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν την ψυχή μας. Και αν κάποιος ρωτήσει “τι θα κερδίσουμε;”, εύκολα θα του απαντούσα “μία ευτυχισμένη στιγμή. Την ομορφιά της ζωής”. Γιατί, ναι, η ζωή δεν είναι μόνο “τα πολλά”, είναι και εκείνες οι υπέροχες, μικρές, ευτυχισμένες στιγμούλες που γελάς με την καρδιά σου, που μοιράζεσαι σκέψεις και συναισθήματα με όσους αγαπάς και που νιώθεις μέσα σου δυνατός.

Άλλωστε, ακόμα κι αν οι συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολες και οι καταστάσεις που βιώνουμε όλοι μας σκληρές, μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε βήματα προόδου. Αν παραδώσουμε τα όπλα, αν απελπιστούμε και βυθιστούμε στη μιζέρια, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Στον πόλεμο πολεμάς τον εχθρό με νύχια και με δόντια, δεν παραδίνεσαι χωρίς μάχη, το ίδιο κάνεις και σε μία εποχή όπου όλα μοιάζουν να καταρρέουν. Όσο υπάρχουν ακόμα αξίες και ιδανικά, αγωνιζόμαστε και αυτός ο αγώνας μπορεί να μας οδηγήσει σε όμορφα και δημιουργικά μονοπάτια.

Σε προσωπικό επίπεδο, ξεκινώ με μεγάλη αγάπη, διάθεση κα μεράκι. Όπως κάθε Σεπτέμβρη, έτσι και φέτος, αναζητώ τις μικρές, ευτυχισμένες στιγμές μου. Τις απλές, αλλά τόσο σημαντικές στιγμές που όμορφα συναισθήματα θα ξεχύνονται από την ψυχή μου. 23 Σεπτέμβρη ξεκινώ τα μαθήματα στο Διδασκαλείο, το οποίο φέτος νιώθω ότι αγαπώ πιο πολύ από όλες τις χρονιές!! Αισθάνομαι πιο δημιουργική, γιατί πιστεύω ότι σε τόσο δύσκολες εποχές οφείλουμε να επιστρατεύσουμε όλες τις δυνάμεις μας (ψυχικές, πνευματικές, σωματικές), να αξιοποιήσουμε όλη μας τη δημιουργικότητα και τη φαντασία, για να προχωρήσουμε ένα βήμα παρακάτω, να αλλάξουμε κάτι σε αυτό το θολό και μίζερο τοπίο και να χρωματίσουμε τη ζωή με πιο ζωηρά χρώματα!

Αισθάνομαι την ανάγκη να δώσω όλη μου την ψυχή στους μαθητές που αντί να χαμογελάνε αναζητάνε το “γιατί τους καταστρέφουμε τη ζωή” και να τους δείξω ότι υπάρχουν δρόμοι, πέρα από το μαύρο και το άσπρο, υπάρχουν και άλλα χρώματα και άλλες αποχρώσεις. Και η αλήθεια είναι ότι όταν βλέπω τους μαθητές μου να χαμογελάνε, να κοιτάζουν ψηλά και να θέτουν στόχους, τόσο πιο μεγάλη δύναμη αντλώ κι εγώ και συνειδητοποιώ ότι στη ζωή οι μικρές, ευτυχισμένες στιγμές είναι τελικά αυτές που μετράνε.

Παράλληλα, συνεχίζω με αμείωτο ενδιαφέρον την έρευνα γύρω από ζητήματα εγκληματολογικού και ταυτόχρονα κοινωνικού προβληματισμού, ψάχνοντας και εκεί ένα φως μέσα σε ένα επικίνδυνο σκοτάδι….

Τέλος, φέτος μου δίνεται μία πολύτιμη ευκαιρία (και ευχαριστώ γι’ αυτό από καρδιάς τον σπουδαίο Καθηγητή, κ. Γιάννη Πανούση, ο οποίος κατά την άποψή μου είναι μία από τις κορυφαίες μορφές που έχουν περάσει από το ελληνικό Πανεπιστήμιο) να βρίσκομαι στο Πανεπιστήμιο, σε ένα Τμήμα που αγαπώ ιδιαίτερα, το Τμήμα ΕΜΜΕ, όπου εκπόνησα τη διδακτορική μου διατριβή,για να βοηθήσω στο πλαίσιο των μαθημάτων εγκληματολογίας, με εισηγήσεις σχετικά με “την εικόνα του εγκληματία” και ειδικότερα το έγκλημα και τους εγκληματικούς τύπους στο έργο του Ντοστογιέφσκι. Η αγωνία μεγάλη να μπορέσεω να ανταποκριθώ σε αυτό το απαιτητικό και δύσκολο έργο, αλλά μεγάλη και η χαρά, γιατί ένα όνειρο ζωής γίνεται πραγματικότητα.

Ξεκινώ λοιπόν με ένα χαμόγελο στα χείλη αυτόν το Σεπτέμβρη και με την πίστη ότι εάν αξιοποιήσουμε τις δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας, μπορούμε να πάμε ένα βήμα πιο κάτω και εάν αναζητήσει ο καθένας από εμάς την μικρή, ευτυχισμένη του στιγμή,ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος και σίγουρα πιο…χαμογελαστός! Και πίσω από τα πιο “λίγα” που μας έχουν απομείνει, ας αναζητήσουμε τα πιο ουσιαστικά….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Κύριοι πολιτικοί, δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο για τα παιδιά σας;

Καλή αρχή, εύχομαι από καρδιάς, σε μικρούς και μεγαλύτερους μαθητές που σε λίγες ημέρες θα βρεθούν ξανά πίσω στα θρανία τους. Εύχομαι, η φετινή σχολική χρονιά να είναι καλύτερη από την περσινή, να είναι πιο ελπιδοφόρα, δημιουργική, οι μαθητές με την πολύτιμη βοήθεια των εκπαιδευτικών τους να κατανοήσουν την αληθινή αξία της παιδείας και να αναζητήσουν νέους δρόμους για να κατακτήσουν την ευτυχία και τα όνειρά τους.

Σε αυτό το υπέροχο ταξίδι της γνώσης, οι εκπαιδευτικοί φέρουν τεράστια ευθύνη. Οφείλουν να ξεκινήσουν με όρεξη, μεγάλη διάθεση, φαντασία, δημιουργικότητα, αγάπη. Παρά τις αντιξοότητες που είναι πολλές, οι εκπαιδευτικοί ασκούν λειτούργημα και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάνε. Δυστυχώς, ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών επέλεξε, στο παρελθόν, αυτόν το δρόμο με λανθασμένα κριτήρια: για την εξασφάλιση και το “καθισιό”. Άνθρωποι χωρίς αγάπη για το παιδί, με ελλιπείς γνώσεις και χωρίς διάθεση να βελτιώσουν το επίπεδό τους, χωρίς υπομονή και επιμονή, έγιναν εκπαιδευτικοί και οδήγησαν το ελληνικό δημόσιο σχολείο στο σημερινό του χάλι.

Ασφαλώς, το νέο “αίμα” των εκπαιδευτικών, καθώς και παλαιότεροι εκπαιδευτικοί με την πείρα τους, μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα στο ελληνικό δημόσιο σχολείο, εάν δουλέψουν με όρεξη, μεράκι, αγάπη για το παιδί και το αντικείμενό τους. Ακόμα και αν οι συνθήκες είναι δύσκολες, όχι μόνο δεν πρέπει να παραδώσουν τα όπλα, αλλά να αγωνιστούν για την αναμόρφωση του ελληνικού δημόσιου σχολείου. Αλλιώς, το δημόσιο σχολείο στην Ελλάδα θα “πεθάνει”. Ήδη, “φυτοζωεί”, με τα πολλά, σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Στο πλαίσιο της σκληρής προσπάθειας των εκπαιδευτικών για ριζικές αλλαγές, οι γονείς οφείλουν ενεργά να συμμετέχουν. Με το να καταθέτουν προτάσεις, να στηρίζουν δημιουργικές πρωτοβουλίες δασκάλων και καθηγητών, να βοηθάνε στην αποτελεσματική επίλυση σοβαρών προβλημάτων που συχνά προκαλούνται στους κόλπους του ελληνικού σχολείου, όπως φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού. Φαινόμενα που πολλές φορες παραμένουν άλυτα από αδιαφορία, γεγονός που έχει τεράστιες επιπτώσεις για το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινωνίας.

Αναμφίβολα, για τη σημερινή κατάντια, δεν ευθύνονται μόνο οι εκπαιδευτικοί, αλλά πρωτίστως το εκπαιδευτικό σύστημα που όπως τόσες φορές έχουμε τονίσει στερείται και της παραμικρής φαντασίας, δημιουργικότητας και δεν λαμβάνει σχεδόν καθόλου υπ’ όψιν βαθύτερες ανάγκες, ούτε ότι πρέπει να σχεδιάζεται για παιδιά με δίψα για ζωή, με όνειρα, με μία ψυχή γεμάτη έντονα συναισθήματα. Ταυτόχρονα, όμως και η αδιαφορία από την πλευρά ορισμένων γονέων, η άρνησή τους, να συνεργαστούν σε ένα αρμονικό κλίμα με τους εκπαιδευτικούς, εντείνει τα ήδη σοβαρά προβλήματα.

Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι η εκπαίδευση μας αφορά όλους και όχι μόνο τους εκπαιδευτικούς. Μαθητές, εκπαιδευτικοί, γονείς, έχουν έναν κοινό στόχο, άρα δεν θα έπρεπε να έχουν μία κοινή διαδρομή; Να είναι ο ένας κοντά στον άλλον, να επικοινωνούν ουσιαστικά, να επιλύουν τα σοβαρά ζητήματα που ανακύπτουν, από κοινού και όχι από διαφορετικά “μέτωπα”, λες και βρισκόμαστε σε πόλεμο. Αυτή η αρνητική διάθεση που διέπει συχνά και τις δύο πλευρές -εκπαιδευτικούς και γονείς-, η αδιαφορία, η ατονία, η αδράνεια, η έλλειψη πρωτοβουλίας να ξεφύγει λίγο το ελληνικό σχολείο από τα περιοριστικά πλαίσια που εγκλωβίζουν τη σκέψη των μαθητών σε στεγανά, η δυσπιστία και η καχυποψία, είναι στοιχεία που αφήνουν το σχολείο πίσω ως προς τις εξελίξεις.

Αλλά και οι κύριοι πολιτικοί μας πρέπει να αναρωτηθούν τι σχολεία θέλουν να φτιάξουν, με τι προοπτικές, τι προσανατολισμούς και εφόδια επιδιώκουν μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος να δώσουν στα ελληνόπουλα που θα διεκδικήσουν με την ενηλικίωσή τους μία θέση εργασίας, αλλά και καταξίωση, ισότιμα με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους και όχι μόνο, στην παγκόσμια αγορά.

Και μία καίρια ερώτηση που θα έπρεπε να τίθεται σε όλους τους πολιτικούς, πρωτίστως στους Υπουργούς, είναι ποια σχολεία επιλέγουν για τα παιδιά τους. Τα δημόσια ή τα ιδιωτικά; Γιατί εάν επιλέγουν τα ιδιωτικά, είναι κατακριτέοι και πρέπει να δώσουν λόγο στον έλληνα πολίτη. Μία τέτοια επιλογή θα έδειχνε ότι δεν εμπιστεύονται το ελληνικό δημόσιο σχολείο,γιατί υπολειτουργεί. Με αυτό όμως τον τρόπο διαχωρίζουν τα παιδιά σε 2 κατηγορίες, τα “παιδιά τους” και τα “παιδιά μας”. Και επίσης εάν οι ίδιοι οι πολιτικοί επιλέγουν για τα παιδιά τους ιδιωτικά σχολεία, πώς μπορούν να “νιώσουν” τα προβλήματα που ταλανίζουν το δημόσιο σχολείο και να προβούν στην ουσιαστική και αποτελεσματική επίλυσή τους.

Γιατί, αναμφίβολα “έξω από το χορό, πολλά τραγούδια λες”. Όταν δεν βιώνεις μία κατάσταση εκ των έσω, όταν δεν “πονάς” εξίσου με τους υπόλοιπους, αλλά μιλάς από θέση ισχύος, δεν μπορείς να νοιαστείς πραγματικά. Γι’ αυτό, θα έπρεπε να ήταν επιβεβλημένο όλοι οι πολιτικοί και κυρίως όσοι κατέχουν θέσεις-κλειδιά να επιλέγουν τα δημόσια σχολεία. Είναι απαράδεκτο να υπηρετείς το κράτος και να δηλώνεις εμμέσως ότι δεν το εμπιστεύεσαι σε μία τόσο σοβαρή επιλογή. Ασφαλώς, κάθε πολίτης έχει δικαίωμα επιλογής όσον αφορά το σχολείο του παιδιού του, αλλά οι ταγοί αυτής της χώρας δεν μπορούν να κατηγοριοποιούν τα παιδιά και να περνούν το μήνυμα ότι “η δημόσια παιδεία δεν είναι για τα παιδιά τους”, γιατί απλούστατα δεν μπορεί να παράσχει στα παιδιά μας παιδεία με την ουσιαστική έννοια της λέξεως.

Οι πολιτικοί μας, όχι μόνον της σημερινής εποχής της κρίσης, δίνουν την εντύπωση ότι δεν έχουν τη διάθεση να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα, να βάλουν το μαχαίρι βαθιά στην πληγή και να έχουν το σθένος να προχωρήσουν σε αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό του δημόσιου σχολείου, ώστε να μη διαφέρει σε ουσιαστικά εκπαιδευτικά ζητήματα από τα ιδιωτικά σχολεία.

Η παιδεία είναι ο θεμέλιος λίθος της κοινωνίας μας. Ειδικά, στο πλαίσιο μίας κοινωνίας που μαστίζεται από κρίση αξιών, η παιδεία ανοίγει νέους δρόμους και θα προσφέρει λύση στο αδιέξοδό μας. Οπότε, εμείς οι γονείς, σε στενή και αρμονική συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς, πρέπει να πορευτούμε από κοινού και να διεκδικήσουμε σημαντικές αλλαγές. Όχι, μέσω απεργιών και καταλήψεων. Γιατί, σε αντίθεση με πολλούς που εξυπηρετούν και άλλα συμφέροντα, πιστεύω ότι το σχολείο πρέπει πάντα να μένει ανοιχτό, γιατί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να “κλείσει” τη γνώση. Τα σχολεία πάντα πρέπει να είναι ανοιχτά, με πλούσιες βιβλιοθήκες, με εργαστήρια, καλά οργανωμένα γήπεδα,θεατρική ομάδα.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο όπου όλοι οι μαθητές θα μπορούν να αξιοποιούν τα ταλέντα τους και να αποκτούν εφόδια για το μέλλον, χωρίς το άγχος ότι υστερούν σε σχέση με άλλους Ευρωπαίους. Το πρώτο βήμα θα γίνει αν πιστέψουμε στις δυνάμεις μας. Η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί και εμείς όλοι οι εμπλεκόμενοι με το χώρο της εκπαίδευσης, αμέσως και εμμέσως, μπορούμε να αξιοποιήσουμε τη δύναμή μας, πιέζοντας προς την σωστή κατεύθυνση.

Καλή αρχή, λοιπόν!! Και είμαστε όλοι εδώ για να κάνουμε τον απολογισμό μας…..γονείς, εκπαιδευτικοί, μαθητές και κυρίως πολιτικοί!!
Περιμένω και τις δικές σας κρίσεις, εμπειρίες και προτάσεις….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά