Monthly Archives: March 2013

6 Μετάλλια στην Ολυμπιάδα Μαθηματικών!

Στην εποχή της κρίσης των αξιών, όταν μαθαίνεις τόσο σημαντικά νέα, οφείλεις να τα προβάλεις με κάθε τρόπο. Ειδικά, όταν τα νέα αφορούν νέους ανθρώπους, επιστήμονες με όραμα, πάθος και τεράστιες δυνατότητες για επίτευξη υψηλών στόχων. Με ενδιαφέρον διάβασα σήμερα το πρωί ότι φοιτητές του Πανεπιστημίου Πατρών (πρωτοετείς και δευτεροετείς) συμμετείχαν και έλαβαν πολύ σημαντικές διακρίσεις στην «7η Μαθηματική Ολυμπιάδα για Φοιτητές Πανεπιστημίων της Νοτιοανατολικής Ευρώπης» (South Eastern European Mathematical Olympiad for University Students SEEMOUS 2013). (Δες σχετικά: http://www.neolaia.gr/2013/03/27/panepistimio-patrwn-metllia-olybiada/#ixzz2OpbC32G2)
Πέρα, λοιπόν, από την «Ελλάδα της διαπλοκής, της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας», υπάρχει και αυτή η Ελλάδα: των νέων παιδιών που ξεχωρίζουν για την επιστημονική τους κατάρτιση και για τη δύναμη του μυαλού και του πνεύματος. Τέτοιες προσπάθειες, οφείλει το κράτος να στηρίζει και να δίνει ισχυρά κίνητρα στους νέους να προοδεύσουν και να πάνε τη χώρα ένα βήμα παρακάτω. Ας ελπίσουμε και ας ευχηθούμε ότι οι συγκεκριμένοι νέοι θα καταφέρουν να διακριθούν μελλοντικά στη χώρα μας και δεν θα «διωχθούν» σε άλλες χώρες, αναζητώντας ευκαιρίες. Η Ελλάδα πρέπει κάποια στιγμή να δίνει ευκαιρίες στους ταλαντούχους ανθρώπους και όχι να τους «εκμεταλλεύεται», να «κλέβει» τα όνειρά τους και τελικά να τους «διώχνει». Είναι καιρός να προβληθούν οι αληθινές αξίες και όλοι μας, ως ενεργοί πολίτες αυτού του τόπου, έχουν το ηθικό χρέος να δουλέψουμε προς αυτή την κατεύθυνση!
Συγχαρητήρια παιδιά που μας κάνατε υπερήφανους και εύχομαι να λάβετε πολλές ακόμα διακρίσεις!!

Χρυσό μετάλλιο:
1. Κακαρούμπας Σπυρίδων (2ο έτος)

Χάλκινα μετάλλια:
1.Καλαντζής Γιώργος (2ο έτος)
2.Καλογήρου Αλέξανδρος-Δημήτριος (2ο έτος)
3.Βαν Ντερ Βέιλε Μαρία-Χριστίνα (1ο έτος)
4.Σακελλαρίου Δημήτριος (2ο έτος)

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Focus με τον Καθηγητή Εγκληματολογίας-νυν βουλευτή, κ. Γιάννη Πανούση

Μία από τις πιο σπουδαίες προσωπικότητες τόσο στο χώρο της διανόησης, όσο και στο χώρο της πολιτικής, ο Καθηγητής Εγκληματολογίας και νυν βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, κ. Γιάννης Πανούσης, μέσα από τη συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Φαίη Μαυραγάνη στο focus web tv και στην εκπομπή της «Focus με τη Φαίη» (http://www.focuswebtv.gr/ondemand.aspx?1KAqFex04bxqY%2bQ2w2%2bklXDbTZvY1URKNbfOwwvHgmIOecfS3fc%2fuJ6wxjfKfqIe), έθιξε πολύ σημαντικά και επίκαιρα ζητήματα. Ειδικότερα, μίλησε για την κρίση στην Κύπρο και για τη λύση του Eurogroup. Απάντησε στο πώς αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο υπουργοποίησης του και αναφέρθηκε στο σενάριο ενοποίησης ΔΗΜΑΡ- ΠΑΣΟΚ. Μίλησε, επίσης, για την εγκληματικότητα, ενώ μεταξύ άλλων υποστήριξε ότι αν καταδικαστεί το σύνολο όσων ευθύνονται στη χώρα μας για ανομία και διαφθορά, θα πρέπει να πέσει όλο το σύστημα της δικαιοσύνης. Τέλος, τόνισε ότι θα πολεμήσει με όλες του της δυνάμεις το σχέδιο «Αθηνά».
Κλείνοντας, θα ήθελα να εκφράσω την προσωπική μου άποψη ότι εάν, μελλοντικά, ο κ. Πανούσης προταθεί και αποδεχτεί τη θέση του Υπουργού Δικαιοσύνης, θα είναι ένα τεράστιο όφελος για τη χώρα μας, γιατί έχοντας την τύχη να γνωρίζω τον κ. Πανούση, τολμώ να πω ότι είναι από τις πιο ξεχωριστές και σημαντικές προσωπικότητες στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα σε ένα τόσο ευαίσθητο τομέα, όπως αυτός της δικαιοσύνης, ένας άνθρωπος με την δική του νοοτροπία, την τεράστια αξία, το ήθος και ακεραιότητά του, θα έκανε αναμφίβολα τη διαφορά και θα πήγαινε τη χώρα μας ένα βήμα παρακάτω. Η Ελλάδα, ειδικά σε τόσο κρίσιμες εποχές, όπως αυτήν που διανύουμε, έχει ανάγκη από τέτοιες αξίες και κυρίως από ανθρώπους που έχουν όραμα και μπορούν να κάνουν κάτι καινούργιο και σημαντικό για τον τόπο!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Για τον Τόμας

Είμαι συγκινημένη και συγκλονισμένη από το σοβαρότατο τροχαίο του νεαρού ηθοποιού, Τόμας Πρωτόπαππα, και μέσα από αυτό το κείμενο εκφράζω τη συμπαράστασή μου στην οικογένειά του. Όπως και στις οικογένειες όλων των θυμάτων τροχαίων ατυχημάτων, θέλοντας να περάσω το μήνυμα ότι πρέπει όλοι μας να ξεσηκωθούμε και να κάνουμε κάτι δραστικό για την πρόληψη τόσο σοβαρών ατυχημάτων που στερούν τη ζωή ή προκαλούν βαρύτατους τραυματισμούς σε νέους ανθρώπους. Οι νέοι άνθρωποι πρέπει να γελάνε, να ονειρεύονται, να οραματίζονται το μέλλον τους με αισιοδοξία, να φτιάχνουν τη ζωή τους με χρώματα χαράς και αγάπης, και όχι να βρίσκονται σε κρεβάτια εντατικών μονάδων των νοσοκομείων, εξαιτίας ατυχημάτων που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν οι οδηγοί δεν ήταν εγκληματικά αμελείς, εάν οι ελληνικοί δρόμοι δεν είχαν τόσες κακοτεχνίες, εάν υπήρχαν φανάρια σε καίριους δρόμους και λεωφόρους! Ας αναλογιστούμε όλοι μας, πόσες φορές έχουμε, είτε ως οδηγοί, είτε ως συνοδηγοί, είτε ως πεζοί, βρεθεί έκθετοι στους παραπάνω κινδύνους που θα μπορούσαν να μας είχαν στερήσει τη ζωή. Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις ούτε φανάρια βάζουν οι δήμαρχοί μας στους δρόμους κι έτσι ακόμα κι όταν απλώς θέλουμε να κάνουμε το πιο απλό, να περάσουμε στο απέναντι πεζοδρόμιο, διακινδυνεύουμε….!! Ασφαλώς, στους ελληνικούς δρόμους έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολλά ακόμα δεινά, καθώς κανένας σεβασμός προς τους πεζούς δεν υφίσταται, ενώ οι καθημερινοί καυγάδες μεταξύ των οδηγών αποδεικνύουν περίτρανα το χαμηλό μας επίπεδο , την έλλειψη παιδείας, και «εξηγούν» την πρόκληση ενός υψηλότατου αριθμού τροχαίων!!
Εάν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψιν μας, ότι η Ελλάδα κρατάει τα «σκήπτρα» στα τροχαία ατυχήματα, τα οποία αποτελούν πρώτη αιτία θανάτου νέων ανθρώπων, επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως παιδεία στον τρόπο οδήγησης, είμαστε δηλαδή σε αυτό το σημείο απολίτιστοι. Ο κάθε ένας αγοράζει ένα δίπλωμα και βγαίνει στους δρόμους, αισθανόμενος «άρχοντας» και «κυρίαρχος» των δρόμων, αφήνοντας πίσω του θύματα. Δεν θα αναφερθώ στον οδηγό του εν λόγω τροχαίου, διότι δεν έχει βγει ακόμα το πόρισμα, αλλά θα μιλήσουμε για όλους εκείνους τους ανεύθυνους οδηγούς που θεωρούν εαυτούς «κυρίαρχους των δρόμων», καθώς επίσης για τις τεράστιες παγίδες των ελληνικών δρόμων, στους οποίους έχουν βρει το θάνατο, τόσοι νέοι άνθρωποι και με τόσο άδικο τρόπο!
Πριν από μερικούς μήνες έγραψα και δημοσίευσα στη σελίδα ένα κείμενο, το οποίο έφερε τον τίτλο «Όταν η ζωή μας ξεπερνάει» και αναφερόμουν σε εκείνα τα συνταρακτικά γεγονότα που, αναπάντεχα, λαμβάνουν χώρα στη ζωή μας. Αυτό ακριβώς το κείμενο μου ήρθε στο μυαλό, όταν πληροφορήθηκα το τι είχε συμβεί στον Τόμας. Συγκεκριμένα, έγραφα τότε «Είναι φορές που σκέπτομαι ότι η ζωή μας ξεπερνάει. Ότι συμβαίνουν κάποια συνταρακτικά γεγονότα που υπερβαίνουν τα όρια και τις δυνάμεις μας. Γεγονότα απρόσμενα που ανατρέπουν τα δεδομένα της καθημερινότητάς μας και γκρεμίζουν όλα τα σχέδια μας. Γεγονότα απρόοπτα, που δεν είχαμε υπολογίσει, δεν περιμέναμε να συμβούν και μας φέρνουν μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα που δεν αντιμετωπίζεται εύκολα. Όπως όταν ξαφνικά χάνεις έναν πολύ δικό σου άνθρωπο, με τον οποίο μέχρι χθες γελούσες και έλεγες τα νέα της ημέρας. Ή όταν χάνεις τη δουλειά σου και αναγκάζεσαι να εγκαταλείψεις την πατρίδα σου και να ψάξεις νέες πατρίδες και νέες ευκαιρίες. Ή όταν φίλοι, στους οποίους είχες πιστέψει, σε προδίδουν. Ή όταν στόχοι, για τους οποίους πάλευες από παιδί ακόμα, μένουν ανεκπλήρωτοι. Μεγάλες ή μικρές απώλειες, δηλαδή, που όλοι μας –λίγο πολύ- έχουμε βιώσει. Είναι εκείνες τις φορές που η ζωή σου μοιάζει με χείμαρρο ορμητικό που σε παρασέρνει στα άγρια νερά του ή με ανεμοστρόβιλο που σε παρασέρνει στη δίνη του και σου στερεί τη δυνατότητα να αντιδράσεις. Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις ανήμπορος, «μικρός» και «ασήμαντος», «ανίκανος» να αλλάξεις τη μοίρα σου. Είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις ότι είσαι έρμαιο που παρασύρεται από τις καταστάσεις, ότι έχεις φτάσει στον πάτο και δεν βλέπεις πουθενά φως. Είναι, τέλος, όλες εκείνες οι στιγμές που απεγνωσμένα ψάχνεις τα «πώς» και τα «γιατί», αναζητάς ευθύνες, αιτίες και ενόχους….κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη και αναρωτιέσαι «ποιος είσαι» τελικά και τι λάθη έχεις κάνει. Εύχεσαι να μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω και να διορθώσεις λάθη του παρελθόντος. Ταυτόχρονα όμως βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι, ακόμα κι αν είχες τη μαγική δύναμη να «ταξιδέψεις» στο χρόνο, δεν θα άλλαζες κάτι, θα έκανες τις ίδιες επιλογές που τώρα ορίζουν τη ζωή σου. Κι είναι από την άλλη κι εκείνες οι στιγμές που νιώθεις ότι δεν έκανες κάποιο λάθος, ότι λειτούργησες σωστά κι όμως κάτι «στράβωσε» στην πορεία της ζωής σου, χωρίς εσύ να φέρεις την ευθύνη, και τώρα χωρίς προφανή λόγο ανεβαίνεις το δικό σου Γολγοθά…Όλοι, ενδεχομένως, έχουμε νιώσει κάπως έτσι, ότι δεν πάει πιο πέρα, ότι δεν έχουμε άλλη δύναμη να προχωρήσουμε, ότι δεν έχουμε άλλα όνειρα πια μέσα στην καρδιά, ότι δεν έχουμε καν άλλα δάκρυα να χύσουμε, ούτε άλλα χαμόγελα να σκορπίσουμε. Το μόνο που θέλουμε είναι να σταματήσει η ζωή να μας προσπερνά και να μας ξεπερνά, να σταματήσει να «τρέχει» με τόσο ιλιγγιώδεις ρυθμούς και να μας αφήσει λίγο χρόνο να σκεφτούμε τι μας συμβαίνει, γιατί μας συμβαίνει και να αντιδράσουμε ανάλογα, προσπαθώντας να διώξουμε αυτό που μας πονά. Ευχόμαστε, σαν τα παραμύθια, να μπορούσαμε να κλείναμε τα μάτια και όταν τα ανοίγαμε ξανά, να είχε περάσει η «μπόρα», να είχε τελειώσει ο εφιάλτης και να είχε ξημερώσει μία καλύτερη μέρα…..».
Έτσι και τώρα, μαθαίνοντας ότι ένας νέος άνθρωπος, γεμάτος ζωή, με ένα πλατύ χαμόγελο πάντα στα χείλη, με βλέμμα σαν τη θάλασσα και με οδηγό τα όνειρά του, έπεσε θύμα ενός τόσο σοβαρού τροχαίου, ένιωσα, για μία φορά ακόμα, ότι η ζωή είναι μία «τραγωδία» η οποία απλώς κρύβει στιγμές ευτυχίας, ενώ στο μεγαλύτερο μέρος της επιφυλάσσει δυσκολίες και ανηφόρες. Απλώς, ίσως τελικά εμείς οι άνθρωποι, «μαθαίνουμε» να ζούμε με τον πόνο, καθώς από τη στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι και τη στιγμή που φεύγουμε από τη ζωή, ο πόνος γίνεται κάτι σαν δεύτερη φύση μας.
Ο νεαρός ηθοποιός, για τον οποίο μόνο καλά λόγια έχω ακούσει (όλοι όσοι τον γνώριζαν μου μίλησαν για ένα ευγενέστατο, χαμογελαστό και αξιοπρεπέστατο νεαρό άντρα, γι’ αυτό άλλωστε όλος ο κόσμος βρίσκεται στο πλευρό του) βρέθηκε απλώς τη λάθος στιγμή στο λάθος μέρος. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδικία στη ζωή του. Δεν έφερε καμία ευθύνη για το φοβερό τροχαίο, φορούσε ζώνη, σταμάτησε να πάρει τηλέφωνο, ενώ όπως οι περισσότεροι θα μπορούσε να συνεχίσει να οδηγεί και να μιλάει στο κινητό. Εξαιτίας της μοιραίας στιγμής, της «κακιάς ώρας», όπως συνηθίζουμε να λέμε, ένας νέος άνθρωπος, με όνειρα και φιλοδοξίες, μέσα στο άνθος της νιότης του, δίνει μάχη για τη ζωή του. Αυτό ακριβώς το γεγονός υπερβαίνει τη λογική και αφήνει τεράστια ερωτηματικά για το πόσο σκληρή και άδικη είναι μαζί μας η ζωή.
Κλείνοντας, αισθάνομαι κι εγώ την ανάγκη να ευχηθώ στον νεαρό Τόμας να βγει νικητής από αυτήν τη μεγάλη μάχη. Να καταφέρει να αντλήσει από την καρδούλα του την τεράστια δύναμη που σίγουρα κρύβει μέσα του για να μπορέσει ξανά να χαμογελάσει με αυτό το πλατύ χαμόγελο που τον χαρακτηρίζει και να πραγματοποιήσει τα νεανικά του όνειρα! Και ανοίγω την αγκαλιά μου σε αυτήν τη μανούλα (ως μανούλα κι εγώ έχω μία μεγάλη ευαισθησία) που τώρα ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά. Τα όνειρα που είχε ο Τόμας για τη ζωή ας είναι αυτά που θα τον κρατήσουν ζωντανό και θα δώσουν ξανά την ευτυχία στον ίδιο και την οικογένειά του! Την ίδια ακριβώς ευχή θα δώσω και σε όλα τα νέα παιδιά-θύματα σοβαρών τροχαίων που άδικα βρίσκονται στις εντατικές μονάδες των νοσοκομείων…..

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

“Το βράσιμο”

Στην εποχή της κρίσης των αξιών, όπως αυτή που διανύουμε στις μέρες μας, η νεανική παραβατικότητα αποκτά νέες διαστάσεις και μορφές, πολύ πιο επικίνδυνες και –το χειρότερο- νομιμοποιείται στα πρόσωπα των νέων παιδιών. Καθημερινά, σχεδόν, πληροφορούμαι από μαθητές μου για περιστατικά παραβατικών συμπεριφορών, με κυριότερες τις κλοπές κινητών και I-phone, κλοπές χρημάτων όχι μόνο από πορτοφόλια αλλά και χρημάτων που συγκεντρώνονται από τους μαθητές για σχολικούς χορούς και εκδρομές (μιλάμε και για μεγάλα ποσά), χρήση ουσιών, κλοπές ρούχων και αξεσουάρ από μαγαζιά ακόμα και σε μεγάλα εμπορικά κέντρα και ξύλο, ύστερα από εντάσεις και εκτόξευση βρισιών που ανταλλάσσονται μέσω Facebook, μεταξύ ομάδων παιδιών.
Μάλιστα, τις προάλλες έμαθα και μία καινούργια λέξη από την αργκό των νέων που εμπλέκονται σε παραβατικές δραστηριότητες «το βράσιμο»! «Βράζω» ένα αντικείμενο σημαίνει πουλάω των παράνομη λεία μου, π.χ. κινητό, I-phone κλπ., «το σπρώχνω» δηλαδή και βγάζω παράνομα χρήματα.
Αφορμή, μάλιστα, για να γράψω το σημερινό κείμενο στάθηκε μία συζήτηση που είχα με άριστες και πολύ αγαπημένες μου μαθήτριες. Με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα ότι στα μάτια τους νομιμοποιούνται παράνομες δραστηριότητες και ότι, στο πλαίσιο μίας κοινωνίας χωρίς αξίες, τα παιδιά νιώθουν «χαμένα» και σου δίνουν την εντύπωση ότι στον «αγώνα της καθημερινής επιβίωσης» μπορούν να κάνουν τα πάντα, για να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και για να πετύχουν το σκοπό τους. Έτσι, για παράδειγμα, ακόμα κι αν ισχυρίζονται ότι οι ίδιες δεν θα προέβαιναν σε κλοπές ρούχων από μαγαζιά, βρίσκουν χιλιάδες λόγους για να σου δικαιολογήσουν αυτή την πράξη, την οποία στο κάτω-κάτω δεν θεωρούν και τόσο «παράνομη». Ή να βρουν ένα ξένο κινητό και να το «επωφεληθούν» με όποιον τρόπο αποφασίσουν (όπως «βράσιμο») δεν το χαρακτηρίζουν καν παράνομη πράξη, καθώς η δικαιολογία τους είναι «το βρήκα, μου ανήκει. Δεν το έκλεψα, το βρήκα!». Μία μαθήτρια μου, μάλιστα, δεν δίστασε να μου πει «για να βρω ξένο κινητό, σημαίνει ότι ο Θεός μου το έστειλε. Μπορώ να το κάνω ό,τι θέλω, εφόσον εγώ δεν το έκλεψα. Μπορώ και να το πουλήσω»! Ακόμα και το ξύλο, το θεωρούν κάποιες φορές αναγκαίο μέσο για να επιβάλλουν τα «θέλω» τους και να προστατεύσουν την τιμή τους.
Ομολογώ ότι σοκαρίστηκα ακούγοντας αυτές τις απαντήσεις των μαθητριών μου. Δεν περίμενα να έχει νομιμοποιηθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό η βία και η παρανομία στα μάτια τους. Προβληματίστηκα έντονα για το ρόλο που εμείς οι ενήλικες -και πρωτίστως οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί, δηλαδή πρόσωπα με επιρροή στους νέους- επιτελούμε στην κοινωνία. Και κατέληξα ότι πρέπει να έχουμε κάνει πολύ σοβαρά λάθη για να φτάσουν τα παιδιά μας σε αυτό το σημείο.
Το ερώτημα, συνεπώς, πού προκύπτει είναι τι κρύβεται πίσω, όχι μόνο από τις αποκλίνουσες συμπεριφορές των νέων που επεκτείνονται ολοένα και περισσότερο, λαμβάνοντας διαφορετικές μορφές σε σχέση με το παρελθόν, αλλά και πίσω από τη νομιμοποίησή τους από τα νέα παιδιά; Κατά την άποψή μου, οι εν λόγω συμπεριφορές αποκαλύπτουν την συνολική αποτυχία μίας κοινωνίας που καταρρέει. Μίας κοινωνίας που δεν έχει καταφέρει να θέσει όρια και να διδάξει ιδανικά και αξίες στη νεολαία. Επειδή όμως η κοινωνία δεν είναι απρόσωπη, με τον όρο «κοινωνία» εννοούμε όλα τα μέλη της, ξεκινώντας από το στενά όρια της οικογένειας και φτάνοντας στους ανώτατους άρχοντες αυτής της χώρας που μας κυβερνάνε και κατέχουν καίριες θέσεις εξουσίας.
Γονείς που έχουν «χάσει το παιχνίδι» και δεν είναι δίπλα στα παιδιά τους. Το άγχος της καθημερινότητας και της επιβίωσης, οι αυξημένες υποχρεώσεις, τους, έχουν συντελέσει στο να «χάσει την μπάλα» ο γονιός και να γίνει πολλές φορές «ξένος».
Εκπαιδευτικοί που εργάζονται πλέον με εξευτελιστικούς μισθούς, σε εξευτελιστικές πολλές φορές συνθήκες, χάνουν κάθε όρεξη για δημιουργία. Ασφαλώς, το πρόβλημα των εκπαιδευτικών δεν ξεκινάει σήμερα. Στη χώρα μας, θεωρώ, ότι έχουν γίνει τεράστια λάθη στον νευραλγικό τομέα της παιδείας. «Ανθρωπάκια βολεμένα» είχαν καταντήσει, μία εποχή, να είναι αρκετοί εκπαιδευτικοί και να χαντακώνουν, με τη σειρά τους, τα διαμάντια των καθηγητών που θέλησαν να διοριστούν στο δημόσιο σχολείο για να παράξουν έργο, αλλά πριν προλάβουν να ονειρευτούν, τους κόπηκαν τα φτερά και τους γκρεμίστηκαν τα όνειρα….
Πολιτικοί που ενδιαφέρονται μονάχα για το προσωπικό όφελος και την «καρεκλίτσα», προκαλώντας το μένος των νέων παιδιών και την απαξίωση της πολιτικής, αλλά και γενικότερα ολόκληρης της κοινωνίας.
Πώς, λοιπόν, σε ένα σπίτι-απρόσωπο, σε ένα σχολείο-φυλακή και σε μία ευρύτερη κοινωνία που διδάσκει βία, ατιμωρησία και αναξιοκρατία, μπορούμε να ζητήσουμε από ένα παιδί να πιστεύει, να ελπίζει, να ονειρεύεται, να αγωνίζεται; Είναι άδικο! Ωστόσο, δεν θέλω να μεμψιμοιρώ. Πάντα, θέλω να αναζητώ λύσεις. Γι’ αυτό θέτω το ερώτημα «τι γίνεται από εδώ και πέρα»; Αυτό, που κατά την άποψή μου, οφείλει να γίνει είναι να αφυπνιστούμε όλοι μας, να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας και να παλέψουμε για να σταματήσει αυτή η απόλυτη ισοπέδωση αξιών, αρχών και ιδανικών. Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι όλα αρχίζουν από το στενό πλαίσιο του σπιτιού μας, συνεχίζουν στο σχολείο που είναι η μικρογραφία της κοινωνίας και έτσι σιγά σιγά πραγματοποιούνται οι πιο μεγάλες και ριζικές αλλαγές. Η συνεργασία γονέων-εκπαιδευτικών, με επίκεντρο το παιδί, όπως πάντα τονίζω, είναι πολύ σημαντική και απαραίτητη για να προχωρήσει η κοινωνία ένα βήμα παραπάνω.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

“Κρυσταλλάκι”

Η φιλία έπαιζε πάντα στη ζωή μου καθοριστικό ρόλο. Από την εφηβεία μου είχα δημιουργήσει δυνατές φιλίες, και «δινόμουν» με όλη μου την ψυχή στους ανθρώπους που θεωρούσα φίλους. Άλλωστε, στην εφηβεία μας έχουμε μεγάλη ανάγκη να νιώσουμε ότι «ανήκουμε» κάπου. Σαφώς, κάποιες από αυτές τις εφηβικές σχέσεις διατηρήθηκαν αλώβητες στο χρόνο και κρατάνε μέχρι σήμερα, ενώ κάποιες άλλες «έσβησαν» αφήνοντας μία πικρία για το άδοξο τέλος τους και οδηγώντας με στη σκέψη ότι, ορισμένες φορές, οι εφηβικές φιλίες είναι «φανταχτερές σαπουνόφουσκες» που δεν βασίζονται σε αληθινά και ουσιαστικά στοιχεία, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αντέξουν στο χρόνο.
Γι’ αυτό, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, αναθεώρησα αρκετές σκέψεις που είχα για την έννοια της «φιλίας». Πλέον, δίνω μεγαλύτερη βαρύτητα στην ουσία και λιγότερη στην επιφάνεια. Αυτό που αναζητώ σε ένα «φίλο» είναι η ευγένεια της ψυχής, το ήθος, η παιδεία με την ευρεία έννοια της λέξεως, το πάθος για τη ζωή. Θέλω να μπορώ να επικοινωνήσω μαζί του ουσιαστικά, να ανταλλάζουμε σκέψεις που «βασανίζουν» το μυαλό αλλά και ιδέες δημιουργικές που θα μας παρασύρουν και θα μας βγάλουν λίγο έξω από τα όρια της καθημερινής μας ρουτίνας. Θέλω να τον σέβομαι και να με σέβεται, γιατί ο σεβασμός είναι ένα πρωταρχικό στοιχείο που δυστυχώς λείπει, σήμερα, από τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμα και από τις φιλίες. Όπως συνηθίζει να λέει η μητέρα μου «δεν θέλω να με αγαπάτε. Θέλω να με σέβεστε». Έτσι κι εγώ, θέλω να εκτιμώ τον άνθρωπο με τον οποίο θα επιλέξω να κάνω παρέα και να με εκτιμάει και εκείνος γι’ αυτό που είμαι. Να μπορούμε να περπατάμε σε μονοπάτια δημιουργικά. Με αγάπη και διάθεση για τη ζωή. Ειδικά, σε μία εποχή τόσο μουντή, όπως αυτή που διανύουμε, με τα σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, με τα σκυθρωπά πρόσωπα να μας περιτριγυρίζουν, το αληθινό χαμόγελο ενός φίλου είναι πολύ σημαντικό.
Αυτά τα στοιχεία που φαίνονται τόσο απλά, αλλά συνάμα τόσο σπουδαία και δύσκολα να τα βρεις, κατάφερα να βρω στη φίλη μου, το «Κρυσταλλάκι», τη μανούλα ενός συμμαθητή της κόρης μου, με την οποία γνωρίστηκα στο Facebook!! Μέσω κοινών γνωστών γίναμε «φίλες» στο Facebook, κατάλαβα ότι είναι η μαμά του «Λουκουμαδιού», ενός γλυκύτατου συμμαθητή της Άννυς και έλαβα την πρωτοβουλία να της στείλω μήνυμα. Έτσι, ξεκινήσαμε να «αλληλογραφούμε» και να μοιραζόμαστε πολύ ιδιαίτερες σκέψεις και τα όνειρά μας! Χωρίς ποτέ να έχουμε ειδωθεί!! Και αυτό ήταν το παράδοξο. Δεν μου είχε ποτέ ξανά να συμβεί, χωρίς να γνωρίζω έναν άνθρωπο, παρά μόνο μέσα από κάποιες σκόρπιες φωτογραφίες, να μοιράζομαι μαζί του τόσο προσωπικές και ιδιαίτερες σκέψεις και συναισθήματα για την προσωπική και επαγγελματική μου ζωή. Κάτι μας «έδεσε» που δεν ξέρω να πω ακριβώς τι είναι….ίσως κάποιες κοινές εμπειρίες ζωής, όπως αποδείχθηκε στην πορεία της κουβέντας, ίσως το γεγονός ότι θέλουμε να είμαστε άνθρωποι «γεμάτοι» από συναισθήματα και εμπειρίες και παθιαζόμαστε με ό,τι κάνουμε και όσους αγαπάμε! Ακόμα δεν έχω βρει τι ήταν αυτό το «κάτι» που μας έφερε κοντά και μας ώθησε να ανταλλάσσουμε μηνύματα και να αποκαλύπτουμε η μία στην άλλη πτυχές της προσωπικότητάς μας που δεν θα αποκάλυπτες εύκολα σε έναν «άγνωστο». Ομολογώ, πάντως, ότι δεν μου έχει ξανασυμβεί κάτι ανάλογο: να δημιουργηθεί, δηλαδή, μία τόσο όμορφη σχέση με έναν άνθρωπο που δεν έχω ποτέ συναντήσει και μάλιστα να ξεκινήσει η επαφή από ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook!! Ειδωθήκαμε μόλις πριν από λίγες μέρες που την προσκάλεσα σπίτι για να παίξουν τα παιδιά και εμείς να πιούμε ένα καφεδάκι. Χάρηκα πολύ που την γνώρισα και από κοντά, γιατί είναι πράγματι ένας υπέροχος άνθρωπος!
Αισθάνθηκα την ανάγκη να της αφιερώσω αυτό το κείμενο, γιατί τον τελευταίο καιρό είχα αρχίσει να αμφισβητώ την αληθινή αξία της «φιλίας», καθώς ένιωσα προδομένη από έναν άνθρωπο, στη φιλία του οποίου είχα πιστέψει πάρα πολύ. Όμως, με τα κείμενα που ανταλλάξαμε με την Κρυσταλλία, συνειδητοποίησα ότι η φιλία μπορεί να έχει διαφορετικά «πρόσωπα» και «πλευρές» και ότι δεν χρειάζεται να μπαίνει σε συμβατικά κουτάκια. Φιλία είναι να μπορείς να μοιράζεσαι σκέψεις και να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς να φοβάσαι. Και αυτό κρατάω και αυτό πλέον αναζητώ από τον άνθρωπο που θα θελήσει να γίνει «φίλος» μου. Και, τέλος, ότι κάποιες φορές πρέπει να είσαι «αδιάβροχος», να μην πληγώνεσαι τόσο εύκολα αλλά ούτε και να έχεις υπερβολικές απαιτήσεις από τους άλλους….να αφήνεις τα πράγματα να κυλήσουν ήρεμα και να απολαύσεις τις στιγμές που ζεις….
Κρυσταλλάκι, σε ευχαριστώ για τις όμορφες διαδικτυακές κουβέντες μας και για τις σκέψεις που ανταλλάσσουμε και μας οδηγούν σε πολύ δημιουργικές συζητήσεις!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά