Monthly Archives: April 2014

Τέλος εποχής

Με τη βροχή “έφυγες” παππού το Σάββατο απόγευμα και με τον λαμπερό ήλιο σε αποχαιρετήσαμε χθες στο “ταξίδι” σου, στην μεγάλη αγκαλιά του ουρανού.

Παππού, εμείς τα εγγόνια σου, σε ευχαριστούμε γιατί από την ημέρα που ήρθαμε στη ζωή μας έδωσες την ψυχή σου. Πάντα δυνατός, πάντα γερός και στιβαρός, ήσουν δίπλα μας σε όλες τις στιγμές μας, στα μικρά και τα μεγάλα βήματά μας. Μέχρι το τέλος σου. Νοιαζόσουν για εμάς, φρόντιζες για εμάς και εμείς με τη σειρά μας χαιρόμασταν που μπόρεσες να μας δεις να μεγαλώνουμε, να ανοίγουμε τα δικά μας φτερά και να φτιάχνουμε τις οικογένειές μας, να κάνουμε παιδιά, τα δισέγγονά σου, που τα λάτρευες!

Ήσουν, παππού, ο πιο δυνατός άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Γι’ αυτό, ένιωθα μέσα στην καρδια μου, ότι είσαι “αθάνατος”, ότι εσένα ο θάνατος δεν θα σε αγγίξει. Ο θάνατος όμως είναι αμείλικτος. Τώρα,είσαι και πάλι με τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Να γελάτε εκεί ψηλά, να είσαστε και εκεί μια μεγάλη, δεμένη οικογένεια και να μας νοιάζεστε, να είσαστε οι “φύλακες-άγγελοί μας”. Γιατί και εκεί ψηλά, εσάς θέλω να έχω για παππούδες!! Θέλω να σας ξαναδώ, όταν έρθει η ώρα και εσείς να με κρατήσετε και πάλι στην τρυφερή σας αγκαλιά…

Εχθές έκλαψα πολύ για σένα, παππού. Γιατί, με το δικό σου θάνατο, κλείνει ένας κύκλος ζωής. Είναι το τέλος μιας γενιάς. Είναι το τέλος μιας εποχής. Η ζωή προχωράει και έτσι έχει ορίσει η φύση να γίνεται. Αλλά, είναι σκληρό να προχωράμε χωρίς τους ανθρώπους που αγαπάμε τόσο πολύ και που μας έχουν δώσει απλόχερα αγάπη, στοργή και φροντίδα. Δίχως κανένα αντάλλαγμα. Δίχως δεύτερη σκέψη.

Εχθές αποχαιρέτησα, μαζί με σένα παππού, τις πιο όμορφες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας και η φωνή σου ήταν παντού: “να προσέχεις Αγγελική, να ντύνεσαι καλά, να μην κουράζεσαι, να τρως”. Σε ευχαριστώ παππού!! Στο είχα πει και στο λέω και τώρα, μια τελευταία φορά! Ήσουν, είσαι και θα είσαι, ο καλύτερος παππούς για μένα!!

Μαζί ξενυχτούσαμε στις αρρώστιες μου, επειδή υπήρξα φιλάσθενο παιδί. Τρέχατε μέσα στη νύχτα με τον μπαμπά μου να βρείτε ευκάλυπτο και όλο το βράδυ να ξενυχτάτε στο προσκεφάλι μου. Κάθε μεσημέρι, παππού, να με περιμένεις στη γωνία να γυρίσω από το σχολείο και να κρύβεσαι πίσω από τα δέντρα, γιατί ήθελα να επιστρέφω μόνη, με τους συμμαθητές μου. Μέχρι και για να μπω στο Πανεπιστήμιο, στο δικό σας σπίτι διάβαζα, γιαγιά και παππού, και σας έδινα να κρατάτε το βιβλίο της ιστορίας για να σας λέω το μάθημα. Μέχρι και στο Πανεπιστήμιο ήθελα να σας λέω τα νέα μου και να ζητώ τη συμβουλή σας. Κι όταν πήγαινα διακοπές με τους φίλους μου, σας έπαιρνα κάθε μέρα στο τηλέφωνο και μια μέρα πριν επιστρέψω στο σπίτι σας ζητούσα να μου ετοιμάσετε το αγαπημένο μου φαγητό και γλυκό. Τότε, για μένα όλα αυτά τα πράγματα ήταν αυτονόητα και δεδομένα, τώρα συνειδητοποιώ ακόμα περισσότερο πόσο σπουδαίοι άνθρωποι ήσαστε και πόσο τυχερή ήμουν που σας είχα στη ζωή μου.

Από τότε που “έφυγε” η γιαγιά, 6 ολόκληρα χρόνια, σε έπαιρνα κάθε βράδυ στο τηλέφωνο παππού, γιατί μου έλεγες “αυτό το τηλεφώνημα περιμένω όλη την ημέρα. Αυτό το τηλεφώνημα μου δίνει ζωή. Η μοναξιά είναι σκληρή, παιδί μου”. Τουλάχιστον, εκεί ψηλά, θα έχεις την παρεούλα σου και εγώ κάθε βράδυ θα σε σκέφτομαι. Θα είναι αυτή η τρυφερή μου σκέψη το “τηλεφώνημα” που πια δεν θα μπορώ να σου κάνω κάθε βράδυ.

Από σήμερα η ζωή έχει χάσει κάτι από τη λάμψη της, αλλά θα ψάξω να βρω ξανά αυτό που τώρα με πονάει τόσο πολύ και με κάνει να αισθάνομαι “μισή”. Θα ακολουθήσω τις πολύτιμες συμβουλές σου και θα ακούω τα τρυφερά σας λόγια που όμορφαιναν τη ζωή. Με αυτή την αγάπη θα πορεύομαι, γιατί εσύ και η γιαγιά αποδείξατε περίτρανα την τεράστια δύναμή της και την ισχυρή επίδρασή της στη ζωή μας….

Πραγματικά, όσα λόγια να γράψω, θα είναι μόνο “αγάπη” και “δόσιμο ψυχής”. Λέξεις που δυστυχώς εμείς οι νέοι άνθρωποι, κάποιες φορές ξεχνάμε και δεν αντιλαμβανόμαστε την βαθύτερη ουσία και μεγάλη αξία τους. Έτσι, η ζωή μας γίνεται μίζερη και ερχόμαστε αντιμέτωποι με επιπρόσθετα προβλήματα.

Να είστε καλά, εκεί ψηλά, και σας παρακαλώ, να έρχεστε στα όνειρά μου, να μου δίνετε δύναμη όταν λυγίζω και ένα τρυφερό φιλί.

Κλείνοντας αυτό το κείμενο που “έπρεπε” να γράψω για να “λυτρωθώ” από τα δυνατά συναισθήματα που σαν χείμαρρος με πλημμυρίζουν, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους μου, οι οποίοι, μόλις δημοσίευσα το Σάββατο βράδυ το κείμενο για τον παππού, μου έστειλαν τα δικά τους πολύ όμορφα και τρυφερά λόγια. Στ’αλήθεια, μου έδωσαν δύναμη. Κι ίσως τους έφερα κι εγώ στο μυαλό δυνατές στιγμές, γιατί -ευτυχώς- οι γιαγιάδες και οι παππούδες, στο πλαίσιο της ελληνικής οικογένειας, παίζουν πρωταρχικό ρόλο στη ζωή και κυρίως την καρδιά μας…..

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Απόψε “κλαίει” ο ουρανός….

Aπόψε “κλαίει” ο ουρανός, κλαίει και η καρδιά μου. “Έφυγε” ο παππούς μου, να “συναντήσει” στην αγκαλιά του ουρανού τη λατρεμένη μου γιαγιά που νωρίτερα, 6 χρόνια πριν, είχε ανοίξει τα φτερά της ψυχής της και είχε “ταξιδέψει” στον Θεό. Απόψε, νιώθω ότι “καίγεται” και η τελευταία εικόνα της παιδικής μου ηλικίας, η οποία είναι “πλημμυρισμένη” από την δίχως όρια αγάπη της γιαγιάς και του παππού. Δύο άνθρωποι που τώρα “ταξιδεύουν” μαζί στο ουρανό, αλλά θα τους έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου. Πάντα ήταν δίπλα μου, να με συντροφεύουν σε κάθε βήμα, να με καθοδηγούν, να με συμβουλεύουν, να με φροντίζουν. Να μου δίνουν μόνον αγάπη και στοργή, να ζούνε για εμάς τα παιδιά και τα εγγόνια τους, χωρίς να ζητάνε κάτι από μας παρά μόνο να είμαστε καλά και ευτυχισμένοι..

Με τη γιαγιά και τον παππού έχω μοιραστεί αμέτρητες στιγμές χαράς. Στιγμές πολύ δυνατές που με έχουν “σημαδέψει”, έχουν ασκήσει καταλυτική επίδραση στην ψυχοσύνθεσή μου και έχουν διαμορφώσει, σε μεγάλο βαθμό, την προσωπικότητά μου, αυτό που σήμερα είμαι. Η γιαγιά και ο παππούς ήταν οι άνθρωποι που, μαζί με τους γονείς μου, με μεγάλωσαν με τον πιο ωραίο τρόπο που μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί: με ατελείωτη αγάπη! Πάντα ήταν δίπλα μου. Στα πολύ πολύ δύσκολα που περάσαμε και ξεπεράσαμε, μαζί, και στα πολύ πολύ όμορφα γεγονότα της ζωής μου. Πάντα. Με ανοιχτή την αγκαλιά τους, μέχρι και την τελευταία τους στιγμή, να με προσέχουν σαν να ήμουν ακόμα το “μωρό” τους.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Για ποιο γεγονός να πρωτοδακρύσω; Για ποια από όλες τις στιγμές μας να συγκινηθώ; Γεμάτη είναι η καρδιά μου από εικόνες και συναισθήματα. Μαθήτρια, όταν γυρνούσα από το σχολείο, με περίμεναν στην πόρτα, να με υποδεχτούν με το χαμόγελο, να φάμε όλοι μαζί, να με βοηθήσουν με τα μαθήματά μου και μετά να συζητήσουμε, να παρακολουθήσουμε τις αγαπημένες μας εκπομπές στην τηλεόραση, να παίξουμε, να γελάσουμε. Τα καλοκαίρια να τα περνάμε μαζί, να μας πηγαίνει ο παππούς στη θάλασσα και το απόγευμα στις βόλτες μας.

Πόσο τυχεροί είμαστε όλοι όσοι έχουμε πάρει τόση αγάπη από τη γιαγιά και τον παππού!! Μην το ξεχνάτε αυτό όσοι έχετε μεγαλώσει με παππούδες! Είναι τεράστια τύχη και ευτυχία να μεγαλώνουν τα παιδιά κοντά στη γιαγιά και τον παππού. Παίρνουν αγάπη, αξίες, παραδείγματα ζωής. Μαθαίνουμε από την πλούσια εμπειρία ζωής τους και αποκτάμε ισχυρά εφόδια για να προχωρήσουμε στη ζωή, ως ενήλικες.

Στην δική μου ζωή ήταν τόσο δυνατή η παρουσία της γιαγιάς και του παππού που ένιωθα ότι είναι “αθάνατοι”. Ότι θα είναι για πάντα στη ζωή μου, να με προσέχουν. Ο παππούς μου ήταν ο πιο στιβαρός, γερός και δυνατός άντρας που έχω γνωρίσει. Ποτέ στη ζωή του δεν είχε αρρωστήσει, ποτέ δεν είχε λυγίσει. Πάντα δυνατός. Έμοιαζε πολύ νεότερος από την ηλικία του. Όταν τον έβλεπαν για πρώτη φορά φίλοι μου, νόμιζαν ότι ήταν ο πατέρας μου. Περπατούσε πολύ, απολάμβανε τη ζωή, την αγαπούσε, χαιρόταν και καμάρωνε που έδειχνε πιο νέος, αλλά και που ένιωθε “παλικαράκι”, όπως συνέχεια μας έλεγε. Δεν ήθελε να πεθάνει. Κι εγώ είχα την αίσθηση ότι ποτέ δεν θα πεθάνει, λες και είχε τη μαγική δύναμη να ξεγελάσει το θάνατο!

Έφυγε σήμερα, πλήρης ημερών, το απόγευμα. Και ο ουρανός άρχισε να “κλαίει”. Μέχρι τελευταία στιγμή, μου έλεγε να ντύνομαι καλά για να μην κρυώσω και να προσέχω τα παιδιά. Θυμάμαι, πριν μερικές εβδομάδες, για πρώτη φορά δεν ήταν καλά, είχε καταπέσει. Είχα μάθημα, αλλά έτρεξα να τον δω και ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή έμοιαζε χαμένος, δεν θυμόταν, μόλις με είδε, μου χαμογέλασε. Το χαμόγελό του δεν θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί αποδεικνύει την τεράστια δύναμη της αγάπης. Μου είπε ότι πεθαίνει. Ήταν η πρώτη φορά που ο παππούς μου έλεγε κάτι τέτοιο, η πρώτη φορά που τον έβλεπα ξαπλωμένο στο κρεβάτι. Πάντα τον έβλεπα όρθιο, ποτέ στο κρεβάτι. Σοκαρίστηκα. Σκέφτηκα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ότι ο θάνατος πρέπει να είναι τρομακτικά σκληρός, αφού κατάφερε να “λυγίσει” τον δυνατό παππού μου. Ο παππούς ποτέ δεν μιλούσε για θάνατο, έδειχνε να τον “περιφρονεί”. Εκείνη τη στιγμή όμως ο θάνατος τον είχε “νικήσει” και μου τον έπαιρνε μακριά. Όμως, τον “νίκησε” μόνο για μια στιγμή, γιατί τώρα είμαι σίγουρη ότι θα είναι και πάλι δυνατός, εκεί ψηλά στον ουρανό.

Παππού μου, θα μου λείψεις!! Θα σε θυμάμαι να με “κυνηγάς” με ένα ποτήρι γάλα και ένα ποτήρι πορτακαλάδα. Παππού μου, πόσο θα ήθελα να ήσουν “αθάνατος”….Τουλάχιστον “έφυγες” γρήγορα, χωρίς να ταλαιπωρηθείς πολύ, γιατί μισούσες τις αρρώστιες και ήθελες όρθιος να “ταξιδέψεις”.

Παππού μου, μεγαλώνω κι εγώ…τώρα που σας “έχασα”, νιώθω πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος. Κι όμως, πώς μου φαίνεται, σαν να ήταν χθες όταν μέσα στην αγκαλιά σου απολάμβανα ανέμελες στιγμές, στο σπίτι εκείνο, απέναντι από το δασάκι, όπου πέρασα τα παιδικά μου χρόνια; Χαίρομαι που “έφυγες” πλήρης ημερών και πιο πολύ χαίρομαι που τα παιδιά μου είχαν την τύχη να γνωρίσουν τον προπάππου τους, “με το καπέλο” που δεν αποχωριζόταν ποτέ και τις ιστορίες που τους έλεγε. Έναν προπάππου, “γερό, δυνατό και στιβαρό”.

“Να είσαι δυνατός και εκεί ψηλά, παππού! Σε αγαπάω και θα σε κρατώ για πάντα στην καρδιά. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα όσα έκανες για μένα, με μεγάλωσες με αξίες,αρχές, ιδανικά και ήσουν ένα ισχυρό πρότυπο στη ζωή μου. Θα μου λείψεις αφάνταστα. Αλλά, θα αντλώ δύναμη από τη δύναμή σου για να πορεύομαι στη ζωή, με αξιοπρέπεια και στόχο”.

Απόψε, “κλαίει” για σένα, παππού, ο ουρανός! Μαζί του κλαίω κι εγώ. Για τις στιγμές μας που ποτέ ξανά δεν θα έρθουν, που ποτέ ξανά δεν θα τις ζήσω. Είναι όμορφη η ζωή, είναι ένα “δώρο”, αλλά είναι, ταυτόχρονα, ένας ουρανός γεμάτος δάκρυα…..

Αντίο…..

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ομόφυλα ζευγάρια και απόκτηση παιδιών

Έντονη είναι η συζήτηση και αντικρουόμενα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σχετικά με το ζήτημα της απόκτησης παιδιού από ομόφυλα ζευγάρια. Το ζήτημα είναι, αναμφίβολα, πολύ “ευαίσθητο”, καθώς αφορά την παιδική ψυχή. Με το σημερινό μου κείμενο, αποφάσισα να καταθέσω την προσωπική μου άποψη, γιατί κι εμένα με έχει προβληματίσει το ερώτημα εάν ένα ομόφυλο ζευγάρι έχει το “δικαίωμα” στην απόκτηση ενός παιδιού.

Ασφαλώς, από την μία πλευρά, πιστεύω ότι το κάθε άτομο έχει το αναφαίρετο δικαιώμα να επιλέγει το σύντροφό του και να ζει την προσωπική του ζωή, όπως επιθυμεί. Ο έρωτας και η αγάπη, άλλωστε, είναι πολύ όμορφα συναισθήματα και είναι σημαντικό να εκφράζονται ελεύθερα, χωρίς ενοχές, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς φόβο και ντροπή. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει κοινωνικός ρατσισμός, γιατί η δύναμη της αγάπης είναι τεράστια και είναι κρίμα κάποιοι άνθρωποι να υποκρίνονται ότι είναι κάτι “άλλο” από αυτό που πραγματικά είναι, να προσπαθούν να παρουσιάσουν μια εικόνα που είναι “κοινωνικά αποδεκτή” και να μη ζουν όπως θέλουν να ζήσουν, με το σύντροφο που “γεμίζει” την ψυχή τους και τους κάνει ευτυχισμένους. Άλλωστε, στον έρωτα, δεν υπάρχουν “διαστροφές”, υπάρχουν μόνο επιθυμίες και συναισθήματα.

Η απόκτηση, ωστόσο, ενός παιδιού είναι ένα πολύ διαφορετικό ζήτημα. Είναι μια τεράστια ευθύνη, γιατί αφορά μια άλλη ψυχή που δεν μας ανήκει. Μια ψυχή που έρχεται στον κόσμο μέσα από την “πνοή” που της δίνει η γυναίκα-μάνα, για να εξελιχθεί σε ένα ανεξάρτητο άτομο, μελλοντικά. Η φύση, για κάποιους λόγους, όρισε να είναι η γυναίκα αυτή που θα κυοφορήσει τη νέα ζωή. Μια ζωή, η οποία δημιουργείται από την ένωση του άντρα με τη γυναίκα. Για κάποιους λόγους, η φύση δεν έδωσε τη δυνατότητα σε ομόφυλα ζευγάρια. Η φύση ίσως έκανε λάθος, αλλά έτσι όρισε να γεννιέται και να μεγαλώνει η νέα ζωή, από τον πατέρα και τη μάνα, από την δική τους ένωση και να ανατρέφονται από το πατρικό και μητρικό πρότυπο.

Σαφώς, η αγάπη με την οποία θα μεγαλώσει ένα παιδί είναι το πιο σημαντικό στοιχείο. Και, αναμφίβολα, η αγάπη δεν έχει φύλο. Και, δυστυχώς, έχουμε δει περιπτώσεις μανάδων και πατεράδων-τεράτων που έχουν κακοποιήσει τα παιδιά τους. Αυτές είναι όμως ακραίες περιπτώσεις και δεν αφορούν την πλεοψηφία των γονέων. Μολονότι, λοιπόν, η αγάπη δεν έχει φύλο, αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι, ειδικά σε περίπτωση δυο μπαμπάδων, το παιδί στερείται ό,τι πιο όμορφο, ό,τι πιο πολύτιμο, κυρίως στα πρώτα πιο “εύθραυστα” χρόνια της ζωής του: την παρουσία της μάνας. Αυτή είναι μια πολύ σοβαρή έλλειψη. Η μάνα είναι το ” πιο γλυκό βοτάνι που όπου να το βάλεις γιάνει”. Δεν είναι τυχαίο ότι στην αγκαλιά της μάνας τρέχει το παιδί σε κάθε πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει, σε κάθε εμπόδιο που θα συναντήσει, αλλά και σε κάθε χαρά και επιτυχία που θα γνωρίσει.

Δεν είναι τυχαία η φράση ότι “το παιδί ορφανεύει από μάνα”. Ακόμα και η “αδιάφορη” μάνα είναι για τα παιδιά η “μανούλα τους” και, κατά την άποψή μου, είναι άδικο να στερήσουμε από το παιδί την παρουσία και την αγάπη της μάνας, ως κεντρικό πρόσωπο στη ζωή του παιδιού και όχι ως δευτερεύον πρόσωπο. Κάθε παιδί έχει ανάγκη τη μάνα που θα είναι δίπλα του σε κάθε στιγμή, σε κάθε βήμα, σε κάθε σκέψη και σε κάθε όνειρο. Ασφαλώς, ο ρόλος του πατέρα είναι ιερός και σπουδαίος, αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η μάνα δίνει την “πνοή” στη νέα ζωή, την οποία κυοφορεί εννέα μήνες στα σπλάχνα της.

Επίσης, κάθε παιδί έχει ανάγκη να νιώθει ότι μπορεί να βασίζεται και στη μητρική και στην πατρική φιγούρα, ώστε να ενδυναμώνεται η αυτοπεποίθησή του, να ολοκληρώνεται η προσωπικότητά του, να αντλεί παραδείγματα ζωής και από τη μητρική και την πατρική φιγούρα. Όταν όμως, η μία φιγούρα -είτε η πατρική, είτε η μητρική- είναι ολοκληρωτικά απούσα και μάλιστα κατ’ επιλογή και όχι ύστερα από κάποιο άλλο γεγονός, όπως ο θάνατος γονέα κλπ, τότε το παιδί “τραυματίζεται”.

Επίσης, ένα άλλο ερώτημα είναι, τι γίνεται με το θέμα της ελευθερίας των επιλογών; Δεν καταστρατηγείται η ελευθερία ενός παιδιού όταν το πρότυπό του είναι οι δυο μαμάδες ή οι δυο μπαμπάδες; Η ομοφυλία, ωστόσο, πρέπει να είναι επιλογή και όχι επιβολή. Γιατί να οδηγηθεί ένα παιδί στην ομοφυλία, επειδή το πρότυπό του θα είναι οι δυο μαμάδες ή οι δυο μπαμπάδες;

Τέλος, ένα πολύ σοβαρό ζήτημα είναι το “φορτίο” το οποίο αναλαμβάνει να κουβαλήσει στην πλάτη του ένα παιδί, χωρίς το ίδιο να έχει ερωτηθεί εάν θέλει και εάν έχει το ψυχικό σθένος να αντέξει αυτό το φορτίο. Ένα φορτίο που αφορά μια επιλογή για την οποία δεν έχει το ίδιο ερωτηθεί.

Συνοψίζοντας, πιστεύω ότι το να φέρει ένα ζευγάρι στον κόσμο ένα παιδί πρέπει να είναι μία απόφαση συνειδητή και υπεύθυνη και όχι εγωιστική και ανεύθυνη. Επειδή, όμως, υπάρχουν και πάρα πάρα πολλά παιδάκια σε ιδρύματα που στερούνται της αγάπης και της οικογενειακής θαλπωρής, ζώντας πολλές φορές σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, θα ήταν πολύ όμορφο όλα τα ζευγάρια, ετερόφυλα και ομόφυλα, να προσφέρουν και να διοχετεύσουν την αγάπη τους σε όλα αυτά τα παιδάκια που έχουν ανάγκη το χάδι και την αγκαλιά.

Κλείνοντας, ξέρω ότι σήμερα ασχολούμαι με ένα ιδιαίτερα “ευαίσθητο” θέμα. Καταθέτω την προσωπική μου σκέψη που άλλους θα βρει σύμφωνους και άλλους όχι, όπως είναι απολύτως θεμιτό και φυσικό, γιατί απόλυτες και κατηγορηματικές απαντήσεις σε τέτοια ζητήματα δεν μπορούν να υπάρξουν. Μόνο σκέψεις και συναισθήματα….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Μαζί

Αλήθεια, πόσα πράγματα μπορούμε να κάνουμε μαζί; Αλήθεια, εάν πορευτούμε μαζί, μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας;

Το “μαζί” έχει πολύ μεγάλη δύναμη και αυτό το έχει αποδείξει περίτρανα η ιστορία μας. Αμέτρητα μικρά και μεγάλα παραδείγματα καταδεικνύουν ότι τα πιο σοβαρά προβλήματα στην ιστορία έχουν ξεπεραστεί όταν είμαστε ενωμένοι και αγωνιζόμαστε για έναν κοινό στόχο. Αντίθετα, οι δυσάρεστες καταστάσεις εντείνονται όταν χωριζόμαστε και όταν ο καθένας από εμάς κλείνεται στον εαυτό του, ξεχνώντας την τεράστια δύναμη και δυναμική που κρύβει μέσα της η έννοια του “μαζί”, της ενότητας και της ομοψυχίας.

Πόσο καλύτερος μπορεί να γίνει ο κόσμος μας, όταν γίνουμε κι εμείς μια “αγκαλιά”, μια δυνατή γροθιά σε ό,τι μας πονάει, σε ό,τι μας “χαλάει”, σε ό,τι καταστρέφει τη χαρά! Ξεκινώντας από τον μικρο-κοσμό μας, από τη γειτονιά, όλοι μαζί, σαν μια “γροθιά”, είμαστε πάντα πολύ πιο δυνατοί και έτσι μπορούμε να δώσουμε πιο αποτελεσματικές λύσεις σε σοβαρά προβλήματα που μας ταλανίζουν και να ξεπεράσουμε εμπόδια που δυσχεραίνουν την καθημερινότητά μας.

Ασφαλώς, για να βγούμε από το “καβούκι” του εγωισμού μας, και να κάνουμε το “εγώ” “εμείς” και το “μόνος” “μαζί” δεν είναι εύκολο. Πολλές φορές, μάλιστα, είναι εξαιρετικά δύσκολο. Γιατί, το να ξεφύγουμε από μικρο-εγωισμούς και μικρο-συμφέροντα, χρειάζεται σθένος και τόλμη.

Αυτό όμως που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι σε μια εποχή κρίσης -οικονομικής και κοινωνικής- μόνο με το “μαζί” μπορούμε να πορευτούμε. Μόνο με το “μαζί” μπορούμε να αλλάξουμε κάποια πράγματα προς το καλύτερο. Ξεκινώντας από τη γειτονιά μας, σε τοπικό επίπεδο. Ξεκινώντας από μικρές αλλαγές. Όλα μπορούν να επιτευχθούν, με μικρά βήματα που θα οδηγήσουν σε μεγάλα. “Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή”. Αλλά, όλοι μαζί, μπορούμε να γυρίσουμε τον τροχό.

Το δικό μου “μαζί”, όπως το ονειρεύομαι, θα σας το πω απόψε με ένα ποίημα που έγραψα με τίτλο “Μαζί”

Μαζί μπορούμε να αλλάξουμε το μέλλον
Μαζί μπορούμε να κάνουμε μια νέα αρχή
Αρκεί να σβήσουμε το γκρίζο από την πόλη
Και να γεμίσουμε ηλιαχτίδες την ψυχή

Μαζί μπορούμε να σβήσουμε τα λάθη
Και να ξεφύγουμε από τα άγρια τα πάθη
Αρκεί εγώ σε σένα να πιστέψω πιο πολύ
Και εσύ να “ακούσεις” την καρδιά μου που χτυπάει σαν τρελή

Μαζί μπορούμε να φτάσουμε ψηλά
Να ανοίξουμε φτερά για να πετάξουμε μακριά
Αρκεί εσύ σε μένα να πιστέψεις πιο πολύ
Και εγώ σε σένα θα δώσω όλη μου τη ζωή

Μαζί τον κόσμο θα γεμίσουμε με χρώμα και χαρά
Μαζί τα δύσκολα θα κάνουμε απλά
Λύσεις θα δώσουμε σε ό,τι μας πονά
Στα πρέπει και τα μη θα βάλουμε φωτιά και θα γεμίσουμε τη γη με ομορφιά

Μαζί θα λυτρωθούμε από τα πάθη και θα πούμε “αντίο” στα λάθη τα παλιά
Μαζί θα ζήσουμε μια νέα μέρα, γεμάτη αγάπη και ατέλειωτη χαρά
Κι αν όλα αυτά σου μοιάζουν ονειρεμένα, παραμυθένια και ουτοπικά
Σου ορκίζομαι καρδιά μου, μαζί θα φτιάξουμε τον κόσμο που μόνο στα όνειρά μας “κυβερνά”

Γιατί το “μαζί”, καρδιά μου, είναι καλύτερο από τη μοναξιά…..

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ο συμβολισμός της Ανάστασης

Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα, εύχομαι σε όλες τις φίλες και όλους τους φίλους της σελίδας! Να αναστηθούν στις καρδιές μας ελπίδες και να γεννηθούν όνειρα. Εύχομαι σε όλους να περάσουν όμορφα αυτές τις ημέρες, με τους αγαπημένους τους ανθρώπους, και να βιώσουν την ιερότητα και κατάνυξη της Μ. Εβδομάδας. Ταυτόχρονα, να είμαστε όλοι μας προσεκτικοί και να έχουμε μέτρο, γιατί δυστυχώς την ημέρα του Πάσχα τα νοσοκομεία γεμίζουν με ασθενείς που έχουν υποστεί εμφράγματα από τις υπερβολικές ποσότητες φαγητού, τις οποίες καταναλώνουν με τεράστια βουλιμία ύστερα από την νηστεία των τελευταίων 40 ημερών ή της Μ. Εβδομάδας, και από τροχαία ατυχήματα εξαιτίας του αλκοόλ.

Οι ημέρες που διανύουμε, όμως, είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο και πολύ σπουδαιότερο από το φαγοπότι. Πέρα από το πλούσιο τραπέζι του Πάσχα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο συμβολισμός της Ανάστασης είναι πολύ σημαντικός. Και είναι εξίσου σημαντικό να μπορέσουμε να νιώσουμε μέσα στις καρδιές μας αυτόν το συμβολισμό της Ανάστασης, αλλά και να τον εφαρμόσουμε στην καθημερινότητά μας. Να πιστέψουμε ό,τι όλα μπορούν να ξαναγεννηθούν. Ότι ο άνθρωπος μπορεί να σηκωθεί, όσες φορές κι αν πέσει κάτω. Όσα πλήγματα κι αν δεχτεί, μπορεί να αντλήσει δύναμη από την ψυχή του και να φτιάξει ένα καλύτερο αύριο. Ό,τι τίποτα δεν τελειώνει, χωρίς μάχη. Και ότι ο αγώνας, όσο δύσκολος κι αν είναι, μπορεί να οδηγήσει στην Ανάσταση. Στην Αναγέννηση.

Ειδικά, η ελληνική ψυχή έχει δεχτεί ισχυρά πλήγματα τα τελευταία χρόνια και όμως αντέχει! Αντέχει να πολεμάει, καταφέρνει να αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες της, να κάνει τον πόνο δύναμη και να πορεύεται με αξιοπρέπεια, με το κεφάλι πάντα ψηλά να κοιτάζει τον λαμπερό ήλιο και να ζει τελικά το θαύμα. Εάν μάλιστα, όλοι μας αξιοποιήσουμε με πρόγραμμα και σύστημα (στοιχεία στα οποία υστερούμε) τα θετικά στοιχεία της ελληνικής ψυχής και αξιοποιώντας και τα θετικα στοιχεία άλλων πολιτισμών, αναμφίβολα θα ζήσουμε πολύ πιο σύντομα το θαύμα και το συμβολισμό της Ανάστασης στην Ελλαδίτσα μας!

Καλή Ανάσταση, λοιπόν, σε όλο τον κόσμο, με χαρά, αγάπη και υγεία!! Ειδικά, σε εκείνους τους ανθρώπους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη να ζήσουν το θαύμα της ζωής και να αναγεννηθούν από τις στάχτες τους! Δυστυχώς, σε όλο τον κόσμο πολλοί συνάνθρωποί μας δίνουν καθημερινά δύσκολες μάχες για επιβίωση, όμως η ιστορία έχει δείξει περίτρανα το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και ότι ακόμα και από τα ερείπια μπορεί να αναγεννηθεί. Αλλά και σε ατομικό επίπεδο, ο καθένας από εμάς έχει στην “πορεία ζωής του” παραδείγματα που καταδεικνύουν τη δύναμή του. Όλοι μας έχουμε, κάποτε, βρεθεί στο πιο σκοτεινό τούνελ, έχουμε πιάσει πάτο και όμως έχουμε σηκωθεί, επιτυγχάνοντας το φαινομενικά ακατόρθωτο.

Αν αναλογιστούμε, τα “αγκάθια” που έχουμε πατήσει, τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που έχουμε συναντήσει εμείς ή οι δικοί μας άνθρωποι, θα κατανοήσουμε ακόμα περισσότερο και βαθύτερα το συμβολισμό της Ανάστασης στην καθημερινή μας ζωή. Δεν χρειάζεται να σκεφτώ πολύ…τα παραδείγματα είναι αμέτρητα, τα δικά μας, των φίλων και των γνωστών μας: παραδείγματα ανθρώπων που δεν κατέθεσαν τα όπλα και που μπροστά σε μικρές ή και μεγάλες δυσκολίες και σφοδρές “καταιγίδες”, βγήκαν ακόμα πιο ισχυροί, μετατρέποντας τη δυσκολία σε σκαλοπάτι που τελικά οδήγησε στην ευτυχία…

Γι’ αυτό, θα κλείσω το σημερινό μου κείμενο με την ευχή “η ελπίδα που καίει εντός μας ας γίνει πιο δυνατή και ας λάμψει σαν ακτινοβόλος ήλιος που θα κάνει το σήμερα καλύτερο και το αύριο πιο φωτεινό”.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά