-Interview_28

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, μόνο τα μάτια μένουν….

“Μόνο τα μάτια μένουν”: μια δημιουργική συζήτηση με τη συγγραφέα Μαρία Ρουσάκη για το βιβλίο της που συγκινεί και μας “ταξιδεύει” (24/6/2016).

zappeio

Η γλυκιά μου “νεράιδα”, Μαρία Ρουσάκη, με την οποία υποδεχτήκαμε το 2013 στο ιστολόγιο με μια υπέροχη συνέντευξη για την παιδική λογοτεχνία στην Ελλάδα και τον κόσμο, την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/interviews/interview_20/ έγραψε ένα καταπληκτικό βιβλίο, με τίτλο “Μόνο τα μάτια μένουν”, το οποίο άγγιξε την ψυχή μου και μου έδωσε “τροφή” για σκέψη. Τα παιχνίδια της Μοίρας και το όνειρο που η καρδιά δεν αντέχει να ζήσει, καθώς και η πάλη ανάμεσα σε πολύ δυνατά αλλά την ίδια στιγμή αντιφατικά συναισθήματα, κεντρίζουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη και σίγουρα φέρνουν στο μυαλό καταστάσεις και στιγμές που όλοι μας έχουμε ζήσει.

Ας απολαύσουμε τη συνέντευξη με την Μαρία κι ας “δραπετεύσουμε από τις φυλακές του μυαλού μας”, γιατί σε μια κοινωνία που εγκλωβίζει τη σκέψη εμείς “επιμένουμε μυθιστορηματικά”…..

-Μαρία, ποια είναι τα κύρια στοιχεία που συνθέτουν την προσωπικότητα του κεντρικού σου ήρωα, Περικλή Καλαμάνου;
-Ο Περικλής Καλαμάνου, έχοντας κληρονομήσει την λεπτεπίλεπτη ομορφιά της μητέρας του και τα έντονα πράσινα μάτια του πατέρα του, αποκτά μια εξωτική ομορφιά. Από μωρό κεντρίζει την προσοχή όλων. Ωστόσο, η προσωπικότητα του είναι εκείνο το στοιχείο που εκπέμπει δυναμισμό. Ο Περικλής έχει αποφασιστικότητα, καλοσύνη και ευγένεια. Γεννημένος σ’ ένα μικρό ορεινό χωριό του Ταΰγετου, είναι εργατικός άλλα και μορφωμένος. Προσγειωμένος, πατώντας «γερά την πέτρα», προσπαθεί να καθοδηγήσει τη ζωή του προς τα δικά του θέλω.

-Όπως σκιαγραφείς το προφίλ του ήρωα, έχω την εντύπωση ότι πρόκειται για έναν άντρα που “παλεύει” ανάμεσα σε αντιφατικά συναισθήματα και καταστάσεις, πρωτίστως μεταξύ της δύναμης και της αδυναμίας, του πάθους και της συμβατικότητας, του ονείρου και των “τακτοποιημένων” στόχων. Σε ποιο βαθμό μπορεί να ενυπάρχουν στην ψυχή μας τόσο αντιφατικά και ακραία μεταξύ τους συναισθήματα και πώς στο “τέλος της διαδρομής” έρχεται η ισορροπία;
-Πάντα παλεύουμε ανάμεσα στις εσωτερικές μας αντιφάσεις. Ο σκοπός είναι όντως, στο τέλος της διαδρομής να έρθει μια ισορροπία, την οποία μπορούμε να χειριστούμε. Τα πάθη γίνονται όνειρα και στόχοι. Ό, τι μας καθοδηγεί προς το όνειρο αποτελεί το πείσμα και την εσωτερική μας δύναμη. Φυσικά και θα λυγίσουμε. Φυσικά και θα εισέλθει η αδυναμία και η απογοήτευση μες στην ψυχή. Το θέμα είναι να συνεχίσουμε να παλεύουμε ή να έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε ρότα. Διότι και οι αλλαγές στη διαδρομή είναι μέσα στη ζωή και εμείς οφείλουμε να τις αποδεχόμαστε με στωικότητα.

-Το “παιχνίδι της Μοίρας” είναι έντονο στο μυθιστόρημά σου και μάλιστα φαίνεται να είναι πανίσχυρο σε συγκεκριμένες στιγμές. Τελικά, η Μοίρα μας -τόσο στο μυθιστόρημα, όσο και στη ζωή- είναι προκαθορισμένη ή το “ανθρώπινο χέρι” μπορεί να “σπάσει” τα περίεργα “παιχνίδια” της Μοίρας μας; Τι πιστεύεις και ποιο μήνυμα περνάς μέσα από τη ιστορία σου;
-Προσωπικά δεν πιστεύω στις συμπτώσεις. Νομίζω πως ο Αϊνστάιν είχε δηλώσει ότι «Η σύμπτωση είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός διατηρεί την ανωνυμία του». Πιστεύω στη μοίρα, πως κάποια πράγματα είναι προκαθορισμένα για τον καθένα μας. Όμως έχουμε τη δύναμη όσο μας ξεστρατίζει η ζωή από το μονοπάτι των ονείρων, να ξαναβρίσκουμε το δρόμο μας. Όπως γράφω στο βιβλίο, καθώς αλλάζει ο κόσμος, αλλάζουν και οι ζωές του καθενός. Όλοι μοιάζουν με σύννεφα στον άνεμο, αναζητώντας κάπου να ταξιδέψουν και να ποτίσουν κάποια γη: να δημιουργήσουν, να αγαπήσουν, να ζήσουν όπως επιθυμούν. Απ’ τη μία στιγμή στην άλλη, όλα ξάφνου ανατρέπονται και αναπροσδιορίζονται, όμως ο καθένας οφείλει να συνεχίσει την πορεία του. Να κλείσει τον κύκλο του. Να μάθει ΚΑΤΙ απ’ αυτή τη διαδρομή. Αυτό το μήνυμα προτρέπει τον αναγνώστη να μάχεται για τα θέλω του, να συγχωρεί τα λάθη και να τιμά το παρελθόν και τις ρίζες ώστε να προχωρεί μπροστά.

-Η λέξη “όνειρο” κυριαρχεί στο μυθιστόρημά σου. Τι είναι το “όνειρο” και πότε δεν αντέχει η καρδιά να το ζήσει;
-Το όνειρο είναι ό,τι βλέπουμε με κλειστά μάτια και ό,τι επιθυμούμε με ορθάνοιχτο βλέμμα. Η καρδιά αντέχει το όνειρο όσο αυτό δεν βλάπτει όσους αγαπάμε και όσο βελτιώνει τη δική μας ύπαρξη.

-Μαρία, το μυθιστόρημά σου έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή και σε κάποια σημεία μπαίνει σε πιο “σκοτεινές” αναζητήσεις. Θα σε ενδιέφερε να ασχοληθείς με την “αστυνομική λογοτεχνία”;
-Όντως, το βιβλίο μου ασχολείται λίγο με το «έγκλημα». Ωστόσο δεν έχω σκεφθεί ποτέ να γράψω ένα αστυνομικό βιβλίο. Ίσως το κάνω αν μου έρθει μια εμπνευσμένη ιδέα! Προς το παρόν συνεχίζω την τριλογία που ξεκίνησα με το «Μόνο τα μάτια μένουν» γράφοντας το δεύτερο αυτοτελές μυθιστόρημα της σειράς.

-Σε ευχαριστώ πολύ, Μαρία και χαίρομαι που μας έδωσες “τροφή” για σκέψη και προβληματισμό με το πρώτο σου μυθιστόρημα για ενήλικες.
-Εγώ ευχαριστώ για την όμορφη φιλοξενία!

Advertisements