Monthly Archives: February 2016

Βαθμολογία: μια αναγκαστική σύμβαση

Τι συμβολίζει ο βαθμός; Πόσο αντιπροσωπευτικός είναι της συνολικής απόδοσης του μαθητή; Πρέπει να αγωνιά ο μαθητής για τη βαθμολογία του, ώστε να βελτιώσει τις σχολικές επιδόσεις του; Πρέπει ο γονιός να ανησυχεί με μια μέτρια ή κακή βαθμολογία; Όλα αυτά τα ερωτήματα απασχολούν εντονότατα γονείς και μαθητές, ειδικά σε περιόδους όπου οι γονείς ενημερώνονται από τους καθηγητές και παίρνουν τους ελέγχους των παιδιών τους.

Ως εκπαιδευτικός θα έλεγα ότι ο βαθμός είναι μια αναγκαστική σύμβαση που δεν αντιπροσωπεύει απόλυτα τις δεξιότητες και τα ταλέντα του κάθε μαθητή, δεδομένου ότι ειδικά το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα βασίζεται κυρίως στην αποστήθιση και συσσώρευση πληροφορίας και όχι στην ανάδειξη των ταλέντων και της μοναδικότητας κάθε μαθητή. Επίσης, στοιχεία όπως η συνεργατικότητα, η δημιουργικότητα, ακόμα και η προσπάθεια, δεν αποτελούν ξεχωριστές ενότητες προς αξιολόγηση. Με αποτέλεσμα, το παιδί να μην επιβραβεύεται στον έλεγχο για όλα αυτά τα θετικά και πολύ σημαντικά στοιχεία.

Η διδακτική εμπειρία μου, όμως, μού έχει δείξει ότι ακόμα και μαθητές με πολύ χαμηλές βαθμολογίες, μπορούν να ξεχωρίσουν και να διακριθούν εάν αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες που τους δίνονται και, πρωτίστως, εάν κατανοήσουν ποιες είναι οι δεξιότητες τους και δουλέψουν, συστηματικά, πάνω σε αυτές. Αντίθετα, μαθητές που αριστεύουν μόνο γιατί είναι καλοί “παπαγάλοι”, δεν μπορούν να αποδώσουν εξίσου καλά κατά τη διάρκεια της φοιτητικής τους ζωής, όπου απαιτείται πιο σύνθετη σκέψη.

Αναμφισβήτητα, ο άριστος πρέπει να επιβραβεύεται. Ποια είναι, όμως, τα κριτήρια που προσδιορίζουν τον “άριστο” στο πλαίσιο του ελληνικού σχολείου; Είναι, άραγε, ο μαθητής που αποστηθίζει; Ο μαθητής που δεν προκαλεί προβλήματα στην τάξη και τυγχάνει της αποδοχής των δασκάλων του; Ο μαθητής που αποδίδει καλά στις γραπτές αξιολογήσεις, στα διαγωνίσματα και τεστ;

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο άριστος μαθητής είναι κάτι παραπάνω από όλα αυτά. Είναι το άτομο που έχει την ικανότητα να αναπτύξει κριτική σκέψη, να εμβαθύνει στις έννοιες, ακόμη και να επιλύει αποτελεσματικά προβλήματα και να φέρνει πιο κοντά τους συμμαθητές του. Άριστος, λοιπόν, δεν είναι αυτός ή, τουλάχιστον, δεν είναι μόνο αυτός που θα αποστηθίσει πέντε σελίδες ιστορίας, αλλά θα καταφέρει να αναπτύξει αυτές τις πέντε σελίδες, θα προβληματιστεί και θα θέσει καίρια ερωτήματα. Ο συγκεκριμένος τύπος μαθητή είναι έτοιμος να κατακτήσει κορυφές και αυτός ο τύπος μαθητή/φοιτητή είναι περιζήτητος στην διεθνή αγορά.

Ασφαλώς, και ο μαθητής που έχει φωτογραφική μνήμη πρέπει να επιβραβεύεται, γιατί και αυτή είναι μια σημαντική δεξιότητα για τη ζωή του και μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη, όπως πρέπει να επιβραβεύεται και το παιδί που δεν προκαλεί προβλήματα στην μαθητική κοινότητα.

Συνοπτικά, πρέπει να επιβραβεύονται ΟΛΑ τα παιδιά. Το κάθε ένα για ένα ξεχωριστό λόγο. Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα καταφέρει να αναδείξει τη μοναδικότητα του κάθε παιδιού, τότε όλα τα παιδιά θα επωφεληθούν, όλα θα προοδεύσουν και, ταυτόχρονα, θα εξαλειφθούν οι λόγοι ζήλιας και αντιπαράθεσης μεταξύ τους. Είναι εξαιρετικά σημαντικό το κάθε παιδί να μάθει να σέβεται και να εκτιμά το άλλο, κατανοώντας ότι έχουν και οι συμμαθητές του θετικά στοιχεία.

Έτσι, οι ταμπέλες “χαζός”, “άχρηστος” αλλά και, στο αντίθετο άκρο, οι ταμπέλες “φυτό”, “σπασικλάκι”, δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης. Όλες αυτές οι ταμπέλες είναι απόρροια ενός συστήματος που οδηγεί σε ανούσιους διχασμούς και αντιθέσεις. Μάλιστα, θα προχωρήσω τη σκέψη μου ένα βήμα παρακάτω και θα πω ότι, κάποια στιγμή, πρέπει να γίνουμε ως εκπαιδευτικοί ρεαλιστές. Η ίδια η ζωή μας έχει αποδείξει ότι και με λιγότερες γνώσεις μπορείς να φτάσεις πολύ ψηλά. Αλλά μας έχει, επίσης, δείξει ότι χωρίς προσπάθεια, δεν φτάνεις πουθενά.

Αυτό, συνεπώς, που πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας είναι ο στόχος και η αξία της προσπάθειας. Ένα παιδί που ονειρεύεται, παθιάζεται με όσα κάνει και προσπαθεί, σκληρά και συστηματικά, να υλοποιήσει τους στόχους του, θα γίνει σίγουρα ένας επιτυχημένος και κυρίως ένας ευτυχισμένος ενήλικας. Γιατί ο στόχος ολοκληρώνει την ύπαρξή μας.

Συμπερασματικά, σαφώς και πρέπει να υπάρχει ένα σύστημα αξιολόγησης στα σχολεία. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να ισοπεδωθούν αξίες και χωρίς αξιολόγηση δεν δίνονται κίνητρα βελτίωσης. Είμαι υπέρμαχος, όμως, ενός συστήματος που δεν περιθωριοποιεί μαθητές. Δίνει χώρο σε όλα τα παιδιά να εκφραστούν, πιστεύει και αναδεικνύει την αξία κάθε μαθητή και επιβραβεύει τους άριστους.

Επομένως, είναι προτιμότερο οι γονείς να δίνουν βάση στο ταλέντο του παιδιού τους και να το στηρίξουν όσο μπορούν για να αξιοποιήσει τα καλύτερα στοιχεία του. Δεν χρειάζεται να αγωνιούν και να στεναχωριούνται με τη μέτρια βαθμολογία, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να προβληματίζονται εάν το παιδί δεν προσπαθεί και εάν τα παρατάει εύκολα. Ακόμα κι σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, είναι εξαιρετικά σημαντικό να το στηρίξουν και να του δείξουν τρόπους να σταθεί στα πόδια του, να πιστέψει στον εαυτό του και να ανοίξει τα φτερά του.

Θα κλείσω το σημερινό μου κείμενο με μια φράση που πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου: Η ζωή έχει πολλούς δρόμους που οδηγούν στην ευτυχία και την επιτυχία. ..κι όχι μόνον έναν! Ούτε μια κακή βαθμολογία μπορεί να μας στερήσει το όνειρο, ούτε μια καλή βαθμολογία να μας εξασφαλίσει το μέλλον. Η διαρκής προσπάθεια, όμως, και η αγάπη για ό,τι κάνουμε, είναι ένα βήμα για να φτάσουμε πιο κοντά σε όσα ποθεί η καρδιά μας.

Περιμένω τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ξεκίνησε ο νέος κύκλος για το “Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ”

Μόλις ξεκίνησε ένας ακόμα κύκλος για το “Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ”, το οποίο διατίθεται από τα εξ αποστάσεως εκπαιδευτικά προγράμματα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το πρόγραμμα παρουσιάζει και αναλύει ζητήματα εξαιρετικού ενδιαφέροντος για τον αστυνομικό και δικαστικό συντάκτη, όπως εγκληματολογική και ποινική ορολογία, εγκληματολογικές τυπολογίες, τρομοκρατία και οργανωμένο έγκλημα, νεανική παραβατικότητα, γυναικεία εγκληματικότητα, το σωφρονιστικό σύστημα στη χώρα μας, ενώ καταγράφει τον τρόπο με τον οποίο ο αστυνομικός και ο δικαστικής συντάκτης κάλυψαν πολύκροτες υποθέσεις που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία, μεταξύ των οποίων η υπόθεση των “Σατανιστών της Παλλήνης”, τα κατά συρροή εγκλήματα γυναικών ιερόδουλων από τον Δαγλή (ή “Δαγκλή”, κατά το αστυνομικό ρεπορτάζ), η υπόθεση ομηρίας με τραγική κατάληψη που μεταδόθηκε σε απευθείας σύνδεση από τηλεοπτικό σταθμό, το διπλό έγκλημα του βιασμού και της ανθρωποκτονίας του ανηλίκου στην Ερμιόνη, η άγρια δολοφονία του ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου και άλλες υποθέσεις με έντονο εγκληματολογικό, ποινικό και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον.

Το πρόγραμμα ξεκίνησε να διατίθεται το 2014 και συνεχίζει δυναμικά την πορεία του. Με μεγάλη χαρά βλέπω ότι έχει απήχηση μεταξύ φοιτητών Δημοσιογραφίας αλλά και επαγγελματιών του χώρου και ελπίζω ότι τους παρέχει μια στέρεη γνώση για να συντάξουν ένα ολοκληρωμένο και τεκμηριωμένο ρεπορτάζ, σύμφωνο με τις αρχές του Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας και της ισχύουσας νομοθεσίας, το οποίο αναδεικνύει σημαντικά ζητήματα και κερδίζει το ενδιαφέρον του κοινού.

Το υλικό που έχω συγκεντρώσει, συγγράφοντας το παραπάνω πρόγραμμα, είναι πλούσιο και πιστεύω ότι θα αξιοποιηθεί και μελλοντικά, καθώς είναι πολύ σημαντικό ο αστυνομικός και δικαστικός συντάκτης να έχουν ένα εγχειρίδιο για να κατανοήσουν την ορολογία και να αποκτήσουν την αναγκαία γνώση, ώστε να ανταποκριθούν με τρόπο αποτελεσματικό στις προκλήσεις και τις υψηλές απαιτήσεις του αστυνομικού και δικαστικού ρεπορτάζ.

Καλή αρχή, λοιπόν, και στους εκπαιδευόμενος του νέου κύκλου και μια πολύ δυναμική συνέχεια τους εύχομαι!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Χρόνια Ερωτευμένα και Αγαπημένα, Βαλεντίνοι (ή “Ελεφαντίνοι”, κατά το γιο μου)

Χρόνια Ερωτευμένα και Αγαπημένα σε όλους τους Βαλεντίνους και όλες τις Βαλεντίνες που πιστεύουν ότι ο έρωτας χρειάζεται μια ξεχωριστή μέρα για να τον γιορτάζουμε! Είναι, σήμερα, η μέρα του έρωτα και χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό, γιατί θυμάμαι ότι από έφηβη περίμενα με ανυπομονησία τη συγκεκριμένη μέρα. “Έλιωνα” από αγωνία και χτυποκάρδι στην προσμονή ότι θα λάβω ένα τριαντάφυλλο, ένα αρκουδάκι ή ένα φιλάκι! Καλά, δεν το συζητώ…χτυποκάρδι όταν έλαβα το πρωτο δαχτυλιδάκι με καρδούλες…

Γιατί περιμένω ακόμα τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου; Γιατί πάντα όταν ξημέρωνε η γιορτή του έρωτα, το σπίτι πλημμύριζε ερωτικές μπαλάντες που έπαιζαν από το ραδιόφωνο, μπαλόνια και αρκουδάκια που φρόντιζε η μητέρα μου να μου φέρει από το πρωί, πριν με θυμηθεί ο καλός μου, γιατί πώς να το κάνουμε…είμαστε αγαπησιάρικη οικογένεια!!

Οπότε, σε αντίθεση με όσους θεωρούν ότι πρόκειται για μια μέρα καθαρά εμπορική, εγώ εξακολουθώ να πιστεύω στον Άγιο Βαλεντίνο ή, από φέτος, “Άγιο Ελεφαντίνο”, κατά το γιο μου. “Ο Άγιος Ελεφαντίνος πάει κι έρχεται, μαμά”!!

Ασφαλώς, ο έρωτας γιορτάζει κάθε μέρα, αλλά μια μέρα σε ολόκληρο το χρόνο, έχουμε και την αφορμή να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα μας, να ξεσηκωθούμε και να δείξουμε πόσο δυνατά χτυπάει η καρδιά μας για τον άνθρωπό μας.

Η σημερινή μέρα ξεκίνησε,συνεπώς, πολύ…καρδουλένια! Συνεχίστηκε με παιδικό πάρτι, γιατί πλέον οι Βαλεντίνοι της καρδιάς μας είναι, πρώτα και πάνω από όλα, τα παιδιά μας, ακολούθησε γεύμα με μικρούς και μεγάλους φίλους και θα ολοκληρωθεί με ένα ρομαντικό δείπνο…

Χρόνια Ερωτευμένα και Αγαπημένα, λοιπόν, σε όλους! Ευκαιρία να αγκαλιάσουμε σφιχτά όσους αγαπάμε και να ξεφύγουμε από όσα κάνουν την καθημερινότητα μας δύσκολη…

20160214_103021

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Υπόθεση δολοφονίας Κώστα Πολύζου και το ψυχο-εγκληματικό προφίλ γυναικών που δολοφονούν τα παιδιά τους

Σύμφωνα με πρόσφατα στατιστικά στοιχεία της αστυνομίας, η γυναικεία παραβατικότητα στη χώρα μας, η οποία βρισκόταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα, παρουσιάζει σημαντική αύξηση. Άξιο επισημάνσεως είναι ότι η συγκεκριμένη αύξηση αφορά και εγκλήματα βιαιότητας, όπως ανθρωποκτονίες, στις οποίες παραδοσιακά οι γυναίκες δεν εμπλέκονταν. Αυτό αποτελεί ένα στοιχείο που οφείλει να αξιολογηθεί ερευνητικά και να μελετηθεί περαιτέρω, σε συνάρτηση με την γενικότερη κοινωνική και οικονομική κρίση.

Η υπόθεση δολοφονίας του νεαρού Κώστα Πολύζου, η οποία εξιχνιάστηκε πριν από λίγες εβδομάδες μπορεί να θεωρηθεί ως μια υπόθεση “ακραίας εγκληματικότητας” δεδομένου ότι το έγκλημα ήταν ειδεχθές,ενώ η ίδια η μητέρα και ο πατριός του νεαρού φέρονται ως οι δράστες του εγκλήματος. Αναμφίβολα, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον η απεικόνιση του ψυχο-εγκληματικού προφίλ της μάνας που φτάνει στο σημείο να δολοφονήσει το ίδιο της το παιδί.

Η έρευνα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο σχετικά με το προφίλ γυναικών που δολοφονούν τα παιδιά τους εντοπίζει ως κύριο κίνητρο της εγκληματικής τους δράσης την προσπάθειά των μητέρων να τα “λυτρώσουν” από έναν πραγματικό ή εικονικό πόνο. Λειτουργούν ως το “χέρι της θείας δίκης”, αναλαμβάνοντας να παίξουν το ρόλο του Θεού, Τον οποίο μάλιστα συχνά επικαλούνται. Ο κύριος σκοπός τους με τη διάπραξη του εγκλήματος είναι να διορθώσουν μια “αδικία της φύσης”, γιατί σύμφωνα με την δική τους κοσμοθεωρία το παιδί που υποφέρει από κάποιο σωματικό πόνο ή αντιμετωπίζει κάποια ψυχολογική διαταραχή ή ψυχιατρική ασθένεια δεν πρέπει να ζει, βάσει της λογικής ότι και το ίδιο υποφέρει, αλλά και αποτελεί “στίγμα” για την οικογένειά του. Στοιχεία που, ωστόσο, απουσιάζουν εντελώς από την παραπάνω υπόθεση. Εδώ φέρεται να έχουμε μια κυνική δολοφονία, με οικονομικές σκοπιμότητες.

Σε έρευνα που είχα πραγματοποιήσει στο παρελθόν στο Τμήμα ΕΜΜΕ του Παν/μίου Αθηνών, στο πλαίσιο της οποίας είχα προβεί σε συσχετισμό της Φόνισσας,της μυθιστορηματικής μορφής του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με πραγματικές γυναικείες ψυχο-εγκληματικές μορφές, είχα εντοπίσει τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές παραδείγματα που έχουν ως κύριο κίνητρο εγκληματικής δράσης τη “λύτρωση από τον πόνο”.

Ενδεικτικά αναφέρω τις ακόλουθες περιπτώσεις: μια 53χρονη βρετανίδα μητέρα συγκλόνισε την κοινή γνώμη όταν δολοφόνησε και τα δύο σωματικά και πνευματικά ανάπηρα παιδιά της. Η μέθοδος τέλεσης του εγκλήματος ειδεχθής: τους έριξε μεγάλη ποσότητα υπνωτικού στο φαγητό τους και αφού αποκοιμήθηκαν τα έπνιξε με το μαξιλάρι. Το αξιοσημείωτο της υπόθεσης είναι ότι η εν λόγω μητέρα προέβη στη διπλή δολοφονία μετά από 23 ολόκληρα χρόνια συνεχούς φροντίδας και αυταπάρνησης. Όπως η ίδια δήλωσε με το τέλος της δικαστικής διαδικασίας που την καταδίκασε σε 3 χρόνια περιορισμό: “Τη νύχτα της 20ης Οκτωβρίου του 1999 είχα φτάσει σε σημείο κατάρρευσης. Πίστευα όλα αυτά τα χρόνια ότι ήμουν δυνατή, αλλά πια είχα καταρρεύσει”.

Στις 2/07/2011 ενημερωθήκαμε από τα μίντια ότι μία 50χρονη γυναίκα, μητέρα συνολικά τεσσάρων παιδιών, στραγγάλισε τον 11χρονο γιο της με μία ζώνη, για να τον προστατεύσει όπως είπε από τον κοινωνικό ρατσισμό, επειδή ήταν αυτιστικός. Στην ομολογία της στο δικαστήριο δήλωσε τα εξής: “Γελούσε τη στιγμή που τον σκότωνα. Τότε κατάλαβα ότι ήταν ευτυχισμένος. Έπρεπε να το κάνω. Στον παράδεισο θα σταματήσει να είναι δακτυλοδεικτούμενος. Τον σκότωσα γιατί φοβόμουν για το ποιος θα τον φρόντιζε”. Η 50χρονη γυναίκα μετά την πράξη της προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της, κόβοντας της φλέβες της. Το δικαστήριο αποφάσισε να την αφήσει ελεύθερη, καθώς έκρινε ότι είναι ψυχικά άρρωστη.

Επίσης, παγκοσμίως καταγράφονται περιπτώσεις γυναικών που σκοτώνουν απολύτως υγιή παιδιά, για να τα “γλιτώσουν”, πάλι όπως οι ίδιες πιστεύουν, από κάποια “ατιμία”. Σύνηθες παράδειγμα αποτελούν οι μητέρες –κυρίως σε κλειστές κοινωνίες- που σκοτώνουν τις ανύπαντρες κόρες τους που περιμένουν παιδί. Στην Ηλεία μία μάνα δηλητηρίασε την μόλις 21 έτους ανύπαντρη έγκυο κόρη της, με τη δικαιολογία: “Έχω δύο ακόμα ανύπαντρα κορίτσια και δεν θα δεχόταν κανείς να τα παντρευτεί, αφού προέρχονται από μία ατιμασμένη οικογένεια. Έπρεπε να ξεπλύνω την ντροπή και ζητώ η κοινωνία και ο Θεός να με συγχωρέσουν”.

Στις 12 Απριλίου του 1997 μία κοπέλα 19 ετών έγινε μητέρα χωρίς τη θέλησή της. Τα συναισθήματα ενοχής, ντροπής και φόβου για την αντίδραση των γονιών της και την κοινωνική κατακραυγή υπερίσχυσαν της μητρικής αγάπης και την οδήγησαν στην παιδοκτονία. Μόνη της έφερε στον κόσμο το παιδί της, το οποίο γέννησε στο μπάνιο του σπιτιού της και αφού έκοψε πρόχειρα μ’ ένα ψαλίδι τον ομφάλιο λώρο πέταξε το νεογέννητο κοριτσάκι της στο φωταγωγό της πολυκατοικίας.

Μία άλλη συγκλονιστική περίπτωση που διαδραματίστηκε στην Αθήνα αφορά μία 42χρονη μάνα δύο παιδιών, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού, από την Τασκένδη. Σκότωσε την μόλις 15 ετών κόρη της, με τη δικαιολογία: “Ήταν ατίθασο παιδί. Όλο προβλήματα προκαλούσε. Δεν με άντεχε και εγώ δεν άντεχα άλλο. Είχε πάρει τον κακό δρόμο. Αργούσε να επιστρέψει τα βράδια σπίτι και εγώ δεν μπορούσα να την τραβήξω από τις παρέες”.

Η μέθοδος που χρησιμοποιείται, κατά κανόνα, σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο πνιγμός ή η δηλητηρίαση. Άξιο επισημάνσεως είναι ότι αυτές οι γυναίκες συχνά έχουν ανώτερο κοινωνικο-οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο. Αυτό που κατ’ ουσίαν συμβαίνει είναι ότι έχουν εσωτερικεύσει στο μέγιστο βαθμό κοινωνικά στερεότυπα άκρως συντηρητικά, όπως π.χ. ότι ένα παιδί με ειδικές ικανότητες ή ένα παιδί εκτός γάμου είναι στίγμα για την οικογένειά του. Η ζωή των γυναικών που προβαίνουν σε τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις καθορίζεται απόλυτα από τον ασφυκτικό κλοιό των “μη” και “πρέπει” που επιβάλλει η κοινωνία. Οπότε, όσο παράδοξο κι φαίνεται, επιλέγουν το θάνατο από μία ζωή “ατιμασμένη”, όπως εκείνες την θεωρούν. Δυστυχώς, ανάλογες υποθέσεις λαμβάνουν χώρα συχνά και το ερώτημα που τίθεται είναι ποια είναι η ευθύνη της κοινωνίας και ο ρόλος της οργανωμένης Πολιτείας στον τομέα της πρόληψης και στο πλαίσιο της αντεγκληματικής πολιτικής που πρέπει να ασκείται από τους εγκληματολόγους.

Ωστόσο, η υπόθεση Πολύζου είναι πολύ διαφορετική. Η φερόμενη ως δράστιδα μητέρα δεν επιδιώκει να απαλλάξει το παιδί της από κάποιο σωματικό ή ψυχικό πόνο, αλλά μέσα από το θάνατό του επιδιώκει να κερδίσει η ίδια τα μεγαλύτερα οικονομικά οφέλη. Το γεγονός αυτό προβληματίζει έντονα και προκαλεί ερωτηματικά για την ψυχοσύνθεση της γυναίκας αυτής που φέρεται να δολοφόνησε το ίδιο της το παιδί για οικονομικούς λόγους.

Επίσης, το παραπάνω έγκλημα, θα έλεγα, ότι δυστυχώς “εγκαινιάζει” μια νέα εποχή στην εγκληματικότητα στη χώρα μας, δεδομένου ότι ενώ η οικογένεια αποτελούσε πάντα τον πυρήνα και το θεμέλιο της ελληνικής κοινωνίας, πλέον βλέπουμε να σπάει αυτός ο συνεκτικό δεσμός και μια μητέρα να διαπράττει ένα στυγερό έγκλημα εις βάρος του παιδιού της. Ένα έγκλημα, μάλιστα, που για χρόνια προσπαθούσε να καλύψει με κάθε τρόπο.

Αναμφίβολα, πρόκειται για μια σοβαρή υπόθεση, την έκβαση της οποίας θα παρακολουθήσουμε.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Ανήλικοι πίσω από τα κάγκελα

“Ανήλικοι πίσω από τα κάγκελα”: ένα θέμα που πάντα με συγκινεί και με προβληματίζει. Είναι το θέμα, με το οποίο ασχολούμαι σήμερα και μπορείτε να διαβάσετε στο

Ανήλικοι πίσω από τα κάγκελα…

Ευχαριστώ θερμά την Ρομίνα Ξύδα για τη “φιλοξενία”, για δεύτερη μέρα. Με μεγάλη χαρά μοιράζομαι τις σκέψεις μου σε ένα χώρο που πλημμυρίζει αγάπη για το παιδί και τον έφηβο.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Άκου τις κραυγές των νέων! Κάτι θέλουν να σου πουν…

Ευχαριστώ πολύ για τη “φιλοξενία” στο babyads.gr τη φίλη μου Ρομίνα Ξύδα, τη δημοσιογράφο που με την πιο μεγάλη ευαισθησία προσεγγίζει όλα τα σοβαρά ζητήματα σχετικά με το παιδί και τον έφηβο.

Το θέμα που πραγματεύομαι στο παρακάτω άρθρο αφορά τον σχολικό εκφοβισμό και το τι τα παιδιά θέλουν να μας πουν…

“Άκου τις κραυγές των νέων! Κάτι θέλουν να σου πουν…”

¨Άκου τις κραυγές των νέων! Κάτι θέλουν να σου πουν…¨

Περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Media Production & Methods of Research: οι νέες προκλήσεις του β’ εξαμήνου

Μετά την πρόκληση του πρώτου εξαμήνου να εμβαθύνουμε με τους φοιτητές του ΒA του Κολλεγίου Επαγγελματικης Δημοσιογραφίας (CPJ Athens/University of Wolverhampton) στο εξαιρετικά ενδιαφέρον αντικείμενο της ψηφιακής δημοσιογραφίας/Digital Journalism και να διερευνήσουμε, σε μεταπτυχιακό επίπεδο, μέσα από το μάθημα “Ethical Journalism. Codes of Conduct”, τον τρόπο με τον οποίο ασκείται πιο αποτελεσματικά η δημοσιογραφία, σήμερα, σε ένα μιντιακό περιβάλλον που αλλάζει ριζικά, καθώς και το πώς ο σύγχρονος δημοσιογράφος αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα δεοντολογίας, ξεκινάμε το δεύτερο εξάμηνο με τον ίδιο κι ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό και βέβαια δημιουργικότητα.

Στο δεύτερο εξάμηνο μια νέα πρόκληση μας περιμένει. Η μεγάλη πρόκληση για τους φοιτητές είναι ότι, στη διάρκεια αυτού του εξαμήνου, θα ετοιμάσουν δύο μεγάλες παραγωγές -τηλεοπτικές, ραδιοφωνικές, multimedia- θα λάβουν πρακτική εξάσκηση και εμπειρία και θα διερευνήσουν ζητήματα τεράστιου ενδιαφέροντος, εφαρμόζοντας συγκεκριμένές μεθόδους έρευνας, και προχωρώντας σε μια εις βάθος ανάλυση.

Για εμένα, ως διδάσκουσα, η πρόκληση είναι ότι καλούμαι να εμβαθύνω σε πιο πρακτικά αντικείμενα, δεδομένου ότι τα μαθήματα που έχω αναλάβει στο δεύτερο εξάμηνο είναι “Media Production” για το BA και “Method of Research” για το MA. Είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό, γιατί πιστεύω ότι θα με οδηγήσουν σε νέα συναρπαστικά μονοπάτια και θα μου διευρύνουν τους γνωστικούς αλλά και διδακτικούς ορίζοντες.

Η διδακτική εμπειρία μου στο Κολλέγιο είναι συναρπαστική και ταυτόχρονα μου προσέφερε πολλά και σπουδαία πράγματα. Κυρίως μου άνοιξε το δρόμο σε νέους τρόπους έρευνας και σκέψης, ενώ είναι μεγάλη η ικανοποίηση να διδάσκεις σε φοιτητές που δουλεύουν σε αξιόλογα και απαιτητικά projects μέσα στη Σχολή και να είσαι συνοδοιπόρος τους σε αυτήν τη δημιουργία.

Πιστεύω ότι είναι πολύ μεγάλη ευκαιρία αυτή που δίνεται στους φοιτητές να αποκομίσουν σημαντική πρακτική εμπειρία που θα τους βοηθήσει να ξεχωρίσουν μελλοντικά και ταυτόχρονα να την συνδυάσουν με στέρεη θεωρητική γνώση. Μπορούν από τώρα να οργανώσουν ένα πολύ καλό project, μέσα από το οποίο θα αποδείξουν τις ικανότητές τους και το επίπεδο της δουλειάς τους. Ένα στοιχείο που μπορεί να τους ανοίξει επαγγελματικές πόρτες στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Το να μάθουν, ως φοιτητές, να εργάζονται με επαγγελματισμό, μεθοδικότητα και να πηγαίνουν την έρευνά τους ένα βήμα παρακάτω, είναι το πιο μεγάλο κέρδος τους. Συνεπώς, αξίζει να αξιοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το χρόνο των σπουδών τους.

Η παραπάνω πρόκληση είναι πολύ μεγάλη για τους φοιτητές και χαίρομαι που είμαι δίπλα τους σε αυτή την προσπάθεια. Επίσης, είναι ένα θετικό μήνυμα, γιατί σε μια εποχή κρίσης, το να αποκτάς εμπειρία που θεμελιώδεται σε γερή γνώση είναι τεράστιο όφελος και ένα πρώτο βήμα για μια καλή επαγγελματική πορεία.

Έτσι λοιπόν, κλείνοντας, θα απευθυνθώ στα νέα παιδιά που επιθυμούν να ασχοληθούν με τον συναρπαστικό κόσμο των μίντια και θα τους πω “it’ s up to you”, είναι στο χέρι σας να ανοίξετε τα φτερά σας και να κυνηγήσετε τα όνειρά σας, με υπευθυνότητα και συνέπεια, με σκληρή δουλειά και -πάντα- με στόχο…

Καλή σας ημέρα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά