Monthly Archives: August 2013

“Τα ξέρουμε ΟΛΑ και ΤΙΠΟΤΑ”

Κάνοντας μία μικρή περιήγηση στο διαδίκτυο, θα συναντήσει κανείς έναν τεράστιο αριθμό ιστοσελίδων σχετικά με τη μητρότητα. Γυναίκες από το χώρο των μίντια, αλλά και από άλλους επαγγελματικούς χώρους, έχουν δημιουργήσει τις δικές τους σελίδες αφιερωμένες αποκλειστικά σε θέματα μητρότητας. Ακόμα και γυναίκες που μόλις έχουν φέρει στον κόσμο ένα παιδί, προτού καν οι ίδιες συνειδητοποιήσουν το θαύμα που βιώνουν με τον ερχομό του παιδιού τους, όχι μόνο καταθέτουν την συγκλονιστική εμπειρία τους, αλλά δίνουν συμβουλές και γράφουν για όλα τα θέματα που αφορούν ένα μωρό με ύφος ειδήμονα. Σαν να γνωρίζουν τα πάντα, σαν να έχουν κατακτήσει τον μαγικό κόσμο της μητρότητας με τον πρώτο κιόλας μήνα της γέννησης του πρώτου τους παιδιού. Δεν μιλάω για όσες γυναίκες έχουν αποκτήσει και δεύτερο παιδάκι, εκείνες πια έχουν πάρει “διδακτορικό μητρότητας” και με άνεση γράφουν και δίνουν χιλιάδες συμβουλές στις…αδαείς μέλλουσες μανούλες!!

Όχι, δεν κατακρίνω τις γυναίκες-μανούλες που με ύφος ειδικού γράφουν και συμβουλεύουν άλλες μανούλες. Το αντίθετο μάλιστα. Κι εγώ επισκέπτομαι κάποια από αυτά τα sites, τα οποία βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέροντα και έχω μάλιστα “νιώσει” πολλές από τις μανούλες που γράφουν για τα υπέροχα, μοναδικά και ανεπανάληπτα συναισθήματά τους. Έχω συγκινηθεί με σχετικά άρθρα μαμάδων, έχω γελάσει με την ψυχή μου με τα κατορθώματα μικρών μπομπίρων, έχω ακολουθήσει συμβουλές άλλων μαμάδων, αλλά και έχω γελάσει με το ύφος “παντογνώστη” αυτών των μαμάδων που πιστεύουν ότι έχουν κατακτήσει την…”κορυφή της μητρότητας”!!

Το ίδιο ύφος “ξερόλα” έχω κι εγώ (όλες οι μαμάδες ίδιες είμαστε τελικά) όταν συζητώ με τις εγκυμονούσες φιλενάδες μου! Δίχως άλλο, τώρα που έχω και δεύτερο παιδάκι, με ακόμα μεγαλύτερη άνεση και ύφος “πεπειραμένης μάνας” δίνω συμβουλές στις πρωτόπειρες μανούλες ή στις τελείως αδαείς μέλλουσες μανούλες!! Ώσπου συνειδητοποιώ ότι εμείς οι μανούλες (σπανιότερα θα συναντήσουμε μπαμπάδες να εμπλέκονται σε τέτοιου είδους κουβέντες και επιστημονικές αναλύσεις για ζητήματα, όπως “τα κακά, το μαμ και το νάνι” των παιδιών τους) τα ξέρουμε ΟΛΑ και ΤΙΠΟΤΑ!!

Και αμέσως θα εξηγήσω τι εννοώ….όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, εμείς οι μανούλες τα ξέρουμε ΟΛΑ και ΤΙΠΟΤΑ,μαζί!! Το ένστικτο της μάνας που έχει κυοφορήσει στα σπλάχνα της 9 ολοκληρους μήνες ένα πλάσμα, η δίχως όρια και λογική αγάπη της μάνας που έχει δώσει την ανάσα της στο μωρό που φέρνει στον κόσμο, συμβάλλουν στο να νιώθει ότι “γνωρίζει” ή καλύτερα διαισθάνεται τα πάντα για το παιδί: τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του, πριν καν το ίδιο μιλήσει. Γι’ αυτό, άλλωστε, μιλάει με τόση άνεση και ύφος σοβαρό, ενίοτε αυταρχικό, για την ανατροφή των παιδιών κλπ. κλπ.

Ας μην ξεχνάμε….η μάνα είναι το “γλυκό βοτάνι”, όπως έλεγε η γιαγιά μου, και όπως καθημερινά μας επιβεβαιώνουν τα παιδιά μας με το που κουρνιάζουν στην αγκαλιά μας, σαν μικρά σπουργιτάκια που αναζητούν ζεστασιά. Αυτό, εν μέρει, μας δίνει το “δικαιώμα” να νιώθουμε ότι τα ξέρουμε όλα και να μιλάμε, συνεπώς, σαν αυθεντίες….

Ταυτόχρονα όμως, εμείς οι μανούλες με τα λάθη που κάνουμε, τις παραλείψεις ή ακόμα και τις αδυναμίες του χαρακτήρα μας, καταλήγουμε στη σκέψη (που φοβόμαστε πιο πολύ): ότι δεν ξέρουμε τίποτα, ότι αυτό το θαύμα που ζούμε απλώς μας ξεπερνάει και μας παρασέρνει, χωρίς να μπορούμε να ελέγξουμε τον ορμητικό χείμαρρο συναισθημάτων, σκέψεων και καταστάσεων που βιώνουμε.

Αναμφίβολα, η μητρότητα είναι ένα θαύμα που βιώνεται καθημερινά και όχι μόνο τη στιγμή που για πρώτη φορά αντικρίζουμε το πλάσμα μας. Καλώς ή κακώς η μητρότητα δεν “διδάσκεται”, όσες συμβουλές κι αν μας δώσουν οι φίλοι μας. Θα κάνουμε λάθη, για άλλα εκ των οποίων θα μετανιώσουμε,ενώ άλλα ενδεχεται να μην τα καταλάβουμε ποτέ. Γιατί πιθανώς, πιο σοφά από εμάς τις “παντογνώστριες” μανούλες είναι τα ίδια μας τα παιδιά που μας δείχνουν το δρόμο, που μας προσγειώνουν όπου χρειάζεται και μας απογειώνουν όταν πρέπει. Το κάθε παιδί με τη μοναδικότητά του (ας μην έχουμε αυταπάτες ότι το δικό μας είναι το “καλύτερο”. Αλλά, ναι, το δικό μας παιδί είναι μοναδικό και αυτήν ακριβώς την μοναδικότητα πρέπει να το βοηθήσουμε να αναδείξει) μας δείχνει τα λάθη, τα σωστά….

Η πορεία ασφαλώς είναι πολύ μακρά μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να μιλήσουμε με βεβαιότητες. Καθημερινά, εμείς οι μανούλες, βουτάμε σε μία θάλασα βαθιά και δίχως ανάσα γράφουμε την ιστορία μας, ως μητέρες. Καθημερινά, χτίζουμε τη σχέση μας με αυτά τα θεία πλάσματα -τα παιδιά- και καθημερινά γινόμαστε “παντογνώστριες” και ταυτόχρονα συνειδητοποιούμε την αδυναμία μας. Κάποτε, βάζουμε τα κλάματα επειδή σκεπτόμαστε τα λάθη μας ή επειδή δεν διαθέτουμε το χρόνο που θα θέλαμε στη παιδιά μας ή επειδή αισθανόμαστε υπερκόπωση ή απλά και μόνο γιατί θεωρούμε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε καλύτερες. Και άλλες φορές νιώθουμε “τέλειες” και καμαρώνουμε για τα βλαστάρια μας και για εμάς τις ίδιες!!

Είναι ένα συναίσθημα αντιφατικό που όμως, λίγο έως πολύ, φανερώνει την εσωτερική, καθημερινή πάλη κάθε μανούλας που αγωνίζεται να ανταποκριθεί στους πολλαπλούς της ρόλους και που στο τέλος της ημέρας με δάκρυα στα μάτια από την κούραση αναρωτιέται αν ήταν “καλή” μανούλα, μετράει τα αμέτρητα λάθη της και πελαγώνει. Μα ξαφνικά εκεί που όλα της φαίνονται βουνό και αγανακτεί με τη ζωή της, σκάει το απερίγραπτο χαμόγελο του πιτσιρικά ή της πιτσιρίκας, σκάει και το φοβερό σαλιάρικο φιλί, και τότε όλα αλλάζουν, ως εκ θαύματος!! Ο κόσμος από άθλιος και μίζερος γίνεται ευτυχισμένος και η μανούλα γίνεται αυτομάτως η καλύτερη και η πιο χαμογελαστή μάνα, σε ολόκληρο τον κόσμο!!

Πάντα μετά την καταιγίδα θα γαληνεύει ο ουρανός και πάντα τα αντιφατικά και αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα της “απόλυτης γνώσης” και του”απόλυτου τίποτα” θα κυριαρχούν στην ψυχή των μανάδων και θα τις πλημμυρίζουν από τη μία συναισθήματα χαράς και ολοκλήρωσης και από την άλλη ενοχικά συναισθήματα!

Γυρίζοντας στο αρχικό μου θέμα, το οποίο με μία χιουμοριστική νότα θέλησα να πραγματευτώ σήμερα καθώς πράγματι με προβλημάτισε ο υψηλός αριθμός των sites σχετικά με τη μητρότητα αλλά κυρίως το ύφος του ειδήμονα που όλες οι γυναίκες υιοθετούμε όταν γινόμαστε μάνες (νευριάζοντας συχνά τους μπαμπάδες), ομολογώ ότι θα συνεχίσω να διαβάζω με ενδιαφέρον κάποια άρθρα με τις εμπειρίες άλλων μαμάδων και να χαίρομαι που υπάρχουν κι άλλες -πολλές- γυναίκες, εργαζόμενες μητέρες, που βιώνουν παρόμοια συναισθήματα ή αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις με εμένα. Απλώς, πιστεύω ότι όταν γράφουμε ή όταν συζητάμε για το θαύμα της μητρότητας, πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι, πολλά συναισθήματα και αποχρώσεις συναισθημάτων.

Δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι. Ας έχουμε επίγνωση της “παντοδυναμίας” (που οφείλεται στη δύναμη της αγάπης και ενδεχομένως στο μητρικό ένστικτο με το οποίο μας προίκισε η φύση) αλλά ταυτόχρονα και της αδυναμίας μας μπροστά σε αυτό το θαύμα που αναπτύσσεται, εξελίσσεται, αλλάζει, μοιάζοντας τόσο κοντινό και τόσο μακρινό την ίδια στιγμή, τόσο εύκολο να το αγγίξουμε και τόσο δύσκολο να το κατακτήσουμε.

Σαφώς, πολλές εμπειρίες είναι κοινές, αλλά και η κάθε γυναίκα, ανάλογα με το χαρακτήρα και την προσωπικότητά της, ανάλογα με τη δουλειά, το ωράριο της, τη βοήθεια που έχει ή δεν έχει και χίλιους δυο άλλους παράγοντες, βιώνει τη μητρότητα. Έτσι, για παράδειγμα, αλλιώς θα γράψει για τη μητρότητα μία γυναίκα που έχει 3 νταντάδες να την βοηθάνε, αλλιώς μία γυναίκα που παλεύει μόνη της, αλλιώς μία γυναίκα που έχει υπέρμετρες επαγγελματικές φιλοδοξίες κι αλλιώς μία γυναίκα με λιγότερες επαγγελματικές υποχρεώσεις ή βλέψεις. Αλλιώς θα γράψει μία γυναίκα που επιδιώκει μέσα από το άρθρο της και την αυτοπροβολή της, ενδεχομένως για να γίνει “πρότυπο”, αλλιώς μία γυναίκα που πασχίζει με τα πενιχρά οικονομικά της μέσα να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις 3 παιδιών και γράφει για να “μοιραστεί τα βάσανά της” ή για να ζητήσει μία συμβουλή ή απλώς για να “τα βγάλει από μέσα της”.

Με λίγα λόγια, η κάθε μάνα καταγράφει την δική της εμπειρία (καμία άλλη σοφία. Μόνο εμπειρίες), δίνοντας το δικό της στίγμα, βάσει της δικής της ιδιοσυγκρασίας, της δικής της ψυχοσύνθεσης, αλλά και του προσωπικού της τρόπου ζωής και επιλογών. Ας μη γελιόμαστε. Ας μην παρασυρόμαστε.

Κλείνοντας, να σας στείλω την πιο γλυκιά μου “καληνύχτα”, με ένα συναίσθημα ενοχής, γιατί για να ολοκληρώσω το αποψινό κείμενο, δεν διάβασα το “παραμυθάκι-καληνύχτας” στην κόρη μου. Είναι βέβαιο ότι θα βρεθούμε όλες οι μανούλες στη βαθιά θάλασσα, θα αγωνιστούμε όλες για τα μοναδικά μας πλάσματα, θα ζήσουμε παρόμοια συναισθήματα, θα αποκομίσουμε παρόμοιες εμπειρίες, αλλά και η κάθε μία από εμάς θα ζήσει την δική της ιστορία……

Με αυτό το κείμενο, ας ευχηθώ στους αναγνώστες της σελίδας “καλό μήνα”, ένα Σεπτέμβρη με δημιουργικά ξεκινήματα και πολλές χαρούμενες παιδικές φωνούλες να μας βγάζουν από τη μιζέρια μας και να μας θυμίζουν ότι αξίζει η ζωή τελικά!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Το δικό μου αστέρι: η συνέχεια που οφείλω….

Το προηγούμενο κείμενό μου, με τίτλο “Το δικό μου καλοκαίρι, το δικό μου αστέρι”, που δημοσίευσα πριν από λίγες ημέρες στη σελίδα, το αφιέρωσα στο δικό μου αστέρι, στον φύλακα-άγγελό μου,τη γιαγιά μου, που με προσέχει πια από την μεγάλη αγκαλιά του ουρανού. Η γιαγιά ήταν μία σπάνια γυναίκα, μία ξεχωριστή μάνα και μία μοναδική γιαγιά. Ήταν ένας άνθρωπος με αμέτρητη καλοσύνη, πολλές ευαισθησίες, σπουδαίο ταλέντο στη ζωγραφική και την ποίηση. Ήταν από τη μία η κλασική, παραδοσιακή γιαγιά που καθημερινά μας φρόντιζε και μας ετοίμαζε υπέροχες λιχουδιές και θεσπέσια γλυκά, αλλά και η ολοκληρωμένη γυναίκα που διψούσε να αποκτήσει γνώσεις, να διευρύνει τους ορίζοντές της, με τη ζωγραφική, το θέατρο και τη λογοτεχνία. Διψούσε για μάθηση, σεβόταν την έννοια της “παιδείας” και το μόνο που ζητούσε από εμάς, τα 3 εγγόνια της, ήταν να σπουδάσουμε και να γίνουμε επιστήμονες που θα προσφέρουν στην κοινωνία με το έργο τους.

Ο λόγος που της αφιερώνω και αυτό το δεύτερο κείμενο είναι γιατί δεν αναφέρθηκα στις δύο πιο δυνατές εικόνες που έχω για τη γιαγιά μου και οι οποίες με έχουν σημαδέψει και θα με ακολουθούν σε όλη μου τη ζωή. Ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής της οφείλω αυτήν τη συνέχεια…

Ελπίζω ότι, μέσα από το αποψινό μου κείμενο και την περιγραφή της στάσης που υιοθετούσε η γιαγιά απέναντι στα πράγματα, θα βγει ένα ωραίο, αισιόδοξο μήνυμα για τη ζωή, το οποίο είναι πολύ σημαντικό, ειδικά σε μία εποχή όπου η απαισιοδοξία, η θλίψη, η απελπισία και η μιζέρια, δυστυχώς, κυβερνούν την καθημερινότητά μας. Κι ίσως, μέσα από το δικό της πάραδειγμα, συνειδητοποιήσουμε τι πραγματικά αξίζει στη ζωή και πόσο σπουδαιο είναι να μην τα βάζουμε κάτω, να μην απελπιζόμαστε ακόμα κι όταν οι συνθήκες είναι αντίξοες, αλλά να συνεχίζουμε να πιστεύουμε, να παλεύουμε και να αγωνιζόμαστε για τα όνειρά μας….

Θα ξεκινήσω περιγράφοντας μία πολύ προσωπική εμπειρία που όμως αποφάσισα να καταθέσω για να δείξω το μεγαλείο της ψυχής και τη σπουδαιότητα της πίστης. Της πίστης σε μία ανώτερη δύναμη, σε μία αξία, σε ένα ιδανικό ή ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό και τη δύναμη που κρύβουμε μέσα στην ψυχή μας: μία δύναμη που πολλές φορές δεν γνωρίζουμε ότι έχουμε και ανακαλύπτουμε μόνον όταν λαμβάνει χώρα ένα συνταρακτικό γεγονός, δυσάρεστο συνήθως, πολύ οδυνηρό και επώδυνο.

Στα πέντε μόλις χρόνια της ζωής μου αρρώστησα βαριά, ύστερα από αλλεργία που έπαθα σε αντιβιωτικό όπως πολύ αργότερα αποδείχθηκε. Οι γονείς μου εκείνη την περίοδο ολοκλήρωναν έναν σημαντικό κύκλο σπουδών και ταυτόχρονα εργάζονταν στο εξωτερικό. Η γιαγιά λοιπόν ήταν στο πλάι μου τις δύσκολες εκείνες ώρες. Την θυμάμαι μερόνυχτα στο προσκεφάλι μου, στο καναπέ-κρεβάτι, να μου βάζει κομπρέσες με νερό στο μέτωπο που έκαιγε από τον πυρετό και εγώ να την αγκαλιάζω σφιχτά. Να ξυπνώ μέσα στη βαθιά νύχτα από άγριο εφιάλτη και να με αποκοιμίζει ξανά στην ζεστή, μεγάλη αγκαλιά της με τραγουδάκια, ιστοριούλες και κυρίως φιλιά που έδιωχναν κάθε πόνο. Την θυμάμαι να με κοιτάζει με ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη, αγνότητα και καλοσύνη. Ένα βλέμμα που φέρνοντάς το ξανά στο μυαλό μου συγκινούμαι βαθιά. Ήταν από τότε ο δικος μου φύλακας-άγγελος που έδιωχνε το κακό, τον πόνο, τη θλίψη και τη στενοχώρια και έφερνε τη χαρά και το γέλιο..

Όταν η γιαγιά, μαζί με τη θεία μου, με πήγαν στο γιατρό, βρέθηκαν αντιμέτωπες με μία πολύ σκληρή κατάσταση. Οι αιματολογικές εξετάσεις έδειχναν λευχαιμία και ο καθηγητής ιατρικής, τον οποίο είχε συμβουλευτεί, μου έδωσε 3 μήνες ζωής. Η γιαγιά δεν πίστεψε ούτε στιγμή στη διάγνωση και είχε δίκιο. Η γιαγιά πίστεψε στο αδύνατο, στο θαύμα. Παρά τα αδιάψευστα ιατρικά αποτελέσματα, η διάγνωση στην περίπτωσή μου ήταν λανθασμένη και λίγο καιρο αργότερα το αίμα μου θεραπεύτηκε ως εκ θαύματος. Ήταν τόσο μεγάλη η πίστη της γιαγιάς ότι σύντομα θα γινόμουν καλά, ώστε αρνήθηκε να ενημερώσει τους γονείς μου για να μην τους αναστατώσει και δέχτηκε να σηκώσει εκείνη το σταυρό….

Μέχρι οι γονείς μου να μάθουν από άλλη πηγή την κατάσταση της υγείας μου, η γιαγιά ήταν ο άγρυπνος φρουρός μου. Η γιαγιά με κουβαλούσε στα χέρια της και μαζί, αγκαλιά,ανεβαίναμε τις σκάλες του νοσοκομείου Παίδων. Έσφιγγε τα δόντια και γελούσε για να δει στο πρόσωπό μου ξανά την παιδική λάμψη να ανάβει νέες ελπίδες στην καρδιά. Μου έδωσε το χέρι της και προχωρήσαμε ώσπου να βγούμε από το αδιέξοδό μας….και βγήκαμε. Η πίστη της, η αισιοδοξία, το χαμόγελο και η τεράστια δύναμη της ψυχής της,μου έδωσαν πίσω τη ζωή μου….

Μαζί πορευτήκαμε, καλοκαίρια και χειμώνες, ώσπου έφτασα 17 χρονών και έκανα την προετοιμασία μου για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Η γιαγιά πάντα εκεί, ακλόνητος βράχος, να μου δίνει θάρρος και δύναμη να συνεχίσω για να πετύχω το στόχο. Ατελείωτες ώρες την έβαζα να κρατάει το βιβλίο της ιστορίας, που τότε μισούσα γιατί το εξοντωτικό σύστημα των εξετάσεων με απέτρεπε από το να συνειδητοποιήσω την αξία του. Και εκείνη να επιμένει, να πω ξανά και ξανά το μάθημα (να ολοκληρώσουμε την ατελείωτη ύλη) και όταν πια είχα αποκάμει, να με επιβραβεύει με ένα γιαγιαδίσιο υπέροχο, γλυκό φιλί και ένα λαχταριστό μελένιο λουκουμά ή ένα τεράστιο σοκολατένιο κομμάτι κέικ.

Γιορτάσαμε την επιτυχία της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο και μαζί πάλι διαβάσαμε λατινικά, ιστορία, αρχαία, ψυχολογία. Αυτήν τη φορά όχι για να με εξετάσει, αλλά γιατί αγαπούσε βαθιά και ουσιαστικά τη φιλολογία και ήθελε να μαθαίνει καινούργια πράγματα. Ώσπου, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου κι όταν με είδε να ολοκληρώνω το διδακτορικό μου (στη μεγάλη μου αγάπη -το πάθος μου- στα ΜΜΕ), το οποίο της έχω αφιερώσει, είπε στη μητέρα μου “αφού με αξίωσε ο Θεός να ζήσω κι αυτό, μπορώ να πεθάνω”.

Αυτή ήταν η γιαγιά μου!!

Αυτό είναι το λαμπερό αστέρι που με προσέχει ακόμα από ψηλά και φωτίζει τη ζωή μου. Αυτή είναι η γιαγιά που με έμαθε να θέτω υψηλούς στόχους και να αγωνίζομαι για αυτούς. Που με έμαθε να πιστεύω σε υψηλές αξίες και ιδανικά. Που με έμαθε να έχω πείσμα και να κυνηγώ τα όνειρά μου. Που με έμαθε να αγαπώ τα βιβλία και το θέατρο. Που με έμαθε, να σέβομαι την ουσιαστική έννοια της παιδείας. Που με έμαθε ότι η ζωή είναι ωραία. Που με έμαθε ότι, έαν πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, θα κάνουμε το ακοτόρθωτο εφικτό και θα φτάσουμε στην κορυφή των ονείρων μας. Της χρωστώ τη ζωή μου, γιατί εκείνη πίστεψε στη ζωή μου, όταν οι γιατροί της είπαν ότι πεθαίνω….
Είμαι σίγουρη ότι θα χαιρόταν πολύ αν διάβαζε αυτό το κείμενο. Της το αφιερώνω, όπως και σε όλες τις γιαγιάδες που θυσιάζουν τη ζωή τους για τα εγγόνια τους. Πιστεύω ότι αξίζει να αντλήσουμε από το δικό της παράδειγμα και να πορευτούμε στη ζωή με μεγαλύτερο θάρρος, δύναμη και αισιοδοξία ότι μία καλύτερη και ομορφότερη μέρα μπορεί να γεννηθεί!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Το δικό μου καλοκαίρι, το δικό μου αστέρι

Το δικό μου καλοκαίρι είναι ένα αστέρι λαμπερό. Το πιο φωτεινό του ουρανού. Το κοιτάζω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ και εκείνο μου χαρίζει ζεστασιά και πλημμυρίζει την καρδούλα μου μία ανείπωτη ευτυχία. Είναι ο φύλακας-άγγελός μου, η γιαγιά μου που “έφυγε” για την αγκαλιά του ουρανού λίγο πριν ξεκινήσει το καλοκαίρι του 2008. Από τότε μέχρι σήμερα, όλα τα καλοκαίρια την κρατώ μέσα μου, είναι το δικό μου αστέρι που με προσέχει, με αγαπάει και με οδηγεί σε θάλασσες πλατιές να κολυμπώ γεμάτη όνειρα…
Όλα τα “παιδικά μου καλοκαίρια είχαν μέσα τους γιαγιά”, όλες μου οι θαλασσινές εικόνες έχουν το πρόσωπό της ζωγραφισμένο πάντα με αγάπη και με ένα χαμόγελο τρυφερό και λίγο πονηρούτσικο. Μυρίζω ακόμα τις τηγανιτές πατατούλες και τα αβγουλάκια που κάθε βράδυ μου ετοίμαζε, δίπλα σε ένα μεγάλο μπολ με κατακόκκινες τομάτες. Βλέπω ακόμα την αγγελική μορφή της να με σκεπάζει με τα χέρια της κουρασμένα από τις ατελείωτες οικιακές δουλειές, αλλά πάντα ακούραστα για να με φροντίσουν και να μου προσφέρουν χάδια αφειδώς. Σαν ένα θαλασσινό αεράκι, έρχεται να με επισκεφθεί και σαν καλοκαιρινή δροσιά να με ξυπνήσει γλυκά κάθε πρωί.
Κάθε καλοκαίρι, όπου κι αν βρίσκομαι, όσο όμορφα κι αν περνώ, η εικόνα των καλοκαιριών με τη γιαγιά πάντα θα με συνοδεύει και θα με συντροφεύει. Πάντα, θα σκέπτομαι πόσο σπουδαία μαμά και γιαγιά ήταν και θα προσπαθώ να της μοιάσω. Γιατί ήταν μία γιαγιά ξεχωριστή, μαγείρευε καταπληκτικά, ζωγράφιζε, τραγουδούσε, χόρευε, έγραφε ποιήματα, λάτρευε το θέατρο, διάβαζε λογοτεχνία, μας έλεγε ιστορίες αγάπης και έρωτα που είχε ζήσει ή ήθελε να ζήσει και έψαχνε πάντα…ενόχους σε ιστορίες πραγματικές ή και όσες έπλαθε με το μυαλό της, με το απίστευτο “δαιμόνιο” της….!! Κυρίως όμως ήταν μία γιαγιά που άνοιγε τις φτερούγες της για να κλείσει μέσα της τα παιδιά και τα εγγόνια της και να τα προστατεύσει από κάθε πιθανό κίνδυνο και κάθε κακό….
Και πάντα, πριν κοιμηθώ, θα κοιτάζω ψηλά στον ουρανό και θα την ψάχνω, στο πιο λαμπερό αστέρι, στο δικό μου αστέρι, στο δικό μου καλοκαίρι. Και με χαροποιεί ιδιαίτερα όταν η κόρη μου ζητάει να μάθει πράγματα για τη “μεγάλη γιαγιά” που δεν γνώρισε ποτέ και μαζί την αναζητάμε ψηλά στον ουρανό και την χαιρετάμε κάθε βράδυ. Και εκείνη, με τη σειρά της, ανοίγει και πάλι τις φτερούγες της και μας στέλνει το λαμπερό της φως για να μη φοβόμαστε και για να πορευόμαστε στη ζωή με θάρρος, πίστη, δυναμισμό και αισιοδοξία. Όπως, εκείνη ήθελε.
Όπως εκείνη με είχε μάθει, όλα εκείνα τα καλοκαίρια που περνούσαμε μαζί.
Από εδώ και στο εξής θα περνώ τα καλοκαίρια με τα παιδιά μου, τον άντρα μου, τους φίλους μας, αλλά πάντα, κάθε καλοκαίρι, θα την κρατώ σαν πολύτιμο φυλαχτό μέσα στην καρδιά μου, με τις συμβουλές της, με την αγάπη της που θα ζει παντοτινά μέσα στην καρδιά μου. Γι’ αυτό και στο τέλος του φετινού καλοκαιριού, αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω το αποψινό κείμενο, υπό το φως των αστεριών και με το δροσερό, απαλό, καλοκαιρινό αεράκι να με ταξιδεύει μέσα στη νύχτα στον μαγικό κόσμο των αναμνήσεων, των εικόνων, των μυρουδιών και των συναισθημάτων,που μένουν χαραγμένα στην ψυχή μας όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν αλλάξει η ζωή μας, όσο κι αν μεγαλώσουμε και ανοίξουμε φτερά. Πάντα,μέσα στην καρδιά μας ένα κομμάτι θα κρατάει κάποιες πολύ βαθιές αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν μέχρι το τέλος…
“Γιαγιάκα, γιαγιού, είδες, δεν σε ξεχνώ. Πώς, άλλωστε, μπορώ να σε ξεχάσω; Αφού εσύ είσαι το δικό μου καλοκαίρι. Το δικό μου αστέρι”….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Πυροβόλησε την 17χρονη κόρη του στο κεφάλι: εγκλήματα κατά των παιδιών

Οι δολοφονίες παιδιών από τους ίδιους τους τους γονείς συνιστούν ένα αποτρόπαιο έγκλημα, το οποίο η κοινωνία δεν μπορεί να κατανοήσει, να ανεχτεί, ούτε να συγχωρήσει. Όταν μία μάνα ή ένας πατέρας σκοτώνει το ίδιο του το σπλάχνο -κομμάτι από το σώμα και από την ψυχή του- η ισορροπία ολόκληρης της φύσης διαταράσσεται.
Το φρικτό έγκλημα στο Άργος, με τον 47χρονο πατέρα να πυροβολεί 2 φορές στο κεφάλι, εν ψυχρώ και από ότι φαίνεται προμελετημένα την ίδια την κόρη του -στο άνθος της ηλικίας της- και εν συνεχεία να αυτοπυροβολείται, προκάλεσε σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία τεράστιο σοκ, μεγάλη οργή, αγωνία για την πορεία του 17χρονου άτυχου κοριτσιού που στην παρούσα φάση νοσηλεύεται σε κρισιμότατη κατάσταση στην εντατική, δίπλα στον πατέρα που χαροπαλεύει. Πρόκειται για μία τραγωδία, με ένα αθώο θύμα που έτυχε να γεννηθεί από το συγκεκριμένο πατέρα, ο οποίος ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ να της κόψει το νήμα της ζωής -στην πιο όμορφη, ελπιδοφόρα και δημιουργική περίοδο στη ζωή ενός νέου ανθρώπου, στα 17 μόλις χρόνια, όπου το έφηβο μπουμπουκάκι ετοιμάζεται σιγά σιγά για την ενήλικη ζωή του, με χαμόγελα και όνειρα-. Ο συγκεκριμένος πατέρας ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ, για λόγους που μέχρι στιγμής παραμένουν αδιευκρίνιστοι, με 2 πυροβολισμούς να ματώσει τα όνειρα και να παγώσει το χαμόγελο της ίδιας του της κόρης. ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ να γκρεμίσει τις ελπίδες ενός νέου παιδιού που ξεκινάει τη ζωή, με δύναμη, πίστη και αποφασιστικότητα. Ο εν λόγω άντρας ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ να γκρεμίσει την πίστη σε ένα από τα πιο σπουδαία και ιερά πρόσωπα στη ζωή μας, το ΠΑΤΕΡΑ. ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ να πάρει τη ζωή που ο ίδιος έφερε στον κόσμο…..
Μία απόφαση εγωκεντρική και ναρκισσιστική, την οποία όμως στην παρούσα φάση δεν μπορούμε να αναλύσουμε περαιτέρω, διότι δεν έχουμε ακόμα στα χέρια μας τα δεδομένα της υπόθεσης. Σαφώς, θα παρακολουθήσουμε την υπόθεση που έχει αρκετά σκοτεινά σημεία. Εύχομαι, από καρδιάς, το κορίτσι να ζήσει, να έχει μία ποιοτική ζωή και σε ένα δεύτερο επίπεδο να μπορέσει να πιστέψει ξανά στους ανθρώπους και να ονειρευτεί, όπως δικαιούνται όλα τα παιδιά στην ηλικία της. Δυσυτυχώς, το κορίτσι αυτό στερήθηκε το όνειρο, προτού καν το ζήσει, επειδή είχε την ατυχία να γεννηθεί από τον συγκεκριμένο…άντρα και επειδή ίσως η κοινωνία μας δεν το προστάτεψε επαρκώς. Γιατί, ίσως ο…άντρας αυτός να είχε δώσει κάποια “δείγματα” της νοσηρής συμπεριφοράς. Θα σταματήσω όμως εδώ, γιατί είμαι αρκετά φορτισμένη συναισθηματικά και δεν θα ήταν σωστό να γράψω κι άλλα, ενώ τα αίτια της τραγωδίας δεν έχουν ακόμα γίνει γνωστά. Ελπίζω οι γιατροί να σώσουν τον…άντρα που πυροβόλησε με 2 σφαίρες στο κεφάλι, εν ψυχρώ, το σπλάχνο του, ώστε να έρθει αντιμέτωπος με την ίδια του την πράξη, ώστε να υποστεί τις συνέπειες της αποτρόπαιας πράξης του, της ΑΠΟΦΑΣΗΣ του άντρα να σκοτώσει το παιδί του, λειτουργώντας, σαν ένας, ας πούμε, “Θεός” που ορίζει τις μοίρες των ανθρώπων, πόσο μάλιστα του ίδιου του του παιδιού, και να δώσει απαντήσεις κοιτάζοντας την κόρη του στα μάτια. Ο θάνατος θα ήταν η πιο “ωραία” λύση για τον άντρα που ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ να ενεργήσει σαν “Θεός”, δεν είναι όμως τιμωρία για μία τόσο απάνθρωπη πράξη. Από την άλλη, επαναλαμβάνω ότι τα αίτια της υπόθεσης παραμένουν σκοτεινά, οπότε δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε ουσιαστικές αναλύσεις.
Στο σημείο αυτό, βέβαια, αναφέρω ότι το συγκεκριμένο έγκλημα δεν είναι δυστυχώς το πρώτο ή μοναδικό τέτοιας φύσεως έγκλημα. Εγκλήματα κατά των παιδιών και μάλιστα με τον πιο βίαιο και φρικτό τρόπο, έχουν συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία, κυρίως την επαρχία, αρκετές φορές. Έχω μάλιστα ασχοληθεί και η ίδια με αυτά τα αποτρόποια εγκλήματα στη σελίδα μου. Μελετώντας τη σχετική βιβλιογραφία και διαβάζοντας τα σχετικά δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου, παρατηρούμε ότι καταγράφονται εγκλήματα από γονείς εις βάρος των παιδιών τους, κυρίως για τις ακόλουθες αιτίες, τις οποίες επιγραμματικά αναφέρω:
-Γονείς σκοτώνουν τα παιδιά τους για να τα “λυτρώσουν”, όπως οι ίδιοι πιστεύουν από αληθινό ή εικονικό σωματικό ή ψυχικό πόνο. Οι γονείς σε αυτή την περίπτωση λειτουργούν ως το χέρι του “Θεού” και σκοτώνουν το παιδί τους για να μην υποφέρει από κάποια ασθένεια, αναπηρία, νοητική υστέρηση κ.λπ.
-Γονείς σκοτώνουν τα παιδιά τους για λόγους “τιμής”, γιατί θεωρούν ότι έχουν αμαυρώσει την τιμή και την υπόληψη της οικογένειας, με τις πράξεις τους. Κυρίως κόρες που εγκυμονούν, εκτός γάμου, σε πολύ νεαρές ηλικίες ή ακόμα κόρες που “τολμούν” να φιλήσουν ένα αγόρι, το οποίο η οικογένεια δεν εγκρίνει ή που επιστρέφουν αργά από τη διασκέδασή τους, παρά τις αντιρρήσεις των γονέων,κυρίως στις τοπικές κοινωνίες. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο θάνατος κρίνεται προτιμότερος από μία “ατιμασμένη” ζωή.
-Γονείς, συχνά διαζευγμένοι ή εν διαστάσει, που χρησιμοποιούν το παιδί τους ως “σάκο του μποξ” για να εκδικηθεί ο ένας τον άλλο, λειτουργώντας με ναρκισσισμό, εγωκεντρισμό και εγωπάθεια. Μέσω του φόνου του παιδιού, παίρνουν την δική τους εκδίκηση για το χωρισμό, πιστεύοντας ότι ο θανάτος είναι προτιμότερος από την αποδοχή ενός χωρισμού, άρα αποδοχή μίας “ήττας”, μίας “αποτυχίας”.
-Σαφώς, έχουμε θρηνήσει και θύματα σφοδρής ενδοοικογενειακής βίας.
Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, ο θύτης συχνά είναι και θύμα, με την έννοια ότι έχει κι εκείνος ανάγκη ιδιαίτερης προσοχής και φροντίδας ιατρικής (ή άλλης) πολλές φορές, την οποία εάν ένα κράτος-πρόνοιας του παρείχε, θα είχαμε ενδεχομένως προλάβει τέτοια φρικτά εγκλήματα που αφορούν αθώες ψυχές. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό, η κοινωνία (δηλαδή όλοι μας, ο καθένας από την δική του θέση, π.χ. ο δάσκαλος και ο ψυχολόγος στο σχολείο, ο παιδίατρος που παρακολουθεί το παιδί, ο φίλος, ο γείτονας) να μην είναι απρόσωπη, να ενδιαφέρεται πραγματικά για το συνάνθρωπο, πρωτίστως για τις ανήλικες ψυχούλες, να έχει μεγάλη ευαισθησία, γιατί όλα του κόσμου τα παιδιά είναι παιδιά όλων μας! Δυστυχώς, όμως, πολλές φορές νοιαζόμαστε όταν το ΕΓΚΛΗΜΑ έχει πια τελεστεί. Έτσι, γινόμαστε συνένοχοι όλοι μας. Γιατί μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητάς μας ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό: ότι η ΠΡΟΛΗΨΗ σώζει ζωές. Πολλά εγκλήματα παιδιών θα είχαν αποτραπεί εάν εμείς, ως ενεργά μέλη της κοινωνίας, ακούγαμε τις απελπισμένες φωνές των θυμάτων, καιρό πριν την τέλεση του εγκλήματος, ή ακόμα και τις απογνωσμένες φωνές των θυμάτων που πριν σκοτώσουν ζητούν τη βοήθειά μας….αλλά κανείς δεν είναι εκεί ούτε για το θύτη, ούτε για το θύμα, και το έγκλημα που θα μπορούσε να μην είχε γίνει ποτέ,θα εξακολουθεί να συγκλονίζει και εκ των υστέρων να προκαλεί αντιδράσεις που σύντομα όμως θα κοπάσουν. Μέχρι τουλάχιστον το επόμενο άγριο έγκλημα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Για τη δασκάλα

Θυμάμαι με μεγάλη αγάπη τις δασκάλες μου. Στα ευαίσθητα εκείνα μαθητικά χρόνια, τα όμορφα χρόνια του Δημοτικού. Είχα την τύχη να έχω 6 υπέροχες δασκάλες που με δίδαξαν τις αξίες της ζωής, όχι μόνο μέσα από τα βιβλία της γραμματικής και της αριθμητικής, αλλά και μέσα από την ποίηση, τη λογοτεχνία, το θέατρο. Γιατί οι δασκάλες μου με έκαναν να αγαπήσω σπουδαία λογοτεχνικά έργα που με δημιουργικότητα δίδασκαν στο πλαίσιο των μαθημάτων και βλέποντας την αγάπη μου για τη συγγραφή με ωθούσαν πάντοτε να γράφω παραμύθια, ποιήματα, θεατρικά σκετσάκια για όλες τις γιορτές του σχολείου. Γι’ αυτό μέχρι σήμερα κρατώ μέσα στην καρδιά μου, σε μία πολύ ζεστή γωνίτσα, και τις 6 δασκάλες μου, τις θυμάμαι και τις ευχαριστώ που ήταν δίπλα μου ουσιαστικά και όχι τυπικά, με αγάπη αληθινή και όχι από “επαγγελματική υποχρέωση”. Τις ευχαριστώ, επίσης, που δεν μου προσέφεραν στείρες γνώσεις, αλλά με μύησαν στον κόσμο της ποίησης και της λογοτεχνίας. Γιατί και σε αυτό το σημείο, θα έλεγα, ότι ήμουν τυχερή καθώς αποφοίτησα από ένα Δημοτικό που έδινε βαρύτητα στην τέχνη και τον πολιτισμό και δεν δίδασκε μόνο τα μονότονα εκείνα πράγματα που διώχνουν τους μαθητές σταδιακά από την μεγάλη αγκαλιά του σχολείου, καθώς το παιδί χάνει κάθε ενδιαφέρον για μάθηση και αντιμετωπίζει το σχολείο σαν φυλακή….
Έτσι, και οι 6 δασκάλες μου με βοήθησαν να πιστέψω στο όνειρο και μου έδειξαν το δρόμο να παλέψω για να το κάνω πραγματικότητα.
Από τότε μέχρι σήμερα θεωρώ ότι ο ρόλος του δασκάλου όχι μόνο είναι σπουδαίος, αλλά τολμώ να πω ιερός. Η δασκάλα (επιτρέψτε μου να μιλήσω για “δασκάλα”, γιατί αυτές είναι οι δικές μου, τρυφερές αναμνήσεις. Χωρίς ασφαλώς να υποτιμώ τον άντρα-δάσκαλο) είναι το πρώτο πρόσωπο μετά το γλυκό πρόσωπο της μητέρας που θα αγκαλιάσει μητρικά το παιδί, θα νοιαστεί για την πρόοδο και την εξέλιξη του παιδιού σαν να ήταν δικό της, θα ενδιαφερθεί για την σωματική και ψυχική του υγεία, θα μοιραστεί τις αγωνίες και τις χαρές του και θα του δώσει το χέρι της για να το βοηθήσει να προχωρήσει πιο πέρα από όσο φανταζόταν ότι θα μπορούσε να φτάσει…
Αυτός λοιπόν είναι ο σπουδαίος ρόλος της δασκάλας. Που σαν μία μάνα ανοίγει τις φτερούγες της για να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά και για να είναι δίπλα τους πολλές φορές περισσότερες ώρες από όσες περνούν οι σύγχρονοι γονείς με τα παιδιά τους εξαιτίας των εξοντωτικών ωραρίων δουλειάς. Είναι τόσο σημαντικό το έργο που προσφέρει στην κοινωνία, διότι έχει να κάνει με ανήλικες ψυχούλες που διψούν να μάθουν καινούργια πράγματα και πρωτίστως διψούν για ζωή, για ήλιο, πολύχρωμα ουράνια τόξα και λαμπερά αστεράκια σε καταγάλανο ουρανό…. Με μία λέξη, διψούν για όνειρο!!
Γι’ αυτό η δασκάλα, ακόμα και στο πλαίσιο ενός δημόσιου σχολείου που την ταπεινώνει με έναν εξευτελιστικό μισθό και συχνά με εξευτελιστικές συνθήκες εργασίας, οφείλει να έχει την ψυχική δύναμη να αντλεί χαρά, γιατί ασκεί λειτούργημα και όχι επάγγελμα. Έχει το ηθικό χρέος απέναντι στις παιδικές ψυχούλες να χαμογελάσει και με δύναμη και συνάμα αποφασιστικότητα να δείξει στα παιδιά το φως που κρύβεται πίσω από το σκοτάδι και το όνειρο που έχει κρυφτεί πίσω από το γκρίζο σύννεφο του ουρανού. Η δασκάλα οφείλει να νοιαστεί για κάθε παιδί ξεχωριστά σαν να ήταν ένα τριαντάφυλλο που σιγά σιγά θα ανθίσει και για όλα τα παιδιά μαζί, δίχως προκαταλήψεις, δίχως συμπάθειες και αντιπάθειες, με αγάπη που πηγάζει αβίαστα από την ψυχή της και αναβλύζει σαν πηγή, για ΟΛΑ τα παιδιά μαζί και για το κάθε παιδί ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ!! Κι εδώ έγκειται ένα μεγάλο βάρος της ευθύνης της. Το να δει σε κάθε παιδί το ξεχωριστό εκείνο στοιχείο που ενισχύει τη μοναδικότητά του και σε όλα τα παιδιά να δείξει την ίδια αγάπη, την ίδια τρυφερότητα και το ίδιο ενδιαφέρον, χωρίς να διαχωρίζει τα παιδιά βάσει τεχνητών ετικετών, του τύπου “άτακτος”,”κακός” μαθητής κλπ. κ.λπ. γιατί συχνά ένα ταπεινό λουλουδάκι μπορεί να ανοίξει τα πέταλά του και να γίνει το πιο όμορφο λουλούδι του κήπου! Με αυτές τις αγνές σκέψεις και με άξονα την αληθινή και ουσιαστική γνώση, πορεύεται η ευσυνείδητη δασκάλα, όπως πορεύτηκαν και οι δικές μου 6 δασκάλες και άφησαν ανεξίτηλα χαραγμένο στην καρδιά μου το σημάδι τους. Γιατί, πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, ότι ο ΚΑΛΟΣ εκπαιδευτικός αφήνει στις ψυχές των μαθητών του σημάδι και φέρει κι αυτός μερίδιο ευθύνης για την εξέλιξή τους. Ειδικά, ο δάσκαλος που δίνει τα πρώτα εφόδια για να πορευτούμε στη ζωή.
Αναμφίβολα κι εμείς οι γονείς, οφείλουμε να είμαστε ουσιαστικά δίπλα στο δάσκαλο, να στηρίζουμε το απαιτητικό έργο, να του μιλάμε ανοιχτά και με ειλικρίνεια, να είμαστε συνοδοιπόροι και όχι να προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε το ρόλο του ούτε να του επιβάλουμε τα δικά μας “θέλω” (που αρκετές φορές είναι παράλογα) αμφισβητώντας το ρόλο του. Ο δάσκαλος είναι άνθρωπος με ευαισθησίες που θέλει δίπλα του το γονιό και όχι απέναντί του, ακόμα και στο λάθος του. Αλλιώς, δεν είναι δάσκαλος!! Με την πλατιά ασφαλώς έννοια του όρου.
Ως μανούλα, είχα μεγάλη αγωνία για τη σχέση που θα δημιουργούσε η κόρη μου με την δασκάλα της στο προνήπιο. Η Άννυ είναι ένα κλειστό παιδί που δεν ανοίγεται εύκολα και που αγαπάει δύσκολα. Αγαπάει μόνο όσους κερδίζουν την αγάπη της! Η δασκάλα της, η κ. Κατερίνα Τσιάκαλου, όχι μόνο κέρδισε το σεβασμό -το πιο σημαντικό στοιχείο που πρέπει να κερδίσει ένας δάσκαλος- αλλά και την απέραντη αγάπη της. Η κ. Κατερίνα έσκυψε με ευαισθησία στην Άννυ,της άνοιξε την αγκαλιά της στοργικά και με τρυφερότητα, και την δίδαξε μέσα από την αγάπη αξίες και ιδανικά.
Αυτό λοπόν το κείμενό το αφιερώνω στη δασκάλα της Άννυς,την κ. Κατερίνα, και ως μανούλα την ευχαριστώ που έκανε το παιδί μου ευτυχισμένο και του έμαθε πολλά και ωραία πράγματα που θα αποτελέσουν τα μελλοντικά εφόδια της Άννυς. Θα κλείσω με τα λόγια της Άννυς, ως απάντηση στο ερώτημά μου “γιατί αγαπάς την κ. Κατερίνα; Τι να γράψουμε στο κείμενο που θα της αφιερώσουμε ως ένα μικρό δώρο για να την ευχαριστήσουμε για την υπέροχη χρονιά που ζήσατε μαζί;”. Να τι μου απάντησε η Άννυ και όπως πάντα λέω τα παιδιά είναι αυτά που μας δείχνουν το δρόμο….
“Αγαπώ την κ. Κατερίνα, γιατί μας έκανε καλά παιδιά και γιατί μας έμαθε πολλά πράγματα. Η κ. Κατερίνα είναι σαν ένα λουλούδι”.
Ευχαριστούμε κ. Κατερίνα για όλα, η Άννυ κι εγώ!!
Και σας ευχόμαστε,κ. Κατερίνα (γλυκιά μας Κατερίνα) να είναι η ζωή σας πάντα πλημμυρισμένη από αληθινή ευτυχία και τα λαμπερά χαμόγελα των παιδιών!!
Συνοψίζοντας, θέλω μονάχα να γράψω ότι όταν ένας άνθρωπος, πόσο μάλιστα ένας δάσκαλος, ακολουθεί με ευσυνειδησία, σοβαρότητα, υπευθυνότητα και κυρίως αγάπη, τον επαγγελματικό του δρόμο, η αναγνώριση, η αποδοχή, η επιτυχία, η ανταμοιβή, θα έρθουν αργά ή γρήγορα. Γιατί δάσκαλος πρώτα και πάνω από όλα σημαίνει (ή τουλάχιστον οφείλει να σημαίνει) ΑΝΘΡΩΠΟΣ και ΑΓΑΠΗ….

Περιμένω και τις δικές σας αναμνήσεις, εικόνες, εντυπώσεις από τους δασκάλους σας….

1 Comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Uncategorized