Monthly Archives: December 2014

31 Δεκεμβρίου 2014: Μαγεία και όνειρα

Η σημερινή μέρα κρύβει μέσα της μια μαγεία που καμία άλλη μέρα του χρόνου δεν έχει. Κι αυτό γιατί όταν όλα τα φώτα σβήσουν απόψε και “γεννηθεί” το νέο έτος, θα φωλιάσουν στις καρδιές μας, έτσι ξαφνικά, καινούργια όνειρα, θα ζωγραφιστούν στα χείλη μας αληθινά χαμόγελα και θα αρχίσουν να αχνοφαίνονται ελπίδες πίσω από χαραμάδες, των οποίων την ύπαρξη δεν γνωρίζαμε μέχρι χθες.

Ακόμα και οι λιγότερο αισιόδοξοι, απόψε θα χαμογελάσουν πιο πλατιά και όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, θα πιστέψουμε ή τουλάχιστον θα νιώσουμε την ελπίδα ότι ο καινούργιος χρόνος θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο. Σαν μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, όταν ο χρόνος μετρά αντίστροφα για την έλευση του νέου έτους, μια μαγική δύναμη μας δίνει μια “σπρωξιά” και προχωράμε πιο δυναμικά. Ξορκίζουμε το κακό και ό,τι μας έχει πληγώσει και ανοίγουμε τις καρδιές μας για να δεχτούμε ό,τι πιο όμορφο και γλυκό.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι με το νέο χρόνο όλοι μας κάνουμε τον απολόγισμο της περασμένης χρονιάς και θέτουμε νέους στόχους: μικρούς και μεγάλους, σημαντικούς και λιγότερο σπουδαίους, υλοποιήσιμους αλλά και άπιαστους, κοντινούς αλλά και μακρινούς. Έτσι πάλι ξαφνικά, κάτι μαγικό μας ωθεί να ανοίξουμε τα φτερά μας για να πετάξουμε όσο πιο ψηλά μπορούμε, για να ζήσουμε το πιο μεγάλο όνειρό μας.

Ίσως, βέβαια, τις επόμενες μέρες ή τους επόμενους μήνες, διαπιστώσουμε ότι τα φτερά μας είναι πιο μικρά από όσο φανταζόμασταν και δεν καταφέρουμε να φτάσουμε στο πιο ψηλό κομμάτι του ουρανού που ονειρευόμασταν. Αλλά, δεν πειράζει. Γιατί, ίσως τότε συνειδητοποιήσουμε ότι η μαγεία είναι πολύ πιο σημαντική από την πραγματικότητα. Γιατί, η μαγεία μας δίνει δύναμη να προχωρήσουμε και να ζήσουμε τα όνειρά μας. Γιατί η μαγεία μας δίνει δύναμη να ανοίξουμε τα φτερά μας και να πετάξουμε πιο ψηλά από όσο ορίζει η πραγματικότητα. Γιατί, δίχως μαγεία, δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και να απολαύσουμε τις μικρές και μεγάλες χαρές μας. Χωρίς τη μαγεία, ακόμα και η πιο μεγάλη επιτυχία, φαντάζει μικρή και η πιο σημαντική μας στιγμή χάνει τη λάμψη της.

Πιστεύω, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, ότι το νέο έτος κρύβει ένα μεγάλο και σημαντικό δώρα για όλους μας! Είναι κάπου δίπλα μας και μας περιμένει να το ανοίξουμε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να νιώσουμε έτοιμοι να κάνουμε το επόμενο βήμα στη ζωή μας. Να ανοίξουμε την πορτούλα της καρδιάς μας και να αγγίξουμε την ευτυχία που μας περιμένει. Δεν είναι δύσκολο να βρούμε αυτό που ονειρευόμαστε, αρκεί να θέλουμε να πούμε “ναι” στα όμορφα πράγματα που είναι γύρω μας και να έχουμε τη τόλμη να προχωρήσουμε, κοιτάζοντας πιο ψηλά από χθες.

Λόγια που δεν είπαμε, βήματα που δεν κάναμε, αποφάσεις που δεν πήραμε, στόχους που δεν υλοποιήσαμε, ας τολμήσουμε φέτος να τα κάνουμε πραγματικότητα. Κι ας μην φτάσουμε στην κορυφή, το ταξίδι θα είναι αναμφίβολα συναρπαστικό, διότι κάθε ταξίδι που κάνουμε είναι μια πολύτιμη εμπειρία που μας κάνει καλύτερους και διευρύνει τους ορίζοντές μας.

Θα ευχηθώ, λοιπόν, σε όλες τις φίλες και όλους τους φίλους της σελίδας μας, να έχουν υγεία, καθώς είναι το πιο πολύτιμο αγαθό και από εκεί κι ύστερα να έχουν την καρδιά ανοιχτή για να ζήσουν όλα όσα τους κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους, εκείνες τις στιγμές που θέλουν να ξεφύγουν από την καθημερινότητα. Μην ξεχνάτε ότι όλοι μας έχουμε ανάγκη τη μαγεία στη ζωή μας, πρωτίστως όσοι εγκλωβιζόμαστε στους καθημερινούς εντατικούς ρυθμούς και στις πολλές υποχρεώσεις μας.

Χαιρετώ το 2014 με ένα χαμόγελο και με ένα ακόμα πιο φωτεινό χαμόγελο υποδέχομαι το νέο έτος, 2015, έτοιμη να ζήσω όλη τη μαγεία που κρατά για μένα….

Σας αγαπώ λίγο πιο πολύ από χθες, σήμερα, γιατί η μέρα με κάνει να τα βλέπω όλα πιο λαμπερά, παραμυθένια, ονειρικά και μαγικά…..και υπόσχομαι να μη σταματήσω να ψάχνω και να βρίσκω τη μαγεία που φωλιάζει στις μικρές μας στιγμούλες….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Τα ηλεκτρονικά βραχιολάκια στην εκπομπή της Φαίης Μαυραγάνη “Τώρα…ό,τι συμβαίνει”

Ευχαριστώ την Φαίη Μαυραγάνη για την πολύ όμορφη φιλοξενία στο στούντιο του Ε στην εκπομπή της “Τώρα…ό,τι συμβαίνει”, το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014. Ένιωσα πολύ οικεία, η Φαίη όπως πάντα άψογη σε όλα. Άλλωστε, η Φαίη Μαυραγάνη είναι μια από τις πιο αξιόλογες δημοσιογράφους και παιδί διαμάντι για όσους την γνωρίζουμε. Ελπίζω να δώσαμε στους τηλεθεατές και τις τηλεθεάτριες μια, βασική τουλάχιστον, εικόνα για τα ηλεκτρονικά βραχιολάκια, για τα οποία έχει “χυθεί πολύ μελάνι” τον τελευταίο καιρό, με τη συζήτηση να γίνεται ακόμα πιο έντονη ύστερα από την απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού.

Τα ηλεκτρονικά βραχιολάκια αποτελούν μέσο ηλεκτρονικής επιτήρησης των κρατουμένων και προορίζονται για κρατούμενους που βρίσκονται σε άδεια, για υπόδικους και κατάδικους. Πλέον, σύμφωνα με το Ν. 4205/2013, όσοι έχουν καταδικαστεί σε ποινή στερητική της ελευθερίας τους έχουν το δικαίωμα, κατόπιν αιτήσεώς τους, να απολυθούν υπό τον όρο του κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονική επιτήρηση, εφόσον ασφαλώς έχουν εκτίσει, προκειμένου για πρόσκαιρη κάθειρξη τα 2/5 της ποινής και προκειμένου για ισόβια κάθειρξη τουλάχιστον 14 έτη.

Οι κρατούμενοι που μπορούν να απολυθούν υπό τον όρο του κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονική επιτήρηση δύναται να είναι και ενήλικες αλλά και ανήλικοι. Ειδικότερα, όσοι ανήλικοι έχουν καταδικαστεί σε ποινή στερητική της ελευθερίας τους και βρίσκονται σε κατάστημα κράτησης νέων, έχουν το δικαίωμα της απόλυσης υπό τον όρο του κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονική επιτήρηση, εφόσον έχουν εκτίσει το 1/3 της ποινής τους.

Για την απόλυση υπό τον όρο του κατ’ οίκον περιορισμού με ηλεκτρονική επιτήρηση αποφασίζει, κατόπιν αιτήσεως του καταδίκου, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών του τόπου έκτισης της ποινής. Όποιος, κατά το χρόνο που τελεί υπό ηλεκτρονική επιτήρηση, με πρόθεση αφαιρεί, καταστρέφει, φθείρει ή με οποιονδήποτε τρόπο επεμβαίνει στη συσκευή ή στο σύστημα ηλεκτρονικής επιτήρησης ή με οποιονδήποτε τρόπο αλλοιώνει τα συναφή με την επιτήρηση δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους.

Σύμφωνα με τον προαναφερθέντα νόμο, η επιλογή, προσαρμογή και εγκατάσταση των ηλεκτρονικών και λοιπών τεχνικών μέσων για την ηλεκτρονική επιτήρηση υποδίκων, καταδίκων και κρατουμένων σε άδεια και του αναγκαίου για το σκοπό αυτόν εξοπλισμού, διενεργείται με κριτήριο την αποτελεσματική επιτήρηση των προσώπων αυτών, κατά τρόπο ώστε να γίνεται σεβαστή η προσωπικότητά τους και να συλλέγονται και υπόκεινται σε επεξεργασία μόνο εκείνα τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που είναι αναγκαία και πρόσφορα για την επίτευξη των σκοπών της ηλεκτρονικής επιτήρησης, οι οποίοι συνίστανται στην ανάγκη διασφάλισης της συμμόρφωσης των επιτηρουμένων προσώπων προς τις εκ του νόμου υποχρεώσεις τους και την προστασία του κοινωνικού συνόλου δια της αποτροπής, πρόληψης και καταστολής νέων εγκλημάτων.

Κρίνεται σκόπιμο να τονίσουμε ότι ο κατ’ οίκον περιορισμός δεν συνεπάγεται “λιγότερη φυλακή”. Πιο συγκεκριμένα, ως «κατ’ οίκον περιορισμός» νοείται η επιβολή στον κατηγορούμενο της υποχρέωσης να μην εξέρχεται από συγκεκριμένο και ειδικά ορισμένο στη διάταξη του ανακριτή κτήριο ή σύμπλεγμα κτηρίων, που αποδεδειγμένα συνιστά τον τόπο διαμονής ή κατοικίας του. Για το σκοπό αυτόν ο κατηγορούμενος επιτηρείται με τη χρήση πρόσφορων ηλεκτρονικών μέσων. Αρμόδια υπηρεσία παρακολουθεί και καταγράφει μέσω συστήματος γεωεντοπισμού μόνο τη γεωγραφική θέση του κατηγορούμενου και τηρεί σχετικό αρχείο.

Η ηλεκτρονική επιτήρηση αναμένεται να εφαρμοστεί, πιλοτικά αρχικά, μετά από δυο μήνες περίπου. Ενστάσεις έχουν διατυπωθεί και αρκετές από αυτές έχουν μια πολύ ορθή τεκμηρίωση. Η προσωπική μου άποψη, ωστόσο, είναι ότι στο σημείο που έχουμε φτάσει, τα ηλεκτρονικά μέσα επιτήρησης αποτελούν, κατά μια έννοια, μονόδρομο. Μετά την παραβίαση των όρων της χορηγηθείσας άδειας από τον Ξηρό, δυστυχώς διατυπώθηκαν απόψεις που θα οδηγούσαν σε κατάφωρη παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων των κρατουμένων. Επίσης, δυστυχώς η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη να δεχτεί ή να κατανοήσει ότι ο έγκλειστος πληθυσμός, στην συντριπτική του πλειοψηφία, θα αποφυλακιστεί αργά ή γρήγορα, άρα η σύνδεση με την ελεύθερη κοινωνία είναι αναγκαία. Αυτό είναι ένα κομμάτι, στο οποίο και εμείς οι ερευνητές και οι δημοσιογράφοι, οφείλουμε να επιμείνουμε και να καταστήσουμε απολύτως κατανοητό ότι εγκλεισμός σημαίνει μόνο στέρηση της ελευθερίας και όχι εκδίκηση. Γιατί, λανθασμένα ίσως και εντέχνως, έχει καλλιεργηθεί η νοοτροπία ότι οι κρατούμενοι είναι “ανθρωπόμορφα τέρατα” που δεν πρέπει να έχουν καμία σχέση με την ευρύτερη κοινωνία. Αυτή η άποψη, εν πολλοίς, πηγάζει από το ότι ο κρατούμενος ταυτίζεται μόνο με το δράστη βίαιων εγκλημάτων που μάλιστα έχουν διαπραχθεί με ειδεχθή τρόπο.

Συμπερασματικά, αναμένουμε να δούμε πώς θα λειτουργήσει το μέτρο κατά την πιλοτική περίοδο εφαρμογής του και εάν τελικά, όταν παρέλθει αυτή η περίοδος, θα γενικευτεί η χρήση του. Ελπίζω ότι θα έχει θετικά αποτελέσματα και θέλω να πιστεύω ότι όλη αυτή η ιστορία που έγινε με τον Ρωμανό θα δώσει το έναυσμα για να γίνουν κάποιες σοβαρές συζητήσεις που αφορούν το χώρο των φυλακών, τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων και το φλέγον ζήτημα της κοινωνικής επανένταξης.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Ερωτήματα….

Με προβληματίζουν πολύ έντονα οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, με την άρνηση από την μία πλευρά της Πολιτείας να δώσει τις εκπαιδευτικές άδειες στους έγκλειστους απεργούς πείνας και με τη μετάθεση από την άλλη πλευρά των ευθυνών για την ενδεχόμενη δραπέτευσή τους στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Με άλλα λόγια, η απορία που θέτει ο ελληνικός λαός σχετικά με το “τι θα γίνει εάν δραπετεύσουν οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι”, αποτελεί καθαρά μια αποποίηση ευθυνών από την πλευρά των αρμοδίων να επιλύσουν αποτελεσματικά το σοβαρό θέμα που έχει προκύψει. Δεν είναι δική μας δουλειά ούτε να αναρωτιόμαστε, ούτε να ανησυχούμε. Είναι υποχρέωση του κράτους δικαίου να μεριμνήσει ώστε οι κρατούμενοι να λάβουν τις άδειες που δικαιούνται και να μη δραπετεύσουν (να μην παραβιάσουν τους όρους της χορηγηθείσας άδειας). Εάν η Πολιτεία δεν μπορεί να διασφαλίσει την προστασία του κοινωνικού συνόλου, χωρίς να καταστρατηγήσει τα θεμελιώδη δικαιώματα των κρατουμένων, τότε κάποιο σοβαρό πρόβλημα υπάρχει.

Και εύλογα δημιουργείται η απορία “πώς εμείς οι πολίτες θα νιώθουμε ασφάλεια ότι δεν θα δραπετεύσουν όλοι οι κρατούμενοι στους οποίους δίνονται άδειες;”. Διότι, αναρωτιέμαι, εάν το κράτος φοβάται να μη δραπετεύσει ένας κρατούμενος και του στερεί την εκπαιδευτική του άδεια, δεν έχει τον ίδιο φόβο και για άλλους κρατούμενους; Υποθέτω ότι η περίπτωση του Ξηρού ήταν καταλυτική για να ληφθούν τα μέτρα που λαμβάνονται τώρα. Η απάντηση όμως δεν πρέπει να είναι η εκδίκηση. Προσωπικά εκφράζω σοβαρούς φόβους για την κατάληξη της υπόθεσης. Γιατί το κράτος παρουσιάζει μια σημαντική αντίφαση: εμφανίζεται ανάλγητο απέναντι σε νέους ανθρώπους, τους οποίους το περασμένο Σεπτέμβρη χαρακτήριζε αξιέπαινους, βραβεύοντάς τους μάλιστα με το χρηματικό πόσο των 500 ευρώ, χρήματα τα οποία καθώς έγραψε ο Τύπος δεν δέχτηκε ο Ρωμανός. Επίσης, εμφανίζεται αμήχανο ως προς το πώς θα προφυλάξει το κοινωνικό σύνολο και θα εμποδίσει δυο νέους ανθρώπους, έγκλειστους των φυλακών, να δραπετεύσουν!

Με θλίψη διαπιστώνω ότι οι λύσεις που προτείνονται είναι “πονάει χέρι, κόβω χέρι” και μετάθεση ευθυνών στους πολίτες που εκφράζουν ανησυχία και φόβο μπροστά στην προοπτική μιας ενδεχόμενης δραπέτευσης. Ένα άλλο ζήτημα που με προβληματίζει είναι η απορία που διατυπώνεται από αρκετούς συμπολίτες μας εάν ένας αναρχικός πρέπει να δεχτεί να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο. Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω μελετήσει τη θεωρία των αναρχικών και οι δικές μου πεποιθήσεις τόσο για την πολιτική, όσο και γενικότερο για την κοινωνική ζωή, δεν έχουν καμία σχέση με την αναρχία ή οποιοδήποτε άλλο άκρο, επομένως δεν γνωρίζω εάν οι αναρχικοί απορρίπτουν τις πανεπιστημιακές σπουδές. Ωστόσο, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένα άτομο με αναρχικές ιδέες να μη θέλει να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο. Η παιδεία δεν είναι “κρατική”. Η παιδεία είναι η έννοια της ελευθερίας. Άλλωστε, στο ελληνικό Πανεπιστήμιο πάντα βρίσκουμε ακραίες φωνές, είτε της μίας είτε της άλλης πλευράς.

Το να στερεί το δικό μας κράτος, το οποίο γέννησε την ελευθερία, τη δημοκρατία, τον πολιτισμό, από δυο νέους ανθρώπους το δικαίωμα όχι απλώς στην εκπαίδευση, αλλά στην παιδεία, ένα δικαίωμα που η ίδια η Πολιτεία τους έδωσε τη δυνατότητα να διεκδικήσουν και το οποίο κατέκτησαν με την αξία τους, είναι κατά την κρίση μου λανθασμένη κίνηση και θα οξύνει τις αντιδράσεις, κυρίως μεταξύ των νέων. Γιατί ειδικά οι νέοι θέλουν να βλέπουν να δίνονται ευκαιρίες σε όλους και να γίνονται δημιουργικές αρχές. Είναι κρίμα να φτάσουμε σε ακραίες καταστάσεις, προτού δούμε γιατί κάποιοι νέοι άνθρωποι επιλέγουν έναν πολύ δύσκολο δρόμο, αυτόν της απεργίας πείνας, με άμεσο κίνδυνο για τη ζωή τους, διεκδικώντας το δικαίωμα στη μόρφωσή τους. Θέτω απλώς ερωτήματα που με απασχολούν τις τελευταίες μέρες παρακολουθώντας τις εξελίξεις. Αυτό που ελπίζω, όπως έγραψα και στο προηγούμενό μου κείμενο, είναι να δοθούν αποτελεσματικές λύσεις που, ασφαλώς και να διασφαλίζουν την προστασία του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου, χωρίς ωστόσο να παραβιάζονται αξίες τις οποίες ο δικός μας πολιτισμός έχει στηρίξει θερμά.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά