Monthly Archives: March 2016

Το πιο σκληρό πρόσωπο της τρομοκρατίας

Το “πρόσωπο” της τρομοκρατίας, σαφώς, και έχει αλλάξει. Στο πλαίσιο ενός κόσμου που επίσης υφίσταται καταλυτικές αλλαγές στις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές δομές του, η τρομοκρατία λαμβάνει το πιο σκληρό πρόσωπό της. Τα χτυπήματα είναι όσο πιο “θεαματικά” γίνεται, με στόχο έναν πολύ μεγάλο αριθμό αθώων θυμάτων και βασική επιδίωξη την τρομοκράτηση μεγάλων τμημάτων πληθυσμού.

Το πολλαπλό τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015 και το προχθεσινό τρομοκρατικό χτύπημα στην “καρδιά” της Ευρώπης -στο αεροδρόμιο και το μετρό των Βρυξελλών- λίγες μόνο ημέρες μετά τη σύλληψη του Σαλάχ Αμπτεσλάμ σε προάστιο των Βρυξελλών, επιβεβαιώνουν την σκληρή πραγματικότητα με τον πιο ωμό τρόπο.

Το τρομοκρατικό χτύπημα στις Βρυξέλλες επιβεβαιώνει, επίσης, τις διασυνδέσεις του δικτύου της τρομοκρατίας που έδρασε ταχύτητα μετά τη σύλληψη του “εγκεφάλου” των επιθέσεων στο Παρίσι και πέτυχε να σκορπίσει τον τρόμο και το θάνατο στις Βρυξέλλες, όπου και συνελήφθη ο Αμπτεσλάμ, στοιχείο που πρέπει να μας προβληματίσει. Θα έλεγα ότι ήταν ανησυχητικά ταχύτητη η “απάντηση” στη σύλληψη του Αμπντεσλάμ, γεγονός που σε μεγάλο βαθμό δείχνει τις διασυνδέσεις, την οργάνωση και την αποφασιστικότητα των τρομοκρατών να πετύχουν τους πιο ακραίους στόχους τους, με όλα τα διαθέσιμα μέσα.

Το καίριο ερωτημα που, ασφαλώς, προκύπτει στο σημείο αυτό είναι εάν η τρομοκρατία μπορεί να προληφθεί, ειδικά όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε άτομα που είναι αποφασισμένα να πεθάνουν και να οδηγήσουν στο θάνατο όσους περισσότερους μπορούν. Η απάντηση στο ερώτημα είναι πολύ δύσκολη. Άλλωστε, η τρομοκρατία είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο με βαθιές ρίζες. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει κάποτε να αντιμετωπιστούν οι βαθύτερες αιτίες που “γεννούν” την τρομοκρατία.

Αναμφισβήτητα, στο πλαίσιο της σημερινής κοινωνίας, εφόσον η τρομοκρατία έχει αποκτήσει ένα τόσο επικίνδυνο πρόσωπο, η αντιμετώπισή της πρέπει να στοχεύει και στην εξάλειψη των επικίνδυνων ιδεοληψιών που οδηγούν σε τόσο ακραίες επιθέσεις. Πολύ ανησυχητικό στοιχείο, βέβαια, ότι ολοένα και μικρότερες ηλικίες εισχωρούν στους κόλπους της τρομοκρατίας -νέα άτομα που δεν διστάζουν να θυσιάσουν τη ζωή τους για τις ιδεοληψίες τους, θρησκευτικού κυρίως περιεχομένου-.

Από την άλλη πλευρά, σε καμία περίπτωση τα τρομοκρατικό χτυπήματα δεν πρέπει να δώσουν το άλλοθι για αύξηση των ρατσιστικών επιθέσεων, της ξενοφοβίας ή της περιστολής ατομικών ελευθεριών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Η τρομοκρατία δεν αντιμετωπίζεται πλήττοντας την ελευθερία, γιατί το φαινόμενο της τρομοκρατίας είναι πολύ πιο σύνθετο και πολυδιάστατο και αυτό μας το έχει ήδη αποδείξει η ιστορία.

Η Ευρώπη δεν πρέπει, δηλαδή, στο όνομα “του πολέμου κατά της τρομοκρατίας” να παραβιάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί μια τέτοια κίνηση θα φέρει τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Ποια είναι, λοιπόν, η απάντηση; Πιστεύω ότι η αποδοχή της νέας πραγματικότητας με αναζήτηση και προσπάθεια αντιμετώπισης των βαθύτερων αιτιών, η όσο το δυνατόν ολοκληρωμένη ενημέρωση του κοινού, η εγρήγορση των αρχών και η προστασία των πολιτών σε ένα πλαίσιο σεβασμού των δικαιωμάτων και των ελευθεριών τους, θα αποτελέσουν κάποια θετικά βήματα σε μια εξαιρετικά σκληρή μάχη.

Τα πράγματα είναι δύσκολα. Ο κόσμος αλλάζει. Έχει ήδη αλλάξει. Η ζωή όμως προχωράει κι αν θέλουμε να επιβιώσουμε πρέπει να σκεφτούμε τα επόμενα βήματά μας, με σύνεση, τόλμη και συστηματικό σχεδιασμό της επόμενης μέρας.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Uncategorized

“Μαμά, μην πας δουλειά!” ή “Μαμά, καλή δουλειά!” : πώς από το πρώτο θα φτάσουμε στο δεύτερο;

H φίλη μου, Ρομίνα, μας παρουσιάζει μια ακόμα χρήσιμη εκπομπή, η οποία απευθύνεται σε όλες εμάς τις εργαζόμενες μανούλες που καθημερινά δίνουμε τη δική μας μάχη (κυριολεκτικά) για να συνδυάσουμε μητρότητα με δουλειά ή -ακόμα πιο δύσκολος στόχος- με καριέρα. http://eventfultv.com/memom-tha-pas-douleia/

“Θα πας δουλειά, μαμά;” Πόσες φορές, πόσες εκατομμύρια φορές, έχουμε άραγε ακούσει αυτή την ερώτηση από τα χειλάκια των αγγελουδιών μας;

Όπως οι περισσότερες εργαζόμενες μανούλες, έτσι κι εγώ έχω ακούσει αμέτρητες φορές αυτή την ερώτηση. Και το καίριο ερώτημα είναι “συνδυάζεται η οικογένεια με την καριέρα;”

Η δική μου εμπειρία ζωής συμφωνεί απόλυτα με όσα λέγονται στην εκπομπή: ότι, δηλαδή, όταν η μανούλα είναι πιεσμένη, για οποιονδήποτε λόγο, με τη δουλειά της, ασυνείδητα περνάει στο παιδί τις δικές της ενοχές και αγωνίες. Αντίθετα, όταν η μαμά κάνει κάτι που αγαπά πολύ, αισθάνεται δημιουργική και έχει αυτοπεποίθηση, τότε και τα παιδιά είναι πιο ήρεμα και, όσο κι αν τους λείπει η μαμά, ο θαυμασμός στο πρόσωπό της υπερισχύει τελικά όλων των άλλων συναισθημάτων.

Το έχω ζήσει…σε περιόδους έντονης πίεσης και συναισθηματικής φόρτισης δικής μου, έχουμε περάσει πολλά κλάματα και δυσκολίες αποδοχής της πραγματικότητας “η μαμά πάει δουλειά”. Ήταν οι στιγμές που ένιωθα ένα τέτοιο σφίξιμο στην καρδιά ώστε, τελικά, δεν μπορούσα να απολαύσω τις στιγμές μου, ούτε στη δουλειά, ούτε στο σπίτι. Αντίθετα, τις περιόδους που νιώθω πλήρης, κάνω πράγματα που αγαπώ πάρα πολύ και με ολοκληρώνουν, σε επαγγελματικό επίπεδο, τα παιδιά μου, όχι μόνο δεν στεναχωριούνται, αλλά με χαιρετάνε, με φιλάνε και μου εύχονται “καλή δουλειά, μαμά”!

Άραγε, τυχαίο; Όχι!

Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σε πολύ μεγάλο βαθμό τα δικά μας συναισθήματα διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά μας αντιμετωπίζουν τη δουλειά της μαμάς και την στηρίζουν ή όχι.

Επίσης, έχοντας και η ίδια μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον, με δυο δυναμικούς γονείς που εργάζονταν και έλειπαν από το σπίτι πολλές ώρες, συνειδητοποιώ ότι το πρότυπο του γονιού που εργάζεται σκληρά, αλλά αγαπά πολύ αυτό που κάνει και δεν αντιμετωπίζει τη δουλειά του ως αγγαρεία, είναι το πιο πολύτιμο πρότυπο για το παιδί του. Γιατί, έτσι και το παιδί μαθαίνει από μικρό να θέτει υψηλούς στόχους και κυρίως κατανοεί ότι για να κατακτήσουμε την κορυφή των ονείρων μας (επαγγελματικών και προσωπικών) πρέπει να έχουμε επιμονή, υπομονή, να μην τα βάζουμε κάτω με την πρώτη δυσκολία και να είμαστε προσηλωμένοι στο στόχο μας.

Συνεπώς, είναι ευλογία να κάνεις μια δουλειά που αγαπάς και αξίζει εμείς οι μανούλες, παρά τις σοβαρές δυσκολίες που βιώνουμε για να συνδυάσουμε μητρότητα με καριέρα (γιατί αυτή είναι η αλήθεια: οι δυσκολίες είναι πολλές), να συνεχίσουμε τον αγώνα μας ώστε να κάνουμε και τα επαγγελματικά μας όνειρα πραγματικότητα. Η επαγγελματική καταξίωση μας κάνει καλύτερες μητέρες, γιατί μας βοηθάει, νιώθοντας και οι ίδιες πιο ολοκληρωμένες, να δώσουμε στα παιδιά μας αξίες ζωής. Αρκεί, ασφαλώς, τις ώρες που είμαστε σπίτι, να είμαστε ουσιαστικά δίπλα στα παιδιά μας και μην μεταφέρουμε τα άγχη της δουλειάς μας σε αυτά.

Η κάθε μανούλα, λοιπόν, πρέπει να έχει το σθένος να υπερασπιστεί την επιλογή της -είτε αυτή είναι να μην εργαστεί και να μείνει σπίτι με τα παιδιά (θαυμάζω και σέβομαι κι αυτή την επιλογή), είτε αυτή είναι να εργαστεί λίγες ώρες για να έχει περισσότερο χρόνο με τα παιδιά της, είτε αυτή είναι να εργαστεί πολλές ώρες και να διεκδικήσει μια καριέρα-. Όποια επιλογή κι αν κάνουμε, πρέπει να την αποδεχτούμε πρώτα και πάνω από όλα εμείς οι ίδιες, ώστε και τα παιδιά μας να την σεβαστούν και να την στηρίξουν.

Όσο για το τέλος της εκπομπής της Ρομίνας, πραγματικά είναι “όλα τα λεφτά”!! Ο κύριος Κατάρας θα χαμογελά, νομίζω….!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Καλή Σαρακοστή!

Καλή Σαρακοστή, φίλοι κι αναγνώστες της σελίδας!

Βροχερή σήμερα η Καθαρά Δευτέρα και οι χαρταετοί δεν πέταξαν στον ουρανό…δεν πτοούμασε, όμως. Αγαπάμε το έθιμο κι έστω και με μια εβδομάδα καθυστέρηση εμείς, τουλάχιστον, έχουμε αποφασίσει ότι θα πετάξουμε το χαρταετό μας. Άλλώστε, τα τελευταία χρόνια πάντα πετάμε χαρταετό, έστω και λίγες ημέρες αργότερα, όταν ο καιρός μας κάνει τα “ναζάκια” του. Τουλάχιστον, γευτήκαμε τα νόστιμα σαρακοστιανά, να είναι καλά η μαμά κι η πεθερά που μας έφτιαξαν λαχταριστά εδέσματα!

Το τριήμερο, με βρροχή και μια πολύ άσχημη πραγματικότητα με τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν, πέρασε μουντά, θα έλεγα. Δεν μπορούμε, ούτε αυτές τις μέρες, να μείνουμε αδιάφοροι μπροστά σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Ελπίζω να πέρασαν καλά, τουλάχιστον, όσοι “δραπέτευσαν” από την πόλη με καρναβαλική διάθεση, μεταμφιέστηκαν, χόρεψαν και ξεφάντωσαν…

Η αλήθεια είναι ότι παλαιότερα ανυπομονούσα για τις Απόκριες, το χορό, τη μουσική, τα γέλια και τις ευφάνταστες μεταμφιέσεις. Τελευταία φορά που οργάνωσα ένα μεγάλο αποκριάτικο πάρτι, θυμάμαι, ήταν οκτώ χρόνια πριν, όπου ολοκλήρωνα τη διδακτορική μου διατριβή στις φυλακές και είχα ντυθεί κι εγώ έγκλειστη των φυλακών…

Ωραίες αναμνήσεις! Τελικά, μου φαίνεται, χρειάζονται και τα μασκαρέματα, ώστε να ξεφύγουμε λίγο από τα απίστευτα που βιώνουμε…
Ποιος ξέρει; Ίσως του χρόνου. Προς το παρόν, σας φιλώ και σας εύχομαι μια καλή επιστροφή στην καθημερινότητα!

Η κυρά Σαρακοστή σας χαιρετά…

20160314_114422

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ο σκοπός δεν αγιάζει, πάντα, τα μέσα: η προσφυγιά σε ένα εξώφυλλο, μαζί με τον “θεό έρωτα”

Ο σκοπός δεν αγιάζει, πάντα, τα μέσα. Αυτό αφορά και το εξώφυλλο του lifestyle περιοδικού, το οποίο έχει προκαλέσει εντονότατες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και δεν αγιάζει τα μέσα, γιατί όταν γεννιούνται μωρά μέσα στις λάσπες και ξεκληρίζονται ολόκληρες οικογένειες στα παγωμένα νερά, είναι ασέβεια στην ανθρώπινη ζωή και αξοπρέπεια να κυκλοφορεί ένα εξώφυλλο με έναν κακά στημένο “θίασο”, ο οποίος “διανθίζεται” με ένα αγγελάκι του έρωτα, επάνω δεξιά, και με τη λεζάντα “ΜΑΡΚΟΣ ΣΕΦΕΡΛΗΣ: ΛΙΓΟ ΠΡΟΤΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΤΟ “ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ” ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΕΡΩΤΑΣ. ΚΑΛΟ Ε;”.

Όχι, ο θεός έρωτας δεν συνδυάζεται, σε καμία περίπτωση και από όποια οπτική γωνία κι αν θέλουν να το δούμε, με την προσφυγιά. Ο θεός έρωτας που γίνεται ένα με μοντέλα, παρουσιαστές, τραγουδιστές, ηθοποιούς κι ένα παιδάκι στη γωνιά, κανένα μήνυμα να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας και να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες δεν περνάει. Η συγκεκριμένη εικόνα παραπέμπει, περισσότερο, σε πρόμο κάποιας τηλεοπτικής σαπουνόπερας.

Ωστόσο, το εν λόγω εξώφυλλο πέτυχε κάτι και, τουλάχιστον, αυτό είναι θετικό: το κοινό αντέδρασε και μάλιστα έντονα σε μια εικόνα που προσβάλλει την ανθρώπινη αξία. Και ελπίζω ότι, μετά το σάλο που προκάλεσε με τα σκληρά σχόλια από τους χρήστες του διαδικτύου, πέρασε ένα μήνυμα στους δημοσιογράφους και ανθρώπους της σοουμπίζ: ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε, τόσο άκριτα κι αβίαστα, χωρίς γνώση, με ένα εξαιρετικά σοβαρό θέμα, με πολυσύνθετες διαστάσεις και προεκτάσεις.

Δεν είναι όλα τα θέματα της “μόδας” και δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ικανοί ή έτοιμοι να ασχοληθούνε με υψίστης σοβαρότητας ζητήματα που ταλανίζουν την παγκόσμια κοινότητα. Ένας δημοσιογράφος που υπηρετεί την ψυχαγωγία, με συνέπεια και υπευθυνότητα, δεν μπορεί ξαφνικά να ασχοληθεί, επιφανειακά και χωρίς την απαιτούμενη γνώση, με το προσφυγικό ή με ένα άλλο ζήτημα ίδιας βαρύτητας.

Ασφαλώς ένα lifestyle περιοδικό μπορεί να περάσει κοινωνικά μηνύματα, αλλά με προσοχή, σοβαρότητα και, πάντοτε, έχοντας καταγράψει τη γνώμη ατόμων που έχουν τη γνώση να τοποθετηθούν και να παρουσιάσουν ολοκληρωμένα το κάθε ζήτημα, χωρίς να προκαλέσουν. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, το συγκεκριμένο εξώφυλλο να παρουσίαζε μια ομάδα αγαπητών στο ευρύ κοινό ατόμων κατά τη διάρκεια προσφοράς τους στους πρόσφυγες. Να παρουσιάσει την εικόνα των προσφιλών προσώπων, πραγματικά τσαλακωμένη και δακρυσμένη μέσα στις λάσπες, να έχουν γίνει ένα με τα προσφυγόπουλα, να τρέμουν μαζί τους μέσα στο κρύο, έστω και για λίγες ώρες και όχι να έφτιαχνε, τεχνητά, μια εικόνα ανθρώπων που δηλώνουν ότι νοιάζονται. Ακόμα και αυτή η εικόνα μπορεί να χαρακτηριζόταν ως “διαφήμιση της φιλανθρωπίας”, αλλά σε αυτή την περίπτωση ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και εάν είχε προσφερθεί ουσιαστική βοήθεια δεν θα ενοχλούσε.

Θεωρώ δηλαδή ότι, αν ήταν μια “δυνατή” εικόνα που αποτύπωνε την σκληρή πραγματικότητα και, μέσα από αυτήν αναδείκνυε την ευαισθησία και αλληλεγγύη, θα περνούσε κοινωνικά μηνύματα. Άλλωστε, εφόσον μιλάμε για μια καμπάνια, μια εκστρατεία με τίτλο “Είμαστε όλοι πρόσφυγες” πρέπει να συνοδεύεται από τις ανάλογες δράσεις και τις αντίστοιχες -αληθινές και όχι τεχνητές- εικόνες.

Από την άλλη πλευρά, θέλω να είμαι δίκαιη και αντικειμενική. Το να “σταυρώσουμε” δημοσιογράφους ή τους εικονιζόμενους στο εξώφυλλο δεν έχει κανένα νόημα και δεν ωφελεί κανέναν. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι θετικό σημάδι για την ευαισθησία και την ανθρωπιά μας ότι ο κόσμος αντέδρασε στο θλιβερό θέαμα, γιατί θίχτηκε ένα ζητήμα που αφορά συνανθρώπους μας σε πολύ κρίσιμη κατάσταση. Ωστόσο, όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος και τις άστοχες επιλογές, εφόσον δεν γίνονται με κακή πρόθεση. Για να τελειώνει εδώ το ζήτημα, κρίνω σκόπιμο να υπάρξει μια συγγνώμη, από την πλευρά του περιοδικού, η οποία θα συνοδευτεί με ένα ουσιαστικό μήνυμα προσφοράς προς τους πρόσφυγες. Όποιο επιλέξουν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι του περιοδικού. Γιατί, ναι, η δημοσιογραφία πρέπει να περνάει μηνύματα και να ενώνει απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

“Τέλος καλό, όλα καλά”: μια λυτρωτική φράση

Πόσο λυτρωτική είναι για τους γονείς ή φράση “τέλος καλό, όλα καλά” μετά από μια ασθένεια, ένα χτύπημα, οποιαδήποτε περιπέτεια -μικρή ή μεγάλη- μπορεί να περάσουν τα παιδιά τους. Όλοι οι γονείς αισθανόμαστε μία τεράστια ανακούφιση, σχεδόν λυτρωτική, όταν βλέπουμε το παιδί μας να αναρρώνει και να επανέρχεται στην καθημερινότητά του, με χαρά, γέλιο και ζωηράδα.

Το μυαλό μου, ωστόσο, βρίσκεται σε εκείνους τους γονείς που δεν μπορούν, στο τέλος της ημέρας, να νιώσουν αυτή την ανακούφιση και να πουν “τέλος καλό, όλα καλά”. Στους γονείς που δίνουν καθημερινά μάχες ζωής στα νοσοκομεία. Η καρδιά μου ραγίζει και έχω μια τεράστια ευαισθησία στο θέμα, ενδεχομένως γιατί και οι δικές μου πρώτες αναμνήσεις από τη ζωή ήταν στο νοσοκομείο, καθώς σε μικρή ηλικία νόσησα βαριά και κινδύνεψε η ζωή μου. Έτσι, μπορώ να νιώσω τον πόνο ενός παιδιού που αναγκάζεται να βρίσκεται στο νοσοκομείο και να υποβάλλεται σε επώδυνες εξετάσεις. Μπορώ επίσης να καταλάβω αυτή την ιδιαίτερη ψυχολογία του παιδιού που έρχεται καθημερινά αντιμέτωπο με γιατρούς, νοσοκόμες, ενέσεις και βελόνες, αντί να παίζει με τους φίλους του στην παιδική χαρά.

Ωστόσο, η δική μου εμπειρία μού έχει δείξει ότι γίνοντα θαύματα και με τη δύναμη της επιστήμης και της ψυχής όλα μπορούν να ξεπεραστούν. Αυτό είναι το μήνυμά μου προς όλους τους γονείς που δίνουν αγώνα για τη ζωή του παιδιού τους. Να μην το βάλουν κάτω, να έχουν δύναμη και να πιστεύουν ότι θα έρθουν πιο χαρούμενες μέρες. Κυρίως, να μην ξεχνάνε ότι η αισιοδοξία και η θετική ψυχολογία μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά και το παιδί να γίνει πιο γρήγορα καλά.

Εχθές παρακολούθησα, διαδικτυακά, τη συνέντευξη της μητέρας της Ασπασίας, της νεαρής κοπέλας που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον ίδιο της τον πατέρα και δίνει την δική της μάχη σε κέντρο αποκατάστασης. Έχω γράψει στο παρελθόν για το θέμα και έχω μάλιστα προσπαθήσει να απεικονίσω το ψυχο-εγκληματικό προφίλ του πατέρα που έφτασε στο σημείο να πυροβολήσει στο κεφάλι την ίδια του την κόρη, για να εκδικηθεί την πρώην σύζυγό του.

Η μητέρα της Ασπασίας με συγκίνησε με τη συμβουλή που έδωσε προς όλους τους γονείς να μη στεναχωριούνται με τα προβλήματα της καθημερινότητας, τα οποία μπορεί να μας φαίνονται, συχνά, “βουνό”, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλώς εμπόδια που μπορούν να ξεπεραστούν με την σκληρή μας προσπάθεια. Η γυναίκα αποτύπωσε την πραγματικότητα που βιώνει: “θα προτιμούσα να μην έχω ούτε ρεύμα, ούτε φαγητό, να ζω με ένα κερί, αρκεί το παιδάκι μου να με ξαναέλεγε μαμά”.

Είναι τόσο οδυνηρό, δεν μπορεί να χωρέσει ο νους μου τέτοια αδικία. Να μην μπορεί η μανούλα να ακούσει την πιο όμορφη λέξη στη ζωή ενός γονιού, τη λέξη “μαμά”. Εκεί συνειδητοποιείς την τεράστια αξία των πάρα πολύ απλών στιγμών της καθημερινότητας, όπως μιας αγκαλιάς, μιας βόλτας στη φύση, μιας ηλιόλουστης μέρας.

Οφίλουμε να είμαστε ευγνώμονες για αυτές τις μικρές στιγμές και να προσπαθούμε να μην τις χάσουμε από τη ζωή μας. Να γευόμαστε την κάθε μας στιγμή, να “βουτάμε” σε ό,τι μας δίνει χαρά και να χρησιμοποιούμε τις απογοητεύσεις, τις αποτυχίες, τις λύπες μας, ως αφετηρία για να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα και να βελτιώσουμε ό,τι καταστρέφει την καθημερινότητά μας.

Σαφώς, είμαστε άνθρωποι και, συχνά, ακόμα κι οι μικρές απογοητεύσεις μας καταρρακώνουν ψυχολογικά. Ωστόσο, πιστεύω ότι δεν αξίζει να σπαταλάμε πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μας με αρνητικά συναισθήματα, όταν έχουμε έστω και έναν καλό λόγο στη ζωή μας για να χαμογελάσουμε κι ένα κίνητρο να προχωρήσουμε.

Η μητέρα της Ασπασίας μας δίνει μάθημα ζωής και αξίζει να ακούσουμε τη συμβουλή της. Αλλά κι εγώ, εάν την έβλεπα, θα της έλεγα, όπως και στους υπόλοιπους γονείς που παλεύουν για τα παιδιά τους, ότι ο αγώνας τους αξίζει και ότι κάποια στιγμή θα μπορέσουν να ξανανιώσουν αυτό το λυτρωτικό συναίσθημα στο τέλος της μέρας….

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Ευχαριστώ και πάλι για τη φιλοξενία,αγαπημένη μου φίλη Ρομίνα Ξύδα! Είναι ωραίο να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου με ανθρώπους που έχουν ευαισθησία και δημιουργικές σκέψεις για ένα καλύτερο μέλλον.

Για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το άρθρο μου με τίτλο “Εγκλήματα Τιμής” στο http://www.babyads.gr/egklimata-timis/

Η δική μου ευχή είναι να μπορούν οι γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο να διεκδικούν τα όνειρά τους χωρίς φόβο!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Βία και σύγχρονο σχολείο: ο ρόλος των εκπαιδευτικών και των μαθητικών συμβουλίων

Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού δεν αφορά μόνο το σύγχρονο σχολείο, ούτε έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι, δηλαδή, ένα φαινόμενο της εποχής, αλλά τολμώ να πω ότι είναι συνυφασμένο με την ύπαρξη του σχολείου. Στη Νορβηγία ο ειδικός στο πολυσύνθετο και πολυδιάστατο ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού, Dan Olweus, έχει μελετήσει επισταμένα το θέμα. Δεν είναι τυχαίο ότι από το 1973 1 στους 7 μαθητές δηλώνει ότι έχει πέσει θύμα εκφοβισμού.

Βάσει των ερευνών, τα κορίτσια χρησιμοποιούν περισσότερο τη λεκτική βία, διαδίδουν φήμες και απομονώνουν από την ομάδα. Τα αγόρια χρησιμοποιούν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό τη σωματική βία. Στη Μεγάλη Βρετανία, ωστόσο, καταγράφεται ανησυχητική αύξηση της χρήσης σωματικής βίας και μεταξύ των κοριτσιών, τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, οι επιθετικές συμπεριφορές μεταξύ ανήλικων κοριτσιών στο πλαίσιο του σύγχρονου ελληνικού σχολείου έχει αποτελέσει θέμα και δικής μου έρευνας, η οποία συμπεριλαμβάνεται στην Ευρωπαϊκή Εκστρατεία κατά του Σχολικού Εκφοβισμού.

Πώς όμως ορίζεται η σχολική βία; Σύμφωνα με την Καθηγήτρια Εγκληματολογίας, κ. Βάσω Αρτινοπούλου (2001:13), “ο ορισμός της σχολικής βίας είναι σχετικός και εξαρτάται από το ισχύον κάθε φορά κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Ωστόσο, στοιχεία του ορισμού της σχολικής βίας είναι η επιβολή της βούλησης, η πρόκληση ζημίας ή βλάβης, κακομεταχείρισης ή κακοποίησης. Η σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, λεκτική, κακοποίηση καθώς και ο βανδαλισμός αποτελούν τις κύριες μορφές της σχολικής βίας. Με κριτήριο τα άτομα ή τις ομάδες που εμπλέκονται στη σχολική βία, διακρίνουμε τη: βία μεταξύ μαθητών, βία από τους μαθητές προς τους δασκάλους, βία από τους δασκάλους προς τους μαθητές και τέλος βία μεταξύ δασκάλων και διευθυντών ή της διοίκησης του σχολείου”.

Οι σκληρές συμπεριφορές τόσο μεταξύ των μαθητών, όσο και από τους καθηγητές προς τους μαθητές, αποτελούσαν πραγματικότητα και στο παραδοσιακό σχολείο. Σήμερα, ασφαλώς, τέτοια περιστατικά βλέπουν πιο εύκολα το φως της δημοσιότητας λόγω των ΜΜΕ αλλά και της μεγαλύτερης κοινωνικής ευαισθησίας σε ζητήματα που αφορούν το παιδί και τον έφηβο. Επίσης, το σύγχρονο σχολείο είναι πλέον πολυπολιτισμικό, γεγονός που έχει οδηγήσει σε έξαρση των αντιθέσεων και συγκρούσεων, κυρίως εξαιτίας της μη εκπαίδευσης και εκμάθησης στα παιδιά της αποδοχής και του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Το μείζον ζήτημα, στο πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνίας, είναι ότι η βία, δυστυχώς, “νομιμοποιείται”, ολοένα και περισσότερο στα μάτια των μαθητών και, συχνά, εκλαμβάνεται ως το μοναδικό μέσο άμυνας και υπεράσπισης των δικαιωμάτων του ατόμου.

Διεθνείς έρευνες έχουν επανειλημμένα δείξει ότι παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση -σωματική ή λεκτική- από τους γονείς τους, είναι δηλαδή θύματα ενδοοικογενειακής βίας, έχουν 2 με 3 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να κακοποιηθούν από τους συμμαθητές τους. Με απλά λόγια, η βία γίνεται ένας φαύλος κύκλος, τον οποίο δύσκολα θα “σπάσουν” θύτες και θύματα, όσο οι συμμαθητές παραμένουν θεατές, οι εκπαιδευτικοί αδιαφορούν και οι γονείς δεν ενημερώνονται επαρκώς για να γνωρίζουν πώς πρέπει να αντιδράσουν.

Αξιοσημείωτο είναι ότι υψηλός αριθμός μαθητών δεν συζητά με τους καθηγητές για περιστατικά βίας που εκδηλώνονται στο πλαίσιο του σχολείου μεταξύ μαθητών. Όσον αφορά τις αντιδράσεις των οικογενειών που έχουν εμπλακεί σε κάποιο διαπληκτισμό κυμαίνονται, σύμφωνα με μαρτυρίες εκπαιδευτικών, από τον προβληματισμό και την απόγνωση μέχρι τη διαμαρτυρία και την επιθετική στάση απέναντι στους εκπαιδευτικούς. Η στάση, ωστόσο, που θα κρατήσει η οικογένεια είναι εξέχουσας σημασίας για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος και, σίγουρα, εάν η οικογένεια κρατήσει επιθετική στάση, ενδεχομένως ως απόρροια ενοχών, το πρόβλημα θα επιδεινωθεί.

Η οικογένεια οφείλει να είναι συνοδοιπόρος και συμπαραστάτης του παιδιού. Με την αγαστή συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς αλλά και τη βοήθεια από τους ειδικούς, όπου κρίνεται αναγκαία, το οικογενειακό περιβάλλον πρέπει να στηρίξει το παιδί, είτε είναι θύτης, είτε θύμα, δεδομένου ότι κάθε παιδί μέσα από την κραυγή του ή μέσα από τη σιωπή του, κατ’ ουσίαν αναζητεί την προσοχή της οικογένειας και τη στήριξη της εκπαιδευτικής κοινότητας. Άλλωστε, οι ρόλοι θύτης-θύμα δύναται να εναλλαχθούν, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί.

Έχω μιλήσει πολλές φορές για το ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού. Το σημείο που θέλω να τονίσω με το σημερινό μου κείμενο είναι ότι περιστατικά βίας και επιθετικότητας μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά στο πλαίσιο του σύγχρονου σχολείου, όπου σαφώς υπάρχει πιο ολοκληρωμένη ενημέρωση και μεγαλύτερη ευαισθησία από τους αρμόδιους φορείς. Αυτό όμως που είναι απολύτως αναγκαίο να συμβεί είναι να ενισχυθεί τόσο ο ρόλος των μαθητικών συμβουλίων, ώστε η μαθητική κοινότητα να πάψει να είναι θεατής σε περιστατικά βίας, όσο και ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην επίλυση διαφορών μεταξύ των μαθητών, προκειμένου να αποτελέσει το σχολείο ένα απολύτως ασφαλές περιβάλλον για όλους τους μαθητές.

Πιο συγκεκριμένα, ο εκπαιδευτικός οφείλει να αφουγκράζεται τις ανάγκες και τα προβλήματα της μαθητικής κοινότητας. Ο εκπαιδευτικός έχει τη δύναμη να φέρει τα παιδιά πιο κοντά, με το διάλογο, το παιχνίδι, το θέατρο, τη μουσική, τη ζωγραφική, ακόμα και με την ανάθεση εργασιών σε ομάδες παιδιών με διαφορετικά χαρακτηριστικά, ώστε να τους δώσει την ευκαιρία να γνωριστούν καλύτερα, να συναναστραφούν περισσότερο και να ξεπεράσουν τις όποιες διαφορές τους. Επίσης, ρόλος του εκπαιδευτικού πρέπει να είναι το να διδάσκει στα παιδιά, πέρα από γράμματα και αριθμούς, το σεβασμό και την αποδοχή όλων των συμμαθητών τους, καταφέρνοντας να αναδείξει τα θετικά στοιχεία κάθε παιδιού. Με αυτό τον τρόπο θα καταρριφθούν επικίνδυνα στερεότυπα, σύμφωνα με τα οποία κάποια παιδιά είναι ανόητα και δεν αξίζουν την προσοχή των υπολοίπων.

Θεωρώ ότι στο πλαίσιο ενός εξαιρετικά απαιτητικού και ανταγωνιστικού εκπαιδευτικού συστήματος, ο εκπαιδευτικός περιορίζεται στο μαθησιακό κομμάτι μόνο, αφήνοντας έξω την ψυχολογία του παιδιού και εντείνοντας, με αυτό τον τρόπο, τις όποιες διαφορές και αντιθέσεις. Ο εκπαιδευτικός, συχνά, παρατηρεί συγκρούσεις μεταξύ μαθητών, αλλά δεν παρεμβαίνει για να τις εκτονώσει. Εδώ, κατά την άποψή μου, απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή, ενημέρωση κι επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Ο εκπαιδευτικός έχει τη δύναμη να ενώσει την τάξη και να εξομαλύνει τις εντάσεις, αρκεί να έχει τη διάθεση να το κάνει. Αυτό δεν θα γίνει σε καμία περίπτωση με την αναγκαστική επιβολή της τάξης από την πλευρά του εκπαιδευτικού, αλλά με γόνιμο διάλογο και κίνητρα για συνεργασία μεταξύ όλων των μαθητών και κυρίως μεταξύ των μαθητών που συγκρούονται μεταξύ τους.

Αναμφίβολα, και ο ρόλος των μαθητών οφείλει να γίνει πιο ενεργητικός σε αυτό το πολυσύνθετο ζήτημα. Τα μαθητικά συμβούλια δεν πρέπει να έχουν μόνο διακοσμητικό ρόλο ή να περιορίζεται ο ρόλος τους στην οργάνωση μαθητικών χορών και εκδρομών, αλλά να έχουν θέση και άποψη για σημαντικά ζητήματα που αφορούν το σχολικό περιβάλλον, όπως είναι ασφαλώς τα περιστατικά βίας. Ο μαθητής που υφίσταται οποιασδήποτε μορφής βία πρέπει να νιώσει την ασφάλεια να απευθυνθεί στα μαθητικά συμβούλια και μέσω της στήριξης των συμμαθητών του να επιλυθεί το πρόβλημα άμεσα και αποτελεσματικά. Άλλωστε, ο κάθε μαθητής αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια όταν έχει δίπλα του -συμμάχους- τους υπόλοιπους συμμαθητές του. Η ίδια η μαθητική κοινότητα που βιώνει τα προβλήματα, οφείλει να έχει λόγο και στην εξομάλυνσή τους. Με αυτό τον τρόπο ενισχύεται σημαντικά η αλληλεγγύη μεταξύ των μαθητών, η οποία αποτελεί έναν καθοριστικό παράγοντα για να καταπολεμηθεί ο σχολικός εκφοβισμός.

Συνοψίζοντας, θα εκφράσω την άποψή μου ότι η σχολική βία/εκφοβισμός/τσαμπουκισμός ή όπως αλλιώς ορίσουμε τα περιστατικά ακραίας επιθετικότητας και βίας που λαμβάνουν χώρα στο πλαίσιο του σχολικού περιβάλλοντος μεταξύ μαθητών, αποτελούν ένδειξη της βαθιάς ανασφάλειας που αισθάνονται οι μαθητές και της αδυναμίας του σχολικού περιβάλλοντος να τα βοηθήσει να διοχετεύσουν την ενέργειά τους σε δημιουργικούς και συνεργατικούς τρόπους έκφρασης.

Τέλος, δεν πρέπει να μείνουμε αδιάφοροι σε περιστατικά βίας από μαθητές σε εκπαιδευτικούς ή από εκπαιδευτικούς σε μαθητές, τα οποία πρέπει να διερευνώνται και να αντιμετωπίζονται επίσης, γιατί δυστυχώς η βία λαμβάνει πολλές και διαφορετικές μορφές.
Πάντα με ευαισθησία, αγάπη στο παιδί και στον έφηβο και πίστη στο ότι κανείς δεν γεννιέται κακός. Μέσα από αυτό το πρίσμα πιστεύω ότι κάθε περιστατικό με γόνιμο διάλογο, ουσιαστική και συντονισμένη δράση μαθητικής και εκπαιδευτικής κοινότητας, μπορεί να επιλυθεί και να δοθεί μια νέα “-πνοή” στο σύγχρονο σχολείο.

Βιβλιογραφική Αναφορά
Αρτινοπούλου, Β. (2001) Βία στο σχολείο: Έρευνες και πολιτικές στην Ευρώπη, 2η έκδόση, Αθήνα: Μεταίχμιο.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Εγκλήματα τιμής

Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε την “Ημέρα της Γυναίκας”. Στην δική μας κοινωνία αυτή είναι μια μέρα χαράς, όπου εμείς οι γυναίκες συνηθίζουμε να βγαίνουμε με τις φίλες μας -γυναικοπαρέα- για φαγητό ή ποτό. Στο πλαίσιο, ωστόσο, άλλων κοινωνιών η γυναίκα όχι μόνο δεν έχει το δικαίωμα να γιορτάσει, αλλά αποτελεί θύμα ακραίων εγκληματικών ενεργειών. Επομένως, η Παγκόσμια “Ημέρα της Γυναίκας” έχει μια έντονα συμβολική σημασία, την οποία πρέπει να αναδείξουμε.

Προκαλεί μεγάλη εντύπωση και τεράστια θλίψη η διαπίστωση των Ηνωμένων Εθνών ότι κάθε χρόνο δολοφονούνται σε όλο τον κόσμο 5.000 γυναίκες, θύματα των εγκλημάτων τιμής. Ο αριθμός είναι υψηλός και καταδεικνύει το μέγεθος και τη σοβαρότητα του προβλήματος, το οποίο αποτελεί μάστιγα σε πολλές χώρες. Πρόκειται για μια ακραίας μορφής εγκληματικότητα, η οποία πηγάζει από την διαστρεβλωμένη αντίληψη ότι η γυναίκα είναι “αντικείμενο”.

Ειδικότερα, τα εγκλήματα τιμής, τα οποία στρέφονται κατά κύριο λόγο εναντίον των γυναικών, λαμβάνουν χώρα για την δήθεν προστασία οικογενειακών και κοινωνικών κανόνων. Θύματα, σε μικρότερο ποσοστό, είναι και άνδρες. Κυρίως, ομόφυλοι, νεαροί άνδρες, που κατά τις άκρως επικίνδυνες λογικές ορισμένων κοινωνιών, αποτελούν το “όνειδος” της οικογένειας, ή άνδρες που δολοφονούνται από τους πατέρες κοριτσιών, γιατί θεωρούν ότι έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τις κόρες τους (στην Ελλάδα, το πολύκροτο έγκλημα του δημοφιλούς και πολύ αγαπητού στο κοινό, συνθέτη Άκη Πάνου).

Η μέθοδος τέλεσης των παραπάνω εγκλημάτων είναι, πάντοτε, ειδεχθής. Άγρια κακοποίηση, θάνατοι από ασφυξία, μαχαιρώματα, κάψιμο ακόμα και με πυρακτωμένο σίδερο, ταφή ενώ το άτομο είναι ακόμα ζωντανό, αποτελούν τις συνηθέστερες μεθόδους, με τις οποίες ο δράστης ενός εγκλήματος τιμής “τιμωρεί” το θύμα του.

Στα εγκλήματα τιμής, η γυναίκα γίνεται στόχος, συχνά, προσβεβλημένων συγγενών που λειτουργούν ως “αυτόκλητοι τιμωροί” και “ηθικοί εξαγνιστές”, ενεργώντας πολλές φορές με αφορμή μία αβάσιμη υποψία ή ένα απλό κουτσομπολιό! Ο βιασμός ή ακόμα και η αιμομικτική βία που υφίστανται αυτές οι γυναίκες θεωρόνται απολύτως θεμιτά μέσα “τιμωρίας” και “πρόληψης” και οι συγγενείς που τιμωρούν τις γυναίκες ή τα κορίτσια της οικογένειας με αυτήν την πρωτοφανή βιαιότητα τυγχάνουν της εκτίμησης και αποδοχής των υπολοίπων.

Η ανάλυση του ψυχο-εγκληματικού προφίλ των δραστών αποδεικνύει ότι πρόκειται για πολύ επικίνδυνες προσωπικότητες. Άτομα με άκρατο εγωκεντρισμό και εγωπάθεια, τα οποία διέπονται από παντελή έλλειψη παιδείας και από μεγάλη συναισθηματική κενότητα, καθώς και σκοταδιστικές αντιλήψεις, λειτουργούν με απίστευτη αγριότητα. Είναι εξαιρετικά επιθετικά άτομα, με βίαιες εξάρσεις στη συμπεριφορά τους και δεν διστάζουν να δολοφονήσουν ακόμα και το ίδιο τους το παιδί, πρωτίστως την κόρη, για λόγους “τιμής”.

Μια εγκυμοσύνη εκτός γάμου, μια ερωτική σχέση με έναν άντρα που δεν εγκρίνει το οικογενειακό περιβάλλον, ακόμα και το γεγονός ότι το έφηβο κορίτσι της οικογένειας καθυστέρησε να επιστρέψει σπίτι από μία έξοδό του, αποτελούν συχνούς λόγους για τη διάπραξη εγκλημάτων τιμής από άτομα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, τα οποία διαμορφώνουν ολόκληρη τη ζωή τους βάσει της στενόμυαλης και επικίνδυνης λογικής “τι θα πει η γειτονιά/ ο κόσμος/ η κοινωνία.

Όπως δείχνουν οι έρευνες, ακραίες θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις για τη θέση των γυναικών, παρωχημένα ήθη και έθιμα πολλών λαών, φυλετικέως διακρίσεις και ρατσισμός, διαμορφώνουν τη συνείδηση των δραστών και οδηγούν σε εγκλήματα ασύλληπτης αγριότητας, ακόμα καν στο πλαίσιο κοινωνιών που δεν θεωρούνται “υπανάπτυκτες”. Αυτό αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο που οφείλει να μας προβληματίσει.

Ως προς το προφίλ των θυμάτων που είναι, κατά κύριο λόγο γυναίκες, πρόκειται για άτομα που δεν έχουν τη σωματική ή νοητική δύναμη, ή ωριμότητα λόγω νεαρού ηλικίας, ή λόγω εξάρτησης οποιασδήποτε μορφής -οικονομικής, συναισθηματικής- να αντιδράσουν και να ξεφύγουν από τόσο νοσηρές καταστάσεις, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο επιτακτική την κοινωνική μέριμνα και συμπαράσταση από όλους μας προς αυτές τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού.

Και στο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας έχουν διαπρχαθεί εγκλήματα τιμής. Ευτυχώς, για τη χώρα μας το πρόβλημα δεν αποτελεί μάστιγα, αλλά ειδικά στις κλειστές, τοπικές, κοινωνίες, η “τιμή” εξακολουθεί να οδηγεί, αν όχι στο φόνο, σε κακοποίηση της γυναίκας ή του κοριτσιού που δεν θέλει να ζήσει με τις κοινωνικές συμβάσεις, τα “πρέπει” και “μη” μιας κοινωνίας που με μεγάλη ευκολία και χωρίς σκέψη δικάζει και καταδικάζει συμπεριφορές, βάσει κουτσομπολιών, στερεοτοπικών αντιλήψεων και στενόμυαλων λογικών.

Περιστατικά ακραίας επιθετικότητας και βίας λαμβάνουν χώρα πίσω από κλειστές πόρτες και δεν έρχονται ποτέ στο φως, εξαιτίας της ντροπής ή της αδυναμίας των θυμάτων να τα αποκαλύψουν και να λυτρωθούν από αυτές τις ακραίες συμπεριφορές. Εδώ έγκειται η ολόπλευρη και τεκμηριωμένη ενημέρωση από τα ΜΜΕ ώστε να αντιμετωπιστούν, αποτελεσματικά, τέτοιες αποτρόπαιες συμπεριφορές, προτού να είναι πολύ αργά.

Προκαλούν έκπληξη αλλά και ταυτόχρονα δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος τα λόγια μιας μητέρας από την Ηλεία, η οποία πριν από κάποια χρόνια, δηλητηρίασε την μόλις 21χρόνη κόρη της, επειδή έμεινε έγκυος εκτός γάμου: “έχω δύο ακόμα ανύπαντρα κορίτσια και δεν θα δεχόταν κανείς να τα παντρευτεί, αφού προέρχονταν από μία ατιμασμένη οικογένεια. Έπρεπε να ξεπλύνω την ντροπή και ζητώ η κοινωνία και ο Θεός να με συγχωρήσουν”.

Θα κλείσω με τον προβληματισμό εάν και σε ποιο βαθμό διαπράττονται δίπλα μας τόσο αποτρόπαια εγκλήματα που ακόμα κι αν, μέχρι στιγμής δεν έχουν οδηγήσει στο θάνατο, έχουν καταστρέψει τη ζωή γυναικών; Ελπίζω και εύχομαι, συνεπώς, η φετινή “Ημέρα της Γυναίκας” που θα γιορτάσουμε στις 8 Μαρτίου να αναδείξει λαμπρές στιγμές στη ζωή σπουδαίων γυναικών που, σε καθημερινή βάση, δίνουν και κερδίζουν χιλιάδες μάχες, καταφέρνοντας να συνδυάσουν τους πολλούς και διαφορετικούς ρόλους τους στο πλαίσιο μιας εξαιρετικά απαιτητικής και, συχνά, σκληρής απέναντί τους κοινωνίας.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά