Monthly Archives: July 2013

Τα παιδιά που δεν προλάβαμε…

Εχθές είχα μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον Διευθυντή του Σχολείου του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Ανηλίκων Αυλώνα, κ. Πέτρο Δαμιανό, στο πλαίσιο της έρευνας που διεξάγω τους τελευταίους 6 μήνες σχετικά με τις φυλακές. Ο κ. Δαμιανός με βοήθησε πάρα πολύ στην πορεία της έρευνάς μου. Όταν πια η έρευνα «πάρει το δρόμο της», θα δημοσιεύσω και στη σελίδα στοιχεία από το πλούσιο υλικό που έχω συλλέξει μέχρι στιγμής.
Συνομιλώντας με τον κ. Δαμιανό που κάνει μία πολύ σπουδαία δουλειά στο σχολείο των φυλακών ανηλίκων, θέλησα –σε φιλοσοφικό περισσότερο επίπεδο- να ακούσω και την δική του άποψη, μεταξύ άλλων, σχετικά με ένα ζήτημα που προβληματίζει μεγάλο μέρος της κοινωνίας και με το οποίο ασχολήθηκα κι εγώ στη σελίδα μου με το άρθρο μου «”΄Ρόδα είναι και γυρίζει”:Φυλακές». Τον ρώτησα λοιπόν, «γιατί να ασχοληθούμε με ανθρώπους, έστω κι αν είναι παιδιά, που έχουν μπει στα σπίτια μας, μας έχουν κλέψει, μας έχουν βρίσει, μας έχουν απειλήσει; Γιατί να νιώσουμε οίκτο για ανθρώπους, έστω κι αν είναι παιδιά, που δεν μας έχουν σεβαστεί και που έχουν παραβιάσει τα δικά μας δικαιώματα;».
Ο κ. Δαμιανός μου είπε κάτι που θα κρατήσω στο μυαλό μου: «τα παιδιά που βρίσκονται στη φυλακή είναι κυρίως τα παιδιά που δεν προλάβαμε». Κι ακόμα μου είπε και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό, που θα συνοψίσω με τα δικά μου λόγια «ακόμα κι αν δεν θέλουμε, οφείλουμε να ασχοληθούμε. Γιατί το παιδί που βρίσκεται σήμερα στη φυλακή δεν είναι ένα ‘ξεκομμένο από την κοινωνία ον’, αλλά είναι ο μελλοντικός γείτονάς μας».
Με έχει προβληματίσει πάρα πολύ τελευταία αυτό το –φιλοσοφικό/θεωρητικό- ζήτημα που μου θέτουν άλλωστε αρκετοί φίλοι και γνωστοί «γιατί να ασχοληθούμε με τους φυλακισμένους, γιατί να νοιαστούμε για τα δικά τους δικαιώματα, εφόσον αυτοί δεν νοιάστηκαν για τα δικά μας;». Ψάχνοντας, λοιπόν, κι εγώ η ίδια μία απάντηση στο εν λόγω ερώτημα, κατέληξα στο ότι η απάντηση βρίσκεται μέσα στην καρδιά μας. Και δεν μιλάω με όρους χριστιανικούς, ούτε ηθικοπλαστικούς. Σκέπτομαι ότι και εγώ η ίδια, αν δεν είχα την τύχη να μεγαλώσω στο περιβάλλον που μεγάλωσα, αν ήμουν ένα «παιδί του δρόμου», εάν είχα βιώσει τη βία από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, από το σπίτι μου, εάν αντί για το χάδι των γονιών μου και τα λόγια εμψύχωσης των δασκάλων μου, βίωνα τη λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία από τους γύρω μου, ενδεχομένως επέλεγα έναν άλλο τρόπο ζωής…αυτόν που θεωρεί τη βία ως μοναδικό τρόπο επιβίωσης και έκφρασης.
Οπότε, όταν ένα παιδί κλέβει, δέρνει, σκοτώνει, δεν ξέρω αν εγώ, ως μάνα και ως εκπαιδευτικός, μπορώ να του επιρρίψω ευθύνες ή αν πρέπει να αναζητήσω τον πραγματικό ένοχο ή έστω τον ηθικό αυτουργό στα μάτια των γονιών του, των δασκάλων του, όλων όσων περιβάλλουν αυτό το παιδί.
Μπορεί να ακούγονται ποιητικά όλα αυτά, αλλά είναι –για μένα- η αλήθεια. Σε κάθε στραβοπάτημά μας, έχουμε ανάγκη από ένα στήριγμα. Όταν δεν υπάρχει κανένα στήριγμα, όταν δεν υπάρχει ένα χέρι που θα μας κρατήσει την ώρα που πέφτουμε, η συντριβή μπορεί να είναι ολέθρια. Ασφαλώς, υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν στο δρόμο, που έπεσαν θύματα βίας, όμως κατάφεραν μόνα τους να ορθοποδήσουν και να φτιάξουν τη ζωή τους με τρόπο αξιοθαύμαστο και αξιοζήλευτο. Αναμφίβολα, δεν αντιδρούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο. Ωστόσο, θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν άνθρωπο που δεν πήρε ποτέ αγάπη και «έμαθε» να εκφράζεται με τη βία από τα παιδικά του χρόνια, από τους ίδιους του τους γονείς (ακόμα και από τους εκπαιδευτικούς που από αδιαφορία του γύρισαν την πλάτη), να μην επιλέξει τη βία ως τρόπο ζωής του. Κι ύστερα, πολύ εύκολα τίθεται σε εφαρμογή ένας φαύλος κύκλος με τη βία να γεννά βία και πολλές φορές να οδηγεί στο έγκλημα….
Ο αντίλογος βέβαια είναι ότι δεν προέρχονται όλα τα παιδιά που βρίσκονται στις φυλακές από δυσλειτουργικές οικογένειες, καθώς συναντάμε και περιπτώσεις παιδιών με γονείς που έχουν προσπαθήσει να είναι κοντά τους, να τους δώσουν αγάπη, να τα βοηθήσουν να φτιάξουν καλύτερα τη ζωή τους. Σαφώς, υπάρχουν και αυτές οι –έστω πιο λίγες- περιπτώσεις. Αλλά ακόμα κι αν μιλάμε για τέτοιους νέους που «συνειδητά» επιλέγουν την αποκλίνουσα συμπεριφορά, θέτω το ερώτημα, «εμείς τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας τα ‘νομοταγή και τίμια’ έχουμε το δικαίωμα να αδιαφορήσουμε για ένα παιδί που θα μπορούσε να είναι το παιδί μας και που μελλοντικά μπορεί να είναι ο φίλος ή ο συμφοιτητής του παιδιού μας;». Γιατί, ας μην ξεχνάμε ότι παιδιά που έχουν κάνει φυλακή, αυτήν τη στιγμή σπουδάζουνε σε πανεπιστημιακές σχολές –ακόμα και στις λεγόμενες «πρωτοκλασάτες» Σχολές- ή έχουν αποφυλακιστεί και είναι κοντά μας, έχουν φτιάξει τις δικές τους οικογένειες, ζούνε στα διπλανά σπίτια. Άρα, δεν μπορούμε, ούτε έχουμε το δικαίωμα να αδιαφορήσουμε.
Καταλαβαίνω απόλυτα ότι είναι πολύ δύσκολο να συγχωρήσει η κοινωνία (δηλαδή εμείς, γιατί η κοινωνία έχει πρόσωπο) τον άνθρωπο που μπήκε στο σπίτι ενός αθώου πολίτη και του έκλεψε τα υπάρχοντα. Ακόμα κι αν αυτός είναι ένας 19χρονος νέος. Και θεωρώ απόλυτα θεμιτό να ζητά την τιμωρία του. Οποιοσδήποτε παραβιάζει το νόμο, οφείλει να τιμωρηθεί. Η τιμωρία όμως που υφίσταται ένας νέος στις φυλακές ανηλίκων ξεπερνάει τα όρια της δικαστικής τιμωρίας. Οι συνθήκες είναι άθλιες. Τα παιδιά στοιβάζονται στα κελιά τους, με αποτέλεσμα να κοιμούνται με βάρδιες!!! Ή να κοιμούνται στο πάτωμα χωρίς στρώμα!! Και η τιμωρία συνεχίζεται για αρκετά παιδιά με τη χρήση βίας –λεκτικής, ψυχολογικής και σωματικής- που μπορεί να ασκηθεί πάνω τους και η οποία δυστυχώς δεν μπορεί να καταγγελθεί. Παιδιά μέσα στις φυλακές με πρόσωπα τραυματισμένα από τη βία που έχουν υποστεί την προηγούμενη νύχτα και τα οποία είναι αναγκασμένα να σιωπήσουν…. Και θέτω το ρητορικό ερώτημα «πώς αυτό το παιδί δεν θα ξαναμπεί στο σπίτι να με κλέψει; Όταν εγώ η ίδια ως κοινωνία του δείχνω το πιο άγριο πρόσωπό μου, πώς θα το αποτρέψω από το να με ‘χτυπήσει’ ξανά;».
Είναι παράλογο η κοινωνία να παράγει και να αναπαράγει τη βία και μετά να ζητάει από τους νέους να συμμορφώνονται με κανόνες που έχουν καταπατηθεί ήδη; Είναι εξίσου παράλογο, εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί που ενδιαφερόμαστε για τα παιδιά, να μην ενδιαφερθούμε για τα παιδιά που βρίσκονται στις φυλακές. Και τονίζω ότι σαφώς πρέπει να τιμωρηθούν, όπως ορίζει ο νόμος. Με το να τα ‘σκοτώσουμε’ όμως στη φυλακή (και εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι δεν μιλάω για το βιολογικό θάνατο), γινόμαστε όλοι συνένοχοι ενός ακόμα εγκλήματος που έχει να κάνει με την ανήλικη ψυχή. Με το να μην ψάξουμε στο βάθος μίας ψυχής που εγκλημάτησε μεν, αλλά και η ίδια έχει βιώσει χιλιάδες φορές το θάνατο, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να κάνουμε αυτή την ψυχή χειρότερη, ακόμα πιο σκληρή και ανάλγητη. Να ωθήσουμε αυτή την ψυχή σε ένα ακόμα πιο αποτρόπαιο έγκλημα από αυτό για το οποίο βρίσκεται στη φυλακή.
Έτσι ακόμα και στο ερώτημα «γιατί να δώσουμε δουλειά σε έναν πρώην φυλακισμένο;», θα απαντούσα (έστω κι αν φανεί ακραίο στην εποχή της κρίσης) ότι «επιβάλλεται» να δώσουμε δουλειά στον άνθρωπο που έκτισε την ποινή του, όπως ο νόμος ορίζει, τιμωρήθηκε διπλά στη φυλακή και τώρα μέσω της εργασίας θέλει να δείξει στην κοινωνία ότι έχει αλλάξει και ότι είναι άξιος της δεύτερης ευκαιρίας. Εάν δεν δοθεί αυτή η πολυπόθητη δεύτερη ευκαιρία, πού θα καταλήξει αυτός ο άνθρωπος; Σε νέο έγκλημα, πιθανότατα. Από το οποίο δεν θα ζημιωθεί μόνο ο ίδιος, αλλά όλοι εμείς. Σαφώς, δεν σημαίνει ότι ένας παιδεραστής πρέπει να προσληφθεί σε νηπιαγωγείο! Αλίμονο!! Δεν μιλάω για ακρότητες. Αλλά ένας νέος που έχει κλέψει 10 κινητά, έχει εκτίσει την ποινή που του αναλογεί και έχει τα τυπικά προσόντα μπορεί να διεκδικήσει μία θέση εργασίας επί ίσοις όροις με έναν άλλο νέο που μπορεί να μην έχει καταδικαστεί για κλοπή αλλά μπορεί να έχει κάνει χίλια δυο χειρότερα πράγματα και απλώς να μην έχει συλληφθεί. Ή ακόμα με έναν νέο που είναι μεν έντιμος, αλλά μπορεί να μην είναι τόσο καλός στη δουλειά. Με λίγα λόγια, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι ένας άνθρωπος που έχει κάνει φυλακή, μπορεί να αξίζει πολύ περισσότερο μία θέση εργασίας από έναν άλλο άνθρωπο. Γιατί αυτός που έχει εκτίσει ποινή φυλάκισης, έχει τουλάχιστον τιμωρηθεί. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους που δεν έχουν μπει μεν φυλακή, αλλά έχουν παραβιάσει και εξακολουθούν να παραβιάζουν τους νόμους!! Η τιμωρία του, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι αιώνια!!
Η απάντηση στο πώς θα βρει δουλειά ένας πρώην έγκλειστος φυλακών, έχει δοθεί το 2009 από την Ελληνική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: να υπάρχουν 2 ποινικά μητρώα -το δικαστικό και του εργοδότη- και να απαλείφονται από το δεύτερο όλα τα στοιχεία που αφορούν την ποινή φυλάκισης, ακόμα κι αν εργοδότης είναι το κράτος. Ασφαλώς, αυτό ισχύει σε ξεχωριστές περιπτώσεις εγκλείστων που έχουν για παράδειγμα εισαχθεί σε πανεπιστημιακές σχολές, σημειώνουν μία εξαιρετική πρόοδο κ.λπ. και λαμβάνοντας πάντα υπ’ όψιν την προστασία της κοινωνίας. Πολύ δίκαια και σωστή απόφαση!! Η οποία, όμως, δεν εφαρμόζεται στην πράξη…..
Και εδώ τίθεται ένα ακόμα ερώτημα, πόσοι άνθρωποι που δεν βρίσκονται μεν στις φυλακές διαπράττουν καθημερινά σοβαρά εγκλήματα και κυκλοφορούν ανάμεσά μας; Πόσοι παιδόφιλοι όχι μόνο παραμένουν ασύλληπτοι, αλλά δουλεύουν δίπλα σε παιδιά; Πόσα αφεντικά παρενοχλούν τις υπαλλήλους τους, οι οποίες για να μη χάσουν τη δουλειά τους, αποσιωπούν τέτοια περιστατικά; (Θυμίζει αυτό κάτι σε εμάς, γυναίκες;)
Ας μη γελιόμαστε, λοιπόν. Στις φυλακές ανηλίκων δεν βρίσκονται τα «κακά» παιδιά μόνο. Βρίσκονται κυρίως «τα παιδιά που δεν προλάβαμε»!! Τα παιδιά που δεν αγκαλιάσαμε ποτέ. Τα παιδιά που χτυπήσαμε πάμπολλες φορές. Τα παιδιά που θα χτυπήσουμε άλλες τόσες φορές.
Όταν ένα παιδί κλέβει ένα κινητό ή μπαίνει σε ένα σπίτι και το ρημάζει, δεν ξέρω ποιον πρέπει να κατηγορήσω: το ίδιο το παιδί; Τους γονείς του; Τους δασκάλους του; Τους πολιτικούς; Γιατί, πώς μπορεί ένα παιδί να «αγαπήσει» το έγκλημα και όχι την μπάλα, αν το πάρουμε από το χέρι και το πάμε στην αλάνα να παίξει; Γιατί να επιλέξει το σκοτάδι, όταν θα του δείξουμε το φως;
Πώς μπορεί ένα παιδί να σκοτώσει, αν το ίδιο δεν έχει βιώσει το θάνατο;
Πώς μπορεί να σηκώσει το χέρι του και να χτυπήσει το συμμαθητή του, αν δεν έχει δει αυτή την εικόνα στο σπίτι του; Κι ας δεχτώ ότι δεν έχει δει αυτή την εικόνα βίας σπίτι του, τι γίνεται μετά, αφού χτυπήσει; Πώς θα αντιδράσει ο γονιός; Πώς θα αντιδράσει ο δάσκαλος; Πώς θα αντιδράσει ο διευθυντής του σχολείου; Καλά, θα ρωτήσει εύλογα κάποιος, «ένα παιδί που δέρνει στο σχολείο, θα εγκληματήσει στο μέλλον;». Σαφώς, δεν λέω αυτό. Λέω, όμως, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών που βρίσκεται στις φυλακές είναι παιδιά «κανονικά», όπως τα δικά μας. Μη φαντάζεστε ότι είναι «τερατόμορφα πλάσματα» που μία μέρα ξύπνησαν και διέρρηξαν ένα σπίτι! Είναι παιδιά που, ως επί το πλείστον, ένιωσαν και τα ίδια στο πετσί τους τη βία σε τέτοιο βαθμό που η πορεία τους ήταν κατά κάποιο τρόπο «μονόδρομος», «προδιαγεγραμμένη». Το πρόβλημα είναι ότι εμείς ως μέλη αυτής της κοινωνίας δεν αντιδράμε επαρκώς, με το να παρέχουμε ένα δίχτυ προστασίας σε εκείνα τα παιδιά που δεν προστατεύονται από τις οικογένειές τους, είτε γιατί ζούνε σε διαλυμένες οικογένειες, είτε γιατί είναι προσφυγόπουλα, είτε γιατί εκδηλώνουν κάποιες αντικοινωνικές μορφές συμπεριφοράς και εμείς απλώς αδιαφορούμε.
Είναι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, τα «παιδιά που δεν προλάβαμε» και τώρα οφείλουμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτά. Τι να κάνουμε; Να τους στείλουμε ένα βιβλίο ή μία κουβέρτα ή μία τηλεκάρτα μέσα στη φυλακή ή όσοι έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν μία υποτροφία για να συνεχίσουν τις σπουδές τους (όπως έκανε ένας ιδιώτης που ποτέ δεν διαφήμισε αυτήν την πράξη του: έδωσε υποτροφία στον ανήλικο κρατούμενο να σπουδάσει σε ιδιωτικό ΙΕΚ) και κυρίως να μην τους στιγματίσουμε βγαίνοντας από τη φυλακή και έχοντας εκτίσει την ποινή που τους αναλογεί. Δεν πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε ότι χιλιάδες άλλοι βρίσκονται έξω από τις φυλακές και δύναται να έχουν διαπράξει πολύ πιο αποτρόπαια εγκλήματα.
Και για να εκφράσω μία καθαρά προσωπική άποψη για την έννοια της «τιμωρίας», θα προτιμούσα το ανήλικο αγόρι που συλλαμβάνεται για 10 διαρρήξεις, αντί να κλειστεί σε ένα «μπουντρούμι» από το οποίο ενδέχεται να βγει «πωρωμένος εγκληματίας», να του επιβάλλεται ως τιμωρία το να καθαρίσει 10 σχολεία. Και το κορίτσι που συλλαμβάνεται για κλοπές ρούχων στα μαγαζιά, να δουλέψει για μερικούς μήνες σε ένα μαγαζί ως πωλήτρια. Γιατί η ποινή, κατά την δική μου άποψη ασφαλώς, πρέπει να έχει μία «ουσία» και να μην είναι ένας «δεύτερος θάνατος» όπως είναι οι φυλακές ανηλίκων!!
Συμπερασματικά, νιώθω την ανάγκη να υπογραμμίσω ότι η τιμωρία δεν είναι ούτε πρέπει να είναι αιώνια, για κανέναν άνθρωπο. Πόσο μάλιστα για ένα νέο παιδί που έκλεψε ένα κινητό. Η τιμωρία πρέπει να επιβάλλεται, αλλά όταν πια τελειώνει –με την αποφυλάκισή του- πρέπει αυτομάτως να τελειώνει και ο στιγματισμός του. Γιατί, αν και μετά την αποφυλάκισή του –δηλαδή με την ολοκλήρωση της τιμωρίας του- εξακολουθεί η κοινωνία να τον τιμωρεί με το στιγματισμό της, τότε ειλικρινά δεν ξέρω ποιον πρέπει να κατηγορήσουμε όταν το ίδιο παιδί θα εγκληματήσει εκ νέου και θα γυρίσει στη φυλακή;
Με πολύ απλοϊκούς όρους, εάν το παιδί μας χτυπήσει ένα άλλο παιδί, θα του επιβάλουμε μία τιμωρία, όποια κρίνουμε καταλληλότερη. Κάποια στιγμή όμως –μετά από 1 ώρα, 1 μέρα, 1 μήνα…- η τιμωρία θα λάβει τέλος. Δεν μπορούμε να τιμωρήσουμε για πάντα το παιδί μας. Με τον ίδιο τρόπο, εφόσον ο ανήλικος εκτίσει την ποινή του για μία κλοπή, μία διάρρηξη κ.λπ. οφείλει να έχει μία δεύτερη ευκαιρία από όλους μας και από εκεί και ύστερα ανάλογα με τον τρόπο που ο ίδιος θα την αξιοποιήσει, θα συνεχίσει την πορεία της ζωής του….
Τέλος, θέλω να υπενθυμίσω μία μικρή λέξη που λέγεται «αγάπη» και που πλέον στα αυτιά μας ηχεί σαν κάτι άγνωστο, πολλές φορές και «τρομακτικό». Η αγάπη όμως είναι η λέξη-κλειδί για να κλείσουν κάποιες στιγμές οι φυλακές ανηλίκων και να ανοίξουν σχολεία για τα παιδιά που δεν θα διδάσκουν το κενό γράμμα του νόμου παράγοντας παράλληλα βία με έμμεσους τρόπους, αλλά θα διδάσκουν τις αξίες, την τέχνη και τον πολιτισμό!!
Και θα κλείσω με τα λόγια που γράφει ένας ανήλικος μαθητής του Σχολείου του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Ανηλίκων Αυλώνα σχετικά με τη βία, στην εφημερίδα του σχολείου τους, με τίτλο ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ…για το αύριο!
«Βία, βία, βία! Πάντα το ίδιο πρόβλημα! Υπάρχουν τρόποι εκτός από τη βία και νομίζω ότι όλοι το ξέρουμε, ειδικά εμείς που βρισκόμαστε εδώ. Αλλά το θέμα είναι ότι εμείς δεν θέλουμε να υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Ξέρουμε από τα πρώτα χρόνια που πηγαίνουμε στο σχολείο ότι η βία φέρνει τη βία και μάλιστα λίγο ή πολύ αυτό το φαινόμενο το έχουμε ζήσει, είτε μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, είτε στο δρόμο ή στο σχολείο και με κάποιο τρόπο κάπως το αποφεύγαμε. Όμως τι γίνεται όταν είσαι κλεισμένος στη φυλακή και συναντάς αυτό το φαινόμενο; Όταν υπάρχουν άλλοι τρόποι; Και κάτι για το τέλος. Όπως πολύ καλά είδατε και εσείς, εδώ μέσα τα βρήκαμε μεταξύ μας. Νομίζω όμως ότι αυτό το τεράστιο πρόβλημα είναι παγκόσμιο είναι μάλλον αδιόρθωτο. Το έχει η κοινωνία….»

Τα συμπεράσματα δικά σας….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Απάνθρωπες συνθήκες εργασίας

Συζητώντας με αρκετούς φίλους και γνωστούς, νέους ανθρώπους, που το τελευταίο χρονικό διάστημα μετανάστευσαν στο εξωτερικό -Αγγλία, Γερμανία, Αμερική- αναζητώντας μία ποιότητα ζωής, καταλήγω σε δύο σοβαρές διαπιστώσεις: πρώτον, ότι όσο κι αν αγαπάνε ή τους λείπει η Ελλάδα, αισθάνονται προδομένοι από την πατρίδα τους και δεύτερον, ότι οι συνθήκες εργασίας που βρήκανε στη χώρα όπου μετανάστευσαν είναι ανθρώπινες. Ο χώρος εργασίας είναι ένας χώρος παραγωγικός, όπου ταυτόχρονα τα δικαιώματα του εργαζομένου γίνονται απόλυτα σεβαστά.
Προσωπικά, δεν έχω εργαστεί στο εξωτερικό, οπότε δεν μπορώ να καταθέσω δικες μου εμπειρίες. Ένα όμως ερώτημα μου γεννιέται ακούγοντας τους φίλους να μιλάνε για “ανθρώπινες συνθήκες εργασίας”. “Πώς είναι δυνατόν η Ελλλαδα, που γέννησε τη δημοκρατία και έναν τόσο σπουδαίο πολιτισμό, με μία Ακρόπολη και έναν Παρθενώνα, αξεπέραστα στους αιώνες, όχι μόνο να μην έχει το καλύτερο εργασιακό πλαίσιο, αλλά να εξοντώνει τους εργαζόμενους, οι οποίοι εργάζονται σε απάνθρωπες πολλές φορές συνθήκες;”
Πενιχροί μισθοί, εξοντωτικά ωράρια, αβεβαιότητα και ανασφάλεια, αφόρητη πίεση,απλήρωτη εργασία,είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά των “συνθηκών εργασίας” στον ιδιωτικό τομέα, πλέον και στο δημόσιο, το οποίο αρχίζει να “σκάει” από όλη την “κακοποίηση” που έχει υποστει.
Κάποια στιγμή πρέπει οι αρμόδιοι φορείς να συνειδητοποιήσουν ότι “εξοντωτική εργασία” και καταπάτηση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο χώρο εργασίας δεν ισοδυναμεί με αύξηση της παραγωγικότητας, αλλιώς η Ελλαδίτσα θα ήταν σήμερα η πρώτη δύναμη! Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι κάθε εργαζόμενος οφείλει να υποστεί κάθε εξευτελισμό -να μην πληρώνεται, να δουλεύει υπερωρίες αμισθί ασφαλώς, να αναλαμβάνει αρμοδιότητες που δεν του ανήκουν εξαιτίας έλλειψης προσωπικού κ.λπ. κ.λπ.- και να συνεχίζει αδιαμαρτύρητα το “έργο” ή το πάρεργο, υπό τη γνωστή απειλή “αν δεν σου αρέσει, φύγε. Ουρά κάνουν έξω, αμέτρητα τα βιογραφικά στο συρτάρι”.
Και έτσι, με τόσο “δημοκρατικές απειλές” όλα δουλεύουν ξανά….ρολόι και η Ελλαδίτσα προοδεύει….
Βέβαια, εμείς εδώ είμαστε και μία χώρα της υπερβολής: προ κρίσης, το δημόσιο είχε γίνει “τσιφλίκι”, όπου ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε “χωρίς φόβο και πάθος” και ο ιδιωτικός τομέας όπως πάντα λειτουργούσε σαν ένα μαστίγιο στα χέρια του εργοδότη. Τη μέση λύση στην Ελλάδα δεν την είχαμε φαίνεται σκεφτεί: να εργαζόμαστε παραγωγικά, δημιουργικά, έντιμα, με συνέπεια και υπευθυνότητα, λαμβάνοντας από τη μία τα οφέλη που ο νόμος ορίζει για κάθε εργαζόμενο, σεβόμενοι όμως απόλυτα και τα δικαιώματα του εργοδότη μας, είτε αυτός είναι το κράτος είτε ένας ιδιώτης.
Δεν ξέρω, καμιά φορά αναρωτιέμαι…είμαι εγώ η παράλογη, ζω σε άλλη “διάσταση”; Κάποια πράγματα μου φαίνονται τόσο απλά και εδώ στην Ελλάδα γίνονται τόσο σύνθετα και περίπλοκα. Δηλαδή, εμείς οι Έλληνες ή θα πρέπει να καθόμαστε στο γραφείο και να ρίχνουμε πασιέντζες ή να σκοτωνόμαστε στη δουλειά, δουλεύοντας μέχρι και στον ύπνο μας; Δεν υπάρχει μέση οδός; Πού είναι εκείνο το εργασιακό πλαίσιο που θα διώξει τα κάθε είδους “λαμόγια” που λυμαίνονται τις υπηρεσίες τους και από την άλλη θα προστατεύσει τον εργαζόμενο που “κακοποιείται” μέσω της απλήρωτης εργασίας, των εξαντλητικών ωραρίων κ.λπ.; Μπορεί να ακουστεί παράλογο σε κάποιους, αλλά μόνο αν αρχίσουμε εμείς οι Έλληνες να σεβόμαστε -τον εαυτό μας, το συνάδελφό μας, τον εργοδότη μας, το κράτος- θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από αυτή την τρομερή δίνη των προβλημάτων που μας ταλανίζουν. Τότε, θα γίνουμε πολύ περισσότερο παραγωγικοί και αποδοτικοί και θα ζήσουμε μία “ανθρώπινη ζωή,με αξιοπρέπεια”. Αρκεί να καταλάβουμε όλοι ότι ο εργαζόμενος δεν είναι “σκουπίδι” και ότι ο χώρος εργασίας από την άλλη δεν είναι το “τσιφλίκι μας”. Γιατί να είναι, λοιπόν, άγνωστη η λέξη “σεβασμός” σε μία χώρα με τόσες ομορφιές και τόσο δυνατά μυαλά; Ειλικρινά, ντράπηκα πάρα πολύ όταν φίλοι και γνωστοί που μετανάστευσαν Γερμανία, για παράδειγμα, μου μίλησαν με μεγάλο ενθουσιασμό για τις “ανθρώπινες συνθήκες εργασίας” που βρήκαν. Ναι, δεν σας το κρύβω, αισθάνηκα ντροπή και τότε συνειδητοποίησα ότι η χώρα μου που γέννησε τη δημοκρατία δεν προσφέρει “ανθρώπινες συνθήκες εργασίας”…αλλά εξοντωτικές!
Δεν θέλω, ωστόσο, να κλείσω απαισιόδοξα το αποψινό μου κείμενο. Η Ελλάδα έχει ακόμα γερά μυαλά, με ιδέες, πάθος και όρεξη για αλλαγή και δημιουργία. Οι λύσεις πολλές φορές είναι λιγότερο σύνθετες και περίπλοκες από όσο φανταζόμαστε ή όσο προβάλλονται και μπορεί να κρύβονται σε μικρές, απλές λεξούλες που δυστυχώς έχουμε λησμονήσει, όπως “σεβασμός”, “συνέπεια”, “υπευθυνότητα”…..

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Το καλύτερο δώρο γενεθλίων

Είναι πολύ συγκινητικό για έναν εκπαιδευτικό να δέχεται τις πρώτες ευχές για τα γενέθλια του από τα μαθητούδια του! Σημαίνει ότι κάτι έκανε σωστό, κάτι μέσα από την ψυχή του έδωσε σε αυτά τα παιδιά που του εύχονται, πριν και πρώτα από όλους, για τα γενέθλια του. Γι’ αυτό, κι εγώ, σήμερα δάκρυσα όταν έλαβα τα μηνύματα των μαθητών μου…. Γιατί, η αγάπη των παιδιών πηγάζει από την καρδούλα τους τόσο απλά και όμορφα και τα λόγια βγαίνουν από τα χείλη τους αβίαστα και δίχως ίχνος επιτήδευσης.
Ξύπνησα σήμερα το πρωί, Δευτέρα 15 Ιουλίου, και διαπίστωσα ότι οι μαθητές μου είχαν αρχίσει να στέλνουν από χθες το βράδυ μηνυματάκια για να ευχηθούν για τα γενέθλια μου. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ευτυχισμένη ένιωσα!!
Ένα είναι το σίγουρο: ότι η μέρα των γενεθλίων μου ξεκίνησε με τον πιο ωραίο τρόπο. Και με το πιο πολύτιμο δώρο!! Παίρνω, λοιπόν, όλη την θετική ενέργεια των παιδιών και ξεκινώ τη μέρα (κι ολόκληρη την εβδομάδα) με χαμόγελο και με μία καρδιά γεμάτη συναισθήματα. Τι καλύτερο ή τι περισσότερο θα μπορούσα να ζητήσω από την αισιοδοξία και την θετική σκέψη των νέων ανθρώπων; Ναι, ναι, είναι, αναμφίβολα, το καλύτερο δώρο!! Όπως, άλλωστε, η κόρη μου, μού είπε χθες «Μαμά, εσύ δεν χρειάζεσαι δώρα. Έχεις το καλύτερο δώρο, την αγάπη μας»…..
Και με το χέρι στην καρδιά σας λέω ότι δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να αγαπάς και να αγαπιέσαι!! Ειδικά, από τα παιδιά που αγαπάνε δίχως όρια, δίχως λογική, δίχως αρχή και τέλος. Γιατί, η καρδούλα τους είναι ακόμα «καθαρή». Παρόλο που εμείς οι μεγάλοι, με τις άσχημες και χωρίς σύνεση πράξεις μας, «βρομίζουμε» την ωραία πραγματικότητα την οποία θέλουν και έχουν ανάγκη να βιώσουν τα παιδιά μας….
Γι’ αυτό, η δική μου ευχή, σήμερα είναι «να είναι όλα του κόσμου τα παιδιά υγιή, να χαμογελάνε, να ονειρεύονται και εμείς οι μεγαλύτεροι να ακούμε πάντα τι έχει η παιδική ψυχούλα να μας “πει” και να πορευόμαστε με οδηγό την αγάπη τους». Τότε, ο κόσμος μας, πιστεύω, ότι θα γίνει καλύτερος! Και το κυριότερο θα μάθουμε να εκτιμάμε τις πραγματικές αξίες της ζωής, να γευόμαστε τις απλές, αλλά σημαντικές στιγμές που ζούμε και που, δυστυχώς, μέσα στη ρουτίνα της άγριας καθημερινότητας, προσπερνάμε. Η ευτυχία, όμως, είναι δίπλα μας, «φωλιασμένη» σε μικρά καθημερινά πράγματα, κι είναι κρίμα να μην τη ζούμε, αναζητώντας απεγνωσμένα κάτι το επιτηδευμένο, το απατηλό και τελικά ασήμαντο.
Δεν θέλω να γράψω κάτι άλλο, θέλω απλώς να ζήσω την ημέρα των γενεθλίων μου με πολλά χαμόγελα γύρω μου και πολλή αισιοδοξία….!! Και του χρόνου τέτοια μέρα, να είμαστε όλοι καλά, δημιουργικοί, χαρούμενοι! Όσον αφορά, εμάς τους εκπαιδευτικούς, εύχομαι να είμαστε συνεπείς και υπεύθυνοι, ώστε να λαμβάνουμε σεβασμό από τους μαθητές, τους φοιτητές μας, τα παιδιά μας….

Χρόνια πολλά σε όλους τους «συν-εορτάζοντες» και μία γλυκιά γλυκιά καλημέρα σε όλους τους αναγνώστες της σελίδας!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Μαριέττα Χρουσαλά σήμερα μαζί μας: μία σύγχρονη πριγκίπισσα

Η Μαριέττα Χρουσαλά, σήμερα, φιλοξενείται στη σελίδα και αποκαλύπτει μία άλλη πλευρά του εαυτού της. Μπορείτε να διαβάσετε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μου παραχώρησε και να γνωρίσετε καλύτερα την λαμπερή γυναίκα(πρόκειται για την 22η στη σειρά συνέντευξη στο πεδίο των Συνεντεύξεων, με τίτλο Μία σύγχρονη πριγκίπισσα).

Η ζωή της έχει χαρακτηριστεί «παραμυθένια». Η ίδια μοιάζει με μικρή πριγκίπισσα. Μια πριγκίπισσα που όμως δεν επαναπαύεται, αλλά όπως οι σύγχρονες γυναίκες, θέλει να είναι δημιουργική, να δοκιμάζει τα όρια της και να συνδυάζει με συνέπεια και υπευθυνότητα οικογένεια με επαγγελματική ζωή. Με την Μαριέττα καθίσαμε στα ίδια έδρανα στο Τμήμα ΕΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών (με κάποια χρόνια διαφορά, βέβαια). Γνωρίσαμε τους ίδιους καθηγητές, οι οποίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, με τις ιδέες τους. Η Μαριέττα ολοκλήρωσε ένα σημαντικό κύκλο σπουδών με προπτυχιακά στο ΕΜΜΕ αλλά και μεταπτυχιακά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Μέσα από αυτή την συνέντευξη, την οποία η Μαριέττα μου παραχώρησε με μεγάλη ευγένεια και ένα ζεστό χαμόγελο, θέλησα να εστιαστούμε στο πρόσωπο μίας νεαρής γυναίκας που με όπλο όχι μόνο την εξωτερική ομορφιά, αλλά τις σπουδές της, την παιδεία και την ευγένεια ψυχής, πορεύεται στη ζωή. Της εύχομαι επιτυχία σε επαγγελματικό επίπεδο και σε προσωπικό, της εύχομαι, σύντομα να αποκτήσει ένα δεύτερο μωράκι! Επίσης, την προτρέπω να κυνηγήσει το αντικείμενο των σπουδών της στο χώρο των media, με μία πρόταση που να την εκφράζει και να ξεφεύγει από τα τετριμμένα… πιστεύω ότι πρέπει κάποια στιγμή και οι απόφοιτοι των Τμημάτων ΕΜΜΕ των ελληνικών πανεπιστημίων να κάνουν τη διαφορά, με νέες προτάσεις και ιδέες!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

35: Αφιερωμένο σε όλους τους 35άρηδες…

Σε μία εβδομάδα από σήμερα, την Δευτέρα 15 Ιουλίου, έχω τα γενέθλια μου! Κλείνω τα 35 χρόνια ζωής! Τελικά, σαν ταινία κυλάει η ζωή μας! Απίστευτο συναίσθημα!
Πολλές φορές το παρελθόν μου μπερδεύεται με το παρόν μου και κάπου εκεί παρεμβάλλεται και το μέλλον μου…Μία εικόνα, κάποια μυρωδιά, μία λέξη, ένα πρόσωπο, μία θολή φωτογραφία, με πάνε ξαφνικά πίσω σ’ εκείνα τα ανέμελα εφηβικά και αργότερα φοιτητικά χρόνια. Κι εκεί που περπατώ στα εφηβικά μονοπάτια, κάνοντας “χρωματιστά” όνειρα όπως όλοι οι έφηβοι, ξαφνικά ακούω παιδικές φωνές να “γεμίζουν” το δωμάτιο και ξυπνάω!Κοιτάζομαι στον καθρέπτη και βλέπω πίσω από το γυαλί τέσσερα γλυκά ματάκια να μου χαμογελάνε και να με παρασέρνουν στον δικό τους παραμυθένιο κόσμο.
Κι ύστερα πάλι, σαν πέσει η νύχτα,κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω….τώρα γίνομαι 25 χρονών. Η ζωή μοιάζει τόσο μεγάλη και τα όνειρα τόσα πολλά! Το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας ενώνονται και με μία βουτιά πέφτω σε έναν ωκεανό τεράστιο και βαθύ για να ζήσω όσο πιο έντονα μπορώ!
Και εκεί που όλα μοιάζουν να μην έχουν τέλος και να είναι παντοτινά, περνάει η ζωή μπροστά από τα μάτια μου, με γοργούς ρυθμούς, και σαν να είμαι θεατής παρακολουθώ ξανά τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου:το γάμο μου, τις εγκυμοσύνες και τη γέννηση των παιδιών μου,την αποφοίτηση, την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου, τη δημιουργία του Διδασκαλείου, την πρώτη φορά που δίδαξα σε φοιτητές..και πάλι οι παιδικές φωνούλες με ξυπνάνε και με επαναφέρουν στο παρόν!
Σε λίγες ημέρες θα σβήσω 35 κεράκια και διάφορες σκέψεις γυρίζουν σαν σβούρες στο μυαλό. Σκέφτομαι ότι η σχέση μου με το χρόνο ήταν σχεδόν πάντα αντιφατική: τρέμω τον αδυσώπητο χρόνο που αφήνει πίσω του πρόσωπα θολα και στιγμές τσακισμένες, αλλά και λατρεύω την αίσθηση του χρόνου που κυλάει γλυκά και τρυφερά και μας πλημμυρίζει με βιώματα, εικόνες, αρώματα και συναισθήματα….
Ωραία θα ήταν να ήμουν ακόμα 25 και να έψαχνα ακόμα το όνειρο στην κάθε μου στιγμή. Τα 35 κάποτε με τρόμαζαν…η αλήθεια είναι όμως ότι όσο πλησιάζει η ημέρα των γενεθλίων, τόσο πιο ευτυχισμένη νιώθω….μπορεί να μου λείπει η φρεσκάδα της νιότης, μπορεί η ζωή να μη φαίνεται πια τόσο μεγάλη και ο ήλιος τόσο λαμπερός, όμως πλέον έχω κατακτήσει ένα κομμάτι του ονείρου μου και με μεγαλύτερη ωριμότητα μπορώ να γευτώ την κάθε μου στιγμή. Ζω την απόλυτη ευτυχία με τα παιδιά μου και αυτό δεν το αλλαζω ούτε με τα 20, ούτε με τα 25. Όσο γοητευτική κι αν είναι η νιότη, η ωριμότητα μοιάζει ακόμα πιο δελεαστική!
Παράλληλα, αισθάνομαι ότι μπαίνω στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής μου και ότι πλέον μπορώ να διεκδικήσω τα επαγγελματικά μου “θέλω”σε άλλη βάση, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και πείσμα. Έχοντας αποκομίσει μία εμπειρία ζωής, σε αυτή την πορεία των χρόνων, έχοντας βιώσει αρκετές χαρές και λύπες, έχοντας ζήσει ενθουσιασμούς και απογοητεύσεις, προχωρώ με βήμα πιο σταθερό και με ένα χαμόγελο αλλιώτικο που πηγάζει από μία ψυχή πιο “μεστή”, καθώς είναι γεμάτη εμπειρίες, στιγμές, πρόσωπα και κυρίως συναισθήματα!
Καταλήγω,λοιπόν, στο ότι στα 35 ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας, πολύ πιο ωραίο, πιο ώριμο, πιο δημιουργικό. Κουβαλώντας στις αποσκευές μας λάθη και σωστά, πίκρες και χαρές, δάκρυα και χαμόγελα, ταξίδια μακρινά και κοντινά, καλοκαίρια γεμάτα έρωτα και ήλιο, πορευόμαστε με μεγαλύτερο πάθος, γιατί τα περιθώρια στενεύουν και γιατί όλα τα “αυτονόητα” και “μικρά” του παρελθόντος πια είναι σπουδαία και τα εκτιμάμε βαθιά. Σεβόμαστε αξίες και καταστάσεις, όπως η υγεία, μία αγκαλιά και ένα χάδι στα μέσα της ημέρας, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί κάτω από το φως των αστεριών, μία συζήτηση ουσιαστική με φίλους, μία δημιουργική μέρα στη δουλειά, μία σμαραγδένια θάλασσα με βότσαλα…
Ναι, στα 35 μπορείς να ανοίξεις την πόρτα στη ζωή που τόσα χρόνια έπλαθες με τη φαντασία σου αλλά δεν τολμούσες να ζήσεις ή δεν ήξερες πώς να την ζήσεις….! Γι’ αυτό το σημερινό μου κείμενο, με αφορμή τα 35α γενέθλια μου, το αφιερώνω σε όλους τους 35άρηδες και πρωτίστως στους συμμαθητές μου, συμφοιτητές μου και σε όλους τους συνομήλικους “συνοδοιπόρους” της ζωής που έχουμε ακόμα πολλά όνειρα να κυνηγήσουμε και όμορφες στιγμές να ζήσουμε, αρκεί να πιστέψουμε σε ό,τι μας έκανε πιο δυνατούς όλα αυτά τα χρόνια και αρκεί να ανακαλύψουμε αυτήν τη φωτιά που σιγοκαίει χρόνια στην ψυχή και πλέον γίνεται φωτιά δυνατή!!
Πιστεύω ότι εμείς οι 35άρηδες είμαστε μία τυχερή γενιά, βιώσαμε δυσκολίες, αλλά και πολλές χαρές και στιγμές μοναδικές για την Ελλάδα μας. Γι’ αυτό, έχω την αισιοδοξία ότι μπορούμε να βοηθήσουμε και τις νεότερες γενιές, τα παιδιά μας, να προχωρήσουν ένα βήμα παρακάτω, δείχνοντάς τους τον άλλο δρόμο που είναι πιο φωτεινός….
Έτσι, λοιπόν, θα κλείσω με μία ευχή για όλους τους 35άρηδες, “να ανοίξουμε δυναμικά τη νέα σελίδα στη ζωή και να πορευτούμε με πολύ περισσότερο πάθος, πείσμα, αγάπη και σεβασμό για τη ζωή και το συνάνθρωπο!”
Βέβαια, εγώ το δηλώνω από σήμερα ότι του χρόνου θα αρχίσω να “μικραίνω” και να μετρώ ανάποδα τα χρόνια….!!!

2 Comments

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Δέσποινα Καμπούρη, με ευαισθησία στις μητέρες κρατούμενες

Ευχαριστώ από καρδιάς τη δημοσιογράφο, κ. Δέσποινα Καμπούρη, για τη φιλοξενία της στο mother’s blog.gr την Παρασκευή 5 Ιουλίου, στο άρθρο με τίτλο “Η συγκλονιστική μαρτυρία μίας Ελληνίδας φυλακισμένης μάνας”. Η Δέσποινα παρουσίασε τη σκληρή ζωή μίας μητέρας που βρίσκεται στη φυλακή μαζί με το παιδί της και αναφέρθηκε στις ανάγκες τόσο της ίδιας της γυναίκας όσο και του μωρού, το οποίο στερείται ακόμα και των αυτονόητων για την ανάπτυξή του, όπως το γάλα του!! Η συνέντευξη της μητέρας κρατούμενης παρουσιάζεται στη σελίδα μου, στο πεδίο Συνεντεύξεις(13η στη σειρά), για όποιον επιθυμεί να την διαβάσει αυτούσια και ενδεχομένως να προσφέρει βοήθεια σε ένα μωρό που, δίχως τη θέλησή του, βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα και παλεύει για την επιβίωση του, αναγκασμένο να γνωρίσει, αντί το φως του ήλιου, τα σιεδερένια κάγκελα και την πιο απάνθρωπη πλευρά της ζωής.
Η Δέσποινα είναι μία δημοσιογράφος που διακρίνεται για την ευαισθησία και την ανθρωπιά της. Προσπαθεί πάντα να αναδείξει τα κοινωνικά θέματα, πόσο μάλιστα ζητήματα που αφορούν μανούλες. Το mother’s blog είναι ένα μεγάλο επαγγελματικό της όνειρο, το “παιδάκι” της, που αγαπά πάρα πολύ και γι’ αυτό με μεγάλο σεβασμό απευθύνεται προς όλους τους αναγνώστες, μανούλες αλλά και μπαμπάδες!
Προσωπικά, μέσα από τη σελίδα μου, στηρίζω τέτοιες δημιουργικές προσπάθειες! Ειδικά, όταν γίνονται από νέες γυναίκες, όπως η Δέσποινα, με παιδεία και αγάπη για τη ζωή και τον άνθρωπο. Έτσι, λοιπόν, εύχομαι στην γλυκιά Δέσποινα, την οποία έχω φιλεξενήσει στη σελίδα με μία πολύ ωραία συνέντευξη, να μη χάσει ποτέ την ευαίσθητη ματιά με την οποία αντιμετωπίζει τα πράγματα. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό, σε ένα χώρο σκληρό και απαιτητικό, όπως ο χώρος των Μ.Μ.Ε. να προβάλλονται οι δουλειές αξιόλογων ανθρώπων που αναδεικνύουν ανθρώπινα ζητήματα, με σεβασμό στον αναγνώστη και όχι στο βωμό της “ανθρωποφαγίας”. Ιδίως, στο πλαίσιο μίας εποχής, όπως η σημερινή, έχω την αισιοδοξία ότι αργά ή γρήγορα και στο χώρο των media θα αλλάξουν προς το καλύτερο τα πράγματα και σύντομα θα επικρατήσουν άνθρωποι με γνώσεις, παιδεία, ευαισθησία, που θα “επιβάλλουν” έναν καινούργιο “πολιτισμό”, πιο ανθρώπινο, λιγότερο “ανθρωποφαγικό”!
Δεσποινούλα, καλή συνέχεια σε σένα και την δημιουργική ομάδα σου! Θα τα πούμε ξανά, μέσα από κάποιο ανθρώπινο θέμα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά