Monthly Archives: October 2013

Η ελληνική σημαία

Εξαιρετικό το κείμενο της Κρυσταλλίας Παπαδημητρίου, με τίτλο “Μια σημαία, ποιες αξίες”, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα μου, στη στήλη της Κρυσταλλίας. Αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια και τις δικές μου σκέψεις και τους έντονους προβληματισμούς των τελευταίων ετών θα έλεγα.

Η Ελλάδα, με ξεχωριστές φυσικές ομορφιές, με έναν πολιτισμό που φωτίζει μέσα στους αιώνες και που διδάσκεται στα σπουδαιότερα Πανεπιστήμια παγκοσμίως και με έναν ήλιο που μας έχει χαρίσει μυριάδες λαμπερά χαμόγελα, είναι μία χώρα που δυστυχώς έχει πληγωθεί βαθιά. Οι ταγοί αυτού του τόπου παρέλαβαν ένα διαμάντι, όπως είναι η Ελλάδα μας,και την οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού. Ασέβησαν και κακοποίησαν βάναυσα την υπέρλαμπρη ιστορία μας. Το χειρότερο είναι ότι, με τις πράξεις τους οι ταγοί της χώρας, οδήγησαν έναν υψηλότατο αριθμών νέων Ελλήνων έξω από την Ελλάδα, αφού μας στέρησαν ακόμα και το δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή διαβίωση.

Γι’ αυτό, όσοι Έλληνες έχουμε απομείνει στη χώρα μας, έχουμε ανάγκη να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι και να υψώσουμε τη σημαία μας, όχι στα μπαλκόνια μας, αλλά στις καρδιές μας. Να ενώσουμε τη φωνή μας με τους Έλληνες που εκδιώχτηκαν από την ίδια τους τη χώρα, με τρόπο βίαιο. Ακόμα κι αν στη χώρα όπου μετανάστευσαν, βρήκαν ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και μία καλύτερη τύχη, η Ελλάδα πάντα θα “καίει” μέσα στις καρδιές τους σαν κρυφή ελπίδα και συνάμα πληγή.

Μέσα σε αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα, αρκετοί -ακραίοι και μη- εκμεταλλεύτηκαν τον ανθρώπινο πόνο, βεβήλωσαν τα σύμβολά μας, πάτησαν πάνω στην ιστορία μας, πλήγωσαν τα όνειρά μας και μάτωσαν τις ελπίδες μας. Με το μαύρο φόντο της υψηλής ανεργίας και της αύξησης της εγκληματικότητας, ακραίες φωνές βρήκαν το κατάλληλο έδαφος για να επιτύχουν τους δόλιους σκοπούς τους. Δυστυχώς, μέσα σε αυτό το πλαίσιο της κατάρρευσης των αξιών και της πληθώρας των σοβαρότατων κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων,μας έκαναν ρατσιστές. Μας οδήγησαν να αντιμετωπίζουμε με μίσος τον μη Έλληνα. Χωρίς να σκεπτόμαστε ότι ακόμα και οι παράνομοι μετανάστες που δέχονται τα βέλη όλων, μπαίνουν στη χώρα μας με τη βοήθεια κάποιων κυκλωμάτων που μπορεί να είναι και ελληνικά, κάποιες φορές τουλάχιστον. Γιατί και οι συγκεκριμένοι κύκλοι της παρανομίας τον ανθρώπινο πόνο καπηλεύονται και μετά ρίχνουν το βάρος της ευθύνης σε εξαθλιωμένα πρόσωπα που ψάχνουν μία σανίδα σωτηρίας.

Αγαπώ την πατρίδα μου δεν σημαίνει μισώ τους μετανάστες. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι και εμείς οι Έλληνες υπήρξαμε και εξακολουθουμε να είμαστε μετανάστες. Όπως θέλουμε για τα αδέλφια μας, που είναι μετανάστες στα πέρατα της γης, να μην πέφτουν θύματα ρατσισμού, αλλά να τους αντιμετωπίζουν με σεβασμό, έτσι και οι μετανάστες που ζούνε νόμιμα και εργάζονται στην Ελλάδα, έχουν δικαιώματα, κατοχυρωμένα μάλιστα από το Σύνταγμά μας.

Αγαπώ την πατρίδα μου που γέννησε έναν υπέρλαμπρο πολιτισμό και την ίδια στιγμή ανοίγω την αγκαλιά μου σε όλους τους συνανθρώπους μου που αγαπάνε και σεβονται την Ελλάδα -ανεξαρτήτως εθνικότητας-. Όπως τα δικά μας αδέλφια έχουν μεταναστεύσει σε όλες τις χώρες του κόσμου και εκεί εργάζονται και φτιάχνουν μία νέα ζωή, έτσι και μετανάστες που έχουν έρθει στην Ελλάδα από άλλες χώρες, έχουν δικαίωμα σε μία αξιοπρεπή διαβίωση.

Άλλωστε, το να γνωρίσουμε τον πολιτισμό άλλων λαών μόνο καλό θα μας κάνει. Προσωπικά, μου φαίνεται αδιανόητο να πιστεύουμε ότι εάν μάθουμε την παράδοση άλλων λαών, θα…ξεχάσουμε ή θα…χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Η ελληνικότητά μας δεν κινδυνεύει επειδή συνυπάρχουμε με άλλους ανθρώπους ή επειδή μαθαίνουμε τα τραγούδια, τα πραμύθια, τους χορούς τους. Αντίθετα, ο σύγχρονος Έλληνας που ταξιδεύει πολύ και κυρίως που αναζητά επαγγελματικές ευκαιρίες πέρα από τα σύνορα της χώρας του, οφείλει να έχει ελεύθερο πνεύμα και ένα μυαλό ανοιχτό. Τότε, θα μπορέσει να κρατήσει γερά την ελληνική σημαία και ταυτόχρονα να διδαχτεί από τις εμπειρίες άλλων λαών και να βελτιωθεί σε όλα τα επίπεδα.

Θα ήθελα κλείνοντας να καταγράψω μία προσωπική εμπειρία που πιστεύω ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών έχει βιώσει και εμένα μου προκαλεί σφίξιμο στην καρδιά και συγκίνηση. Μαθητές που έχουν διαφορετική εθνική καταγωγή το κρύβουν από φόβο μη γίνουν θύματα βίαιης συμπεριφοράς και χλευασμού από τους συμμαθητές τους και έτσι περιθωριοποιηθούν. Παιδιά που αισθάνονται ξένα τόσο στην ίδια τους την πατρίδα όσο και στην νέα τους, δεύτερη πατρίδα, δεν αποκαλύπτουν τον τόπο καταγωγής τους, για τον οποίο αισθάνονται υπερήφανοι και νοσταλγικά, από τρόμο μήπως τους ρίξουμε στους σύγχρονους Καιάδες της απόρριψης και του περιθωρίου.

Συγκινούμαι, γιατί μπαίνω στην ψυχολογική κατάσταση αυτών των παιδιών και σκέπτομαι πως κι εγώ αν αναγκαζόμουν να μεταναστεύσω, θα ήθελα να μπορώ να φωνάζω ότι είμαι Ελληνίδα, χωρίς να ντρέπομαι και χωρίς να φοβάμαι μη γίνω στόχος.

Συνοψίζοντας, νιώθω ότι όλοι εμείς, οι λαβωμένοι από την κρίση Ελλήνες, έχουμε ανάγκη να σηκώσουμε ξανά τα κεφάλια, να κοιτάξουμε όσο πιο ψηλά μπορούμε, να αισθανθούμε εθνικά υπερήφανοι και να καλλιεργήσουμε ξανά το αθάνατο, ελληνικό πνεύμα!! Αυτή όμως η τεράστια ανάγκη και επιθυμία μας δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από ακραίους και μη, ώστε να ταυτιστεί με ρατσιστικές συμπεριφορές. Αγαπώ την πατρίδα μου και ανοίγω διάπλατα την αγκαλιά μου και το πνεύμα μου σε όλους τους συνανθρώπους μου, με τους οποίους συνυπάρχω στα όρια του ελληνικού κράτους!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Αγαπώ το θρανίο μου

Μαθητές μουντζουρώνουν με μανία τα θρανία τους την ώρα που ο εκπαιδευτικός διδάσκει. Μία πολύ συνηθισμένη εικόνα που συναντάμε στις τάξεις των δημοσίων σχολείων και που γεννά ερωτηματικά για την παιδεία που δίνουμε στα Ελληνόπουλα. Γιατί η παιδεία είναι μία πολύ ευρύτερη έννοια από την εκπαίδευση. Η παιδεία δεν είναι μαθηματικά και αρχαία, αλλά πολιτισμός, αρχές, αξίες και ιδανικά.

Οι μουντζούρες μικρών και μεγάλων μαθητών πάνω στα θρανία τους κατά τη διάρκεια μάλιστα της διδακτικής ώρας εκφράζουν τη βαρεμάρα τους, την απογοήτευση και την ανάγκη να ξεφύγουν από ένα σχολείο που εγκλωβίζει τη σκέψη τους και τους στερεί τη δυνατότητα να είναι δημιουργικοί. Ταυτόχρονα δείχνουν μία τεράστια έλλειψη σεβασμού, για την οποία ευθυνόμαστε εμείς οι ενήλικες με τα λανθασμένα πρότυπα που προβάλλουμε στα νέα παιδιά. Ο σεβασμός αποτελεί πρωταρχική αξία, την οποία δυστυχώς οι νεοέλληνες δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους, ενδεχομένως γιατί και οι ίδιοι αγνοούν τη σημασία της.

Το να βρομίζουν οι μαθητές τα θρανία τους εν ώρα μάλιστα διδασκαλίας δείχνει την απαξίωσή τους για το σχολείο, τον εκπαιδευτικό και τη μάθηση. Μία τέτοια περιφρονητική αντιμετώπιση του σχολείου από τα παιδιά, όχι μόνον δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη, αλλά οφείλει να μας προβληματίσει σοβαρά. Κάθε μουντζούρα είναι ένα καμπανάκι για εμάς. Τα παιδιά δεν αγαπάνε το σχολείο και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν αγαπάνε τα θρανία τους και τα βανδαλίζουν. Τα θεωρούν “ξένα”, αλλιώς θα τα αγαπούσαν και θα τα προστάτευαν, όπως για παράδειγμα προστατεύουν το γραφείο τους στο σπίτι και τον υπολογιστή τους. Αυτά τα νιώθουν “δικά” τους, γιατί έχουν αξία για τους ίδιους και γι’ αυτό αισθάνονται την ανάγκη να τα περιφρουρήσουν. Αντίθετα, το σχολείο που δεν τους προσφέρει τη χαρά της δημιουργίας, το περιφρονούν και το βανδαλίζουν, με τον χειρότερο κάποιες φορές τρόπο. Έχουν καταγραφει ακόμα και περιστατικά εμπρησμών σχολείων και μεγάλης καταστροφής τους.

Τα παιδιά πρέπει να αντιληφθούν ότι το σχολείο είναι “δικό τους” και για αυτό οφείλουν να το διατηρούν καθαρό και να το προστατεύουν από κάθε είδους βανδαλισμό. Για να το νιώσουν όμως δικό τους, είναι αναγκαίο πρώτον, οι γονείς να διδάξουν στα παιδιά την έννοια και την ουσία του σεβασμού και δεύτερον, οι εκπαιδευτικοί σε συνεργασία με τους γονείς (δυστυχώς, οι πολιτικοί είναι οι τελευταίοι που θα ασχοληθούν ουσιαστικά) να παλέψουν για να δώσουν στο σύγχρονο, ελληνικό δημόσιο σχολείο τη λάμψη που οφείλει να έχει. Να πάψει το σχολείο να είναι ένας τόπος μίζερος και σκοτεινός και να γίνει ένας χώρος χαράς, δημιουργίας και καλλιέργειας του πνεύματος. Άλλωστε, στο σχολείο περνάμε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μας!!

Εάν δεν αγαπήσουν τα παιδιά το σχολείο και εάν δεν μάθουν να σέβονται, θα μουντζουρώνουν τα θρανία, θα φτύνουν τον εκπαιδευτικό, θα βρίζουν το γονιό, θα πλακώνονται με το συμμαθητή. Μήπως έχει έρθει, επιτέλους, η ώρα να φτιάξουμε το σχολείο του μέλλοντος, το οποίο θα προάγει την ουσιαστική γνώση, το πνεύμα, το σεβασμό και άλλες υψηλές αξίες. Να φτιάξουμε, όλοι μαζί, ένα σχολείο όπου ο μαθητής δεν θα βαριέται μέχρι θανάτου και δεν θα μουντζουρώνει το θρανίο του την ώρα μάλιστα που ο δάσκαλος πασχίζει να του μάθει κάποια πράγματα, αλλά θα συμμετέχει ενεργά στη μαθησιακή διαδικασία και θα διδάσκεται με τρόπο βιωματικό και όχι στείρο, ώστε να αφομοιώνει τις ουσιαστικές γνώσεις.

Κλείνοντας, το σημερινό κείμενο θα υπογραμμίσω τη σπουδαιότητα της έννοιας “ΣΕΒΑΣΜΟΣ” που δυστυχώς “χάνεται” από τη ζωή μας και πρέπει να ξαναβρεθεί, εάν θέλουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπάνω και να δημιουργήσουμε ένα άλλο σχολείο, ως προς την ουσία και το βαθύτερο περιεχόμενό του. Μία δική μου πρόταση θα ήταν να οργανωθούν μικρές ομάδες μαθητών και να χρωματίσουν τς θρανία τους με φωτεινά χρώματα ή να κάνουν ανατρεπτικά γκράφιτι, ώστε τα παιδιά να νιώσουν ότι τα θρανία είναι “δικά τους” και το σχολείο “δικό τους” και οφείλουν να του δείξουν σεβασμό και αγάπη.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Dancing with the stars?

Το “Dancing with the stars” θεωρείται ένα λαμπερό σόου, από τα μοναδικά πλέον “λαμπερά” θεάματα που παρουσιάζονται στην ελληνική τηλεόραση και που κεντρίζει σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον του κοινού, κυρίως λόγω των “ηχηρών” ονομάτων που συμμετέχουν σε αυτό. Παρακολουθώντας το συγκεκριμένο “υπερθέαμα”, το οποίο μεταδίδεται αυτήν τη στιγμή που γράφω, μου γεννιέται ένα ερώτημα που ενδεχομένως γεννηθεί και σε άλλους. Γι’ αυτό δεν άντεξα και αποφάσισα, με δόση χιούμορ, να το μοιραστώ με τους αναγνώστες της σελίδας μου…..

Το ερώτημά μου είναι απλό: Αυτοί οι διαγωνιζόμενοι είναι οι εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού κόσμου της Ελλάδας, το 2013;;;;”

Πρόκειται για τόσο λαμπερές προσωπικότητες, για “αστέρια”, ώστε να δικαιολογούν και τον αγγλικό τίτλο “Dancing with the stars”, δηλαδή “Χορεύοντας με τα αστέρια”;; Ασφαλώς, δεν θέλω να υποτιμήσω ή να προσβάλω τους συμμετέχοντες, απλώς να εκφράσω την απορία μου, εάν στην Ελλάδα της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης αυτά τα πρόσωπα είναι τα αστέρια μας;;;; Όπως, ασφαλώς, δηλώνει ο τίτλος του σόου!! Αστέρια που με τη λάμψη τους μας κάνουν να αισθανόμαστε υπερήφανοι;

Λάκης Γαβαλάς, Κατερίνα Στικούδη, Αρσενίου (συγχωρέστε με δεν τον γνωρίζω), Άλεξ Καβδας (ηθοποιός….είναι όντως;; Γιατί είμαι και θεατρόφιλη και δεν τον έχω παρακολουθήσει στο θέατρο. Αλλά εδώ που τα λέμε ούτε καπου αλλού τον έχω δει να υποδύεται)…..αυτά είναι μερικά μόνο από τα αστέρια που θα εκπροσωπήσουν τον καλλιτεχνικό κόσμο, τη λεγόμενη σόουμπιζ, στο “Χορεύοντας με τα αστέρια”.

Σαφώς μιλάμε για ένα τηλεοπτικό θέαμα, δεν χρειάζεται να έχεις και διδακτορικό για να συμμετάσχεις. Ούτε να έχεις ανακαλύψει την Αμερική (εδώ που τα λέμε για να εργαστείς στην tv δεν χρειάζεται καν να ξέρεις πού βρίσκεται η Αμερική), αλλά δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, “άλλα αστέρια -έστω αστεράκια- του καλλιτεχνικού κόσμου (καταξιωμένοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, παρουσιαστές) με μία αληθινή λάμψη δεν υπάρχουν πια στην Ελλαδίτσα μας;;;; Ή αρνήθηκαν να συμμετάσχουν;;;;”

Τελικά, στην Ελλάδα της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, οι εικόνες που προβάλλονται από τα ΜΜΕ γίνονται όλο και πιο μίζερες, θολές, σκοτεινές. Και ασφαλώς οι λέξεις χάνουν την αξία και τη λάμψη τους, αφού πια έχουμε φτάσει στο σημείο να αποκαλούμε “αστέρι” και να ασχολούμαστε με τον οποιονδήποτε “πουλάει λίγη μουρίτσα, λίγη μαγκίτσα, λίγη τρελίτσα παραπάνω”. Είχα την αντίθετη άποψη, ότι σε μία τέτοια εποχή τα ΜΜΕ θα αναζητούσαν να προβάλουν πρόσωπα με αίγλη που θα άφηναν το δικό τους στίγμα και θα μας “έλεγαν” κάτι στο μυαλό και την ψυχή. Προφανώς, αυτό δεν ισχύει.

Ωστόσο, εφόσον ο σκοπός είναι ιερός, ας δεχτούμε ότι ο “σκοπός αγιάζει τα μέσα” και ας παρακολουθήσουμε (όσο αντέξουμε….). Εάν το Nickelodeon έχει “Μπομπ Σφουγγαράκι” ίσως το προτιμήσω. Δεν ξέρω για εσάς…

Για να είμαι απόλυτα δίκαιη, θα πω ότι αναμφίβολα η παρουσία της Πανταζή και του Μουρούτσου είναι πολύ θετική. Τα δύο αυτά πρόσωπα είναι αστέρια και θα ήθελα ένας από τους δύο να φτάσει ως το τέλος. Να δικαιολογηθεί, τουλάχιστον, ο τίτλος του σόου. Ενώ η παρουσιάστρια, Δούκισσα Νομικού, είναι τόσο όμορφη που στο επίπεδο τουλάχιστον της εικόνας καλύπτει την απουσία των αστεριών.

Όσο για τους συμμετέχοντες, θα παροτρύνω τους ιθύνοντες του Αntenna, στα επόμενα σόου να δείξουν την ίδια ευαισθησία και να στηρίξουν πολλούς ακόμα αποφυλακισθέντες, όπως κάνουν τώρα με τον πρώην έγκλειστο των φυλακών Κορυδαλλού και πρώην, νυν κοσμικό. Εκτός βέβαια αν δεν είναι τόσο φωτεινά αστέρια όπως ο κ. Γαβαλάς, ο οποίος πλέον λόγω φυλακής “πουλάει” περισσότερο στα media.

Αυτά για απόψε με ένα μικρό χαμόγελο!! Η δική μου, τελευταία, παρότρυνση (προς τους ιθύνοντες των media) είναι να μη φοβούνται να αναδείξουν αληθινά αστέρια…δεν θα τους κάψουν με τη λάμψη τους!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Παιδί και εξωσχολικές δραστηριότητες

Οι χειμερινές εξωσχολικές δραστηριότητες των μαθητών έχουν ήδη ξεκινήσει. Ξένες γλώσσες, αθλήματα, ζωγραφική, μουσική, χορός, θέατρο, καταλαμβάνουν μεγαλύτερο ή μικρότερο μέρος της καθημερινότητας των παιδιών μας. Αναμφίβολα, είναι πολύ θετική και ώφελιμη για τα παιδιά η ενασχόληση με δημιουργικές δραστηριότητες, μέσω των οποίων θα μπορέσουν να εξελιχθούν, να μάθουν και και να αποκτήσουν πολύτιμα εφόδια για το μέλλον τους. Είναι, επίσης, προτιμότερο και σαφώς πολύ πιο ωφέλιμο να επιλέγουν οι γονείς για τα παιδιά τους δημιουργικές ασχολίες από το να τα αφήνουν να παρακολουθούν, ανεξέλεγκτα, τηλεοπτικά προγράμματα αμφιβόλου ποιότητας ή να σερφάρουν αδιάκοπα στο διαδίκτυο.

Από την άλλη πλευρά, οι γονείς, κατά την προσωπική μου άποψη, θα πρέπει να ακολουθήσουν την αρχή “παν μέτρον άριστον”, ώστε να μην καταλήξουν οι δραστηριότητες να γίνουν “αγγαρεία”. Ο κορεσμός θα οδηγήσει σε κόπωση και σε παραίτηση. Ας μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά ενθουσιάζονται εύκολα με καινούργια πράγματα, αλλά ο ενθουσιασμός δεν κρατάει πολύ. Κουράζονται και βαριούνται πολύ πιο εύκολα και το επόμενο “βήμα” είναι να αναγκαστούν οι γονείς να “ενδώσουν” και να διακόψουν μία ή περισσότερες δραστηριότητες του παιδιού τους, αντιλαμβανόμενοι πολλές φορές και οι ίδιοι ότι τα έχουν “υπερφορτώσει”.

Εάν όμως ο γονιός “ενδώσει” και “κόψει” μία ή περισσότερες δραστηριότητες, το παιδί θα λάβει ένα πολύ αρνητικό μήνυμα: ότι ανά πάσα στιγμή μπορούμε να ξεκινάμε και να σταματάμε, αφήνοντας ό,τι με πάθος και ενθουσιασμό έχουμε αρχίσει. Έτσι, δεν θα μάθουν να προσηλώνονται σε ένα στόχο και το χειρότερο θα εγκαταλείπουν τον αγώνα πριν ακόμα αρχίσει!! Θα τους δοθεί δηλαδή η λανθασμένη εντύπωση, ότι, κάθε φορά που κουράζονται ή βαριούνται, θα μπορούν χωρίς καμιά συνέπεια να τα παρατάνε.

Σαφώς, δεν υπάρχει ένας μαγικός αριθμός δραστηριοτήτων. Ο κάθε γονιός μπορεί να κρίνει ανάλογα με την ηλικία του παιδιού του, τα ενδιαφέροντά του, τα θέλω του, τις αντοχές του κλπ. ποιες και πόσες εξωσχολικές δραστηριότητες να επιλέξει. Πάντα όμως πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, εμείς οι γονείς, ότι τα παιδιά μας δεν είναι “υπεράνθρωποι” και ότι για τη διασφάλιση της ψυχικής τους υγείας έχουν ανάγκη να περάσουν αρκετές ώρες στη θαλπωρή του σπιτιού για να χαλαρώσουν και κυρίως για να βρεθούν πιο κοντά στους γονείς τους. Ακόμα, θα ήταν καλό να έχουμε εμείς οι γονείς ένα συγκεκριμένο πλάνο δραστηριοτήτων, να σκεπτόμαστε γιατί ξεκινάμε μία συγκεκριμένη δραστηριότητα, με τι στόχο και με ποιο χρονικό ορίζοντα, ώστε να μην σταματάμε και ξεκινάμε δραστηριότητες κάθε μήνα.

Το μήνυμά μου, λοιπόν, είναι να μην “παρκάρουν” οι γονείς τα παιδιά σε ένα πλήθος δραστηριοτήτων που, αντί να τα ωφελήσουν, θα τα βλάψουν. Τα παιδιά έχουν ανάγκη και θέλουν να περνάνε δημιουργικό χρόνο και με τους γονείς τους!! Αυτό είναι εξίσου και ίσως πολύ πιο σημαντικό!! Έτσι, για παράδειγμα, μία πολύ ωραία ιδέα για τους γονείς θα ήταν, αντί να γράψουν το παιδί σε δεύτερο άθλημα, να πηγαίνουν όλοι μαζί για τρέξιμο ή βόλτα με το ποδήλατο κάθε Κυριακή πρωί. Με αυτό τον τρόπο και το παιδί αθλείται και -το καλύτερο- απολαμβάνει τη συντροφιά των γονιών του, καθώς συχνά νιώθει παραμελημένο από τους δικούς του που εργάζονται από το πρωί ως το βράδυ και δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν μαζί του.

Αναμφισβήτητα, και εμείς οι γονείς χρειαζόμαστε κάποιες στιγμές χαλάρωσης από την ένταση της ημέρας, αλλά οι δραστηριότητες δεν πρέπει να είναι “λύση για να βολευτούμε”. Αντίθετα, οφείλουμε στα παιδιά μας να ανακαλύπτουμε συνεχώς νέες, δημιουργικές και ευχάριστες ασχολίες, ώστε μαζί τους να πορευόμαστε και μέσα από τις κοινές μας δραστηριότητες να περνάμε όμορφα αλλά και το κυριότερο να μαθαίνει ο ένας τον άλλον καλύτερα και να έρχεται ο ένας πιο κοντά στον άλλο, θεμελιώνοντας τελικά μία υπέροχη σχέση αγάπης, εμπιστοσύνης, σεβασμού, κατανόησης, υποστήριξης και θαυμασμού!! Συνεπώς, οι ωφέλειες των εξωσχολικών δραστηριοτήτων είναι πολλές και σημαντικές, αρκεί να γίνονται με μέτρο και όχι εις βάρος του παιδιού μας που λατρεύουμε!! Εάν έχουμε το παραπάνω στο νου μας, όλοι μας -γονείς και παιδιά- θα βρούμε τις ισορροπίες μας και θα είμαστε πολύ πιο ευτυχισμένοι.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά