-Interview_21

Συνέντευξη 21: “Σχολικός εκφοβισμός” (18/4/2013)

ekfobismos

Η φωτογραφία αντλείται από την ιστοσελίδα: http://www.kerdos.gr

Η βία μεταξύ ανήλικων μαθητών είναι ένα φαινόμενο πολύ σοβαρό, το οποίο πλέον απασχολεί πολύ έντονα και την ελληνική κοινωνία, όπως δείχνουν όλα τα διαθέσιμα στοιχεία που προκύπτουν από έγκυρες έρευνες. Ειδικά, στο πλαίσιο μίας κοινωνίας που καλλιεργεί τη βία, αναπαράγοντας και νομιμοποιώντας βίαια πρότυπα συμπεριφοράς, τα παιδιά μας υιοθετούν βίαιες πρακτικές, φτάνοντας σε ακραία σημεία, πολλές φορές. Το πρόβλημα είναι πολυδιάστατο και ως εκπαιδευτικός, ερευνήτρια, αλλά και μητέρα, θα ήθελα να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου σε όλα τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας! ΜΙΛΗΣΤΕ! Μην αποσιωπάτε περιστατικά βίας, μην «υποβιβάζετε» τη σημασία τους, ανοίξτε τα μάτια και τα αυτιά σας σε αυτά που λένε και κάνουν τα παιδιά μας στο πλαίσιο του σχολικού περιβάλλοντος αλλά και έξω από αυτό. Μία βρισιά, μία άσεμνη χειρονομία, μία σπρωξιά, μπορεί να οδηγήσουν σε ακόμα πιο σοβαρά περιστατικά στο μέλλον. Γι’ αυτό, όλοι μας ας ενδιαφερθούμε και ας λάβουμε μέτρα πρόληψης!! Κατ΄αρχάς, οι εκπαιδευτικοί ας πάψουν να εθελοτυφλούν και ας «σκύψουν» με μεγαλύτερη ευαισθησία στα παιδιά μας. Ας έχουν τα μάτια ανοιχτά και όταν διαπιστώσουν την ύπαρξη ενός προβλήματος, ας το προλάβουν με τους κατάλληλους χειρισμούς, προτού γίνει «μάστιγα». Οι γονείς, εξίσου, φέρουν τεράστια ευθύνη. Οφείλουν να συνεργάζονται αρμονικά με τους εκπαιδευτικούς και όλοι μαζί, σαν μια γροθιά δυνατή, να προλαμβάνουν φαινόμενα βίας.
Ας μπούμε για λίγο όλοι στη θέση ενός παιδιού που υφίσταται τη βία, ας σκεφτούμε πόσο υποφέρει και πόσο το γεγονός αυτό μπορεί να το στιγματίσει και να το «τραυματίσει» για όλη του τη ζωή, ακόμα και μετέπειτα στην ενήλικη ζωή του, όπως άλλωστε μας ενημερώνουν και οι ειδικοί. Αλλά ας μπούμε και στη θέση του παιδιού που ασκεί βία και ας σκεφτούμε ότι μπορεί και η δική του ψυχή να είναι «τραυματισμένη», καθώς και το ίδιο μπορεί να είναι θύμα ενδοοικογενειακής βίας, για παράδειγμα. Τα παιδιά, λοιπόν, μας χρειάζονται!! Αν αποσιωπήσουμε ή αν δεν δώσουμε την κατάλληλη προσοχή και σημασία σε περιστατικά εκφοβισμού –που μπορεί να ξεκινήσουν από μία βρισιά, μία σπρωξιά, και να φτάσουν σε κακοποίηση –σωματική, λεκτική, ψυχολογική-, τότε θα μιλάμε για «μάστιγα». Ήδη και στην ελληνική κοινωνία έχουν καταγραφεί ακραία φαινόμενα βίας όπως του έφηβου από τη Ρόδο που οδηγήθηκε με κατάγματα σε νοσοκομείο, της έφηβης στην Θεσσαλονίκη που κακοποιήθηκε σεξουαλικά από συμμαθητή της, του παιδιού από τον Πύργο που κακοποιήθηκε σεξουαλικά από 3 συμμαθητές του, την αυτοκτονία μιας έφηβης στον Πειραιά λόγω επιμόνου διαδικτυακού εκφοβισμού ή την απόπειρα αυτοκτονίας ενός 17χρονου στην Κρήτη λόγω του εκφοβισμού που βίωνε εξαιτίας της εθνικότητας του.
Ο ψυχολόγος του Συλλόγου «Χαμόγελο του Παιδιού», κ. Στέφανος Αλεβίζος, μου παραχώρησε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πολύτιμη συνέντευξη σχετικά με το μείζον ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού και μου έδωσε πολύ σημαντικά στοιχεία για το πώς εξελίσσεται το φαινόμενο στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Αναφέρθηκε στην ένταση του φαινομένου και σε καταγεγραμμένα περιστατικά σχολικής βίας. Υπογράμμισε την τεράστια σημασία της πρόληψης και της αρμονικής συνεργασίας μεταξύ γονέων και εκπαιδευτικών. Ταυτόχρονα έδωσε πολύτιμες συμβουλές σε γονείς και εκπαιδευτικούς για το πώς και πού να απευθυνθούν όταν αντιληφθούν ότι ένα παιδί υφίσταται βία ή ασκεί βία.
Διαβάστε με προσοχή τη συνέντευξη και παρακαλώ ενημερωθείτε για το σοβαρό πρόβλημα του σχολικού εκφοβισμού και επικοινωνήστε με τους ειδικούς έγκαιρα και άμεσα προτού θρηνήσουμε νέα θύματα!! Μην επαναπαύεστε το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό. Εγώ προσωπικά μέσα από τη σελίδα μου ανοίγω «δίαυλο επικοινωνίας» και καλώ όλους τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους μαθητές, να μιλήσουν και όλοι μαζί, πάντα με τη βοήθεια των ειδικών, να βάλουμε ένα τέλος στη βία!!

-Κύριε Αλεβίζε, το «Χαμόγελο του Παιδιού» πραγματοποιεί ένα πολύ σημαντικό έργο, το οποίο πρέπει να γίνει γνωστό σε ένα ευρύτερο κοινό, καθώς μας αφορά όλους! Ειδικότερα, έχει αναλάβει την ευρωπαϊκή εκστρατεία κατά του σχολικού εκφοβισμού. Θα ζητήσω από εσάς, ως ψυχολόγο στο «Χαμόγελο του Παιδιού», και ταυτόχρονα υπεύθυνο μεγάλου μέρους του έργου, να μας ενημερώσετε για αυτή την πολύ σπουδαία προσπάθεια. Κατ’ αρχάς, θα ήθελα να μας πείτε πότε ξεκίνησε το εν λόγω έργο, ποιος είναι ο στόχος του και ποια μεθοδολογικά εργαλεία χρησιμοποιείτε για τη συγκέντρωση του υλικού σας;

-Αναφέρεστε στην ευρωπαϊκή εκστρατεία για τον σχολικό εκφοβισμό «European AntiBullying Campaign», την οποία έχει την τιμή να συντονίζει ο Σύλλογος «Το Χαμόγελο του Παιδιού». Πρόκειται για ένα έργο στο οποίο συμμετείχαν η Ελλάδα, η Ιταλία, η Βουλγαρία, η Λιθουανία, η Λετονία και η Εσθονία. Πρωταρχικός στόχος αυτού του προγράμματος ήταν η καταγραφή του φαινόμενου σε κάθε μια από τις προαναφερθείσες χώρες. Η καταγραφή έγινε μέσα από δομημένα ηλεκτρονικά ερωτηματολόγια τα οποία συμπλήρωσαν μαθητές και μαθήτριες από αυτές τις χώρες από το Νοέμβριο του 2011 έως και το Μάιο του 2012. Τα επόμενα βήματα αφορούσαν στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού cross media εκπαιδευτικού εργαλείου με στόχο να χρησιμοποιηθεί από τους εκπαιδευτικούς για την διαχείριση του φαινόμενου. Τόσο η έρευνα όσο και το εκπαιδευτικό εργαλείο βρίσκονται στην ιστοσελίδα http://www.e-abc.eu. Παράλληλα τρέχει και η εκστρατεία ενημέρωσης με Διαδραστικές Παρεμβάσεις Πρόληψης μέσα στα σχολεία σε μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς αλλά και μέσα από τα μέσα με την προβολή αντίστοιχου τηλεοπτικού spot.

-Ποια είναι τα κύρια συμπεράσματα, τα οποία έχουν προκύψει μέχρι στιγμής, σχετικά με το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού στα ελληνικά σχολεία;

-Η έρευνα αφορούσε μαθητές και μαθήτριες δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι το 31,98% (σε ένα δείγμα 4987 μαθητών και μαθητριών στην Ελλάδα) δήλωσε ότι έχει βιώσει σχολικό εκφοβισμό. Δηλαδή περίπου 1 στα 3 παιδιά. Επίσης φάνηκε ότι τα παιδιά κατανοούν πολύ καλά τι ονομάζουν εκφοβισμό και τα βασικά χαρακτηριστικά του (ίσως στη σκέψη των παιδιών να ατονεί το βασικό στοιχείο της επαναληψιμότητας καθώς και ένα μεμονωμένο ακραίο περιστατικό βίας μπορούν να το ονομάσουν εκφοβισμό ). Επίσης τα βασικά χαρακτηριστικά θυματοποιήσης ενός παιδιού φαίνεται να είναι: η αδυναμία του να αμυνθεί (σε ποσοστό 57,03%), η ευαισθησία του (σε ποσοστό 44,60%)και η εθνικότητα του (σε ποσοστό 44,34%).

-Ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί σε σχολεία των χωρών που μελετήσατε αναφορικά με το ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού;

-Το φαινόμενο του εκφοβισμού φαίνεται να εμφανίζεται σε όλες τις υπό μελέτη χώρες. Τα υψηλότερα ποσοστά ωστόσο παρατηρήθηκαν στη Λιθουανία (51,65%), στην Εσθονία (50,07 %), στη Βουλγαρία (34,66%) ακολουθεί η χώρα μας σε ποσοστό 31.98% και στη συνέχεια η Λετονία (25.1%) και τελευταία η Ιταλία σε ποσοστό 15,09%. Σε όλες τις χώρες φάνηκε ότι η βασική μορφή του εκφοβισμού είναι η χρήση υβριστικών εκφράσεων και τα πειράγματα.

-Συγκριτικά με τις άλλες χώρες που μελετήσατε, ποιες διαφοροποιήσεις εμφανίζονται στα ελληνικά σχολεία όσον αφορά τον σχολικό εκφοβισμό;

-Το κύριο σημείο διαφοροποίησης έγκειται στον τόπο πραγματοποίησης του εκφοβισμού. Τα ελληνόπουλα, λοιπόν, δήλωσαν ότι ο τόπος πραγματοποίησης του εκφοβισμού είναι έξω από το σχολείο, σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες χώρες που όρισαν ως χώρο εκφοβισμού το σχολείο. Αυτό έρχεται αν εξηγήσει το γιατί η μετάφραση του όρου bullying ως σχολικός εκφοβισμός είναι άστοχη, αφού ο εκφοβισμός δεν είναι κατά ανάγκη και σχολικός.

-Θα μπορούσατε να μας αναφέρετε κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα ακραίου σχολικού εκφοβισμού σε ελληνικά και ξένα σχολεία καθώς επίσης τον τρόπο αντιμετώπισης τους από την εκπαιδευτική κοινότητα;

-Ο εκφοβισμός και η βία είναι ακραίες καταστάσεις. Όσοι παρακολουθούν στενά το φαινόμενο γίνονται γνώστες ακραίων και επώδυνων καταστάσεων. Μέσα στο τελευταίο εξάμηνο έχω να θυμηθώ δυστυχώς πολλά ακραία περιστατικά όπως του έφηβου από τη Ρόδο που οδηγήθηκε με κατάγματα σε νοσοκομείο, της έφηβης στην Θεσσαλονίκη που κακοποιήθηκε σεξουαλικά από συμμαθητή της, του παιδιού από τον Πύργο που κακοποιήθηκε σεξουαλικά από 3 συμμαθητές του, την αυτοκτονία μιας έφηβης στον Πειραιά λόγω επιμόνου διαδικτυακού εκφοβισμού ή την απόπειρα αυτοκτονίας ενός 17χρονου στην Κρήτη λόγω του εκφοβισμού που βίωνε εξαιτίας της εθνικότητας του.
Και όλα αυτά στην Ελλάδα και όχι σε κάποια άλλη χώρα όπως συνηθίζουμε να πιστεύουμε ότι συμβαίνουν αυτά. Η εκπαιδευτική κοινότητα παγώνει μπροστά σε τέτοια περιστατικά… δεν ξέρει πώς να τα χειριστεί και συνήθως ζητάνε βοήθεια από εξωτερικούς φορείς.

-Στη σημερινή εποχή, της «οικονομικής κρίσης, αλλά και ευρύτερης κρίσης των αξιών», τα φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού έχουν ενταθεί στην Ελλάδα; Ποια πρέπει να είναι η στάση των γονέων και των εκπαιδευτικών απέναντι σε έναν νέο που βλέπει τα όνειρά του να γκρεμίζονται και από την άλλη μία ολόκληρη κοινωνία να βασίζεται στη βία και να αναπαράγει βίαια πρότυπα;

-Η κρίση έφερε αλλαγές, ούτε συζήτηση. Δεν ξέρω αν γέννησε προβλήματα σίγουρα όμως λειτούργησε σαν μεγεθυντικός φακός σε ήδη προϋπάρχοντα προβλήματα. Στα σχολεία έχουμε παιδιά που έχουν και παιδιά που δεν έχουν. Η ψαλίδα πλέον είναι μεγάλη και όσο πιο μεγάλη είναι η ψαλίδα, τόσο μεγαλύτερος χώρος δημιουργείται για την έκφραση συναισθημάτων βίας και εκφοβισμού. Η κρίση έφερε αύξηση στα φαινόμενα βίας μεταξύ ενηλίκων. Η ίδια εικόνα παρατηρείται και στα παιδιά. Η ψυχραιμία, η σταθερότητα, η ειλικρίνεια, είναι βασικές αρετές και αξίες που μπορούν να μετριάσουν το άγχος και το φόβο που βιώνουν τα παιδιά απέναντι στην κρίση και τις επιπτώσεις της.

-Έχοντας πραγματοποιήσει και η ίδια έρευνα σχετικά με το μείζον αυτό θέμα του σχολικού εκφοβισμού, την οποία μάλιστα μου κάνατε την τιμή να την συμπεριλάβετε στην καμπάνια σας, εκφράζω την ανησυχία μου ότι όλοι μας -ακόμα και εμείς οι ερευνητές- στο τέλος μένουμε στη θεωρία και το πρόβλημα εξακολουθεί να υφίσταται με την ίδια ένταση. Εσείς, ως ψυχολόγος αλλά και ως υπεύθυνος του συγκεκριμένου έργου, ποιες πρακτικές συμβουλές θα δίνατε στην εκπαιδευτική κοινότητα και στους συλλόγους γονέων, ώστε συλλογικά, άμεσα και ώριμα, να τεθεί ένα τέλος στη βία στα σχολεία;

-Τέλος στη βία είναι ένας ιδιαίτερα δύσκολος στόχος και δεν ξέρω 100% πως μπορείς να τον πετύχεις. Η πρόληψη είναι ένα από τα βασικά κομμάτια, από τα πρώτα βήματα για να φτάσεις σε αυτόν τον στόχο. Η αποδοχή του προβλήματος, το ότι υπάρχει δηλαδή, διευκολύνει πολύ την ανάληψη πρωτοβουλιών από εκπαιδευτικούς για την πρόληψη και διαχείριση του φαινόμενου. «Το Χαμόγελο του Παιδιού» πραγματοποιεί διαδραστικές παρεμβάσεις πρόληψης στα σχολεία και σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα. Μαθητές, μαθήτριες, γονείς και εκπαιδευτικοί, ενημερώνονται για το φαινόμενο του εκφοβισμού και παρουσιάζονται πρακτικοί τρόποι αντίδρασης. Όλα αυτά μέσα από αφήγηση ιστορίας και ενεργή εμπλοκή των ακροατών στην εξέλιξη και τη λύση της ιστορίας. Σε επίπεδο παρέμβασης θα πρέπει να γνωστοποιούμε αυτά τα περιστατικά σε ειδικούς και σε φορείς που μπορούν να τα διαχειριστούν. Η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 και Το Χαμόγελο του Παιδιού είναι ένας τέτοιος φορέας.

-Σε ένα δεύτερο επίπεδο, πώς πιστεύετε ότι πρέπει να δράσουν οι αρμόδιοι φορείς της οργανωμένης πολιτείας, το Υπουργείο Παιδείας κατ’ αρχάς, ώστε να επιλυθεί το σοβαρό αυτό πρόβλημα στα ελληνικά σχολεία;

-Το Υπουργείο έχει ήδη ανακοινώσει τη λειτουργία του Παρατηρητηρίου για την πρόληψη της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού. Είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα για την παρατήρηση, καταγραφή και αντιμετώπιση του φαινόμενου. Η συνεργασία πιστοποιημένων φορέων με αυτό το παρατηρητήριο σίγουρα θα διευκολύνει την σωστή αντιμετώπιση του εκφοβισμού. Ο καθένας από το «μετερίζι» του και τις δυνατότητες του.

-Συχνά, στα σχολεία ο «θύτης» στοχοποιείται και περιθωριοποιείται από τους εκπαιδευτικούς, αλλά και το «θύμα» αντιμετωπίζεται από εκπαιδευτικούς και συμμαθητές ως ένα «παιδί που έχει πρόβλημα», με αποτέλεσμα ο σχολικός εκφοβισμός όχι μόνο να μην επιλύεται, αλλά να διογκώνεται. Πώς οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς, αρχικά, και εν συνεχεία οι μαθητές, οφείλουν να αντιδράσουν σε περιπτώσεις σχολικής βίας; Προτού απαντήσετε, κρίνω σκόπιμο να υπογραμμίσω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών και των γονιών δεν γνωρίζει πώς να αντιδράσει, καθώς κανείς μας δεν έχει μία επίσημη ενημέρωση από έναν αρμόδιο φορέα, με συνέπεια να λαμβάνουν χώρα περιστατικά βίας, τα οποία πραγματικά σοκάρουν και τα οποία, συνήθως, αποκρύπτονται.

-Κατ’ αρχάς, θα πρέπει αν ενημερωθούν για το φαινόμενο. Στη συνέχεια να αποδεχτούν ότι συμβαίνει και σε καμία περίπτωση να μην το αντιμετωπίσουν αστυνομικά. Τι, ποιος, που και πότε θα έχουν χρόνο να τα μάθουν. Σε πρώτη φάση θα πρέπει να επικεντρωθούν στο γιατί και των δυο παιδιών. Το πιο βασικό βήμα για την επίλυση είναι η ουσιαστική και αρμονική συνεργασία μεταξύ γονέων και εκπαιδευτικών.

-Το παιδί που υφίσταται σχολική βία από συμμαθητές του, δύναται να «τραυματιστεί» ψυχικά σε τέτοιο σημείο, ώστε να «κουβαλά» το τραύμα και ενδεχομένως μία «ενοχή» σε όλη του τη ζωή; Πώς οι γονείς και οι δάσκαλοί του, μπορούν να το βοηθήσουν να ξεπεράσει τα επώδυνα αυτά συναισθήματα;

-Μια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι τα παιδιά που έχουν βιώσει σχολικό εκφοβισμό κατά ένα ποσοστό περίπου 30% παρουσιάζουν καταθλιπτικά στοιχεία στην ενήλικη ζωή τους. Η άμεση παρέμβαση και η σχέση ασφάλειας και εμπιστοσύνης που μπορεί να δημιουργηθεί μεταξύ γονέα ή/και εκπαιδευτικού με το παιδί μπορεί να διευκολύνει το παιδί να επεξεργαστεί το τραύμα του. Σίγουρα σε κάποιες περιπτώσεις χρειάζεται και η παρέμβαση κάποιου ειδικού.

-Από την άλλη το παιδί που ασκεί βία δύναται και στην ενήλικη ζωή του να υιοθετεί επιθετικές μορφές συμπεριφορές και πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς;

-Άμεση παρέμβαση. Ο γονιός ή ο εκπαιδευτικός που αντιλαμβάνεται ότι το παιδί του εκφοβίζει πρέπει να δράσει άμεσα και να σταματήσει αυτή την συμπεριφορά. Κάθε περίπτωση είναι μοναδική και ο γονέας ή ο εκπαιδευτικός θα πρέπει παρατηρήσει το παιδί και να αντιληφθεί για ποιο λόγο παρουσιάζει αυτή την συμπεριφορά. Ένα θυμωμένο παιδί γεννά θυμό. Ωστόσο ένα από τα πρώτα βήματα αποτελεσματικής παρέμβασης είναι να αφήσουμε το θυμό έξω από τη σχέση μας με το παιδί. Και εδώ η συνεργασία με κάποιον ειδικό είναι απαραίτητη.

-Κλείνοντας, θα ήθελα να μιλήσουμε για το «Χαμόγελο του Παιδιού». Να μας πείτε για τις σημαντικές δράσεις του, αλλά και τα προβλήματα και τις ελλείψεις, ώστε όσοι φίλοι αναγνώστες επιθυμούν, να συμβάλλουν στο ιερό έργο του.

-Το Χαμόγελο του Παιδιού, είναι ένας Σύλλογος που δημιουργήθηκε το 1995 από ένα παιδί, τον Ανδρέα Γιαννόπουλο. Ο Ανδρέας 9 Νοεμβρίου του 1995 έθεσε τις βάσεις για την δημιουργία ενός Συλλόγου που θα βοηθάει παιδιά όποιο πρόβλημα και αν έχουν. 18 χρόνια μετά συνεχίζοντας το όραμα του Ανδρέα ο Σύλλογος έχει αναπτύξει ένα ευρύ φάσμα υποστηρικτικών δράσεων για την οικογένεια, το παιδί που κινδυνεύει, το παιδί που νοσεί, αλλά και το παιδί που αγνοείται. Μέσα από την Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 μπορεί να βοηθηθεί ένα παιδί όποιο πρόβλημα και αν έχει. Επίσης έχει δημιουργηθεί η διαδικτυακή πλατφόρμα YOUSMILE η οποία χρησιμοποιείται από εφήβους και απευθύνεται σε εφήβους, με την κατάλληλη εποπτεία και με στόχο τα παιδιά να περάσουν καλά αλλά και να ενημερωθούν για θέματα που τους αφορούν και απασχολούν. Ένας Σύλλογος που έχει όλες αυτές τις δράσεις αλλά και που μεγαλώνει περίπου 300 παιδιά στα σπίτια φιλοξενίας που διατηρεί, έχει πάρα πολλές ανάγκες. Στη Γραμμή 1056 μπορεί κάποιος να ενημερωθεί για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να συμμετάσχει στις δράσεις του Συλλόγου όπως επίσης μπορεί να ενημερωθεί και μέσα από την ιστοσελίδα http://www.hamogelo.gr

-Κύριε Αλεβίζε, σας ευχαριστώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μου παραχωρήσατε σχετικά με ένα τόσο σημαντικό ζήτημα που αφορά όχι μόνο την σχολική κοινότητα, αλλά ολόκληρη την κοινωνία μας.

-Εμείς σας ευχαριστούμε θερμά για την φιλοξενία και ευχόμαστε η επικοινωνία και συνεργασία μας να συνεχιστεί όσο πιο εποικοδομητικά γίνεται.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s