Monthly Archives: April 2013

Νέα στήλη: η στήλη της Κρυσταλλίας

Ατελείωτες βραδινές συζητήσεις οδήγησαν εμένα και την Κρυσταλλία σε όμορφα μονοπάτια. Μας έκαναν να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε, να γελάσουμε, να συγκινηθούμε….Νιώσαμε τυχερές που η μία γνώρισε την άλλη, έτσι τυχαία, μέσα από το Facebook που άλλους τους ενώνει και άλλους τους χωρίζει. Εμάς μας έδεσε και μας έδωσε την ευκαιρία να βρούμε κοινά σημεία επαφής που μας άνοιξαν νέους δρόμους στη σκέψη και στα όνειρα…

Η Κρυσταλλία Παπαδημητρίου είναι πρώτα και πάνω από όλα μία υπέροχη μανούλα. Ο γιος της είναι ένα γλυκό “ζαχαρωτό” που όταν τον δεις, θέλεις να το φας…Είναι ο Λουκάς, συμμαθητής της κόρης μου Άννυς, ο οποίος έχει τρελή αδυναμία στη μανούλα του. Επίσης, η Κρυσταλλία είναι μία τρυφερή σύζυγος, φροντίζει τον Λευτέρη της, που είναι το λιμάνι της!! Είναι, όμως, και μία γυναίκα με πολύ έντονη προσωπικότητα. Πολύ δραστήρια, με μία επιτυχημένη καριέρα, αλλά και πολύ καλή μαγείρισσα και “μαστόρισσα”!! Από την άλλη, είναι μία γυναίκα που παρά το δυναμισμό της, έχει πολλές ευαισθησίες, τις οποίες καταφέρνει να εκφράσει μέσα από τα κείμενά της.

Αν και οικονομολόγος, ασχολείται με το γράψιμο. Μέχρι στιγμής, γράφοντας ημερολόγια και δημοσιεύοντας στο Facebook χρονογραφήματα, ενώ από σήμερα εγκαινιάζει τη δική της στήλη στη σελίδα μου, όπου 1 φορά το μήνα ή όποτε και όταν νιώσει (χωρίς πιέσεις και δεσμεύσεις) θα μας γράφει ό,τι αισθάνεται….Θα μοιράζεται μαζί μας σκέψεις, ιδέες, ανησυχίες, προβληματισμούς αλλά και όνειρά της…
Έχοντας να συνδυάσει τον τριπλό της ρόλο: “μητέρα-σύζυγος-εργαζόμενη” και έχοντας την “υποχρέωση” να είναι σε όλα καλή και να τα βγάλει πέρα με την σκληρή καθημερινότητα, η Κρυσταλλία έχει πολλά να μας πει, πολλά να μοιραστεί μαζί σας.

Την ιδέα για την καινούργια στήλη της την “έβαλα” εγώ, γιατί έχοντας ήδη δημοσιεύσει δύο κείμενά της και ένα σχόλιο στη σελίδα μου, στη στήλη μου “Μοιραστείτε μαζί μας τις εμπειρίες σας”, κατάλαβα ότι “το έχει”. Τα κείμενά της δυνατά και πάντα γραμμένα με ευαισθησία και αυτό το ιδιαίτερο πνεύμα που την διακρίνει, άγγιξαν τις ψυχές πάρα πολλών αναγνωστών και πραγματικά τα κείμενά της είχαν “ρεκόρ αναγνωσιμότητας”!! Άρα, της αξίζει αυτή η στήλη και την ευχαριστώ, από καρδιάς, για την τιμή που μου κάνει. Εκτιμώ πολύ το γεγονός ότι με πολύ μεγάλη χαρά δέχτηκε να αφιερώσει χρόνο και ψυχή για να γράφει…

Ας απολαύσουμε το πρώτο κείμενό της που, εμένα προσωπικά, μου άφησε μία πολύ γλυκιά γεύση….
Και η δική μου ευχή είναι να βρούμε όλες και όλοι μας αυτόν τον “ήλιο” που κρύβουμε μέσα μας και για τον οποίο μας μιλάει η Κρυσταλλία.

Το κείμενό της, όπως και τα υπόλοιπα που θα γράψει από εδώ και στο εξής, θα τα βρίσκουμε στη στήλη που εγκαινιάζω σήμερα στη σελίδα μου, με τίτλο “Η στήλη της Κρυσταλλίας”.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Σχολικός εκφοβισμός

Η βία μεταξύ ανήλικων μαθητών είναι ένα φαινόμενο πολύ σοβαρό, το οποίο πλέον απασχολεί πολύ έντονα και την ελληνική κοινωνία, όπως δείχνουν όλα τα διαθέσιμα στοιχεία που προκύπτουν από έγκυρες έρευνες. Ειδικά, στο πλαίσιο μίας κοινωνίας που καλλιεργεί τη βία, αναπαράγοντας και νομιμοποιώντας βίαια πρότυπα συμπεριφοράς, τα παιδιά μας υιοθετούν βίαιες πρακτικές, φτάνοντας σε ακραία σημεία, πολλές φορές.
Το πρόβλημα είναι πολυδιάστατο και ως εκπαιδευτικός, ερευνήτρια, αλλά και μητέρα, θα ήθελα να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου σε όλα τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας! ΜΙΛΗΣΤΕ! Μην αποσιωπάτε περιστατικά βίας, μην «υποβιβάζετε» τη σημασία τους, ανοίξτε τα μάτια και τα αυτιά σας σε αυτά που λένε και κάνουν τα παιδιά μας στο πλαίσιο του σχολικού περιβάλλοντος αλλά και έξω από αυτό. Μία βρισιά, μία άσεμνη χειρονομία, μία σπρωξιά, μπορεί να οδηγήσουν σε ακόμα πιο σοβαρά περιστατικά στο μέλλον. Γι’ αυτό, όλοι μας ας ενδιαφερθούμε και ας λάβουμε μέτρα πρόληψης!! Κατ΄αρχάς, οι εκπαιδευτικοί ας πάψουν να εθελοτυφλούν και ας «σκύψουν» με μεγαλύτερη ευαισθησία στα παιδιά μας. Ας έχουν τα μάτια ανοιχτά και όταν διαπιστώσουν την ύπαρξη ενός προβλήματος, ας το προλάβουν με τους κατάλληλους χειρισμούς, προτού γίνει «μάστιγα». Οι γονείς, εξίσου, φέρουν τεράστια ευθύνη. Οφείλουν να συνεργάζονται αρμονικά με τους εκπαιδευτικούς και όλοι μαζί, σαν μια γροθιά δυνατή, να προλαμβάνουν φαινόμενα βίας.
Ας μπούμε για λίγο όλοι στη θέση ενός παιδιού που υφίσταται τη βία, ας σκεφτούμε πόσο υποφέρει και πόσο το γεγονός αυτό μπορεί να το στιγματίσει και να το «τραυματίσει» για όλη του τη ζωή, ακόμα και μετέπειτα στην ενήλικη ζωή του, όπως άλλωστε μας ενημερώνουν και οι ειδικοί. Αλλά ας μπούμε και στη θέση του παιδιού που ασκεί βία και ας σκεφτούμε ότι μπορεί και η δική του ψυχή να είναι «τραυματισμένη», καθώς και το ίδιο μπορεί να είναι θύμα ενδοοικογενειακής βίας, για παράδειγμα. Τα παιδιά, λοιπόν, μας χρειάζονται!! Αν αποσιωπήσουμε ή αν δεν δώσουμε την κατάλληλη προσοχή και σημασία σε περιστατικά εκφοβισμού –που μπορεί να ξεκινήσουν από μία βρισιά, μία σπρωξιά, και να φτάσουν σε κακοποίηση –σωματική, λεκτική, ψυχολογική-, τότε θα μιλάμε για «μάστιγα». Ήδη και στην ελληνική κοινωνία έχουν καταγραφεί ακραία φαινόμενα βίας όπως του έφηβου από τη Ρόδο που οδηγήθηκε με κατάγματα σε νοσοκομείο, της έφηβης στην Θεσσαλονίκη που κακοποιήθηκε σεξουαλικά από συμμαθητή της, του παιδιού από τον Πύργο που κακοποιήθηκε σεξουαλικά από 3 συμμαθητές του, την αυτοκτονία μιας έφηβης στον Πειραιά λόγω επιμόνου διαδικτυακού εκφοβισμού ή την απόπειρα αυτοκτονίας ενός 17χρονου στην Κρήτη λόγω του εκφοβισμού που βίωνε εξαιτίας της εθνικότητας του.
Ο ψυχολόγος του Συλλόγου «Χαμόγελο του Παιδιού», κ. Στέφανος Αλεβίζος μου παραχώρησε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πολύτιμη συνέντευξη σχετικά με το μείζον ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού και μου έδωσε πολύ σημαντικά στοιχεία για το πώς εξελίσσεται το φαινόμενο στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Αναφέρθηκε στην ένταση του φαινομένου και σε καταγεγραμμένα περιστατικά σχολικής βίας. Υπογράμμισε την τεράστια σημασία της πρόληψης και της αρμονικής συνεργασίας μεταξύ γονέων και εκπαιδευτικών. Ταυτόχρονα έδωσε πολύτιμες συμβουλές σε γονείς και εκπαιδευτικούς για το πώς και πού να απευθυνθούν όταν αντιληφθούν ότι ένα παιδί υφίσταται βία ή ασκεί βία.
Διαβάστε με προσοχή τη συνέντευξη (πρόκειται για την 21η συνέντευξη που δημοσιεύεται στη σελίδα στο πεδίο των συνεντεύξεων)και παρακαλώ ενημερωθείτε για το σοβαρό πρόβλημα του σχολικού εκφοβισμού και επικοινωνήστε με τους ειδικούς έγκαιρα και άμεσα προτού θρηνήσουμε νέα θύματα!! Μην επαναπαύεστε το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό. Εγώ προσωπικά μέσα από τη σελίδα μου ανοίγω «δίαυλο επικοινωνίας» και καλώ όλους τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους μαθητές, να μιλήσουν και όλοι μαζί, πάντα με τη βοήθεια των ειδικών, να βάλουμε ένα τέλος στη βία!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ευχαριστώ, γιατρέ μου….

Σε λιγότερο από ένα μήνα, συγκεκριμένα στις 2 Μαΐου, θα γιορτάσουμε τα πρώτα γενέθλια του δεύτερου αγγελουδιού μου. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη και περιμένω με ανυπομονησία να σβήσουν και τα δύο παιδάκια μου το ένα κεράκι που θα έχει η τούρτα του μικρού! Σκέφτομαι το παρτάκι που θα του οργανώσω, τα στολίδια, τα δώρα….ταυτόχρονα όμως σκέφτομαι και όλα όσα πέρασα για να έρθει στη ζωή αυτό το πλασματάκι. Όπως, πάρα πολλές γυναίκες, είχα κι εγώ μία πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη που μάλιστα είχε χαρακτηριστεί από το γιατρό μου «υψηλού κινδύνου» τόσο για τη ζωή του παιδιού, όσο και για τη ζωή της μαμάς. Με αυτήν τη δεύτερη εγκυμοσύνη, πραγματικά δεν «πήρα ανάσα», δεν πρόλαβα να απολαύσω τις στιγμές, ήταν η κάθε μέρα, η κάθε εβδομάδα, ο κάθε μήνας ένας διαρκής αγώνας, μία διαρκής αγωνία. Από τον πρώτο κιόλας υπέρηχο ξεκίνησε το άγχος και συνεχίστηκε μέχρι την τελευταία μέρα. Κυρίως, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τις ασταμάτητες αιμορραγίες που έκαναν την καρδιά να χτυπάει σαν τρελή από φόβο….
Γι’ αυτό, πλησιάζοντας οι ημέρες για να γιορτάσουμε τα γενέθλια του γιου μου, σκέφτηκα ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που έχω ηθικό χρέος να ευχαριστήσω και δημόσια. Είναι ο γιατρός μου. Που στάθηκε δίπλα μου, πρώτα απ’ όλα ως άνθρωπος και ύστερα ως επιστήμονας. Που με στήριζε κάθε στιγμή. Και που με άφησε να καταλάβω τόσα όσα χρειαζόταν για την επικινδυνότητα της εγκυμοσύνης μου. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι έπαθα χίλια δυο: αποκολλήσεις, βαριάς μορφής γαστρεντερίτιδα που με οδήγησε στο νοσοκομείο, ιώσεις τη μία μετά την άλλη, ιγμορίτιδα….και το μωρό να έχει «βολευτεί» στη θέση της πρώτης καισαρικής τομής, με κίνδυνο να επέλθει ρήξη μήτρας….ήταν λες και είχε ανοίξει ο «ασκός του Αιόλου» και συνέβαινε η μια αναποδιά πάνω στην άλλη. Λες και έπρεπε να ζήσω όλες αυτές τις περιπέτειες, για να αισθανθώ την έννοια της μητρότητας, για να νιώσω στο σώμα και την καρδιά το θαύμα που ζούσα….!
Όταν τα πράγματα είχαν φτάσει σε ένα σημείο που δεν άντεξα και λύγισα συναισθηματικά, ο γιατρός μου με καθησύχασε, με αυτά τα λόγια που κράτησα χαραγμένα μέσα στην καρδιά «τώρα θα ηρεμήσεις και θα αφήσεις εμένα να φροντίσω εσένα και το μωρό. Ευθύνη μου είναι να γεννηθεί ένα υγιές μωρό και να είναι καλά κι η μανούλα του. Εσύ αυτήν τη στιγμή δεν μπορείς να κάνεις κάτι, γι’ αυτό ηρέμησε και σκέψου θετικά».
Έτσι, λοιπόν, αφέθηκα….έκανα το σταυρό μου και πίστεψα στο όνειρό μου….
Όταν πια φτάσαμε στο τέλος, μου φαινόταν σχεδόν απίστευτο… Μία υπέροχη ανοιξιάτικη, ηλιόλουστη ημέρα, 2 του Μάη, ήρθε στον κόσμο το πλάσμα μου, το δεύτερο παιδάκι μου!
Και πάλι, λίγο πριν μπω στο χειρουργείο για την καισαρική, στην οποία επιβαλλόταν να υποβληθώ, έπαθα «κρίση πανικού» και είπα σαν μικρό παιδί στον άντρα μου «δεν θέλω να γεννήσω. Πάρε τη μαμά μου τηλέφωνο». Άρχισε η καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή, οι σφυγμοί ανέβηκαν κατακόρυφα και, παρά τις προτροπές της μαίας να ηρεμήσω γιατί προκαλούσα στρες και στο μωρό, ένιωθα ότι θα «εκραγώ»! Και τότε, ήρθε ο γιατρός μου. Δεν χρειάστηκε να πει κάτι, απλώς μου χαμογέλασε και αμέσως αισθάνθηκα ασφάλεια. Ένιωσα ότι δεν υπάρχει πια λόγος να φοβάμαι, ότι όλα θα πάνε καλά και με χαμόγελο αποχαιρέτησα τον Δημήτρη για να μπω στο χειρουργείο. Μόλις ακούστηκε το πρώτο κλάμα του μωρού, ο γιατρός μέσα από το χειρουργείο, έκανε κάτι που είχε ξανακάνει μόνο σε άλλη μία περίπτωση. Πήρε από το κινητό του τη μητέρα μου τηλέφωνο που ήταν σπίτι με την κόρη μου, ώστε εκείνη να ακούσει το κλάμα του μωρού, μαζί μου…. Ήξερε το τι είχε περάσει η μάνα μου, τη μεγάλη αγωνία της, γιατί τυγχάνει να είναι και η ίδια γιατρός, οπότε είχε επίγνωση των κινδύνων της εγκυμοσύνης μου. Γι’ αυτό ήθελε να την ηρεμήσει και να της πει ότι όλα πήγαν καλά και τόσο ο εγγονός της όσο και η κόρη της ήταν αγκαλιά και ευτυχισμένοι!! Ήταν μία πολύ συγκινητική στιγμή, την οποία δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου!!
Τέλος, ο γιατρός μου έδωσε πολύτιμες συμβουλές για το πώς θα «χειριστώ» και τα δύο παιδιά, ώστε να μην προκληθούν ζήλιες αλλά και πώς θα προσέξω και θα φροντίσω τον εαυτό μου, ώστε να μην «χάσω» την Αγγελική, γιατί δυστυχώς μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, οι μητέρες συχνά «χάνουν» τον εαυτό τους και ξυπνάνε ένα πρωί για να αντικρίσουν ένα πρόσωπο που δεν αναγνωρίζουν πια και που μισούν! Αυτό, όμως, ας είναι το θέμα ενός μελλοντικού κειμένου….
Επειδή, λοιπόν, συχνά ξεχνάμε να ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους που πραγματικά δίνουν την ψυχή τους σε αυτό που κάνουν και που λειτουργούν ως άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή και το συνάνθρωπο θεώρησα ότι στα πρώτα γενέθλια του γιού μου, οφείλω κι εγώ ένα «δώρο» στον άνθρωπο που τον έφερε στη ζωή….! Στον άνθρωπο που, την ημέρα του τοκετού, προστάτευσε και το παιδί και τη μαμά και τους έδωσε την ευκαιρία να χαμογελάσουν πλατιά….
Σαφώς, η φύση παίζει κι εκείνη το δικό της ρόλο σε κάθε εγκυμοσύνη. Ωστόσο, όσο καθοριστικός μπορεί να είναι ο ρόλος της, το βλέμμα, το χαμόγελο, το άπλωμα του χεριού και το άγγιγμα της καρδιάς σε συνδυασμό με μία άρτια επιστημοσύνη, είναι –κατά τη δική μου γνώμη- ό,τι πιο σπουδαίο μπορεί να ζητήσει μία γυναίκα που κυοφορεί στα σπλάχνα της τη ζωή…..!
Κλείνοντας, εύχομαι σε όλες τις γυναίκες που κυοφορούν τη ζωή να είναι δυνατές, να πιστεύουν στο όνειρο και, ασφαλώς, να επιλέγουν ένα γιατρό που τους ταιριάζει και που πρωτίστως τις κάνει να αισθάνονται ασφαλείς, γιατί η σχέση με το γιατρό τους είναι πολύ ιδιαίτερη και οι αμφισβητήσεις, οι καχυποψίες, η αμηχανία, μπορεί να προκαλέσουν στη γυναίκα άγχη που θα καταστρέψουν την ομορφιά της στιγμής.
Δεν χρειάζονται άλλα λόγια….Ευχαριστώ, γιατρέ μου, που ήσουν πάντα δίπλα μου και που έφερες στη ζωή την κόρη μου και το γιο μου, ό,τι πιο πολύτιμο έχω…..!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Το “γλωσσάρι” των εφήβων μας

Λατρεύω τη ζωηρή φαντασία που διακρίνει τη νεότητα και πρωτίστως την εφηβεία!! Λατρεύω το “παιχνίδι” με τις λέξεις που όλοι μας, ως έφηβοι, κάναμε! Μέχρι σήμερα αναπολώ την δική μας νεανική αργκό, της δεκαετίας του 90 δηλαδή, όπου σαφώς είχε μεγάλη άνθιση, κυρίως μέσω Λαζόπουλου και της τεράστιας τηλεοπτικής του επιτυχίας “Δέκα Μικροί Μήτσοι”, από όπου “γεννήθηκαν” πολλές νέες λέξεις και φράσεις που η τότε νεολαία (η δική μου γενιά, δηλαδή!!) χρησιμοποίησε κατά κόρον!! Μμμ…θα είχε ενδιαφέρον, σε ένα μελλοντικό κείμενο, να κάνω τη σύγκριση του χθες με το σήμερα, σε επίπεδο γλωσσοπλασίας, ομοιότητες και διαφορές!!
Στο σημερινό κείμενο θα παραθέσω ένα γλωσσάρι που περιλαμβάνει μερικές μόνο από τις λέξεις και τις φράσεις που χρησιμοποιούν οι έφηβοι αυτής της εποχής, της “εποχής της κρίσης”, όπως συνηθίζουμε να λέμε…..
“Πηγή” άντλησης του υλικού μου ήταν οι αγαπημένοι μου μαθητές, τα “μαθητούδια” μου, όπως χαϊδευτικά τους αποκαλώ, οι οποίοι πάντα με προθυμία και αγάπη με βοηθούν στις έρευνες που αφορούν θέματα της νεολαίας. Μέσα από αυτό το γλωσσάρι, αποκαλύπτεται η γλωσσοπλασία των νέων, προκειμένου να περιγράψουν καταστάσεις, πρόσωπα, ιδέες που τους αφορούν άμεσα ή έμμεσα. Δυστυχώς, όπως συμβαίνει σε όλες τις εποχές και τις κοινωνίες, η αργκό για τις ναρκωτικές ουσίες είναι “πλούσια”. Στην παρούσα φάση, όμως, θα επικεντρωθώ στην “ομορφιά” των λέξεων, μέσω των οποίων ο νέος εκφράζει βαθύτερα συναισθήματα, εικόνες και ιδέες.
Να ζητήσω, ασφαλώς, προκαταβολικά “συγγνώμη” από τους πιο συντηρητικούς που ενδεχομένως σοκαριστούν με τις βρισιές, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις ακόμα και μέσα από τις “χυδαίες” λέξεις (καμία λέξη δεν είναι “χυδαία”, κατά την άποψή μου), εκφράζονται βαθύτερες σκέψεις και αποτυπώνεται η πραγματικότητα, όπως την βιώνουν οι νέοι μας, πρόκειται για αυτό το “μαγικό” παιχνίδι των λέξεων, όπως εξ’ αρχής τόνισα!!
Και θα κλείσω με μία μικρή, αστεία ιστορία. Ως έφηβη, αλλά και αργότερα ως ενήλικη, θα έλεγα ότι ήμουν πάντα “καθώς πρέπει”, σπάνια στη ζωή μου, είχα χρησιμοποιήσει μία…”κακιά” λέξη (!!). Όταν, λοιπόν, κλήθηκα να κάνω το διδακτορικό μου, με θέμα “η γλώσσα της φυλακής”, ένιωσα αρχικά τόσο μεγάλη ντροπή που έπρεπε να χρησιμοποιώ καθημερινά βρισιές, να διαβάζω βρισιές, να γράφω βρισιές, να παρουσιάζω βρισιές στην Επιτροπή των Καθηγητών, ενώ το πρώτο βιβλίο που εκλήθη να αγοράσω, ως βιβλιογραφία, ήταν “Ο Κουραδοκόφτης” του Ηλία Πετρόπουλου, με την αντίστοιχη φωτογραφία στο εξώφυλλο (το οποίο ντρεπόμουν να ζητήσω!!). Πραγματοποιώντας, όμως, τη συγκεκριμένη μελέτη, αποκόμισα τόση μεγάλη ικανοποίηση, θεώρησα ότι το θέμα έχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, που συνειδητοποίησα ότι δεν πρέπει να κρύβουμε τα δικά μας άγχη και τις δικές μας φοβίες πίσω από μία υποτίθεται “καθώς πρέπει” γλώσσα (!!). Και για να είμαι ειλικρινής, μετά από λίγους μήνες έρευνας στις φυλακές, άρχισα κι εγώ να χρησιμοποιώ τη “φυλακίστικη διάλεκτο”, σοκάροντας τους φίλους μου….!! Χα, χα!!
Κι εδώ θα θυμηθώ έναν αγαπημένο μου Καθηγητή που μου δίδασκε αρχαία, ο οποίος πάντα μας έδινε παραδείγματα που περιείχαν βρισιές. Όχι, τυχαία!! Ήταν τα μοναδικά παραδείγματα που μας αποτυπώνονταν και που θυμόμαστε μέχρι σήμερα!!
Ας απολαύσουμε, λοιπόν, το παρακάτω γλωσσάρι, ας αφήσουμε τη φαντασία μας να “ταξιδέψει” και ας ζητήσω από τα “εφηβάκια” μας να μου στείλουν ό,τι άλλο θέλουν σχετικά με το θέμα της αργκό, στο προσωπικό μου mail: kardaraa@gmail.com

Αβαβά = ότιδήποτε είναι ψεύτικο και όχι γνήσιο, ούτε αληθινό
Άλογο = η εντυπωσιακή γυναίκα
Άνοιξε ο κώλος μου = άλλαξε η τύχη μου
Αράζω την πέτσα μου= χαλαρώνω
Άραξε την πετσα σου! = χαλαρωσε!
Άραξε το πτώμα σου! = χαλάρωσε!
Αραχνομούνα = η γυναίκα που δεν έχει ακόμα σεξουαλικές σχέσεις
Αρχίδι = ο απατεώνας
Βράζω = κλέβω και πωλώ τα κλοπιμαία
Βράσιμο = η κλοπή και μεταπώληση αντικειμένων
Βυζοθήκη = το σουτιέν
Γαμίκος = ο γυναικάς
Γίνομαι κώλος = γίνομαι χάλια
Γκε-γκε; = το κατάλαβες;
Δεν μου σκάει = δεν μου έρχεται στο μυαλό
Έγινα = βρήκα μπάφο και “μαστούρωσα”
Ζάχαρη = όλα είναι πολύ καλά
Θέλω να γίνω = θέλω να “μαστουρώσω”
Καβλαντίζω = φλερτάρω
Καθαρίζω = λύνω τις διαφορές
Καμία επαφή = καμία σχέση με την πραγματικότητα
Καραμέλα = επανάληψη συγκεκριμένων λέξεων
Κάνε λάσπη! = φύγε!
Κάνω μπαμ = ξεχωρίζω
Κατούρα και λίγο! = ηρέμησε!
Καύσιμο = το χρήμα
Κοζάρω = κοιτάζω επίμονα
Κόλλησε μαγκιά = το “παίζει” πολύ μάγκας
Κουδουνίστρα (ή το “γνωστό”: λούγκρα και λουμπίνα) = ο ομόφυλος
Κουραδοκόφτης = το στρίγκ (το βιβλίο του Ηλ. Πετρόπουλο φέρει τον τίτλο “Ο Κουραδοκόφτης”)
Λος = τρελός (με αποκοπή του “τρε”)
Λος το και βου = βούλωσέ το
Ζα = πρέζα (με αποκοπή του “πρε”)
Μαγκώνω = “κολλάω”, “σκαλώνω”, χάνω τα λόγια μου
Αυτός είναι μάγκο = είναι “κολλημένος”, “σκαλωμένος”
Μαδάω = κλεβω
Μάστα = μάλιστα
Παλτό = ο αποτυχημένος
Πόζερος/ποζέρι = αυτός που θέλει να “δείχνεται”
Ρέκλα = αραλίκι
Ρούχλα = πρέζα
Σαβούρα ή σαύρα ή σφουγαρίστρα ή πατσαβούρα = πολύ άσχημη
Σαλούφα = η υπέρβαρη γυναίκα
Σήκω την πέτσα σου!! = σήκω από εκεί που κάθεσαι και άδειασέ μας τη γωνιά
Τάσος = το τασάκι
Τραμπουκίζω = επιδιώκω και μπλέκομαι σε καυγά
Τσιλάρω = χαλαρώνω
Τσίλαρε και λίγο! = χαλάρωσε και λίγο
Φόκος = αναπτήρας
Χου/χουίτης/χου-ξεχού
= αυτός που “μαρτυριέται”, “καρφώνεται” στους άλλους, δεν μπορεί να “κρυφτεί”
Χρέωμα = κατηγορώ κάποιον για κάτι, τον “χρεώνω” με μία κατηγορία
Ψειρίζω/ψείρισμα = κλέβω/κλοπή
GV = λεσβίες, ομόφυλες γυναίκες

2 Comments

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η Αννίτα Πάνια σε άλλο “ρόλο”

Μου φαινόταν απολύτως αδιανόητο να παρακολουθήσω εκπομπή της Αννίτας Πάνια, παραπάνω από 5 λεπτά. Η εικόνα των εκπομπών που τα τελευταία χρόνια παρουσίαζε στον τηλεοπτικό σταθμό Αlter, θα έλεγα –επιεικώς- ότι ήταν μία εικόνα «θολή» και μίζερη. Γι’ αυτό δεν παρακολουθούσα τις εκπομπές ούτε καν για να γελάσω με τους «μικρούς ήρωες» της, όπως δυστυχώς πολύς κόσμος έκανε. Ως μαθήτρια μόνο παρακολουθούσα –δεν το κρύβω- τα παντρολογήματα που έκανε –τα προξενιά της- και μετά τα διακωμωδούσαμε με τους συμμαθητές μου.
Είχα παρακολουθήσει όμως και έχω μάλιστα χρησιμοποιήσει ως υλικό για το διδακτορικό μου (το οποίο αφορά τη «γλώσσα της φυλακής») τη συνέντευξη που είχε πραγματοποιήσει η Πάνια το 2007 με τον διαβόητο Κώστα Πάσσαρη. Και σήμερα παρακολούθησα τη συνέντευξη που της παραχώρησε η δημοσιογράφος-παρουσιάστρια Νανά Καραγιάννη, η οποία παλεύει με τη νόσο της ψυχογενούς ανορεξίας.
Παρακολούθησα με μεγάλο ενδιαφέρον τη συνέντευξη και πραγματικά βγάζω το καπέλο στην Αννίτα. Κρίνω τη συνέντευξη πολύ «δυνατή», γιατί πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση ένας παρουσιαστής τολμά να μιλήσει με τόση ειλικρίνεια. Τολμά να παραδεχτεί ότι έχει καλέσει τη συγκεκριμένη κοπέλα για λόγους τηλεθέασης και ότι εάν δεν αντιμετώπιζε αυτήν τη νόσο, δεν θα την προσκαλούσε. Επίσης, χαρακτήρισε «σοκαριστικό» το θέαμα της Νανάς Καραγιάννη (όλοι οι δημοσιογράφοι που θα της έπαιρναν συνέντευξη θα της έλεγαν «ότι είναι καλά, ότι έχει κάνει μεγάλη πρόοδο, ότι έχει πάρει βάρος» ενώ η εικόνα μιλούσε από μόνη της) και της τόνισε ότι δεν έχει κάνει την πρόοδο που έπρεπε να έχει κάνει.
«Φλερτάρεις με το θάνατο» της είπε χαρακτηριστικά και «αυτό έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τους ‘διαδικτυακούς σου φίλους’ και όλους όσους σε ακολουθούν από οίκτο και όχι από αγάπη. Δεν μπορείς να αγαπάς κάποιον που δεν γνωρίζεις», ενώ μεταξύ άλλων υπογράμμισε ότι πολλές φορές όλοι μας χρησιμοποιούμε το πρόβλημά μας –μικρό ή μεγάλο- ως «άλλοθι» για να κερδίσουμε την αγάπη και την προσοχή των γύρω μας, επειδή δεν έχουμε αυτοπεποίθηση και επειδή δεν αγαπάμε ουσιαστικά τον εαυτό μας.
Η Αννίτα, σε αυτή την περίπτωση, «έδωσε ένα μάθημα δημοσιογραφίας», κατά την άποψή μου. Γιατί είπε τη «γυμνή αλήθεια». Χωρίς να χρησιμοποιήσει τους παραμορφωτικούς καθρέπτες που ωραιοποιούν καταστάσεις, εξιδανικεύουν πρόσωπα και πράγματα και δημιουργούν μία διαστρεβλωμένη άποψη της πραγματικότητας, όπως συνήθως κάνουν οι άνθρωποι των media, με ελάχιστες –φωτεινές- εξαιρέσεις. Γιατί είπε αυτό που κάθε δημοσιογράφος θα ήθελε να της πει, αλλά δεν θα τολμούσε ποτέ. Πρωτίστως, όμως κρίνω πολύ καλή τη συνέντευξη για δυο σημαντικούς λόγους: πρώτον, γιατί δεν «ηρωοποίησε» στα μάτια κυρίως των νεαρών κοριτσιών ένα «λανθασμένο» πρότυπο ζωής, όπως πιθανότατα θα κάναμε όλοι όσοι θα επιδιώκαμε μία συνέντευξη με τη Νανά. Απευθύνθηκε στη Νανά με τους χαρακτηρισμούς «άσχημη» και «σκελετούλα» όχι για να μειώσει το κορίτσι (αυτό ήταν εμφανές) αλλά για να περάσει το μήνυμα ότι «η αντιγραφή ή μίμηση ή ακόμα και ο θαυμασμός ενός τέτοιου μοντέλου ζωής όχι μόνο είναι επικίνδυνος, αλλά ταυτόχρονα θανατηφόρος».
Δεύτερον, γιατί με τον σκληρό τρόπο με τον οποίο φαινομενικά μίλησε στη Νανά, περισσότερο την αφύπνισε και την έφερε μπροστά σε έναν αληθινό καθρέπτη, παρά την αποπροσανατόλισε και της δημιούργησε ψευδαισθήσεις που θα μπορούσαν να την «βυθίσουν» ακόμα περισσότερο.
Οπότε, από την δική μου πλευρά θα δώσω «μπράβο» στην Αννίτα και αυτό που θα της προτείνω, μέσα από το κείμενό μου, είναι αυτό που και η ίδια (έμμεσα) ευχήθηκε στον εαυτό της, «να αξιοποιήσει την ευστροφία της και την ετοιμότητά της σε άλλους ρόλους πολύ πιο ουσιαστικούς για την καριέρα της». Έχει φτάσει πια σε μία ηλικία που πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό.
Η δική μου πρόταση θα ήταν να της εμπιστευτεί το κανάλι μία εκπομπή μόνο με ανατρεπτικές και «δυνατές» συνεντεύξεις, με συνεντεύξεις όπου θα λέγονται πράγματα που δεν έχουμε συνηθίσει, θα ακούγονται αλήθειες, έστω και με τρόπο ωμό και θα παρουσιάζονται όχι μόνο τα «συνηθισμένα» και «ίδια» πρόσωπα για να «χαριεντιστούν» με τους φίλους τους δημοσιογράφους. Για παράδειγμα, πολύ θα μου άρεσε στη θέση της Νανάς, να ήταν προσκεκλημένος ένας επιφανής πολιτικός –κυρίως της νέας γενιάς- και να του τα έλεγε «έξω από τα δόντια». Ή να προχωρούσε σε πολύ ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις μέσα από τις φυλακές ή ακόμα με αφανείς ήρωες της καθημερινότητας.
Επειδή ακριβώς η Πάνια έχει το τσαμπουκά να «τα χώσει» αλλά και να οδηγήσει κάπου τη συζήτηση. Οπότε, ενδεχομένως βλέπαμε και ακούγαμε κάτι διαφορετικό και ανατρεπτικό –αλλά και αληθινό- μέσα από τις συνεντεύξεις. Για να συμβεί όμως αυτό, σαφώς και η ίδια πρέπει να το κυνηγήσει και να πάψει πια να υποτιμά τον εαυτό της και τον τηλεθεατή!!!
Και μία τελευταία «συμβουλή»: αυτό που προσωπικά εμένα με «χάλασε» στην εν λόγω συνέντευξη ήταν ότι πολλές φορές έκανε μονόλογο, αντί για διάλογο, ενώ στην αντίθετη περίπτωση θα μπορούσε να είχε οδηγηθεί σε μία πολύ πιο ενδιαφέρουσα και δημιουργική συζήτηση.
Όσο για την Νανά Καραγιάννη, είναι ένα γλυκύτατο πλάσμα, με ευαισθησίες και πολύ όμορφη όπως είδαμε και στις παλιές της φωτογραφίες. Οπότε, εάν πιστέψει στη δύναμη του μυαλού και της ψυχής της, θα νικήσει τη νόσο και τότε θα μπορέσει και να αποτελέσει πρότυπο για νέα κορίτσια που παλεύουν με την ίδια ασθένεια και να κερδίσει τη χαμένη της αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, επιστρέφοντας στο χώρο των media με την αληθινή αξία της και όχι για ένα προσωρινό διάστημα μέσω της αρρώστιας της.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Πώς τα βγάζεις πέρα φιλενάδα;

Η αγαπημένη μου φίλη, στην οποία πριν από λίγο καιρό αφιέρωσα το κείμενο με τίτλο “Κρυσταλλάκι”, μου έστειλε χθες μεσημέρι, ένα δικό της κείμενο που πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει όλες τις εργαζόμενες μητέρες. Διαβάστε το, λοιπόν, μανούλες και σίγουρα θα βρείτε σε αυτό πολλά “κομμάτια” του εαυτού σας και πολλές στιγμές της καθημερινότητάς σας. Στο κείμενό της, η Κρυσταλλία, μοιράζεται μαζί μας όλες εκείνες τις στιγμές που μία εργαζόμενη μητέρα με τόσες υποχρεώσεις και ευθύνες στο κεφάλι της και τα πάντα να πρέπει να “περάσουν από το χέρι της” νιώθει ότι δεν θα αντέξει και θα καταρρεύσει και όμως πάντα βρίσκει εκείνη τη “μαγική” δύναμη να τα καταφέρει: να κρατήσει καθαρό το σπίτι, να μαγειρέψει, να παίξει με το παιδί της. Μήπως, σας θυμίζει κάτι αυτό το συναίσθημα και αυτή η πραγματικότητα;;;;

Γράφει η Κρυσταλλία Παπαδημητρίου

Νομίζω τον τελευταίο καιρό, κάθε πρωί είναι copy paste: Σηκώνομαι πρώτη, και την ώρα που ανάβω ένα μικρό φως στη μισοσκότεινη κουζίνα κι αρχίζω να ετοιμάζω ταπεράκια και να βράζω μακαρόνια και να μαζεύω το βραδυνό πλυντήριο πιάτων, λέω από μέσα μου «μουλάρι σήκω ντύσου γιατί εδώ σε περιμένουνε πολλά» και γελάω με το alter ego μου, τη Μαίρη Παναγιωταρά. Κι έπειτα η μέρα ξεκινά – να ετοιμάσω το μικρό για το σχολείο, να ετοιμαστώ στα γρήγορα, να φτάσουμε στο σχολείο κάνοντας ξόρκια στην κίνηση, και μετά κάθοδος στο νότο μπας και φτάσω σε αποδεκτή ώρα στη δουλειά. Το απόγευμα ανάποδη διαδρομή, με τα τακούνια να με σκοτώνουν, διχασμένη ανάμεσα στην ανάγκη για ένα τσάι στον καναπέ, την ψυχή μου που λαχταράει μόνο το μικρό μου και το αμείλικτο νοικοκυριό. Κάθε μέρα, μια μικρή προσπάθεια για λίγες στιγμές «ειδικές» για να διώξω μακριά το μουλάρι έστω και για λίγο – εντάξει, τα καταφέραμε και σήμερα, φιλενάδα.
Πώς τα βγάζεις πέρα φιλενάδα; Ρωτάω πού και πού τον εαυτό μου. Κι αυτός μου κάνει την έκπληξη. Μου απαντάει. Μου αποκαλύπτει όσα ξέρω κατά βάθος, αλλά η μέρα δεν με αφήνει πάντα να συνειδητοποιήσω.
Και πρώτον, φιλενάδα, είσαι πολύ δυνατή. Το ξεχνάς, δεν το νιώθεις, νομίζεις σήμερα δεν θα βγει η μέρα χωρίς μπαμ, αλλά κατά βάθος το ξέρεις, μέσα στο dna σου κουβαλάς μια δύναμη που την έχουμε όλες μέσα μας. Έπεσες στη μαρμίτα όταν αγάπησες, όταν παντρεύτηκες και –δόση μοιραία- όταν γέννησες. Μπορεί να νιώσεις μια «μικρή αδυναμία», αλλά βαφτίστηκες τόσες φορές στη μαρμίτα που η δύναμη θα είναι πάντα εκεί, μικρή φλόγα ασίγαστη. Γιατί ότι κάνεις, είναι για δυο ανθρώπους που λατρεύεις και χαλάλι. Αχ, άντρες της ζωής μου, μαγικό μου φίλτρο!
Και δεύτερον, έχεις το μαγικό σου κύκλο, τις γυναίκες της ζωής σου. Τη μάνα σου, που θα σε θαυμάζει από τη μια και θα σου δίνει περιθώριο να ξαναγίνεις παιδάκι στην αγκαλιά της, μια τζούρα μαμαδίστικης μυρωδιάς και ξαναπαίρνουν μπρος οι μηχανές. Τη συνάδελφο που θα έρθει πρωί πρωί να σου πει τα κατορθώματα του (συνομηλίκου με το δικό σου) γιου της και να καμαρώσετε ή να γελάσετε μαζί – συνοδοιπόρος στα γλυκόπικρα. Τη φιλενάδα σου που είναι ασταμάτητη, αεικίνητη, αλλιώτικη και σε τραβάει αλλού, στο άλλο παράθυρο. Την αδερφή σου που είναι ίδια και διαφορετική μαζί και ψυχαναλύεσαι μέσα από αυτήν. Την κοπέλα που σου κρατάει το παιδί και τη βρίσκεις γονατιστή να παίζει τρενάκια, για να μην έχεις τύψεις που τελευταία αργείς να γυρίσεις από το γραφείο. Αχ, γυναίκες της ζωής μου, πόσο σας αγαπώ και σας ευχαριστώ!
Και τρίτον, είσαι έμπειρη πια. Έχεις τις ρουτίνες σου, τις κινήσεις σου που ξέρεις πως είναι οι πιο αποτελεσματικές – χρονομετρημένα πλένεις το μπάνιο με παιδικό αφρόλουτρο (χωρίς αναθυμιάσεις!) όσο ο μικρός πλατσουρίζει στη μπανιέρα, και το πλυντήριο πιάτων γεμίζει στο χρόνο που ο βραστήρας ζεσταίνει νερό για τα μακαρόνια. Το νοικοκυριό το βλέπεις σαν sudoku που έχεις μάθει όλα τα κόλπα του. Ε, κι αν δεν το λύνεις όλο κάθε μέρα, πάντως το προχωράς αρκετά. Μπράβο βρε κοριτσάκι, το’ χεις.
Και τέταρτον, υπάρχουν και χειρότερα. Μην παραπονιόμαστε κιόλας που έχουμε δουλειά ή μαγείρεμα. Υπάρχουν και μανάδες που θα παρακάλαγαν. Ε, άντε που γκρινιάζεις κιόλας, φιλενάδα.
Κατά βάθος είσαι τυχερή και το ξέρεις. Τυχερή και κουρασμένη. Πτώμα όμως! Αλλά τυχερή. Είναι ένα δίπολο που δεν θα ξεχωρίσει ποτέ μέσα σου. Θα λες «κουράστηκα» κι αμέσως θα σκέφτεσαι «χαλάλι όμως». Θα σκέφτεσαι «πόσο τυχερή είμαι» και θα νοσταλγείς το κρεβάτι σου.
Αύριο θα ψάξεις να δεις τι είναι καλύτερο, υποφαές ή πολυβιταμίνη; Ή μήπως κάτι ήξερε η μάνα σου με το μουρουνέλαιο; Λες να το πάμε παραδοσιακά; Μουρουνέλαιο και μια γερή δόση φιλιά. Άντε τώρα, πήγαινε για ύπνο, κι αύριο είναι μια άλλη μέρα.

Leave a comment

Filed under Μοιραστείτε μαζί μας τις εμπειρίες σας, Uncategorized