Monthly Archives: August 2014

Ο δικός μας “κύκλος των χαμένων ποιητών”

Συχνά λέμε ότι η ευτυχία είναι μια “εύκολη υπόθεση”: ότι βρίσκεται στα πολύ απλά και όμορφα πράγματα που προσφέρει η ζωή: στην τρυφερή αγκαλιά των παιδιών μας, στο ερωτικό άγγιγμα του συντρόφου μας, σε μια δημιουργική μέρα στη δουλειά, στο χαμόγελο του καλύτερου μας φίλου, στον ήλιο που “βουτάει” στο γαλάζιο της θάλασσας. Για πολλούς από εμάς, αυτές οι στιγμές αποκτούν τη δική τους μοναδικότητα μέσα στο χρόνο και γίνονται τα “στηρίγματά” μας όταν “λυγίζουμε” συναισθηματικά, ψυχολογικά. Ακόμα κι όταν τα εμπόδια φαντάζουν ανυπέρβλητα και οι δυσκολίες γιγαντώνονται στα μάτια μας, αυτές οι στιγμές, αυτά τα χάδια, τα φιλιά, τα πρόσωπα, οι εικόνες, μας βγάζουν από το αδιέξοδό μας και μας δίνουν πάλι τα φτερά για να πετάξουμε ψηλά.

Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι άνθρωποι ανάμεσά μας, οι οποίοι δεν μπορούν να αντλήσουν χαρά από όλα αυτά που στα μάτια τα δικά μας μοιάζουν τόσο όμορφα και, αργά ή γρήγορα, παίρνουν από το μυαλό τη θλίψη και τις στενόχωρες σκέψεις που “μαυρίζουν” την ψυχή μας. Υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν με τα φαντάσματά τους και αδυνατούν να νιώσουν χαρά από τις στιγμές τους, μικρές ή μεγάλες. Άλλωστε, οι καταθλίψεις είναι η “μάστιγα” της εποχής μας. Ίσως, γιατί έχουμε πάψει να αντλούμε χαρά από τους “κύκλους των χαμένων ποιητών”, και αναζητούμε την ευτυχία σε απατηλές εικόνες. Ίσως, γιατί έχουμε πάψει να αγκαλιάζουμε αληθινά και λειτουργούμε σαν ρομποτάκια που ακολουθούν μια αυτοματοποιημένη καθημερινότητα, με περισσότερα άγχη παρά απολαύσεις. Ίσως, γιατί ο φόβος του αύριο έχει γίνει πολύ πιο έντονος από το “ζω το σήμερα”. Γιατί το “άδραξε τη μέρα” του “χαμένου κύκλου των ποιητών” σβήστηκε από τα καθημερινά άγχη.

Άγχη, φόβοι, φοβίες, που αυξάνουν δραματικά τις εξαρτήσεις κάθε είδους. Εξαρτήσεις της ψυχής, παρά του σώματος, οι οποίες σιγά αλλά σταθερά οδηγούν την ψυχή στο τέλος της. Φαντάζει απίστευτο το πώς άνθρωποι, όπως ο πολυαγαπημένος μας και πολυτάλαντος Ρόμπιν Γουίλιαμς, αποφασίζουν να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Άνθρωποι που, κατά την άποψη των τρίτων, έχουν τα πάντα: επιτυχία, δημιουργία, οικογένεια, κοινωνική καταξίωση, χρήματα. “Κάτι” όμως λείπει από την ψυχούλα τους, το οποίο εμείς δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Είναι εκείνες οι στιγμές που όλοι νιώθουμε ότι η ψυχούλα του καθενός από εμάς είναι ένας παράξενος λαβύρινθος. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο πολύπλοκα λειτουργεί και τι παράξενα “παιχνίδια” παίζει. Η ευτυχία που πιστεύουμε ότι νιώθει τελικά ένας άνθρωπος, μπορεί να είναι για τον ίδιο η απέραντη δυστυχία της ψυχής του. Και από την άλλη πλευρά, άνθρωποι που έχουν χάσει κάθε λόγο να χαμογελάνε, γιατί έχουν “χτυπηθεί” από δυσάρεστα ή ακόμα και τραγικά γεγονότα, καταφέρνουν να πάρουν από “κάτι” δύναμη και προχωρούν στη ζωή, όταν όλοι τους θεωρούμε “χαμένους”.

Άραγε, οι πρώτοι είναι πιο αδύναμοι, πιο ευάλωτοι, πιο ευαίσθητοι, λιγότερο μαχητικοί και οι δεύτεροι πιο δυνατοί ή συμβαίνει κάτι άλλο, κάποιο περίεργο “παιχνίδι” της ψυχής που άλλοι επιλέγουν τα μαύρα πιόνια για να το παίξουν και άλλοι τα λευκά; Δεν θα διακινδυνεύσω μιαν απάντηση, όχι μόνον γιατί δεν είμαι ειδική επί του θέματος, αλλά και γιατί τα μονοπάτια της ψυχής κρύβουν τόσα πολλά που κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να πει τι και πώς…

Το βέβαιο είναι ότι τόσο σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Ρόμπιν Γουίλιαμς, είναι “αθάνατες”, γιατί η καλλιτεχνική τους υπόσταση και δημιουργία είναι αναλλοίωτες στο χρόνο. Ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με τον “Κύκλο των Χαμένων Ποιητών”, ένα έργο που εμένα προσωπικά με έχει “σημαδέψει” και θα με ακολουθεί παντοτινά, αποτελώντας κύρια πηγή έμπνευσής μου, όπως έγραψα και την πρώτη μέρα που “γεννήθηκε” αυτή η σελίδα. Έχτισα τον δικό μου “κύκλο ποιητών”, με τα όνειρά μου για ένα πιο δημιουργικό μέλλον. Έκλαψα, δάκρυσα, γέλασα, ένιωσα απίστευτα και μοναδικά συναισθήματα με κάθε ταινία του σπουδαίου ηθοποιού, Ρόμπιν Γουίλιαμς και γι’ αυτό, αναμφίβολα, το χαμόγελό του και οι απίστευτες ατάκες του, αλλά και το φοβερό ταλέντό του, θα παραμείνουν αποτυπωμένα στις καρδιές μας, ως κάτι πολύ γλυκό και τρυφερό.

Ασφαλώς, όπως στις ταινίες, θα ήθελα η ιστορία αυτού του ανθρώπου να είχε αίσιο τέλος, ένα happy end, να πέθαινε στα βαθιά του γεράτα, έχοντας καταφέρει να νικήσει όλους τους φόβους, αλλά η ζωή -δυστυχώς ή ευτυχώς- πάντα μας ξεπερνά…

Ωστόσο, κάπου εκεί ψηλά το αστέρι του Ρόμπιν Γουίλιαμς θα μας φωτίζει, υπενθυμίζοντάς μας ότι το γέλιο και το δάκρυ, η λύπη και η χαρά, η θλίψη και η ευτυχία, ο θάνατος και η ζωή, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, σαν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, σαν τον ουρανό με τη γη, σαν τα αστέρια με το φεγγάρι….

Η δική μου ευχή προς όλους εσάς που διαβάζετε το σημερινό κείμενο και πρωτίστως προς όλους όσοι κάποια στιγμή στη ζωή τους έχουν νιώσει ότι τίποτα δεν έχει νόημα και ότι όλα γύρω τους καταρρέουν: “Αδράξτε τη μέρα και φτιάξτε τον δικό σας κύκλο ονείρων, χωρίς φόβους, χωρίς φοβίες, χωρίς άγχη, μόνο με πάθος για ζωή. Γεμίστε αυτό τον κύκλο με αγάπη και βάλτε μέσα ό,τι και όποιον σας κάνει να χαμογελάτε. Ακόμα κι όταν η μέρα σας είναι χάλια, πάντα μέσα στον κύκλο σας θα βρίσκετε κάτι ή κάποιον που θα σας κάνει να χαμογελάσετε…”!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Παιδόφιλοι εκπαιδευτικοί

Με το σημερινό μου κείμενο θα θίξω το πολύ σοβαρό ζήτημα της παιδοφιλίας. Αφορμή είναι οι συλλήψεις που πραγματοποιήθηκαν τους τελευταίους μήνες παιδόφιλων και μάλιστα εκπαιδευτικών. Αναμφίβολα, το γεγονός ότι ένα άτομο μπορεί να βλάψει με οποιονδήποτε τρόπο έναν ανήλικο, είναι σοκαριστικό. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και μέσα στις φυλακές, σύμφωνα με τον άγραφο κώδικα τιμής των εγκλείστων, οι παιδόφιλοι και οι παιδοκτόνοι αποτελούν μισητά πρόσωπα.

Όταν μάλιστα ο παιδόφιλος είναι εκπαιδευτικός, η κοινωνική κατακραυγή, δικαίως, είναι πολύ μεγάλη. Ο εκπαιδευτικός δίνει αγάπη στα παιδιά, τα εμπνέει, τα παρακινεί να ανοίξουν τα “φτερά” τους και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, ασκεί θετική επιρροή στην καθημερινότητά τους και συχνά αποτελεί πρότυπο των παιδιών. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού, συνεπώς, στη ζωή των ανηλίκων είναι σπουδαίος. Το να εκμεταλλεύται ένας δάσκαλος ή ένας καθηγητής τα παιδιά, ιδίως με αυτό τον ειδεχθή τρόπο, είναι απαράδεκτο και κατακριτέο.

Γι’ αυτό σοκάρει το πώς ένας εκπαιδευτικός μπορεί με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο να “τραυματίσει” σκόπιμα την ανήλικη ψυχή. Εφόσον, ασφαλώς, αποδειχθεί η ενοχή, γιατί ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στο στιγματισμό και στη δημόσια διαπόμπευση ατόμων, εάν δεν έχει αποδειχθεί η ενοχή τους και δεν έχει αποφανθεί η δικαιοσύνη.

Παράλληλα, τα ερωτήματα που εγείρονται στο σημείο αυτό και αφορούν γενικότερα τους παιδόφιλους και ειδικότερα έναν παιδόφιλο εκπαιδευτικό, είναι πολλά. Φοβάμαι ότι η κοινωνική ευθύνη όλων μας είναι μεγάλη, για να μην πω τεράστια. Αυτό πρέπει, κάποια στιγμή, να το αντιληφθούμε και να το λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας. Συγκεκριμένα, το ερώτημα που θέτω είναι πώς η εκπαιδευτική κοινότητα δεν προλαμβάνει τέτοια φαινόμενα, ειδικά όταν αυτά λαμβάνουν χώρα για χρόνια ολόκληρα; Ποιος είναι ο ρόλος όλων μας, ως ενεργά μέλη της κοινωνίας, απέναντι σε τέτοια φαινόμενα; Ως γονείς, ως φίλοι, ως γνωστοι, αδυνατούμε ή απλώς δεν έχουμε το σθένος, τη διάθεση, τη θέληση, να προλάβουμε τέτοια γεγονότα;

Γιατί το δικό μου ερώτημα είναι πώς δρα ανενόχλητος και μάλιστα για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ένας παιδόφιλος εκπαιδευτικός, χωρίς κανείς να αντιληφθεί το παραμικρό για τη δράση του; Κανένας συνάδελφος. Κανένας γονιός. Κανένας μαθητής. Κανένας γείτονας. Ουδείς. Πού και πότε συναντά τα ανήλικα θύματά του; Πώς τα “παγιδεύει”; Ποιες ώρες τα συναντά; Ειδικά, όταν μιλάμε για παιδιά τόσο μικρής ηλικίας που, υποθέτω, ότι δεν πηγαίνουν όπου θέλουν, όποτε θέλουν, χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, ειλικρινά προβληματίζομαι για το ότι κανείς δεν είδε, κανείς δεν άκουσε, κανείς δεν γνώριζε, από κανέναν δεν περνούσε από το μυαλό. Είναι, όμως, πάντοτε έτσι τα πράγματα; Σαφώς, είναι εύκολο να καλύψεις τα ίχνη σου, αλλά όταν υπάρχει και η κοινωνική ευαισθησία από όλους μας -γονείς, εκπαιδευτικούς, ΜΜΕ- πιστεύω, ότι κάποιες καταστάσεις μπορούν να προβλεφθούν. Πολλές φορές το έγκλημα διαπράττεται μπροστά στα μάτια μας κι εμείς από φόβο, από αδυναμία, από αμηχανία, άπο έλλειψη προσοχής…., κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που συμβαίνει. Για να καταδικάσουμε εκ των υστέρων μια πράξη.

Δυστυχώς, όπως πολλές φορές έχουμε τονίσει και μέσα από τη σελίδα, στην Ελλάδα η αντεγκληματική πολιτική δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς, με αποτέλεσμα να μη λαμβάνονται μέτρα για την πρόληψη τέτοιων και άλλων σοβαρών φαινομένων εγκληματικής δράσης. Στόχος, ωστόσο, της αντεγκληματικής προληπτικής θα έπρεπε να είναι και να διαγνώσει τέτοιες συμπεριφορές και να προστατέψει τα πιθανά θύματα, ακόμα και τον εν δυνάμει θύτη, για παράδειγμα μέσω της παροχής ψυχολογικής ή ψυχιατρικής στήριξης.

Το ζήτημα είναι πολυσύνθετο και πολυδιάστατο και δεν μπορώ να δώσω απαντήσεις σε ένα τόσο μικρό κείμενο. Παρά ταύτα, θα ήθελα να καταθέσω την πρότασή μου: οι εκπαιδευτικοί να είναι ουσιαστικά δίπλα στα παιδιά, ώστε εάν συμβεί κάτι τόσο σοβαρό, το παιδί να μπορεί να απευθυνθεί άμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα. Οι γονείς να έχουν τα μάτια και τα αυτιά τους ανοιχτά για να ακούσουν όσα τα παιδιά τους τούς λένε με τα λόγια ή ακόμα και με τις σιωπές τους. Οι δημοσιογράφοι, με τη βοήθεια ειδικών, να κάνουν καμπάνιες και να παρέχουν στο κοινό ενημέρωση για το πώς να προλάβουν τέτοια φαινόμενα. Τέλος, οι πολιτικοί μας -ελπίζω- κάποτε να αντιληφθούν τη σπουδαιότητα ενίσχυσης της αντεγκληματικής πολιτικής, καθώς όπως στην ιατρική επιστήμη η πρόληψη σώζει ζωές, έτσι και στον τομέα της εγκληματολογίας τα μέτρα πρόληψης έχουν τη δύναμη να προστατεύσουν και τελικά να σώσουν περισσότερες ζωές από τα μέτρα καταστολής….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά