Monthly Archives: June 2018

Από το Columbine στη Florida: Μαζικές δολοφονίες στα αμερικανικά σχολεία

Με ένα πολυσύνθετο και πολυδιάστατο ζήτημα ασχολείται στο 6ο τεύχος του ηλεκτρονικού εγκληματολογικού περιοδικού το “δημοσιογραφικό δίδυμο”, Βαρβάρα Βαγιανού, Δημοσιογράφος, Απόφοιτη του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ και Δέσποινα Τζάνη, Μεταπτυχιακή φοιτήτρια Εγκληματολογίας που αφορά τις μαζικές δολοφονίες σε σχολεία των ΗΠΑ.

Από το Columbine στη Florida: Μαζικές δολοφονίες στα αμερικανικά σχολεία είναι ο τίτλος του άρθρου τους και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ https://www.crimetimes.gr/apo-to-columbine-sth-florida-mazikes-dolofonies-sta-sxoleia/

“Aπό χώρος εκπαίδευσης και διακίνησης ιδεών, παρακολουθούμε σχολικά προαύλια να στοχοποιούνται ως χώροι διάπραξης βίαιων επιθέσεων, όπως μαζικές ανθρωποκτονίες. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό; Ο Καθηγητής Εγκληματολογίας Παντείου Πανεπιστημίου Αντώνης Μαγγανάς σημειώνει ότι τα σχολεία επιλέγονται «επειδή αποτελούν χώρους μαζικών συγκεντρώσεων και δημιουργούν συνθήκες για περισσότερα θύματα. Εξάλλου, συχνά ο δράστης φοιτά ή έχει φοιτήσει στο σχολείο-στόχο». Ένας ακόμα λόγος είναι η αναζήτηση της φήμης. Οι δράστες γνωρίζουν ότι οι επιθέσεις σε σχολεία λαμβάνουν μεγάλη προσοχή από τα ΜΜΕ. Πολλές φορές μιμούνται τις ενέργειες προηγούμενων μαζικών δολοφόνων σε σχολεία και ελπίζουν να αποκτήσουν υψηλό επίπεδο έκθεσης από τα μέσα ενημέρωσης. Ένας ακόμα παράγοντας που έχει συνδεθεί με τις επιθέσεις στα σχολεία είναι το bullying. Πολλοί από τους μαθητές έχουν πέσει θύματα σχολικού τραμπουκισμού ή άλλης μορφής άδικων πράξεων και επιστρέφουν με σκοπό την εκδίκηση”, επισημαίνεται μεταξύ άλλων στο άρθρο.

Τα χαρακτηριστικά των δραστών και οι ενδείξεις παρουσιάζονται με τρόπο συστηματικό και ολοκληρωμένο από τις συντάκτριες, οι οποίες εξηγούν τις αιτίες για τις οποίες το φαινόμενο εμφανίζεται τόσο έντονο στις Η.Π.Α. και όχι στη χώρα μας. Πολύ ενδιαφέρον κρίνω και το συμπέρασμά τους, στο οποίο αξίζει να δώσετε βαρύτητα διαβάζοντας το άρθρο.

Τα θερμά συγχαρητήρια στα κορίτσια μου! Τα καμαρώνω!! Ένα πολύ δυνατό δίδυμο, αλλά και πολύ δυνατές προσωπικότητες. Μαζί στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, μαζί στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος στα σεμιναριακά μαθήματα για το αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ, τους φακέλους ειδικών εγκληματολογικών θεμάτων σε συσχετισμό με τα ΜΜΕ και τις φυλακές και τώρα μαζί στην ομάδα για την υλοποίηση της επαναληπτικής έρευνας για τη γλώσσα της φυλακής. Μέσα από την εκπαίδευση πολλές σχέσεις, τελικά, εξελίσσονται σε σχέση ζωής και χαίρομαι που πορευόμαστε τόσο ωραία και δημιουργικά!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Ανάλυση της συνέντευξης: η ψυχοσύνθεση ενός νέου που μπαίνει στον κόσμο της παρανομίας

Επανέρχομαι στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Αναστασίας Νάτση που πραγματοποιήθηκε το έτος 2013 στο μάθημα του Ομ.Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Αντώνη Μαγγανά, με τίτλο «Αντεγκληματική πολιτικη» και παρουσιάσαμε στο postmodern.gr και στη στήλη μου “Έγκλημα και Media” http://www.postmodern.gr/o-rolos-tis-pareas-me-paravatikoys-anilikoys-synenteyxi-me-apofylakisthenta/

Κρίνω σκόπιμο να εξετάσουμε ορισμένα αποσπάσματα της συνέντευξης που αποκαλύπτουν την ψυχοσύνθεση ενός νέου που ξεκινά να μπαίνει στους κύκλους της παρανομίας. Ο συνεντευξιαζόμενος ξεκίνησε τις παράνομες δραστηριότητες σε μια πολύ ευαίσθητη ηλικία, στην περίοδο της εφηβείας του, μόλις 14 ετών. “Όταν ήμουν 14 ετών στην παρέα κάναμε ασήμαντα πράγματα στην αρχή και κλοπές σε μαγαζιά με ρούχα. Κλέβαμε ψιλοπράγματα και δεν μας έπαιρναν είδηση ή τρέχαμε και δεν μας έπιαναν”. Αξιοσημείωτο είναι ότι αναφέρεται σε “ασήμαντα” πράγματα και “ψιλοπράγματα” προκειμένου να περιγράψει τις κλοπές του.

Μειώνει, με αυτό τον τρόπο, τη σοβαρότητα της πράξης του. Ασφαλώς σε αυτές τις δύσκολες ηλικίες της εφηβείας, οι συγκεκριμένες πράξεις -κλοπές από μαγαζιά και το “βράσιμο”, δηλαδή η πώληση της παράνομης λείας π.χ. κινητό (έκφραση «το σπρώχνω» και βγάζω παράνομα χρήματα) δεν είναι ασυνήθιστες, γιατί ο έφηβος συχνά δοκιμάζει τα όρια και τις αντοχές του και, με άγνοια κινδύνου, δύναται να εμπλακεί σε παράνομες δράσεις. Ο κίνδυνος αυτός μεγαλώνει, εάν ακολουθεί την παρέα του, εάν οι προσωπικές του αντιστάσεις είναι μειωμένες και παράλληλα απουσιάζει η επίβλεψη της οικογένειας, αλλά και η στήριξη του σχολείου και της εκπαιδευτικής κοινότητας (βλ. παλαιότερα άρθρα μου https://aggelikikardara.wordpress.com/2012/12/23/κλεπτομανία-στην-εφηβείαμαρτυρίες-π/ https://aggelikikardara.wordpress.com/2013/03/07/το-βράσιμο/).

Πολλά από αυτά τα παιδιά δεν θα έχουν εμπλοκή σε άλλες παράνομες δραστηριότητες, άλλα όμως θα μπουν ακόμα πιο βαθιά στον κόσμο της παρανομίας και θα συγκρουστούν έντονα με τον ποινικό νόμο, όπως ο νεαρός συνεντευξιαζόμενος.

Ας εξετάσουμε το “γιατί” ξεκίνησε ο συνεντευξιαζόμενος τις κλοπές, τους λόγους που αναφέρει ο ίδιος.

“Κυρίως για το «όνομα», για επίδειξη στην παρέα. Ήταν μαγκιά να κλέβεις και να μη σε πιάνουν. Αυτό γινόταν και στις άλλες παρέες από 14 ετών κλέβαμε τσάντες από γυναίκες. Δεν ήταν τόσο για τα χρήματα, γιατί συνήθως ήταν λίγα. Δεν το κάναμε για να βγάλουμε χρήματα, αλλά επειδή έπρεπε, για να είμαστε ένα «όνομα» στην παρέα, να έχουμε δύναμη και σεβασμό από τους άλλους. Έτσι έκαναν οι άλλοι, οπότε και εγώ και αυτό γίνεται γενικά από τότε που γίνεσαι 14 χρονών μέχρι 17 περίπου. Είναι οι βλακείες της ηλικίας”.

Από τα παραπάνω διαπιστώνουμε πόσο σημαντικό είναι το “όνομα” στην παρέα. Η δράση του δεν ξεκίνησε για οικονομικό όφελος, αλλά για να αποκτήσει “δύναμη”, “σεβασμό” και να γίνει αποδεκτός από την παρέα του. Εδώ ακριβώς καταδεικνύεται η πολύ μεγάλη επίδραση που ασκεί η παρέα και πόσο σημαντικό είναι για τον κάθε έφηβο να κερδίσει τη θέση του στην παρέα και να γίνει αποδεκτός.

Τόση μεγάλη είναι αυτή η ανάγκη που ακόμα και η κλοπή λαμβάνει μια άλλη σημασία, γίνεται το μέσο για επίδειξη ισχύος και για να κερδηθεί ο σεβασμός από τα υπόλοιπα μέλη της παρέας. Επίσης, στο παραπάνω απόσπασμα διαπιστώνουμε την ισχυρή επίδραση του μιμητισμού “έτσι έκαναν οι άλλοι, οπότε και εγώ και αυτό γίνεται γενικά από τότε που γίνεσαι 14 χρονών μέχρι 17 περίπου”. Ο μιμητισμός είναι έντονος και εντός των καταστημάτων κράτησης, όπου ακολουθείς την ομάδα, προκειμένου να επιβιώσεις σε ένα πρώτο επίπεδο και σε ένα δεύτερο να αποκτήσεις σεβασμό που παίζει σημαίνοντα ρόλο στις φυλακές, όπως αναλύθηκε και στο άρθρο μου στο pm.

Όσον αφορά την επίβλεψη από την οικογένεια, ο συνεντευξιαζόμενος απαντά
“Ναι είχα, αλλά δεν ήξεραν τι γίνεται. Όλοι οι γονείς ανησυχούν, αλλά δεν ξέρουν πού μπλέκουν και τι κάνουν τα παιδιά τους”.

Η αδιαφορία, η απάθεια ή η αδυναμία των γονέων για μια σειρά λόγων (σοβαρότατα οικονομικά/ψυχολογικά/ψυχιατρικά προβλήματα, πολύ χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, δυσκολίες κοινωνικής προσαρμογής κ.ά.) αποτελούν αυξημένους παράγοντες κινδύνους, γιατί ειδικά στην εφηβεία ο νέος έχει ανάγκη την ουσιαστική επικοινωνία και στήριξη τόσο του οικογενειακού όσο και του σχολικού του περιβάλλοντος. Επίσης, σε αυτές τις περιπτώσεις βλέπουμε ότι υπάρχουν και συγγενείς που έχουν συγκρουστεί με τον ποινικό νόμο ή/και έχουν κάνει φυλακή “Ναι, έχω έναν ξάδερφο που μπήκε μέσα για ναρκωτικά. Ξέρω όμως και για αρκετούς μακρινούς συγγενείς και γνωστούς που μπήκαν μέσα για ναρκωτικά, ληστείες ακόμα και φόνους”, αναφέρει ο συνεντευξιαζόμενος.

Σχετικά με την ενασχόληση με τη διακίνηση ναρκωτικών, διαπιστώνουμε ότι εδώ έρχεται και το οικονομικό όφελος, το οποίο εξακολουθεί να συνδυάζεται με την ανάγκη για επίδειξη ισχύος, απαραίτητο στοιχείο για να ανήκεις στην ομάδα.

“Για επίδειξη αλλά και για τα χρήματα. Δεν θέλαμε να επιβαρύνουμε τους γονείς μας και ήταν ένας εύκολος τρόπος να βγάλεις λεφτά. Στην αρχή έκανα κάποιες παραδόσεις, τσιγάρα, δηλαδή βαποράκι. Μετά έκατσε η δουλειά και με πρότειναν για προπομπό. Δηλαδή θα φύλαγα «τσίλιες» σα να λέμε και δέχτηκα, επειδή θεώρησα ότι ήταν ακίνδυνος ρόλος για να με πιάσουν αφού δεν μετέφερα εγώ ναρκωτικά. Έτσι ξεκινούν όλοι απ’ τα μικρά και καταλήγουν στα βαριά”.

Μια άλλη μεγάλη αλήθεια που διατυπώνεται στη συνέντευξη: “Έτσι ξεκινούν όλοι απ’ τα μικρά και καταλήγουν στα βαριά”. Επομένως, ας είναι αυτό ένα ηχηρό μήνυμα προς τα παιδιά και τους νέους που πιστεύουν ότι θα ξεκινήσουν με τα “μικρά” και “ασήμαντα” και θα μπορέσουν να απεμπλακούν εύκολα. Αυτό δεν ισχύει, γιατί η επιρροή που ασκεί η παρέα είναι πολύ μεγάλη, όπως και σταδιακά οι πιέσεις.

Ας διερευνήσουμε, τώρα, το θέμα του εγκλεισμού. Ο συνεντευξιαζόμενος δηλώνει:
“Ήμουν προετοιμασμένος, αφού πήρα το ρίσκο να κάνω τη δουλειά. Το είχα πάρει απόφαση και στενοχωρήθηκα, γιατί δεν ήξερα εξ αρχής πόσο θα κάτσω. Οι γονείς μου τι να πουν… Η μητέρα μου έκλαιγε, δεν ήξεραν ότι είχα μπλέξει, είχαν παρατηρήσει κάποια πράγματα αλλά δεν έδωσαν βάση”.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, κανένας δεν είναι προετοιμασμένος για τη σκληρότητα των φυλακών, για τα δεινά του εγκλεισμού που αντιμετωπίζει με την είσοδό του. Αυτό μου το επιβεβαιώσανε στη δική μου έρευνα για τη γλώσσα της φυλακής οι συνεντευξιαζόμενοι που μου μίλησαν για την πολύ σκληρή εμπειρία της φυλακής και για τον χρόνο που αποκτά μια άλλη “διάσταση” στο άτεγκτο περιβάλλον της φυλακής.

Ας εξετάσουμε, τέλος, τη ζωή μέσα στο κατάστημα κράτησης και την καθημερινότητα των εγκλείστων. Τσακωμοί, το αίμα να βράζει, εντάσεις μικρής και ευρύτερης κλίμακας, ξυλοδαρμοί, εκφοβισμοί, κυρίως των νέων, των “ψαριών”. Οι παλιοί λύνουν πάντα τα προβλήματα και έχουν τον τελευταίο λόγο.

Τσακωμοί πάντα υπάρχουν, ειδικά επειδή εκεί ήμασταν νέοι όλοι 17- 21 χρονών και έβραζε το αίμα μας. Μια μέρα στο σχολείο εκεί που καθόμουν με 4 παιδιά έφαγα ξύλο πισώπλατα και έκανα ράμματα. Υπήρχαν Ρώσοι, Άραβες, Έλληνες αλλά η πλειοψηφία ήταν Αλβανοί. Υπάρχει μεγάλη κόντρα ανάμεσα στους Βόρειους Αλβανούς με μας τους Νότιους. Οι Βόρειοι χτυπάνε τους Νότιους λόγω κυριαρχίας. Λένε στους Νότιους δεν θα μιλάτε εσείς εδώ εμείς κάνουμε κουμάντο. Άλλοι ήταν φοβισμένοι, κυρίως οι νέοι δεν μπορούσαν να μιλήσουν γιατί θα τις τρώγανε από εμάς τους παλιούς. Έπρεπε οι νέοι να ρωτάνε πάντα τους παλιούς, γιατί οι παλιοί έλυναν τα προβλήματα και είχαν τον τελευταίο λόγο”.

Αυτή η καθημερινότητα είναι απάνθρωπη, σκληρή, δεν αντέχεται. Το βίωσα και εγώ, σε μεγάλη έκταση, κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου και κατέγραψα μαρτυρίες όπως “Δεν αντέχω”, “δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση”. Από την άλλη πλευρά, παρά την ανυπόφορη ζωή μέσα στις φυλακές, σημειώνεται το παράδοξο που οφείλεται στην έντονη ιδρυματοποίηση, να αδυνατούν πολλοί έγκλειστοι να επιβιώσουν εκτός φυλακής και να φτάνουν στο σημείο να την θεωρούν και να την αποκαλούν “σπίτι” τους. Άλλωστε, χωρίς οικογένεια, χωρίς υποστηρικτικό περιβάλλον, χωρίς κοινωνική μέριμνα, η φυλακή για κάποιες ομάδες ανθρώπων είναι το μοναδικό “καταφύγιο” τους.

Αναμφίβολα, καθοριστικής σημασίας στο περιοριστικό πλαίσιο της φυλακής είναι ο κώδικας αξίας του έγκλειστου πληθυσμού, όπως καθίσταται εμφανές από όσα αναφέρει ο συνεντευξιαζόμενος και όπως δείχνουν οι έρευνες, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο: “Ναι, ήμουν 21 χρονών τότε και με έστειλαν στις Αγροτικές φυλακές στο Ναύπλιο. Εκεί στέλνουν όσους έχουν εκτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ποινής τους και τους έχει απομείνει λίγος καιρός ακόμα αλλά είναι όλων των ειδών έγκλειστοι ακόμα και για βιασμούς και για φόνους. Τέτοιοι κρατούμενοι όπως οι βιαστές έχουν πολύ κακή μεταχείριση από τους άλλους κρατουμένους γι’ αυτό τους είχαν σε διαφορετική φυλακή. Επικρίνονται τέτοια εγκλήματα από εμάς τους άλλους”.

Θα ολοκληρώσω την ανάλυση με τη ζωή εκτός φυλακής. Είναι, πραγματικά, σαν να γεννιέσαι ξανά, όπως ακριβώς τονίζει ο συνεντευξιαζόμενος. Αυτή όμως η δεύτερη -πολύτιμη- ευκαιρία στη ζωή, “αξιοποιείται” από μεγάλο αριθμό αποφυλακισθέντων με αρνητικό τρόπο, προκειμένου να ξαναβρεθούν στους κύκλους της παρανομίας, υιοθετώντας ακόμα πιο σκληρές εγκληματικές συμπεριφορές, καθώς όπως οι ίδιοι δηλώνουν “Από μαθητές γίνονται καθηγητές”.

“Ένιωσα σα να ξαναγεννήθηκα όταν βγήκα. Όταν είσαι μέσα, σκέφτεσαι ότι θα τα ξανακάνεις όμως μετά σκέφτεσαι τους δικούς σου. Είμαι από τους λίγους που δεν έμπλεξα μέσα, γιατί μπαίνεις μαθητής και βγαίνεις καθηγητής. Και είμαι από τους λίγους που δεν πέρασα άσχημα μέσα. Τώρα όπου κι αν πάω έχω τα κονέ μου. Σου ανοίγονται πάρα πολλοί δρόμοι για δουλειές, αλλά δεν θέλησα να συνεχίσω”.

Συμπερασματικά, το σημείο που θα ήθελα να τονίσω είναι ότι οι υποθέσεις που αφορούν εφήβους και νέους όχι μόνον δεν είναι χαμένες, αλλά πιστεύω ότι έχουμε τη δύναμη να τις αντιμετωπίσουμε έγκαιρα και να προλάβουμε την αρνητική εξέλιξή τους. Θα υπογραμμίσω μάλιστα τον καθοριστικό ρόλο του σχολείου και της τοπικής κοινότητας, όπως και των ΜΜΕ όσον αφορά την ενημέρωση και τα μηνύματα που έχουν τη δύναμη να περάσουν στις οικογένειες και στους ίδιους τους νέους.

Θα προχωρήσω ένα βήμα παρακάτω και θα επισημάνω ότι άνθρωποι που έχουν σε πολύ νεαρές ηλικίες συγκρουστεί με τον ποινικό νόμο, έχουν “κάνει φυλακή” -όπως οι ίδιοι αποκαλούν την έκτιση της ποινής στο κατάστημα κράτησης- και έχουν αποφυλακισθεί, διαγράφοντας τα αρνητικά του παρελθόντος και κάνοντας πραγματικά ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή τους (ίσως είναι λίγες αυτές οι περιπτώσεις, αλλά αξίζει να προβληθούν), μπορούν κατά την άποψή μου να επηρεάσουν θετικά τους νέους που πειραματίζονται, “φλερτάροντας” με την παρανομία. Γι’ αυτό πρέπει να τους δοθεί ο λόγος, από την επιστημονική κοινότητα και από τα ΜΜΕ. Ο νέος δεν θέλει “κηρύγματα” και νουθεσίες, σε αυτά αντιδρά. Έχει ανάγκη όμως την αγάπη, την αγκαλιά, τη στήριξη και να ακούσουμε προσεκτικά όλα όσα θέλει να μας πει, με λόγια ή με πράξεις.

Στο πιθανό ερώτημα “μα η αγάπη κάνει θαύματα;”, θα απαντήσω με βεβαιότητα “ναι, κάνει”, σε συνδυασμό με το ουσιαστικό ενδιαφέρον που παίρνει “σάρκα και οστά” μέσα από συγκεκριμένες δράσεις, θεωρώ, ότι μεγάλος αριθμός εφήβων και νέων θα βοηθηθούν και θα αναζητήσουν και άλλους δρόμους, θα κάνουν και άλλες επιλογές στις σημαντικές στιγμές της ζωής τους.

Περιμένω και τα δικά σας μηνύματα στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Σημείωση: Αφιερώνω το σημερινό άρθρο στους αγαπημένους μου Καθηγητές που με τη δική τους στάση ζωής και ερευνητική πορεία με βοήθησαν να πιστέψω ακόμα περισσότερο στη δύναμη του επιστήμονα να ενδιαφερθεί ουσιαστικά, να εμβαθύνει στο φαινόμενο και να καταθέσει προτάσεις, ώστε να αντιμετωπισθούν, έμπρακτα, ακόμα και τόσο σοβαρά και πολυσύνθετα ζητήματα.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Φυλακές: Έρευνα και Γλωσσικά Ζητηματα (2ο και 3ο μάθημα)

Η εβδομάδα μας ξεκινάει δυναμικά με τα μαθήματά μας! Τρίτη 26 και Τετάρτη 27 Ιουνίου το δεύτερο και τρίτο μάθημα με την πολύ δυνατή ομάδα του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος, στο εξ αποστάσεως σεμινάριο μας “Φυλακές: Έρευνα και Γλωσσικά Ζητήματα”.


Η φωτογραφία αντλείται από την εκδήλωσή μας στο facebook

Την Τρίτη η θεματική που θα εξετάσουμε αφορά τη μεταχείριση των κρατουμένων και την Τετάρτη θα διερευνήσουμε τον υποπολιτισμό της φυλακής, ώστε την επόμενη εβδομάδα να μπούμε στα γλωσσικά μας ζητήματα αναλύοντας τη γλώσσα της φυλακής.

Πιο συγκεκριμένα την Τρίτη εξετάζουμε την έννοια της “μεταχείρισης των κρατουμένων”, κάνοντας παράλληλα μια ιστορική αναδρομή, μελετάμε τις σωφρονιστικές εποχές, τις σωφρονιστικές κατευθύνσεις και βέβαια τα σωφρονιστικά συστήματα.

Στο σημείο αυτό να επισημάνω ότι η «ποινική» φυλακή, μέχρι την τελική καθιέρωση των σωφρονιστικών συστημάτων, ακολούθησε μία μακρά πορεία εξελικτικών φάσεων που διαφοροποιούνται εμφανώς μεταξύ τους, γιατί στηρίζονται σε διαφορετικές αντιλήψεις σχετικά με τη μορφή της «κατάλληλης» μεταχείρισης. Πρόκειται για τις: Σωφρονιστική Εποχή ή αλλιώς Εποχή των Σωφρονιστηρίων, Προοδευτική Εποχή, Βιομηχανική Εποχή, Εποχή της Αναμορφωτικής Μεταχείρισης και Νεο-ανταποδοτική Εποχή.

Μάλιστα, κατά την πρώτη και δεύτερη περίοδο δημιουργήθηκαν τα σωφρονιστικά συστήματα που διαδραμάτισαν εξέχοντα ρόλο στην ιστορία της σωφρονιστικής. Στην Ελλάδα η θεσμοθέτηση των σωφρονιστικών συστημάτων έλαβε χώρα το 1911, οπότε ορίστηκε το απομονωτικό σύστημα στις δικαστικές και το μικτό στις κεντρικές και αγροτικές φυλακές. Το 1925 καθιερώθηκε για όλες τις κατηγορίες των ελληνικών φυλακών το προοδευτικό σύστημα.

Αναλυτικά, με εκτεταμένο υλικό, στο δεύτερο μάθημά μας. Ανυπομονώ για την παρουσίαση αλλά και τη δημιουργική συζήτηση που είμαι σίγουρη ότι θα ακολουθήσει με τους εκπαιδευόμενους.

Νέοι κύκλοι μαθημάτων από τον Οκτώβριο του 2018. Το ενδιαφέρον σας είναι μεγάλο και ευχαριστούμε θερμά. Περιμένω τα μηνύματά σας με ερωτήσεις και σχόλια για τα σεμιναριακά μας μαθήματα στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Καλή εβδομάδα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Παραμυθένια με την Άννυ μας!!

Παραμυθένια θέλω να ξεκινήσει η εβδομάδα και επιλέγω ως πρώτη εικόνα για μια υπέροχη Δευτέρα το πολύχρωμο παπαγαλάκι της μικρής μας καλλιτέχνιδας -της Άννυς μας, που σιγά σιγά ανοίγει τα φτερά της και κατακτά με τις δημιουργίες της τα όνειρά της!! Αυτό το παπαγαλάκι έχει την δική του ιστορία, ως προς το πώς το εμπνεύστηκε και το δημιούργησε η Άννυ…

Η ζωγραφιά της ήταν, τελικά, ένα από τα έργα που επιλέχθηκαν να φιλοξενηθούν στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στον πέμπτο κατά σειρά διαγωνισμό παιδικής ζωγραφικής για παιδιά ηλικίας 4-12 ετών, με τίτλο “Δες το Ειδώλιο Αλλιώς”. Επίσης, η ζωγραφιά της, μαζί με άλλων παιδιών, έχει αποτυπωθεί και στις εικόνες της Έκθεσης εδώ https://cycladic.gr/page/des-to-idolio-allios

Αξίζει να σημειωθεί ότι, εκτός από σχολεία και παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα, στο διαγωνισμό συμμετείχαν και σχολεία απ’ όλο τον κόσμο, όπως από Αμερική, Καναδά, Ελβετία, Ισπανία, Γερμανία, Αγγλία, Παναμά, Βέλγιο, Λουξεμβούργο αλλά και πολλά ειδικά σχολεία όπως το ΕΕΕΚ Νάξου, το Ειδικό νηπιαγωγείο και το Δημοτικό Σχολείο Κωφών και Βαρήκοων Πεύκης, το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο για παιδιά με εγκεφαλική παράλυση Αργυρούπολης, το Κέντρο Ημέρας «ΙΑΣΙΣ» κ.ά.

Εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, όλα τα παιδιά, στις πιο σημαντικές στιγμές και επιλογές της ζωής τους, να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις δυνάμεις τους και να ακολουθήσουν την καρδιά τους που σίγουρα έχει να τους “πει” πολλά και να τους οδηγήσει εκεί που αγαπούν και ανήκουν πραγματικά!!

Δύο ακόμα από τις πολύ αγαπημένες μου ζωγραφιές, δημιουργίες της Άννυς (2018) που με μαγεύουν πάντα όταν τις κοιτώ…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

“Μερικές φορές το μυαλό είναι το πιο επικίνδυνο μέρος για να χάσεις τον εαυτό σου”

Με πονεμένο κορμί και έμπλαστρο με βρίσκει το κλείσιμο της Κυριακής, αλλά αντέχω ακόμα!! Αντλώ δύναμη από τις στιγμές…

Ένα υπέροχο Κυριακάτικο απόγευμα περάσαμε, μικροί-μεγάλοι. Τόσο παιχνίδι που έκαναν οι μικροί, νομίζω, ότι έστω και λίγη από αυτή την αστείρευτη ενέργειά τους να πήραμε, θα ξεκινήσει όμορφα η εβδομάδα! Το πιο γλυκό όμως κομμάτι της εξόδου μας ήταν, θα έλεγα, ότι ανέλαβα να κοιμίσω το μωρουδίνι της μαμοδοφίλης μου -έναν απίστευτο, κοινωνικό μπέμπη- που κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου και κόλλησε πάνω μου το ζεστό μουτράκι του!! Μάλλον ο μπέμπης είχε αδυναμία στις ξανθιές!! Τι τρυφερό συναίσθημα…έχω φύγει από αυτές τις μωρουδιακές φάσεις και χαίρομαι πολύ που τις ζω με τις φίλες μου που έχουν μωρά…

Απολαμβάνω, όμως, την καθημερινότητα με μεγαλύτερα παιδιά! Τώρα που στο σπίτι αρχίζει να επικρατεί ησυχία, η βραδιά θα ήθελα να κλείσει με ένα ποτήρι κρασί και -όσο αντέξω- διάβασμα αστυνομικού μυθιστορήματος: “Tuesday’s Gone” από το ζεύγος στη ζωή και στη συγγραφή Νicci French.

Πρόκειται για το ζευγάρι των δημοσιογράφων Nicci Gerrard και Sean French που έχουν γράψει, μαζί, πολλά μυθιστορήματα τα οποία έγιναν επιτυχίες, μεταξύ των οποίων The Memory Game, The Safe House, Killing Me Softly, Beneath the Skin, The Red Room, Secret Smile, Catch me When I Fall, Losing You, Until It’s Over κ. ά.

Το Τuesday’s Gone είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς (με τις ημέρες-ξεκινάει με τη Δευτέρα και φτάνει μέχρι και το Σάββατο), με πρωταγωνίστρια την ψυχοθεραπεύτρια Φρίντα Κλάιν και πάνω από 8.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως. Το πρώτο βιβλίο της σειράς Blue Monday μου το έκαναν δώρο πέρυσι τέτοια εποχή (το καλοκαίρι έχω χρόνο να διαβάσω μυθιστορήματα, τα αστυνομικά κυρίως που αγαπώ, οπότε οι φίλοι μου ξέρουν τι δώρα μου κάνουν, χαχα!!)

“Μερικές φορές το μυαλό είναι το πιο επικίνδυνο μέρος για να χάσεις τον εαυτό σου”. Πραγματικά το μυαλό μπορεί να παίξει πολύ επικίνδυνα παιχνίδια. Άλλωστε, από το μυαλό ξεκινούν όλα και εκεί καταλήγουν όλα. Το μυαλό μας οδηγεί στα πιο συναρπαστικά και ενδιαφέροντα μονοπάτια, αλλά και στους πιο σκοτεινούς δρόμους. Πόσο εύκολο, άραγε, είναι να ξεφύγουμε από τα παιχνίδια του μυαλού και το κυριότερο πόσο εύκολο είναι να καταφέρει κανείς να μπει στο μυαλό του άλλου…;


Η περίληψη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ας αφεθώ λοιπόν στη μαγεία του μυθιστορήματος και στο συναίσθημα μυστηρίου που πάντα με “ταξιδεύει”…

Αύριο ξεκινά μια δημιουργική εβδομάδα, με τα μαθήματα στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος, στο πλαίσιο του σεμιναρίου μας “Φυλακές: Έρευνα και Γλωσσικά Ζητήματα” και δυο θεματικές πολύ ξεχωριστές (αναλυτικά με αυριανή ανάρτηση), με ένα δυνατό και δύσκολο θέμα σε επίπεδο αρθρογραφίας την Τρίτη, με προετοιμασία κάποιων συνεντεύξεων για το επόμενο χρονικό διάστημα και με αρκετά ακόμα θέματα, με τα οποία πρέπει να ασχοληθώ. Παρά την ένταση, όμως, χαίρομαι πολύ (και ανυπομονώ) γιατί ενώ η εβδομάδα θα κλείσει με μια πολύ ευχάριστη νότα! Συνάντηση με την επιστημονική ομάδα για τη γλώσσα της φυλακής και ολοκλήρωση της εβδομάδας ενημέρωσης και επικοινωνίας ΚΕ. Μ.Ε. την Παρασκευή 29 Ιουνίου (επίσης αναλυτικά σε επόμενη ανάρτηση).

Καλό βράδυ σε όλους τους φίλους, με μαγικά ταξίδια του μυαλού!! Σε φωτεινά και όχι σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια, ελπίζω και εύχομαι…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Συνέντευξη με αποφυλακισθέντα: Γλωσσολογική ανάλυση της αργκό

Ο ρόλος της παρέας με παραβατικούς ανήλικους – Συνέντευξη με αποφυλακισθέντα είναι ο τίτλος του νέου μου άρθρου στο postmodern.gr και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/o-rolos-tis-pareas-me-paravatikoys-anilikoys-synenteyxi-me-apofylakisthenta/

Το άρθρο παρουσιάζει το φαινόμενο της νεανικής παραβατικότητας και μέσω της πολύ ενδιαφέρουσας συνέντευξης που μου έστειλε από το πολύτιμο υλικό του ο Ομ.Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Αντώνης Μαγγανάς, τον οποίο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την εμπιστοσύνη και το σπουδαίο “δώρο” που μας προσφέρει, καταγράφουμε την εμπειρία του εγκλεισμού, τη ζωή μέσα στη φυλακή και τον κύκλο της παρανομίας εκτός φυλακής, στοιχεία που διερευνώνται μέσα από τη μαρτυρία του νεαρού αποφυλακισθέντα, ο όποιος «συγκρούστηκε» με τον ποινικό νόμο και κατέληξε στις φυλακές. Παράλληλα προχωρώ σε μια σύντομη γλωσσολογική ανάλυση της αργκό, την οποία ομολογώ ότι έκανα αυτομάτως-ενώ διάβαζα τη συνέντευξη (το ερευνητικό “μικρόβιο”-δεν έχω γιατρειά, το ξέρω!!!)

Γλωσσολογική ανάλυση: Προχωρώντας σε μια σύντομη γλωσσολογική ανάλυση, καταγράφω τα ακόλουθα, όπως τα έχω σημειώσει αναλύοντας τη συνέντευξη:

«κάνω δουλειά» = εμπλέκομαι σε παράνομες δραστηριότητες. Επίσης, παρατηρούμε την ιδιαίτερη χρήση του όρου «σεβασμός» που διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο εντός φυλακής αλλά και εκτός, στους κύκλους της παρανομίας-να σε σέβονται και το όνομά σου να «μετράει». Στη φυλακή ο «σεβασμός» μεταξύ των κρατουμένων είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ τους και οι κρατούμενοι δεν θέλουν να «χαλάσει» το όνομα τους, π.χ. με τη διάδοση φημών. «Μου χάλασε το όνομα» είναι μια έκφραση που έχω καταγράψει στην έρευνά μου για τη γλώσσα της φυλακής.

Εξίσου βλέπουμε στη συνέντευξη τις παρακάτω εκφράσεις, σχετικές με την έννοια του «σεβασμού»: «ανεβαίνω στη φυλακή» = αποκτώ κύρος, γίνομαι «κάποιος», με σέβονται, «κάνω κουμάντο» = είμαι αρχηγός, ρυθμίζω τα πράγματα.

Μια άλλη έκφραση που σημείωσα, «κάνω φυλακή» = εκτίω την ποινή του εγκλεισμού (“do my time”, όπως αναφέρεται στη διεθνή prison slang, που είναι μια από τις πιο βασικές αρχές επιβίωσης στη φυλακή: η έκτιση της ποινής χωρίς να προκαλείς και χωρίς να εμπλέκεσαι σε προβλήματα). Τέλος, βλέπουμε τη χρήση του όρου «μεροκάματα», μεροκάματα = η δουλειά εντός φυλακής. ΦΡ. (α) «κάνει μεροκάματα» = η δουλειά μέσα στη φυλακή (β) «έχει μεροκάματα το σχολείο» = η μαθητεία στο σχολείο, μέσω της οποίας οι κρατούμενοι εκτίουν μειωμένη ποινή.

Βλ. χαρακτηριστικά από τη συνέντευξη που ακολουθεί, το παρακάτω απόσπασμα που δείχνει τον τρόπο ζωής και κάποιες από τις αρχές και αξίες» της φυλακής: «Στην αρχή είχα κάτσει με καλά παιδιά, σημασία έχει να κερδίσεις τον σεβασμό από τους άλλους. Όσο πιο παλιός γίνεσαι τόσο σε σέβονται και ανεβαίνεις. Ήμουν ενεργό μέλος σε ό,τι προέκυπτε. Σκεφτόμουν: μπήκα μέσα αλλά να μη με πατήσουν. Δεν ήθελα να γίνω κάποιος, ήθελα να βγω με ψηλά το κεφάλι. Προσπαθούσα να κάνω τα κουμάντα μου, να κάνω τη φυλακή και να φύγω».

Αναλυτικά εδώ http://www.postmodern.gr/o-rolos-tis-pareas-me-paravatikoys-anilikoys-synenteyxi-me-apofylakisthenta/

Καλή Κυριακή!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Ο ρόλος της παρέας με παραβατικούς ανήλικους – Συνέντευξη με αποφυλακισθέντα

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εργασία-συνέντευξη μου έστειλε για να μελετήσω ο Ομ. Καθηγητής Εγκληματολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Αντώνης Μαγγανάς, η οποία πραγματοποιήθηκε το έτος 2013, με τίτλο «Ο ρόλος της παρέας στους παραβατικούς ανήλικους» από την κ. Αναστασία Νάτση, στο πλαίσιο του μαθήματος του Καθηγητή «Αντεγκληματική πολιτικη». Ο Καθηγητής μου έδωσε την άδεια να δημοσιεύσω τη συνέντευξη, από την οποία μπορούν να εξαχθούν πολύ σημαντικά συμπεράσματα, κοινωνικού και εγκληματολογικού ενδιαφέροντος. Η συνέντευξη μου έδωσε, επίσης, την πολύτιμη ευκαιρία να κάνω μια γλωσσολογική ανάλυση της αργκό, μέσα από λέξεις και φράσεις που κατέγραψα.

Μπορείτε να διαβάσετε το νέο μου άρθρο, με τίτλο Ο ρόλος της παρέας με παραβατικούς ανήλικους – Συνέντευξη με αποφυλακισθέντα και τη συνέντευξη στο postmodern.gr εδώ http://www.postmodern.gr/o-rolos-tis-pareas-me-paravatikoys-anilikoys-synenteyxi-me-apofylakisthenta/

Η εμπειρία του εγκλεισμού, η ζωή μέσα στη φυλακή και ο κύκλος της παρανομίας εκτός φυλακής, διερευνώνται μέσα από την καταγραφή της μαρτυρίας του νεαρού αποφυλακισθέντα, ο όποιος «συγκρούστηκε» με τον ποινικό νόμο και κατέληξε στις φυλακές. Ο ρόλος της παρέας και οι πιέσεις που η παρέα ασκεί στις ομάδες των ανήλικων (peer pressure) εξετάστηκαν με τρόπο συστηματικό και μεθοδικό στο μάθημα του Καθηγητή, ο οποίος άλλωστε έχει ασχοληθεί εκτενώς με το φαινόμενο της νεανικής παραβατικότητας και τις συμμορίες ανηλίκων και αποτελεί για τις μελέτες των νεότερων επιστημόνων, πάντα, σημείο αναφοράς.

Ευχαριστώ θερμά τον αγαπημένο μας Καθηγητή, κ. Μαγγανά, για την πολύτιμη ευκαιρία που μας δίνει να εμβαθύνουμε σε τόσο σοβαρά ζητήματα και με την καθοδήγησή του να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Όλα τα παιδιά έχουν θέση στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο

Όσοι μου κάνετε την τιμή και διαβάζετε τα άρθρα μου γνωρίζετε ότι επιδίωξή μου είναι να ενώσουμε τις φωνές μας για να κατακτήσουμε το σχολείο που δικαιούται η ελληνική κοινωνία και αξίζει η μαθητική και η εκπαιδευτική κοινότητα.

http://www.postmodern.gr/to-scholeio-poy-dikaioytai-i-elliniki-koinonia-as-ftasei-i-foni-mas-psila/
https://www.postmodern.gr/anagkaia-i-katargisi-ton-timoritikon-methodon-sta-sygchrona-scholeia/
http://www.bloko.gr/2018/06/blog-post_346.html

Ένα σύγχρονο σχολείο, προσαρμοσμένο στα νέα δεδομένα της εποχής, με έμφαση στις ατομικές και ομαδικές εργασίες, στην καλλιέργεια του συνεργατικού πνεύματος των μαθητών μέσα από την επίτευξη κοινών στόχων για το σχολείο, ανάπτυξη των κλίσεων και των δεξιοτήτων κάθε μαθητή, ώστε κάθε παιδί να ανακαλύψει τι είναι αυτό που πραγματικά αγαπά, προκειμένου να αναπτύξει περισσότερο τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντα του και να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση του. Να μη νιώθει, επομένως, κανένα παιδί παραγκωνισμένο από την εκπαιδευτική κοινότητα και το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά όλα οι μαθητές να βρίσκουν τη θέση τους στο σχολείο.

Σε ένα τέτοιο σχολείο οι πολύ δυνατοί μαθητές που ξεχωρίζουν στα μαθήματα ή σε άλλες σχολικές δράσεις (αθλητισμός, θέατρο, μουσική, εικαστικά) θα προχωρήσουν ακόμα περισσότερο, με πιο ουσιαστικά βήματα, αλλά και τα παιδιά με δυσκολίες στα μαθήματά θα νιώσουν τη μεγάλη αγκαλιά του σχολείου, δεν θα το μισήσουν, δεν θα τα παρατήσουν, δεν θα υιοθετήσουν παραβατικές συμπεριφορές. Θα έχουν και εκείνα τη θέση που τους αξίζει στο σχολείο και θα επιβραβεύονται για τις αξιόλογες δράσεις τους.

Παράλληλα, απαιτείται η πολύ καλή οργάνωση της τεχνικής εκπαίδευσης προκειμένου να δοθεί μια ουσιαστική διέξοδος στους μαθητές που αναζητούν εναλλακτική και σήμερα δεν την έχουν. Τόνισα, επίσης, στο πρόσφατο άρθρο μου την ανάγκη να καταργηθούν οι τιμωρητικες μέθοδοι στο σχολείο, όπως να αποβαλλονται οι μαθητές, να “μένουν” σε μαθήματα ή στην ίδια τάξη. Πρόκειται για μεθόδους χωρίς ουσία και βαθύτερο περιεχόμενο.

Και εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση, σχετική όμως με το θέμα. Σε όλο αυτό το διάστημα που γράφω για το σχολείο που αξίζει η κοινωνία μας, με συγκινεί η στήριξή σας και είναι βέβαιο ότι μόνο εάν ενώσουμε τις δυνάμεις μας θα κατακτήσουμε κάποια πράγματα. Διαβάζω όλα τα σχόλια και τα μηνύματα που μου στέλνετε για το συγκεκριμένο θέμα και επειδή πιστεύω ότι βαρύτητα πρέπει να δίνεται στους ανθρώπους που έχουν βιώσει κάποιες καταστάσεις και συναισθήματα κι έχουν νιώσει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα τους έχει απορρίψει, θα ήθελα να παρουσιάσω τα λόγια μιας μητέρας της οποίας ο γιος έμεινε στην ίδια τάξη στην Δευτέρα Γυμνασίου.

Να σημειώσω εδώ ότι η μητέρα μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά και δεν έχει την οικονομική κατάσταση να τα βοηθήσει με φροντιστηριακά μαθήματα, ούτε το μορφωτικό επίπεδο να τα βοηθήσει εκείνη στα μαθήματά. Αυτή είναι η πραγματικότητα άλλωστε. Μια οικογένεια που έχει την οικονομική δυνατότητα και το μορφωτικό επίπεδο πιστεύω ότι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να περάσει το παιδί την τάξη, έστω και με δυσκολία. Αντίθετα, γονείς που δεν έχουν τη δυνατοτητα να στηρίξουν τα παιδιά τους ή σε άλλες περιπτώσεις δυσλειτουργικές οικογένειες, θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες και εμπόδια στο να ολοκληρώσει το παιδί το σχολείο και σίγουρα είναι πολύ δύσκολο για ένα παιδί που στο Γυμνάσιο βιώνει τόσο μεγάλες δυσκολίες να αντιμετωπίσει τη σχολική “αποτυχία”.

“Ντρεπόταν να πάει στο ίδιο σχολείο, να είναι στην τάξη με μικρότερα παιδιά και οι φίλοι του να προχωράνε”, μου έγραψε μεταξύ άλλων η μητέρα. Στο ερώτημά μου πώς διαχειρίστηκε αυτή την κατάσταση στην ευαίσθητη περίοδο της εφηβείας του, στα 13 του χρόνια, μου απάντησε “Έπεσε σε κατάθλιψη. Δεν μπορούσε να το αντέξει. Ντρεπόταν πάρα πολύ. Ευτυχώς τον στήριξαν οι φίλοι του και το ξεπέρασε”.

Με προβλημάτισαν εντόνως αυτά τα λόγια. Θεωρώ ότι όσα παιδιά έχουν βιώσει μια ανάλογη κατάσταση, ένιωσαν κάπως έτσι…

Ποιος μπορεί να μείνει απαθής απέναντι σε μια τόσο σοβαρή κατάσταση που αφορά όχι μόνο το μαθησιακό κομμάτι, αλλά και την ψυχολογία του παιδιού και τα συναισθήματά του; Ποιος εκπαιδευτικός με καρδιά μπορεί να τιμωρήσει ένα παιδί επειδή δεν είναι “καλός μαθητής”/”καλή μαθήτρια”; Να του στερήσει τους φίλους του και να το στείλει ξανά σε μια τάξη με μικρότερα παιδιά, βάζοντάς του με αυτό τον τρόπο την ετικέτα του “κακού”, του “αδύναμου”, του “τεμπέλη”;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για παιδιά που τώρα ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, τα όρια τους, τις αντοχές τους, τον κόσμο γύρω τους. Οι μαθητές που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του σχολείου δεν χρειάζεται να τιμωρούνται από το σύστημα, αλλά να ενισχύονται μέσα στο σχολείο, να τους δίνονται δημιουργικές διεξόδους να δείξουν τι μπορούν να κάνουν καλά και να ανακαλύψουν τι αγαπούν να κάνουν, να επιβραβεύονται για ό, τι κάνουν πολύ καλά και όσοι το επιθυμούν να ωθούνται στην τεχνική εκπαίδευση, η οποία όμως πρέπει πρώτα να οργανωθεί.

Είναι τα παιδιά μας! Είναι το μέλλον της χώρας μας! Ας μη μείνουμε, άλλο, θεατές.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

10 Σεπτεμβρίου 2018: Κρατήστε την ημερομηνία

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου του 2018, στις 6 το απόγευμα: Κρατήστε στο μυαλό σας τη συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα. Ετοιμάζουμε κάτι δυνατό και σας θέλουμε δίπλα μας. Επίσημες ανακοινώσεις εντός του επόμενου χρονικού διαστήματος.

Είναι πολύ σπουδαίο οι ιδέες να γίνονται πραγματικότητα και οι σκέψεις να υλοποιούνται. Μπορούμε αναμφίβολα να κάνουμε σημαντικά πράγματα και να προχωρήσουμε με ουσιαστικά βήματα, όταν ενώνουμε τις δυνάμεις μας άνθρωποι με κοινό όραμα και στόχο.

Δεν θέλω να μένουμε στα λόγια. Οι πράξεις είναι αυτές που έχουν νόημα και ουσία. Αυτές τις πράξεις θα τις δείτε στην πορεία, μέσα από συγκεκριμένες δράσεις μας. Έχουμε ακόμα πολλή δουλειά, αλλά εργαζόμαστε μεθοδικά, με υπευθυνότητα, συνέπεια και πάνω από όλα με αγάπη για τον Άνθρωπο.

Τα νέα μας σύντομα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Μονάδες «απ-ελευθέρωσης»

Ένα εξαιρετικό κείμενο του Ομ. Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Γιάννη Πανούση, στη μνήμη του σπουδαίου Καθηγητή Βασίλη Καρύδη, με τίτλο Μονάδες «απ-ελευθέρωσης» δημοσιεύεται στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 22/6/2018. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ https://www.efsyn.gr/arthro/monades-ap-eleytherosis

Ο Καθηγητής αναφέρεται αρχικά στις αρνητικές συνέπειες του εγκλεισμού στις κλειστές φυλακές, στα “δεινά” του εγκλεισμού (pains of imprisonment), τα οποία οδηγούν τελικά τον κρατούμενο σε απώλεια ταυτότητας, χωρίς να παρέχουν πραγματική προστασία στην ευρύτερη κοινωνία και στη συνέχεια παρουσιάζει και αναλύει το μοντέλο κράτησης που, κατά την επιστημονική του κρίση, μπορεί να διαδραματίσει ένα ουσιαστικό και θετικό ρόλο τόσο για τον έγκλειστο πληθυσμό, όσο και για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Μεταξύ άλλων, ο Καθηγητής επισημαίνει “Τασσόμαστε υπέρ ενός μοντέλου campus-κράτησης σε αγροτικές περιοχές με τους κρατουμένους να ζουν σε οικισμούς ανοιχτού χώρου, όπου η μεταχείριση, η διαβίωση και η επανένταξη συνυπάρχουν. Σε συνθήκες minimum ασφάλειας, η εργασία, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, ο ελεύθερος χρόνος των κρατουμένων θα δημιουργούν ένα θετικό κλίμα, εντελώς διαφορετικό από τα κλασικά φρούρια υψίστης ασφαλείας. Τα κριτήρια ταξινόμησης των κρατουμένων (είδος εγκλήματος, ηλικία, προσωπικότητα, υποτροπή, βιαιότητες) θα τα αξιολογούν ειδικοί ψυχολόγοι, εγκληματολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί των καταστημάτων ή των Πανεπιστημίων”.

Ένα πολύ δυνατό άρθρο που αξίζει να διαβάσετε και να προχωρήσουμε, επιτέλους, σε ένα νέο μοντέλο, “σ’ έναν συνδυασμό ανοιχτού και ελεύθερου χώρου εποπτευόμενης ελευθερίας που θα υπερβεί τη «σωφρονιστική παγωνιά» (froid pénitentiaire)”, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Καθηγητής. Το μοντέλο του εγκλεισμού στις κλειστές φυλακές όχι μόνο δεν έχει αποδώσει, αλλά “κατασκευάζει” και νέους εγκληματίες (“από μαθητής βγαίνεις καθηγητής”, δηλώνουν οι ίδιοι οι κρατούμενοι) και δεν προσφέρει προστασία στην ελεύθερη κοινωνία, δεδομένου ότι οι έγκλειστοι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα θα αποφυλακισθούν χωρίς να είναι έτοιμοι για την κοινωνική τους ενσωμάτωση που πρέπει να είναι ζητούμενο και προτεραιότητα της σωφρονιστικής πολιτικής.

https://www.efsyn.gr/arthro/monades-ap-eleytherosis

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά