Monthly Archives: January 2016

Η άμετρη βία και τα αίτια που οδηγούν στις ποιοτικές αλλαγές του εγκλήματος και της εγκληματικότητας

Εχθές το βράδυ κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου τα παιδάκια μου και τα μάτια μου βούρκωσαν, αναλογιζόμενη εκείνα τα παιδάκια που περιμένουν τη μανούλα τους να τους διαβάσει ένα παραμύθι για καληνύχτα. Μια μανούλα που θα έρχεται μόνο στα όνειρά τους για να τους κρατά συντροφιά και να γλυκαίνει τις σκέψεις τους.

Δεν μπορώ παρά να νιώσω μεγάλη συγκίνηση για τα αγγελουδάκια που βιώνουν μια τόσο βίαιη απώλεια. Σκέφτομαι ότι το άγριο χέρι του πατέρα στέρησε από τα ανήλικα παιδιά του την πιο τρυφερή αγκαλιά της μάνας και η καρδιά μου “μαυρίζει”.

Ευτυχώς το αγοράκι, στην πολύκροτη υπόθεση ανθρωποκτονίας και έκθεσης ανηλίκου, το οποίο ο πατέρας είχε αρπάξει, με το ίδιο βίαιο χέρι, με το οποίο στέρησε τη ζωή της μανούλας τους, βρέθηκε. Τώρα είναι προστατευμένο στην αγκαλιά της γιαγιάς και του παππού. Αξίζει να “υποκλιθούμε” στο μεγαλείο ψυχής του παππού και της γιαγιάς που παρά τον πόνο τους, αλλά και την ηλικία τους, είναι εκεί…στυλοβάτες της οικογένειας, να στηρίξουν τα παιδάκια και να “γιατρέψουν” με την αγάπη τους τις τραυματισμένες ψυχούλες τους.

Δεν ξέρω εάν ένα τόσο μεγάλο τραύμα της ψυχής μπορεί ποτέ να επουλωθεί. Είναι βαρύ το “φορτίο” που καλούνται να κουβαλήσουν τα παιδιά για ολόκληρη τη ζωή τους. Ωστόσο, αυτό που με βεβαιότητα τολμώ να πω είναι ότι η αγάπη που θα λάβουν από τη γιαγιά και τον παππού θα τους δώσει “ανάσα ζωής”. Ας κάνουν αυτοί οι άνθρωποι υπομονή κι ας έχουν τη δύναμη να στηρίξουν αυτά τα αγγελουδάκια, γιατί η δική τους στήριξη θα τα βοηθήσει να απαλύνουν τον πόνο και να αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν με τόσο άγριο τρόπο, σε τόσο μικρή ηλικία, επειδή ο πατέρας τους επέλεξε αυτή τη μοίρα για τα παιδιά του….

Ας είναι ο παππούς και η γιαγιά το “βάλσαμο” που δεν θα είναι η μανούλα με την φυσική της παρουσία, γιατί σαν άγγελος θα είναι πάντοτε στο πλευρό και την καρδιά των παιδιών της.

Το κείμενό μου είναι συγκινησιακά φορτισμένο, γιατί αγανακτώ όταν θύματα μιας εγκληματικής ενέργειας είναι αθώα παιδιά που καλούνται να ανέβουν ένα Γολγοθά σε ολόκληρη τη ζωή τους. Το θεωρώ άδικο και άγριο….Δεν θα έπρεπε ποτέ να συμβαίνει αυτό…

Από την άλλη πλευρά, επειδή δυστυχώς η ζωή έχει κι αυτή την “όψη του νομίσματος” -της ακραίας βίας- είναι εξαιρετικά σημαντικό όσοι μένουν πίσω, όπως σε αυτή την περίπτωση η γιαγιά και ο παππούς, να αντλούν από αυτή την αστείρευτη δύναμη ψυχής που, τελικά, ο άνθρωπος έχει χωρίς να το γνωρίζει πολλές φορές. Μέσα από αυτήν τη δύναμη ψυχής θα μπορέσουν να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα, όσο σκληρή κι αν είναι, με αποφασιστικότητα, θάρρος και αξιοπρέπεια.

Στο σημείο αυτό και με αφορμή τις υποθέσεις που συγκλονίζουν τις τελευταίες ημέρες την ελληνική κοινωνία, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα που και στο παρελθόν με έχει απασχολήσει. Αυτό αφορά όχι τόσο την αύξηση του εγκλήματος στη χώρα μας, όσο τις ποιοτικές αλλαγές στο έγκλημα και το φαινόμενο της εγκληματικότητας. Δηλαδή, το «άμετρο και άχρηστο» έγκλημα, το οποίο «δεν υπολογίζει την ανθρώπινη ζωή». Το συγκεκριμένο στοιχείο προβληματίζει ως νέο ποιοτικό στοιχείο στην ελληνική κοινωνία, όπως εμφατικά έχει τονίσει και ο Καθηγητής Εγκληματολογίας, κ. Γιάννης Πανούσης. Με άλλα λόγια, η χρήση υπέρμετρης βίας, η οποία λαμβάνει χώρα για ασήμαντη αφορμή, πολλές φορές, και ως κύριο χαρακτηριστικό της έχει την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής αποτελεί πραγματικότητα και για την ελληνική κοινωνία.

Το ερώτημα που εύλογα εγείρεται στο σημείο αυτό είναι ποια αποτελούν τα κύρια αίτια για αυτές τις σοβαρές αλλαγές αναφορικά και με το έγκλημα και την εγκληματικότητα; Τα κύρια αίτια, όπως καταγράφονται από τους ειδικούς, μπορούν να συνοψιστούν στα ακόλουθα σημεία: Ελεύθερη μετακίνηση των εγκληματιών στην Ευρώπη χωρίς σύνορα, περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, με ταυτόχρονους σοβαρούς τριγμούς στα θεμέλια των οικογενειακών δεσμών και του κοινωνικού ιστού, ευρεία χρήση των νέων τεχνολογιών για την επίτευξη εγκληματικών στόχων, με ταυτόχρονη ανάδυση νέων μορφών εγκληματικότητας -όπως είναι το “ηλεκτρονικό έγκλημα”- και ασφαλώς, η έλλειψη οργανωμένης αντεγκληματικής πολιτικής, η οποία, τουλάχιστον στη χώρα μας, αποτελεί ένα μείζον πρόβλημα.

Το έγκλημα, συνεπώς, “σκληραίνει”, στοιχείο που πρέπει να καταγραφεί και να αναδειχθεί από τον αστυνομικό συντάκτη. Παράλληλα, όμως, αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι “αποδιοπομπαίοι τράγοι” εξακολουθούν να γίνονται και πάλι οι φτωχοί και οι περιθωριακές ομάδες, π.χ. τοξικομανείς, οικονομικοί μετανάστες. Πρόκειται για ομάδες πληθυσμού που στιγματίζονται, συχνά, στο αστυνομικό ρεπορτάζ, ως “θύτες εγκληματικών ενεργειών και μάλιστα εγκλημάτων που έχουν διαπραχθεί με ειδεχθή τρόπο”. Αυτός είναι ένας μύθος που πρέπει να καταρριφθεί από τους αστυνομικούς συντάκτες, έτσι ώστε το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά και ο πολίτης να έχει ορθή γνώση του ζητήματος, δεδομένου ότι η τρομολαγνεία στη χώρα μας είναι ιδιαιτέρως αυξημένη, όπως αποδεικνύεται μέσα από έγκυρες έρευνες.

Επομένως, είναι σημαντικό να γνωρίζει ο αστυνομικός συντάκτης ότι το έγκλημα διαφοροποιείται στη σύγχρονη εποχή, κυρίως ως προς τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του. Αυτό όμως που, επίσης, πρέπει να διερευνήσει ο αστυνομικός συντάκτης και να αναδείξει μέσα από το ρεπορτάζ του είναι οι βαθύτερες αιτίες που οδηγούν σε αυτές τις σοβαρές αλλαγές στο έγκλημα και την εγκληματικότητα.

Κλείνοντας, θα κάνω μια ευχή….να προσέχουν οι γονείς τα παιδιά τους….η αγάπη δεν πρέπει να είναι, σε καμία περίπτωση, εγωιστική, ούτε “κτητική”.

Καλή σας ημέρα!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Απεικόνιση του ψυχο-εγκληματικού προφίλ του δράστη “τιμωρού”

Στην Ελλάδα εγκλήματα που μπορούν να καταταχθούν στην “ακραία εγκληματικότητα” δεν έχουν απασχολήσει τα ποινικά χρονικά σε τόση μεγάλη έκταση, σε σχέση με άλλες χώρες. Αντίθετα, τα ποσοστά βίαιων εγκλημάτων, όπως τα εγκλήματα κατά ζωής, είναι χαμηλά. Αυτό, πιστεύω, ότι σε μεγάλο βαθμό οφείλεται και στους συνεκτικούς δεσμούς της ελληνικής οικογένειας που εξακολουθεί να αποτελεί “πυρήνα” της κοινωνίας.

Από την άλλη πλευρά, κάποια εγκλήματα που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι το έγκλημα “σκληραίνει” και ο εγκληματίας γίνεται πιο “πωρωμένος”. Με το σημερινό μου κείμενο θα προσπαθήσω να απεικονίσω το ψυχο-εγκληματικό προφίλ δυο αντρών που λειτουργούν ακραία, δίνοντας μου την εντύπωση ότι ενεργούν σαν “τιμωροί” και “απονεμητές δικαιοσύνης”, βάσει ασφαλώς της δικής τους διαστρεβλωμένης και ακραίας σκέψης. Επίσης, αν και πρόκειται για διαφορετικές υποθέσεις, εντοπίζω κάποιες αξιοσημείωτες ομοιότητες που οδηγούν στη σύνθεση του προφίλ των δραστών.

Θα ξεκινήσω με την πρώτη υπόθεση. Στις 13 Αυγούστου 2013 ένας 47χρονος επιχειρηματίας από το Άργος πυροβόλησε εν ψυχρώ την κόρη του, με την οποία λίγες ώρες νωρίτερα είχε γευματίσει σε εστιατόριο. Η πρώτη σφαίρα βρήκε την 17χρονη τότε κόρη στον αυχένα και η δεύτερη στο πρόσωπο. Ο δράστης επέστρεψε σπίτι του και αυτοπυροβολήθηκε, ενώ κατέληξε στο Τζάνειο Νοσοκομείο λίγες μέρες αργότερα. Η νεαρή κοπέλα έδωσε σκληρή μάχη για να μείνει στη ζωή, την οποία κατάφερε να κερδίσει. Σήμερα βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης και δίνει τη δεύτερη μάχη για μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο θύτης αιτιολογεί την πράξη του με επιστολή που αφήνει, προτού αυτοπυροβοληθεί. Σύμφωνα με την επιστολή, αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύονται στον Τύπο, ισχυρίζεται ότι πρόκειται για ένα έγκλημα εκδίκησης προς την εν διαστάσει γυναίκα του, την οποία κατηγορεί για τη διάλυση του γάμου τους, αλλά και την οικονομική του καταστροφή. Επίσης, χρησιμοποιεί πολύ σκληρά λόγια για να “αιτιολογήσει” (και δικαιολογήσει) το έγκλημα “σκοτώνω την κόρη μας για να μη γίνει σαν εσένα. Κανονικά, θα έπρεπε να σκοτώσω εσένα, αλλά επειδή θα ζήσεις, όσο ζήσεις, με το βάρος του θανάτου της θα είναι καλύτερα”. Στόχος του, λοιπόν, ο θάνατος της ίδιας του της κόρης, χωρίς να έχει βέβαια υπολογίσει ότι το κορίτσι μπορεί να κερδίσει τη μάχη, αλλά και το Γολγοθά που τώρα καλείται να ανέβει.

Πρόκειται, σαφώς, για μια ακραίας μορφής εγκληματικότητα. Με προβληματίζει πολύ έντονα το πώς μπορεί να απεικονιστεί το ψυχο-εγκληματικό προφίλ του δράστη, γιατί είναι ακατανόητο για τον ανθρώπινο νου το πώς ένας πατέρας μπορεί να φτάσει σε μια τόσο ακραία πράξη και να δολοφονήσει την ίδια του την κόρη, το ίδιο του το σπλάχνο δηλαδή.

Θα έλεγα ότι τα στοιχεία που συνθέτουν το προφίλ του είναι ο άκρατος εγωισμός του, ο ναρκισσισμός που τον κάνει να φέρεται σαν να είναι εκείνος το “κέντρο” του κόσμου και ταυτόχρονα η βαθιά πεποίθησή του ότι η εν διαστάσει σύζυγός του πρέπει να ζήσει υποφέροντας, όπως ακριβώς θεωρούσε ότι ζούσε εκείνος:μια ζωή σκληρή, με την προσωπική και επαγγελματική αποτυχία να τον “βαραίνει”. Προτιμά, με άλλα λόγια, από το να προσπαθήσει να ορθοποδήσει ο ίδιος και να προχωρήσει στη ζωή του, να εκδικηθεί την εν διαστάσει σύζυγό του που στέκεται στα πόδια της, αλλά τελικά και την κόρη του, στερώντας της τη ζωή στο άνθος μάλιστα της νιότης και της δημιουργικότητάς της. Αυτό το στοιχείο, επίσης, προκαλεί μεγάλη εντύπωση και με προβληματίζει σχετικά με το εάν ο πατέρας, εν τέλει, εκδικείται και την ίδια του την κόρη…

Διαπράττοντας το έγκλημα, λειτουργεί σαν “τιμωρός” και ταυτόχρονα “απονεμητής της δικαιοσύνης”. Της δικής του ασφαλώς “δικαιοσύνης”, καθώς η συνολική του συμπεριφορά προδίδει ένα άτομο που λειτουργεί σαν “κυρίαρχος” του κόσμου. Εκείνος αποφασίζει, εκείνος εκτελεί, εκείνος τιμωρεί, εκείνος απονέμει “δικαιοσύνη”.

Η σχέση του με την εν διαστάσει σύζυγό του θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μια ακραία σχέση “πάθους” -μίσους και αντίστοιχα ακραία συναισθήματα, ενδεχομένως, διέπουν τη σχέση του με την κόρη του, για την οποία επιλέγει το θάνατο, χρησιμοποιώντας την, κυριολεκτικά, ως μέσο/σαν αντικείμενο για να εκδικηθεί τη μητέρα της. Παράλληλα, είναι άξιο προσοχής ότι επιλέγει να την σκοτώσει, για να “μην καταλήξει σαν τη μάνα της”. Συνεπώς και μόνο η σκέψη ότι η κόρη του μπορεί να μοιάσει στη μάνα της του προκαλεί συναισθήματα δυσφορίας, τα οποία όμως στρέφονται κατά της ίδιας της κόρης του, στο πρόσωπο της οποίας μπορεί να “έβλεπε” την εν διαστάσει σύζυγο σε νεαρότερη ηλικία.

Βάσει της παραπάνω διαστρεβλωμένης λογικής του, μητέρα και κόρη γίνονται “ένα” και για την κόρη ο “τιμωρός” πατέρας επιλέγει το θάνατο, ενώ για τη μάνα επιλέγει μια “ζωή σαν θάνατο”. Πολύ ακραίες οι σκέψεις του, πολύ ακραίες οι αντιδράσεις του και δυστυχώς ένας νέος άνθρωπος που τώρα θα έπρεπε να γεύεται κάθε στιγμή της ζωής, δίνει καθημερινά τη δική του μάχη για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Η ζωή, κάποιες φορές, σίγουρα, ξεπερνάει τα πιο ευφάνταστα σενάρια αστυνομικών σειρών. Τουλάχιστον, η “θεία δίκη” σε αυτή την υπόθεση που έχει χαρακτηριστικά αρχαίας τραγωδίας θα είναι να γίνει καλά το κορίτσι και να σταθεί στα πόδια του.

Πριν από μερικές εβδομάδες, στη Χαλκιδική, ένας άλλος πατέρας έδρασε επίσης σαν “τιμωρός” και “απονεμητής δικαιοσύνης”. Και σε αυτή την περίπτωση η τιμωρία που επιλέγει (δεν χρησιμοποιώ τυχαία το ρήμα “επιλέγει”) ο φερόμενος ως δράστης στρέφεται κατά ολόκληρης της οικογένειας. Δολοφονεί άγρια -σφάζει- τη μητέρα μπροστά στα μάτια του ανήλικου γιου και εν συνεχεία, κατά την περιγραφή του παππού, αρπάζει “σαν κατσίκι” το μικρότερο γιο του, ηλικίας 4,5 ετών, διότι ο μεγαλύτερος γιος που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του αποτρόπαιου εγκλήματος “δεν ζυγώνει τον πατέρα του, από φόβο”.

Η σκέψη του θύτη και σε αυτή την υπόθεση είναι ακραία και βασίζεται στην δική του διαστρεβλωμένη κοσμοθεωρία. Δολοφονεί τη μάνα των παιδιών του μπροστά στα μάτια του ανήλικου παιδιού του, χωρίς καν να αναλογιστεί τις συνέπειες που ένα τέτοιο βίωμα δύναται να έχει στην ψυχοσύνθεση του παιδιού, αποδεικνύοντας ότι λειτουργεί σαν “τιμωρός” που έχει τεράστια εμπιστοσύνη στον εαυτό του και ισχυρή πεποίθηση ότι με την πράξη του “επιβάλλει την τάξη” και “απονέμει δικαιοσύνη”. Δεν τον ενδιαφέρει τίποτα, ούτε καν ο γιος του, την ώρα που μαχαιρώνει τη σύζυγό του. Μοναδικός του σκοπός, εκείνη τη στιγμή, είναι να ολοκληρώσει επιτυχώς την πράξη του.

Μετά την τέλεση του ειδεχθούς εγκλήματος, είναι άξιο επισημάνσεως ότι δεν “λυγίζει” συναισθηματικά, δεν πτοείται πουθενά, αλλά ουσιαστικά σκέπτεται πώς θα “την γλιτώσει”. Σαν λάφυρο, ο “τιμωρός” παίρνει μαζί του το μικρότερο γιο. Ο ίδιος θέλει το μεγαλύτερο για να ξεφύγει πιο εύκολα, αλλά το παιδί δεν τον πλησιάζει από τρόμο. Στη δική του σκέψη εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτε άλλο, παρά μόνο ο “κυρίαρχος” εαυτός του που πρέπει, με κάθε τρόπο, να σωθεί!

Το διπλό έγκλημα -της ανθρωποκτονίας και αρπαγής του παιδιού- καθιστά εμφανές ότι πρόκειται για έναν “πωρωμένο” εγκληματία που μπορεί να φτάσει στα άκρα για να πετύχει το στόχο του. Έχει την δική του σκέψη και την δική του “λογική”. Διέπεται από μια συναισθηματική απάθεια, θα έλεγα, μπροστά στον πόνο των άλλων, δεδομένου ότι δεν διστάζει να δολοφονήσει άγρια τη σύζυγό του μπροστά στα μάτια του ανήλικου παιδιού του και εν συνεχεία μπροστά στα μάτια των παππούδων να αρπάξει το δεύτερο γιο του και να φύγει, για να κρυφτεί, να σωθεί, να γλιτώσει την τιμωρία και να επιβάλει, εν τέλει, το δικό του “δίκιο”, την δική του “τάξη πραγμάτων”.

Θα ήταν σκόπιμο, συνεπώς, οι αρχές να προσπαθήσουν να “μπουν” στην δική του διαστρεβλωμένη και την ίδια στιγμή ακραία σκέψη, ώστε να καταφέρουν να τον εντοπίσουν και, το κυριότερο, να βρούνε το αγγελουδάκι, ώστε τουλάχιστον να επέλθει η “θεία δίκη” και σε αυτή την υπόθεση που ξεπερνά τη φαντασία.

Κλείνοντας, δεν μπορώ να μη σταθώ στις ομοιότητες των δυο υποθέσεων, πρωτίστως σε ό,τι έχει να κάνει με την συναισθηματική απάθεια μπροστά στον πόνο των άλλων και με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους, σαν αντικείμενα προς ικανοποίηση των δικών τους (“αρρωστημένων”) στόχων. Εδώ θα θέσω μια ερώτηση, την οποία ασφαλώς μόνο οι οικείοι μπορούν να απαντήσουν, “αυτοί οι άνθρωποι είχαν δώσει δείγματα της αγριότητάς τους, του βίαιου χαρακτήρα τους και των ακραίων αντιδράσεων τους;”. Κρίνω εξαιρετικά σημαντική την απάντηση, ώστε να προστατευθούν κι άλλες οικογένειες από ακρότητες που δύναται να οδηγήσουν στο έγκλημα.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

“Εγκλήματα πάθους”: προφίλ δραστών, ανάλυση πέντε υποθέσεων κι ένα σύντομο σχόλιο

Τα εγκλήματα πάθους αποτελούν τους μεγαλύτερους γρίφους για τους εγκληματολόγους. Θα αναλύσω πέντε υποθέσεις ερωτικών εγκλημάτων, οι οποίες απασχόλησαν εκτενέστατα τον Τύπο, τόσο λόγω του αποτρόπαιου τρόπου τέλεσής τους, όσο και λόγω του κινήτρου δράσης. Πρόκειται για τις υποθέσεις: Παναγιώτη Φραντζή, Ιωσήφ Βαγιωνή, Γρηγόρη Κούλα, Δάνου Μουρατίδη και Βαγγέλη Στεφανάκη. Να σημειώσω ότι επιλέγω να αναφερθώ σε αυτές τις υποθέσεις, γιατί τις έχω επεξεργαστεί στο πλαίσιο των μαθημάτων του “Αστυνομικού και Δικαστικού Ρεπορτάζ” του Παν/μίου Αθηνών, αλλά και στο πλαίσιο των διαλέξεων στο ΕΜΜΕ.

Ξεκινώντας από την πολύκροτη υπόθεση Φραντζή (1987), κρίνεται σκόπιμο να υπενθυμίσω ότι άφησε, κυριολεκτικά, με κομμένη την ανάσα την ελληνική κοινωνία, εξαιτίας της βιαιότητας του εγκλήματος, καθώς ο δράστης τεμάχισε το πτώμα της άτυχης γυναίκας, αλλά και λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας του θύματος. Εκείνη την εποχή μάλιστα βγήκε στη δημοσιότητα μια συγκλονιστική φωτογραφία με το τεμαχισμένο σώμα της κοπέλας, γεγονός που καθιστά αναγκαίο να τεθούν σαφή όρια στο ότι, επιτέλους, συνιστά τη «δημοσιογραφική δεοντολογία». Διαφορετικά, ο κάθε δημοσιογράφος και το κάθε μέσο θα λειτουργεί με “αδηφάγα” κριτήρια, προκειμένου να εξασφαλίσει λίγη περισσότερη αναγνωσιμότητα/τηλεθέαση/ακροαματικότητα και views, για να είμαστε και στο πνεύμα της εποχής. Ο Φραντζής, φοιτητής της ΑΣΟΕ, προερχόμενος από εύπορη οικογένεια, γνωρίζει την Ζωή Γαρμάνη, όταν ήταν ακόμα μαθήτρια Λυκείου. «Έρωτας από την πρώτη ματιά». Ωστόσο, η σχέση τους ήταν θυελλώδης, με πολλές συγκρούσεις, πολλούς χωρισμούς και επανασυνδέσεις, καθώς και βίαια μεταξύ τους επεισόδια.

Όπως διαβάζουμε σε δημοσιεύματα σχετικά με το βράδυ του φόνου «Το βράδυ της 24ης Ιουνίου 1987 επιστρέφουν μετά από διασκέδαση προς στο σπίτι τους, στην οδό Νεμέσεως 21, στα Κάτω Πατήσια. Η Ζωή θέλει να συνεχίσουν την έξοδό τους, ο Παναγιώτης διαφωνεί και μόλις περνάνε την πόρτα, ξεσπάει ο τελευταίος – και μεγαλύτερος – καυγάς. Η σύζυγός του με αφορμή τη διαφωνία τους, ξέσπασε σε βρισιές, του επιτέθηκε και προσπάθησε να τον χτυπήσει, εκείνος βγήκε εκτός εαυτού όταν άκουσε τη Ζωή να τον αποκαλεί «ανίκανο», της όρμησε, την απώθησε βίαια και σύμφωνα με τον ίδιο: «Κάποια στιγμή την έσπρωξα καθώς παλεύαμε και έπεσε με το πίσω μέρος του κεφαλιού της στην κάτω γωνιά του κρεβατιού. Έμεινε ακίνητη. Όταν άρχισα να συνέρχομαι από την έξαλλη κατάσταση που βρισκόμουν, τα έχασα, δεν ήξερα τι να κάνω. Για μισή ώρα την έβλεπα και την ξανάβλεπα έχοντας τα λογικά μου τελείως χαμένα. Κανένας δεν θα πίστευε ότι πέθανε επάνω στον καβγά». Σύμφωνα με την άλλη –κι επικρατέστερη- εκδοχή που κατέθεσε ο αρμόδιος ιατροδικαστής η Ζωή είχε στραγγαλιστεί!».

Ο Φραντζής, μετά τη διάπραξη του εγκλήματος, είχε το «σθένος» να τεμαχίσει το πτώμα της γυναίκας του και να πετάξει σε διάφορους κάδους απορριμμάτων τα μέλη της. Το πρωινό της 25ης Ιουνίου ο συλλέκτης Κώστας Βουζίκης ψάχνοντας στους κάδους της ίδιας περιοχής για γραμματόσημα σε φακέλους αλληλογραφίας ανακάλυψε τη μια από τις σακούλες, ειδοποίησε έντρομος την αστυνομία και σύντομα είχε, πλέον, συμπληρωθεί ολόκληρο το φρικιαστικό παζλ του κορμιού της Ζωής, καθώς μέλη της βρέθηκαν σε διαφορετικά σημεία…

Η δεύτερη περίπτωση που θα εξετάσω αφορά την υπόθεση Βαγιωνή. Φεβρουάριος του 1994, ο επιχειρηματίας Ιωσήφ Βαγιωνής, 47 χρόνων, μαχαιρώνει τη φίλη του, 33χρονη φιλόλογο Ελένη Πίσκου. Ο Βαγιωνής μπροστά στα μάτια των δικαστών του κακουργιοδικείου Χαλκίδας ιατροδικαστών και αστυνομικών, αλλά και μελών της οικογένειας του θύματος, αναπαρέστησε την πράξη του προσπαθώντας να αποδείξει ότι ο θάνατος της Μπίσκου οφείλεται σε αμέλεια και όχι σε πρόθεση. Θα σταθώ στις φράσεις του Βαγιωνή, όπως έχουν καταγραφεί στο αστυνομικό ρεπορτάζ: «Δεν ήξερα που είχε χτυπήσει. Εκείνη τη στιγμή έγινε έκρηξη μέσα στο κεφάλι μου. Εκείνη τη στιγμή, ήμουν ο πιο έκπληκτος άνθρωπος του κόσμου». Σε αυτές τις φράσεις, θα έλεγα ότι συνοψίζεται ο τρόπος με τον οποίο ο δράστης ενός εγκλήματος πάθους μπορεί να νιώσει μετά τη διάπραξη του αποτρόπαιου εγκλήματός του και βλέποντας το πρόσωπο το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή λάτρευε να κείτεται νεκρό. Αυτό, άλλωστε, είναι ένα σημείο που αποτελεί για τους εγκληματολόγους «γρίφο», το πώς δηλαδή το πάθος που είναι ένα συναίσθημα πολύ δυνατό και που, υπό κανονικές συνθήκες, ομορφαίνει τη ζωή μας, γίνεται ανεξέλεγκτο και οδηγεί ακόμα και στο φόνο. Για να λυθεί ο «γρίφος» σε κάθε έγκλημα πάθους που εξετάζουν οι ειδικοί, είναι συνεπώς σημαντικό να σκιαγραφείται και το προφίλ του δράστη, ώστε να μπορέσουμε να μπούμε στο μυαλό και την ψυχή του. Ο Βαγιωνής, τελικά, καταδικάστηκε πρωτόδικα σε κάθειρξη 21 ετών και στο εφετείο σε 17ετή φυλάκιση, διότι του αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της καλής συμπεριφοράς. Σήμερα είναι ελεύθερος. Στο σημείο αυτό να κάνω μια παρένθεση ότι ορισμένα εγκλήματα, κυρίως τα εγκλήματα κατά της ζωής προφανώς σοκάρουν το κοινό, αλλά ο νομικός πολιτισμός βασίζεται στην έννοια και την ουσία της «κοινωνικής επανένταξης» και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν το ηθικό χρέος να πληροφορούν το κοινό για αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, ψύχραιμα και ζητώντας την άποψη έγκριτων νομικών, οι οποίοι μπορούν να ενημερώσουν ορθά, ολοκληρωμένα και τεκμηριωμένα το κοινό. Αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό θέμα που θα εξετάσουμε σε άλλο άρθρο.

Η υπόθεση Γρηγόρη Κούλα (1999) αποτέλεσε ένα ακόμα έγκλημα πάθους που συγκλόνισε και απασχόλησε το αστυνομικό ρεπορτάζ εκτενώς. Σε αυτή την περίπτωση, δράστης ήταν ένας επιφανής δικηγόρος. Να υπογραμμίσω, στο σημείο αυτό, ότι σύμφωνα με τους ειδικούς, οι πιθανότητες εμπλοκής σε έγκλημα πάθους μικραίνουν όσο ανεβαίνουμε τη μορφωτική και την κοινωνική κλίμακα, ωστόσο κανένα επίπεδο, ακόμη και το υψηλότερο, δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα διάπραξης ενός τέτοιου εγκλήματος. Αναμφίβολα, όταν εμπλέκονται σε τέτοιου είδους εγκλήματα πρόσωπα με επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική καταξίωση, το ενδιαφέρον των μίντια είναι μεγαλύτερο. Ο Κούλας αποκλήθηκε από τον Τύπο ως ο «στραγγαλιστής της Κηφισιάς», καθώς οι «ταμπέλες» και «ετικέτες» είναι ιδιαίτερα αρεστές στα ΜΜΕ. Ο Γρηγόρης Κούλας, καταδικάστηκε από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας σε κάθειρξη 20 ετών για τη δολοφονία της συζύγου του, αφού προηγουμένως του αναγνωρίστηκε μειωμένος καταλογισμός των πράξεών του, λόγω σοβαρής αγχώδους καταθλιπτικής συνδρομής. Όπως διαβάζουμε στα δημοσιεύματα «Στο Εφετείο ο Κούλας κρίθηκε με επιείκεια, “κυρίως για χάρη των παιδιών σας” όπως του ξεκαθάρισε ο πρόεδρος του δικαστηρίου και του αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό του μειωμένου καταλογισμού, μετατρέποντας έτσι την ποινή των ισοβίων που του είχε επιβάλει το Πρωτοβάθμιο Κακουργιοδικείο σε κάθειρξη 20 ετών».

Η υπόθεση του Δάνου Μουρατίδη (2005) απασχόλησε σε μεγάλο βαθμό το αστυνομικό ρεπορτάζ. Το στοιχείο που προκαλεί το ενδιαφέρον μας στο συγκεκριμένο έγκλημα είναι ότι επρόκειτο για δυο πολύ νέα και όμορφα παιδιά που είχαν ζήσει έναν μεγάλο έρωτα. Την αποκάλυψη της υπόθεσης που έμεινε γνωστή ως «το έγκλημα στη Βέροια» την έκανε η δημοσιογράφος Αγγελική Νικολούλη, μέσα από την εκπομπή της, στην ιστοσελίδα της οποίας βρίσκουμε βίντεο και στοιχεία για την υπόθεση. Σε αυτή την περίπτωση το προφίλ του δράστη, όπως σκιαγραφείται από την Αγγελική Νικολούλη, παρουσιάζει ενδιαφέρον, καθώς πρόκειται για έναν νεαρό άντρα με έντονο ναρκισσισμό, κτητικότητα, εγωισμό, αλλά και επιθετικότητα, εκρήξεις και βίαιη συμπεριφορά. Και παρόλο που δύσκολα μπορεί να προβλεφθούν –άρα και να προληφθούν- τα εγκλήματα πάθους, εν τούτοις θεωρώ ότι ορισμένα στοιχεία, κυρίως όσα αφορούν επιθετική και βίαιη συμπεριφορά, πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν, γιατί ενδέχεται να αποτελούν «καμπανάκι» ακόμα και για έγκλημα. Άλλωστε, τέτοιου είδους συμπεριφορές, ακόμα κι αν δεν οδηγήσουν σε τέτοιες ακρότητες όπως είναι η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής, είναι προβληματικές.

Εντύπωση επίσης προκαλεί ότι παρόμοια χαρακτηριστικά έχει και η τελευταία υπόθεση που εξετάζω και αφορά την υπόθεση Βαγγέλη Στεφανάκη (2013). Τα κοινά χαρακτηριστικά των δυο υποθέσεων αφορούν το γεγονός ότι και στις δυο περιπτώσεις είχαμε να κάνουμε με δυο πολύ νέα και όμορφα παιδιά που είχαν ζήσει έναν μεγάλο έρωτα. Επίσης, και στις δυο περιπτώσεις ο θύτης είχε επιδείξει επιθετική και βίαιη συμπεριφορά στο παρελθόν και προς το θύμα και προς άλλα άτομα, σύμφωνα τουλάχιστον με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο αστυνομικό ρεπορτάζ, ενώ και στις δυο περιπτώσεις τα θύματα είχαν προσπαθεί να σταματήσουν τη σχέση, αλλά κάτι τους γύριζε πίσω, έστω και για τελευταία φορά….

Αναφορικά με την εν λόγω υπόθεση διαβάζουμε σε δημοσιεύματα του Τύπου «Ξημερώματα της 6ης Απριλίου του 2013. Η Φαίη δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον Βαγγέλη Στεφανάκη, με τον οποίο διατηρεί σχέση τέσσερεις μήνες. Κλείνουν το μοιραίο ραντεβού στην περιοχή της Νέας Μάκρης, λίγα μέτρα από το σπίτι της. Στη μέση του δρόμου, διαφωνούν και διαπληκτίζονται. Τότε ο 26άχρονος την ξυλοκοπά με απίστευτη αγριότητα. «Ο κατηγορούμενος, ευρισκόμενος σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, σκότωσε την Ευθυμία – Αθανασία (Φαίη) Μπλάχα, χτυπώντας τη με γροθιές στο πρόσωπο, στο κεφάλι και το σώμα, εκμεταλλευόμενος την υπέρτερη σωματική του δύναμη» αναφέρει το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών. Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, αιμάτωμα στο αριστερό μάτι με επέκταση στο ζυγωματικό, εκδορές, κάκωση στο δεξί χέρι και μώλωπες – τραύματα σε όλο της το σώμα περιγράφει ο ιατροδικαστής».

Αυτό που πρέπει να επισημάνω είναι ότι δόθηκε πολύ μεγάλη έμφαση σε προσωπικά δεδομένα και η υπόθεση παρουσιάστηκε στο κοινό σαν μια σαπουνόπερα με ένα ερωτικό τρίγωνο να κυριαρχεί. Πιστεύω ότι ήταν λανθασμένη η δημοσιογραφική κάλυψη της υπόθεσης, καθώς δεν προσέφερε στην ενημέρωση του κοινού η αποκάλυψη στοιχείων που αφορούν προσωπικά δεδομένα και εκθέτουν άτομα και καταστάσεις. Ειδικά, όταν η ενημέρωση λαμβάνει τη μορφή φτηνού κουτσομπολιού, γίνεται ακόμα και επικίνδυνη. Κι αυτό είναι ένα σημείο που οι αστυνομικοί συντάκτες οφείλουν να προσέξουν. Το αστυνομικό ρεπορτάζ δεν είναι κουτσομπολιό! Το ενδιαφέρον του κοινού πρέπει να κερδίζεται από τον αστυνομικό συντάκτη όχι λόγω των «πικάντικων» λεπτομερειών, αλλά λόγω της ολοκληρωμένης παρουσίασης της υπόθεσης, της τεκμηρίωσης των στοιχείων και της ανάλυσης που προσφέρει στην ενημέρωση του κοινού και τον βοηθάει να κατανοήσει τόσο τα αίτια της εγκληματικής δράσης, όσο και το προφίλ του δράστη.

Όσον αφορά το προφίλ των δραστών, είναι αξιοσημείωτο ότι πρόκειται κατά κύριο λόγο για άνδρες ψυχικά υγιείς και με λευκό ποινικό μητρώο. Ειδικότερα, το μεγαλύτερο ποσοστό δραστών εγκλημάτων πάθους είναι άνδρες κυρίως λόγω του παρορμητισμού και της σωματικής τους υπεροχής. Το 1/3 των δραστών θέτει τέρμα στη ζωή του, διαφορετικά παραδίδεται στις αρχές ή επιδεικνύει μεταμέλεια. Η ποινική μεταχείριση τους είναι συνήθως ήπια, αν και μπορεί να επιβληθεί και η ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Η μορφή που εμφανίζονται είναι περιστασιακή, γι’ αυτό και συνήθως αποκλείεται η υποτροπή. Η έξαρση των εγκλημάτων αυτών παρατηρείται συνήθως τους θερινούς μήνες, και ο τόπος τέλεσης τους είναι κατά κανόνα σε μέρος οικείο στο δράστη. Εντούτοις, η πορεία των πραγμάτων δεν είναι ντετερμινιστική. Πολλά ζευγάρια, παρά τις εντάσεις δεν καταλήγουν στο έγκλημα. Για το λόγο αυτό, τα εγκλήματα πάθους δεν μπορούν ούτε να προβλεφθούν ούτε να προληφθούν. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Νέστορα Κουράκη «ο δράστης είναι ευέξαπτος, ευσυγκίνητος, βρίσκεται υπό καθεστώς σύγχυσης συνειδήσεως και ψυχικής διαταραχής, σε συνδυασμό με έναν πιθανώς πληγωμένο εγωισμό, βιώνοντας ένα αίσθημα αδικίας και έχοντας τάσεις κτητικότητας». Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ότι τα άτομα που προβαίνουν σε εγκλήματα πάθους έχουν, κατά κανόνα, χαμηλό μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο. Επομένως, οι πιθανότητες εμπλοκής σε έγκλημα πάθους μικραίνουν όσο ανεβαίνουμε τη μορφωτική και την πολιτιστική κλίμακα, αλλά κανένα επίπεδο, όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ενότητα, ακόμη και το υψηλότερο, δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα διάπραξης ενός τέτοιου εγκλήματος. Επιπροσθέτως, ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι τα άτομα που διαπράττουν ένα έγκλημα πάθους μέχρι το προηγούμενο δευτερόλεπτο ήταν αυτό που λέμε «άτομα υπεράνω υποψίας». Οι εγκληματίες πάθους δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «ψυχανώμαλοι» και «παρανοϊκοί», βάσει των όρων της ψυχιατρικής, αλλά πρόκειται για άτομα που διέπονται από ναρκισσισμό, εγωισμό, επιθετικότητα και κτητικότητα, ενώ μπορούν να χαρακτηριστούν κυκλοθυμικά, είναι ευέξαπτα και ευσυγκίνητα.

Θα μου επιτρέψετε, κλείνοντας, κάποιες πολύ μικρές παρατηρήσεις-επισημάνσεις. Αναλύοντας «εγκλήματα πάθους» στο πλαίσιο της διδακτικής μου δουλειάς, έχω προβληματιστεί αρκετά σχετικά με αυτής της μορφής την εγκληματικότητα. Ο προβληματισμός μου είναι, εάν ο όρος «έγκλημα πάθους» αποδίδει με απόλυτη ακρίβεια και σαφήνεια τα κίνητρα της εγκληματικής δράσης κι εάν τελικά οι δράστες αισθάνονται πάθος για το θύμα ή για τον ίδιο τους τον εαυτό που ενδεχομένως υπεραγαπούν, με έναν τρόπο αρρωστημένο και ναρκισσσιστικό;

Οι δράστες, άλλωστε, έχουν ισχυρότατες τάσεις κτητικότητας, ναρκισσισμού, είναι εγωιστές και ευέξαπτοι. Επιτίθενται με τεράστια αγριότητα στο θύμα τους, το οποίο μπορεί ακόμα και να κατακρεουργήσουν. Επίσης, μετά τη διάπραξη του εγκλήματος, πολλές φορές έχουν την «ψυχραιμία» να κρύψουν το θύμα τους και να «παίξουν θέατρο» στις αρχές, στην οικογένεια και τους φίλους τους, ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για την υπόθεση ή ακόμα και να ρίξουν το «φταίξιμο» στο ίδιο το θύμα, ισχυριζόμενοι ότι μπορεί να τους έχει εγκαταλείψει και να έχει φύγει με άλλον άντρα κ.λπ. Αυτή η ψυχραιμία τους να καλύψουν τα ίχνη τους, στις περιπτώσεις ασφαλώς που προβαίνουν σε αυτές τις κινήσεις, με προβληματίζει έντονα. Γιατί το πάθος σε “διαλύει”. Άρα, θέτω ένα ερώτημα, “μήπως το πάθος αφορά το ίδιο το εγώ του δράστη και όχι το θύμα;”. Μήπως, το πάθος προς το ίδιο του το πρόσωπο είναι τόσο έντονο που τον “οπλίζει” με απόλυτη ψυχραιμία για να καλύψει τα ίχνη του και να “εξαφανίσει” το πτώμα;

Σαφώς, το πάθος «τυφλώνει». Αλλά, και ο εγωισμός, όταν ξεπερνά τα όρια του μέτρου, «τυφλώνει» και μπορεί να οδηγήσει σε ακρότητες. Συνεπώς, θέτω το ερώτημα είναι το «πάθος» που οδηγεί στο έγκλημα ή ο ακραίος εγωισμός και ο ναρκισσισμός του ατόμου, το πάθος για τον ίδιο του τον εαυτό, η βαθιά πεποίθησή του ότι είναι ο καλύτερος και ότι θα ρεζιλευτεί στην κοινωνία εάν χάσει το «αντικείμενο» όχι του πόθου του, αλλά θα έλεγα το αντικείμενο του αρρωστημένου εγωισμού του; Άρα, θέτω εκ νέου το ερώτημα “μήπως το πάθος δεν αφορά τη γυναίκα, την οποία το άτομο δολοφονεί, αλλά το ίδιο του το πρόσωπο;”.

Σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα «πάθος» προς το ίδιο του τον εαυτό, τον οποίο το άτομα αγαπά αρρωστημένα, λόγω του εγωισμού και του ναρκισσισμού από τον οποίο διέπεται και ουσιαστικά διαπράττοντας το φόνο προφυλάσσει τον ίδιο του τον εαυτό από το να γίνει αντικείμενο χλευασμού από τον στενό και ευρύτερο περίγυρό του; Ο ναρκισσισμός του είναι τόσο έντονος, ώστε προτιμά, τελικά, τη φυλακή από το δημόσιο εξευτελισμό που φοβάται ότι θα βιώσει εάν εγκαταλειφθεί από τη σύζυγο/σύντροφο.

Μια δεύτερη ένστασή μου αφορά το γεγονός ότι το έγκλημα πάθους δεν «προλαμβάνεται». Θεωρώ ότι ένα άτομο που εκδηλώνει ακραίες και βίαιες συμπεριφορές, ακόμα κι αν δεν φτάσει στο φόνο, είναι επικίνδυνο. Η επιθετική συμπεριφορά που εκδηλώνεται με ξυλοδαρμούς, ακόμα και με λεκτική ή/και ψυχολογική βία οφείλει να προβληματίσει, γιατί ενδέχεται να είναι ένα «καμπανάκι» για την πορεία της σχέσης. Διότι ένα άτομο με τέτοιες συμπεριφορές, λόγω του ευέξαπτου χαρακτήρα του εύκολα μπορεί να περάσει στην «αντιπέρα» όχθη και, ακόμα κι αν αρχική του πρόθεση δεν είναι να σκοτώσει, αλλά να τραυματίσει ή απλώς να τρομάξει το θύμα του, λόγω σωματικής δύναμης ή και της σφοδρότητας της στιγμής, δύναται να οδηγηθεί στο έγκλημα.

Συνοψίζοντας, θα τονίσω ότι τα εγκλήματα πάθους παραμένουν “γρίφοι” τόσο για τον εγκληματολόγο, όσο και για τον αστυνομικό συντάκτη. Επομένως, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να γίνουν νέες έρευνες, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τον τρόπο δόμησης των σύγχρονων κοινωνιών και των αξιών πάνω στις οποίες στηρίζονται οι σύγχρονες οικογένειες, ώστε να εξετάσουμε το έγκλημα πάθους υπό το πρίσμα των δεδομένων της σύγχρονης εποχής, εάν και εφόσον αυτά δύναται να επιδράσουν σε αυτής της μορφής την εγκληματικότητα.

ΠΗΓΗ
https://eglima.wordpress.com/2015/02/14/kourakis-2/

Βιβλιογραφία

Π. Παπαϊωάννου, (2001), Εγκλήματα Ζηλοτυπίας. Εγκληματολογική Θεώρηση και Νομολογία, Αθήνα, Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα.

Φ. Τσαλίκογλου, (1984), Σχιζοφρένια και Φόνος. Μια ψυχολογική-εγκληματολογική έρευνα, Παπαζήσης, Αθήνα.

Α. Τσιγκρής, (2004), Εγκλήματα από Έρωτα, ΑΝΤ.Ν. Σάκκουλα, Αθήνα – Θεσσαλονίκη.

Etienne de Greeff, (1989-μτφρ. Η. Σαγκουνίδου-Δασκαλάκη. Επιστημονική διεύθυνση: Ι. Φαρσεδάκης), Έρωτας και εγκλήματα από έρωτα, Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Η ανατομία του εγκλήματος

Η ταλαντούχα νεαρή δημοσιογράφος, κ. Βασιλική Κώστα, η οποία υπήρξε φοιτήτριά μου στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος του Πανεπιστήμιου Αθηνών με τίτλο «Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ», γράφει άρθρα «διαμαντάκια» τόσο στον Τοπικό Τύπο, όσο και στην ιστοσελίδα protagon.gr όπου εργάζεται ως ανταποκρίτρια από τα Ιωάννινα. Άλλωστε, η ολοκληρωμένη παιδεία της, με σπουδές τόσο στη φιλολογία, όσο και στη δημοσιογραφία, της δίνει τη δυνατότητα να χειρίζεται άριστα το λόγο. Διαβάζοντας τα άρθρα της κ. Κώστα, χαίρομαι, γιατί επιβεβαιώνεται η πίστη μου στα νέα παιδιά που με “όπλο” τους τη γνώση και την όρεξη για δουλειά μπορούν να πάνε τη δημοσιογραφία ένα βήμα παρακάτω. Αυτό που θα ήθελα να τονίσω είναι ότι αξίζει να δίνονται ουσιαστικές ευκαιρίες σε νέους δημοσιογράφους, με παιδεία, μόρφωση, αγάπη για το αντικείμενο της δημοσιογραφίας, και, ασφαλώς, να στηρίζουμε τη δουλειά τους, εάν θέλουμε η σύγχρονη δημοσιογραφία να ασκείται με τρόπο ολοκληρωμένο, τεκμηριωμένο και πολύ πιο δυναμικό, σε σχέση με το παρελθόν. Ακολούθως, σας παρουσιάζω το εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο της με θέμα την ανατομία του εγκλήματος στην Ήπειρο, όπως δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα “Πρωινά Νέα” της Ηπείρου, στο φύλλο της 9ης – 10ης Ιανουαρίου, όπου τοποθετούμαι με ένα σύντομο σχόλιο.

Η ανατομία του εγκλήματος στην Ήπειρο

Αλλάζει ο χάρτης και σε αυτόν προστίθενται ανθρωποκτονίες, αρπαγές ανηλίκων κι οργανωμένες απάτες – Ναρκωτικά, λαθρομετανάστευση και κλοπές, συνεχίζουν να απασχολούν τις διωκτικές αρχές

Βίκυ Κώστα

Σε διαφορετικά επίπεδα, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, κινούνται οι δείκτες των βασικών αδικημάτων κατά το Δεκέμβριο στην Ήπειρο, με τον χάρτη της εγκληματικότητας να αλλάζει, καθώς σε αυτόν προστίθενται νέες μορφές, πέραν της παράνομης μετανάστευσης και της διακίνησης ναρκωτικών.

Δεν είναι τυχαίο, ότι για δεύτερο συνεχόμενο μήνα, μια υπόθεση ανθρωποκτονίας, απασχόλησε τις τοπικές αρχές και σόκαρε την κοινωνία της Πρέβεζας, ενώ το «παζλ» συμπλήρωσαν η εξακρίβωση της δράσης εγκληματικής οργάνωσης που δραστηριοποιούνταν στην εξαπάτηση ηλικιωμένων, η αρπαγή ανηλίκου στην περιοχή της Άρτας και η προαγωγή στην πορνεία μιας 35χρονης αλλοδαπής, σε μπαρ της ίδιας περιοχής.

Σύμφωνα με τους εγκληματολόγους, όσο περνούν τα χρόνια, το ζητούμενο είναι πια όχι πόσα εγκλήματα διαπράττονται, αλλά πόσο βαριά και οργανωμένα είναι.

Η νέα λοιπόν μορφή του εγκλήματος, έχει αλλάξει, κι αυτό είναι ορατό, όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στην επαρχία.
Το εκτεταμένο εμπόριο των ναρκωτικών, οι οργανωμένες ομάδες που κλέβουν σπίτια, οι απαγωγείς, ηλεκτρονικό έγκλημα και οι εξελιγμένες μορφές οικονομικού εγκλήματος, είναι μόνο μερικές υποθέσεις της φανερής εγκληματικότητας, που απασχολούν τις διωκτικές αρχές στην Ήπειρο, με αποτέλεσμα να επανασχεδιάζονται τα μέτρα, μέσω της αναδιάρθρωσης των Αστυνομικών Τμημάτων, δίνοντας έμφαση κυρίως στην καλύτερη αστυνόμευση.

Σύμφωνα με την Λέκτορα δημοσιογραφίας (CPJ Athens/University of Wolverhampton – Συγγραφέα και εκπαιδεύτρια των εκπαιδευτικών elearning προγραμμάτων του Πανεπιστημίου Αθηνών «Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ» και «ΜΜΕ και Εγκληματικότητα: το έγκλημα ως είδηση και ως μήνυμα» Αγγελική Καρδαρά, που μίλησε στα «Πρωινά Νέα», «Το έγκλημα αλλάζει, σαφώς, ‘πρόσωπο’. Ο πυρήνας του εγκλήματος γίνεται, αναμφίβολα, πιο σκληρός και ο εγκληματίας πορωμένος. Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, παρατηρείται μια αξιοσημείωτη ποιοτική μετάλλαξη όσον αφορά το σοβαρό οικονομικό έγκλημα, αλλά και την χαρακτηριζόμενη ‘εγκληματικότητα του δρόμου’. Αυτό που καταγράφεται από την έρευνα, είναι η εγκατάσταση στον κοινωνικό ιστό δομών οργανωμένου εγκλήματος, οι οποίες εισάγουν νέες μορφές σκληρής εγκληματικότητας, όπως τα συμβόλαια θανάτου».

Πάντως και ο Δεκέμβριος, «σημαδεύτηκε» από επιτυχίες, με σημαντικότερη την εξιχνίαση της ανθρωποκτονίας του 79χρονου, ο οποίος βρέθηκε νεκρός ανήμερα των Χριστουγέννων στην Λυγιά και 813 συλλήψεις, συνολικά.
Παράλληλα, εξιχνιάστηκαν μία υπόθεση αρπαγής ανηλίκου, μία μαστροπείας, μία εμπρησμού, μία υπόθεση παραχάραξης και κυκλοφορίας πλαστών χαρτονομισμάτων και 32 υποθέσεις απάτης.

Λαθρομετανάστευση, ναρκωτικά και κλοπές
Κατά τα άλλα, συνεχίστηκε μάχη κατά της λαθρομετανάστευσης, ενός προβλήματος που έχει αναδειχθεί σε μείζονος σημασίας και στην περιοχή μας, την ώρα μάλιστα, που όλα τα βλέμματα της Ευρώπης είναι στραμμένα στο προσφυγικό.
Το μέγεθος του προβλήματος, αποτυπώνεται και στα απολογιστικά στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, σε ένα μόλις μήνα, είχαμε περισσότερες από 635 συλλήψεις παράνομων μεταναστών και εξιχνίαση πέντε υποθέσεων.
Ειδικότερα, οι συλλήψεις ατόμων που έπεσαν στα χέρια των αστυνομικών για παραβάσεις του νόμου «περί Αλλοδαπών», έφτασαν τις 641, εκ των οποίων 5 άτομα ήταν διακινητές.

Παράλληλα, η διακίνηση των ναρκωτικών, καλά κρατεί, με το χασίς, να παραμένει στην πρώτη θέση της… προτίμησης διακινητών και χρηστών, ωστόσο συχνές είναι τώρα τελευταία και οι συλλήψεις για ηρωίνη και κοκαΐνη.
Τον περασμένο μήνα, εξιχνιάστηκαν 17 υποθέσεις ναρκωτικών, οι συλλήψεις άγγιξαν τις 23, ενώ κατασχέθηκαν 79 κιλά και 423,82 γραμμάρια χασίς και 27 δενδρύλλια, 310,5 γραμμάρια κοκαΐνης, 8,6 γραμμάρια ηρωίνης, 20 ναρκωτικά χάπια και δύο ζυγαριές.
Εξάλλου, η εμπειρία των ανδρών της Δίωξης Ναρκωτικών, τους βοηθάει να… μυρίζονται εμπόρους και ναρκωτικά, γνωρίζοντας τους τρόπους με τους οποίους κινούνται, αλλά και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για τις «βρώμικες» συναλλαγές τους.
Την ίδια στιγμή, σε νούμερο ένα πρόβλημα, αναδεικνύονται και οι διαρρήξεις, οι οποίες σε απομακρυσμένα κυρίως, χωριά είναι καθημερινό φαινόμενο, με τους ηλικιωμένους να αποτελούν εύκολα θύματα για τους δράστες.
Κάποιοι από αυτούς, συλλαμβάνονται είτε άμεσα, είτε μετά από… χρόνια, άλλοι παραμένουν ελεύθεροι και ξαναχτυπούν.
Τον Δεκέμβριο, είχαμε 14 υποθέσεις κλοπών – διαρρήξεων και 11 συλλήψεις για τα ίδια αδικήματα.

Οι υπόλοιπες υποθέσεις
Στο «κάδρο», βρίσκεται και η μικροεγκληματικότητα, ενώ στην καθημερινότητα των αστυνομικών, προστέθηκαν λόγω της εορταστικής περιόδου και τα παράνομα τυχερά παιχνίδια, με 10 άτομα να βρίσκονται με χειροπέδες.
Ειδικότερα, τον τελευταίο μήνα του 2015, συνελήφθησαν 43 άτομα για εξύβριση, απειλή, αντίσταση, απείθεια, φθορές, αυτοδικία, σωματικές βλάβες, 14 άτομα για καταδιωκτικά έγγραφα (αποφάσεις δικαστηρίων, εντάλματα κ.λπ.), 20 άτομα, για διάφορα αδικήματα του Π.Κ. και των Ειδικών Ποινικών Νόμων (Υγειονομικές παραβάσεις, παραβάσεις Γ.Ο.Κ., παραβάσεις Κ.Ο.Κ. σε βαθμό Πλημμελήματος κ.λπ.), δύο για παραβάσεις του Ν. «περί ενδοοικογενειακής βίας», 11 άτομα για παραβάσεις του Ν. «περί Όπλων» και 9 για πλαστογραφίες, ένα για παράβαση του Ν. «περί πνευματικής ιδιοκτησίας», επτά για ψευδή καταμήνυση – συκοφαντική δυσφήμηση και δύο για παραβάσεις του Ν. «περί εκρηκτικών υλών» και ένα άτομο για παράβαση του Ν. «Περί αθλητισμού».

Κατασχέσεις
Εκτός από τις ποσότητες ναρκωτικών, που αναφέρονται παραπάνω, τον προηγούμενο μήνα, κατασχέθηκαν ένα πιστόλι, 48 φυσίγγια πιστολιού, επτά κυνηγετικά όπλα κι έξι μαχαίρια, σιδερογροθιές, γκλοπ.
Τέλος, κατασχέθηκαν 116 είδη παρεμπορίου, ενώ ανευρέθηκαν επτά οχήματα (Ι.Χ.Ε. – Ι.Χ.Φ. – μοτ/τες- μοτ/τα).

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Θέατρο και “ταξίδι” του νου

Η Κυριακή είναι μια υπέροχη μέρα για θέατρο. Το θέατρο, άλλωστε, “ταξιδεύει” μικρούς και μεγάλους σε μαγικούς τόπους και ονειρεμένους δρόμους. Δίνει “τροφή” για σκέψη και προβληματισμό και διευρύνει τους ορίζοντες της φαντασίας και της γνώσης. Όπως πολλές φορές έχω υπογραμμίσει μέσα από τα κείμενά μου, το θεατρικό παιχνίδι θα έπρεπε να είναι κύριο μάθημα σε όλα τα σχολεία, γιατί αποτελεί πολύ σημαντική πήγη μάθησης και ανάπτυξης της προσωπικότητας και αυτό είναι ένα στοιχείο που αξίζει να ληφθεί υπ’ όψιν από τους αρμόδιους του Υπουργείου Παιδείας που οραματίζονται το “σχολείο του μέλλοντος”. Με το σημερινό μου κείμενο, λοιπόν, θα προτείνω δύο θεατρικές παραστάσεις: μια παιδική παράσταση και μια παράσταση για ενήλικες, τις οποίες αξίζει να παρακολουθήσετε.

Θα ξεκινήσω με την παράσταση του παιδικού θεάτρου που επιλέξαμε να παρακολουθήσουμε οικογενειακώς, σήμερα το πρωί. Ο τίτλος της ήταν “Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο” από την ομάδα Patari Project, στο θέατρο Πόρτα. Το συγκεκριμένο θέατρο με “ψυχή” του την Ξένια Καλογεροπούλου πάντα φιλοξενεί αξιόλογες παραστάσεις, με σεβασμό στο παιδί και το γονιό.

Αξίζει να αφιερώσω δυο λόγια στην συγκεκριμένη παράσταση, η οποία “μάγεψε” τα παιδιά, αλλά και τους γονείς. Το κείμενο ήταν δύνατο, με έξυπνες ατάκες, ωραία μουσική και πολύ δυνατές ερμηνείες. Θα έλεγα ότι το όλο στήσιμο, ο τρόπος με τον οποίο είχε δοθεί η ιστορία, ο λόγος του κειμένου, αλλά και οι ερμηνείες, στηρίζονταν σε μια πιο πολύπλοκη λογική από αυτήν που μπορεί ένα παιδί να κατανοήσει, ωστόσο το αξιοσημείωτο και η, κατά την άποψή μου, μεγάλη επιτυχία είναι ότι τελικά “αγγίζει” το παιδί, το οποίο παρακολουθεί προσηλωμένο, εάν κρίνω και από τα δικά μου παιδιά, 3,5 και 7,5 ετών και τα υπόλοιπα παιδάκια που παρακολουθούσαν. Η όλη υπόθεση διαδραματίζεται πάνω σε ενα πιάνο, επειδή όμως το θέατρο είναι φαντασία και όνειρο, εμείς “βλέπαμε” χιλιαδες εικόνες να “γεννιούνται” μπροστά μας, όπως παλάτι και άμαξες και κολοκύθες και στάχτες που γίνονταν χιόνια και όνειρα και “ό,τι άλλο εσύ θέλεις”….

Επίσης, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την μοντέρνα προσέγγιση του μύθου της Σταχτοπούτας, βασισμένη σε μια ιδέα του Θωμά Μοσχόπουλου. Μεταξύ των πολλών που αποκομίσαμε παρακολουθώντας την παράσταση, το μήνυμα που κρατήσαμε και το οποίο έχει, αναμφίβολα, αντιστοιχία σε όλες τις εποχές και τις κοινωνίες αφορά την πίστη στη δύναμη της ψυχής και της προσωπικής αξίας. Μια πίστη, βαθιά και ουσιαστική, η οποία δίνει την ώθηση στον άξιο και ικανό, χωρίς να έχει ανάγκη κανέναν (ούτε καν τη “δύναμη της μαγείας”…) και χωρίς να πτοείται από κανέναν, όσο σκληρά κι αν τον πολεμά, να προχωρήσει και να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

“Από κάτω πάνω και από πάνω ένα βήμα παρακάτω” είναι, συνεπώς, το μήνυμα που κρατώ από το έργο και όσοι το παρακολουθήσετε θα καταλάβετε τι εννοώ με την συγκεκριμένη φράση και ποια αντιστοιχία μπορεί να έχει με την καθημερινότητα που βιώνουμε. Τέλος, αξίζει να σημειώσω ότι, με εξαίρεση το ρόλο της Σταχτοπούτας, άντρες υποδύονται τους γυναικείους ρόλους, στοιχείο που δεν παραξένεψε καθόλου τα παιδιά, γεγονός που αποδίδω σε μεγάλο βαθμό στις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών, αλλα και στο δυνατό κείμενο που “κρατάει” το παιδί σε εγρήγορση.

Μπράβο, λοιπόν, στην ομάδα και στο θέατρο Πόρτα για την ξεχωριστή παράσταση που παρακολουθήσαμε και μας έκανε να γελάσουμε με την ψυχη μας, αλλά ταυτόχρονα να κρατήσουμε θετικά μηνύματα για τη ζωή μας….

Κλείνοντας, θα προτείνω μια εξαιρετική παράσταση στους μεγαλύτερους σε ηλικία φίλους της σελίδας, και, κυρίως, στους φοιτητές του ΕΜΜΕ που είχαμε δουλέψει μαζί το “Έγκλημα και Τιμωρία” στο πλαίσιο των μαθημάτων “Η εικόνα του εγκληματία” και είχανε κάνει αξιόλογες εργασίες: το “Έγκλημα και Τιμωρία” στην Σκηνή “Νίκος Κούρκουλος” του Εθνικού Θεάτρου, σε μετάφραση Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.

Η υπόθεση αφορά το διπλό φόνο, τον οποίο διαπράτει ένας φοιτητής της Νομικής, ωθούμενος από μια “μεγάλη ιδέα”, μια ιδεοληψία, τελικά, να απαλλάξει τον κόσμο από μια γυναίκα-τοκογλύφο, μια “ψείρα”, όπως την αποκαλεί, η οποία, κατά την άποψή του, δεν αξίζει να ζει. Αν και έχει την πεποίθηση ότι έχει πράξει το σωστό και ότι είναι μάλιστα ο “εκλεκτός” για να εγκληματήσει με σκοπό να προστατεύσει την κοινωνία, μετά τη διάπραξη του (διπλού) φόνου αρχίζει να έχει αμφιβολίες. Μάλιστα, το γεγονός ότι έχει “αναγκαστεί” να σκοτώσει και μια αθώα γυναίκα, την αδελφή της τοκογλύφου που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας, επιβαρύνει την ήδη άσχημη ψυχολογία του και τον οδηγεί σε ανυπόφορες τύψεις.

Το μυθιστόρημα “Έγκλημα και Τιμωρία” είναι ό,τι πιο δυνατό έχω διαβάσει, ενώ οι ερμηνείες που παρακολουθούμε στο Εθνικό είναι καθηλωτικές. Ντοστογιέφσκι και Παπαδιαμάντης αποτελούν, κατά την κρίση μου, τους κορυφαίους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας και αυτή η “συνάντησή” τους είναι εξαιρετική, καθώς και οι δυο μέσα από τα έργα τους θέλουν να φτάσουν στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής και ύπαρξης και να δώσουν απαντήσεις στα πιο σπουδαία ερωτήματα της ζωής που εξακολουθούν να μας “βασανίζουν”: “τι είναι ηθικό και τι ανήθικο;”, “ποιος, εν τέλει, θέτει τα όρια ανάμεσα στην ηθική και την ανηθικότητα;”, “στο ίδιο άτομο/στην ίδια ψυχή είναι δυνατόν να συνυπάρξει το καλό και το κακό;” “ο εγκληματίας άνθρωπος μπορεί να είναι και καλός ή είναι μόνο κακός;” “εάν κάποιος διαπράξει έγκλημα στην προσπάθειά του να σώσει τον κόσμο από κάποιον που σπέρνει το κακό θεωρείται εγκληματίας;” και τόσα άλλα ερωτήματα που, με τρόπο αριστουργηματικό, “ανιχνεύονται” από τον Ντοστογιέφσκι και τον Παπαδιαμάντη.

Είναι, πραγματικά, πολλά τα φλέγοντα ζητήματα που ανακύπτουν μέσα από το έργο και των δύο, ώστε δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε επόμενο κείμενό μου στον τύπο του εγκληματία που περιγράφουν στα έργα τους: τον ιδεοληπτικό εγκληματία που σκοτώνει για μια μεγάλη ιδέα (Ρασκόλνικωφ στο “Έγκλημα και Τιμωρία” του Ντοστογιέφσκι, Η “Φόνισσα” στον Παπαδιαμάντη). Και τι ωραία σύμπτωση…η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη αποτελέσε το θέμα της διπλωματικής μου εργασίας στο ΕΜΜΕ και το Έγκλημα και Τιμωρία το αντικείμενο που δίδασκα τα δυο τελευταία χρόνια στο ΕΜΜΕ. Μακάρι να ξαναδοθεί η ευκαιρία να διδαξω αυτό το βιβλίο που πραγματικά με συγκινεί….

Καλό σας βραδυ, με σκέψεις δημιουργικές και…θεατρικές!!

Leave a comment

Filed under Θέατρο

2016 ευχές, δημιουργίας κι επιτυχίας, στο Κολλέγιο μας!!

Όλα τα ωραία τελειώνουν νωρίς…για να έρθουν άλλα πιο ωραία, όμως!

Τέλος διακοπών και πρώτη μέρα δουλειάς σήμερα, για το νέο έτος, με ανεβασμένη διάθεση. Στελνω, από καρδιάς, στο επαγγελματικό μου “σπίτι” τις καλύτερες ευχές για μια πολύ επιτυχημένη συνέχεια!

2016 ευχές στο Κολλέγιο μας: το Κολλέγιο Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας (CPJ Athens/ University of Wolverhampton). Εύχομαι ο καινούργιος χρόνος να φέρει σημαντικές επιτυχίες, υψηλές διακρίσεις και πολλές στιγμές δημιουργίας. Να ευχηθώ, επίσης, στην οικογένεια Χάγιου που με έχει “αγκαλιάσει” από την πρώτη μέρα της συνεργασίας μας προσωπική ευτυχία και πολλές επαγγελματικές επιτυχίες και στους φοιτητές μας δύναμη για να ολοκληρώσουν το σημαντικό τους έργο, υλοποιώντας όλους τους στόχους τους.

Ολοκληρώνοντας σιγά σιγά τα μαθήματά μας για το πρώτο εξάμηνο τόσο στο προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών, BA in Broadcast Journalism, όσο και στο μεταπτυχιακό, MA in Contemporary Media, αξίζει να σημείωσω ότι κάθε ενότητα μας έδωσε “τροφή” για περαιτέρω προβληματισμό και σκέψη σχετικά με φλέγοντα ζητήματα της δημοσιογραφίας, όπως πλέον ασκείται στο καινούργιο, ψηφιακό, περιβάλλον που φέρνει το δημοσιογράφο αντιμέτωπο με διαφορετικές, σε σχέση με το παρελθόν, προκλήσεις. Ταυτόχρονα, είχαμε την ευκαιρία να αναλύσουμε και ζητήματα που απασχολούν εδώ και χρόνια τα μίντια, όπως “ελευθερία σκέψης”, δίνοντας ασφαλώς ιδιαιτερη έμφαση στο νέο δημοσιογραφικό περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ριζικές αλλαγές και τη γενικευμένη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Με την ίδια κι ακόμα μεγαλύτερη δυναμική θα συνεχίσουμε και στο δεύτερο εξάμηνό μας. Αυτό είναι βέβαιο! Εάν ενδιαφέρεστε για το Κολλέγιο και τα προγράμματα σπουδών που προσφέρει, μπορείτε να αναζητήσετε πληροφορίες στο site: http://www.cpj.gr καθώς επίσης στις σελίδες στο facebook αλλά και στο τηλέφωνο επικοινωνίας 2103645417.

Πρώτη μέρα στη δουλειά, σήμερα, αλλά και στην Αθήνα, μετά την ολιγοήμερη απόδραση από το κλεινόν άστυ, και το πρωινό μου ξεκίνησε με μπόλικο ζεστό καφέ, από τον οποίο -το ομολογώ- έχω μια γλυκιά εξάρτηση. Τώρα, μέχρι να αρχίσει το μάθημα, “επιβάλλεται” μια ωραία βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, για να απολαύσω την ξεχωριστή μαγεία του, την οποία μας “καλεί” να ανακαλύψουμε και να εντάξουμε στη ρουτίνα μας. Περπατώντας στους δρόμους της πόλης, βλέπεις δίπλα σου να “ζωντανεύουν” αμέτρητες ιστορίες ανθρώπων, να αναβιώνουν δυνατά συναισθήματα του παρελθόντος και να “γεννιούνται” καινούργιες, δυνατές, ιστορίες.

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης κι εγώ, σήμερα, ονειρεύομαι και σχεδιάζω το νέο έτος που θέλω να είναι πολύ δημιουργικό και χαρούμενο για όλους μας….με αυτές τις σκέψεις σας χαιρετώ και σας φιλώ!

Καλή σας ημέρα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Το φως στη ζωή μου…χρόνια πολλά, καρδούλα μου!!

Παραμυθένια κύλησε ο χρόνος στη διάρκεια των εορτών. Με αγάπη, πολλή αγάπη, ακόμη περισσότερη αγάπη, αμέτρητη αγάπη!! Γιορτάσαμε τα Χριστούγεννα στην Αθήνα, με την οικογένεια και καλούς φίλους, ενώ Παραμονή Πρωτοχρονιάς ξεφύγαμε για το μαγικό μας “καταφύγιο”. Η Πρωτοχρονιά μας βρήκε στη θάλασσα κι είμαι ιδιαιτέρως χαρούμενη γι’ αυτό, γιατί λατρεύω, από παιδί, τη θάλασσα και το υγρό στοιχείο που μας εξαγνίζει από τις αρνητικές και “ζόρικες” σκέψεις και μας φέρνει πιο κοντά στη φύση μας, δίνοντας μας την πολύτιμη ευκαιρία να βάλουμε σε τάξη τις σκέψεις μας και ό,τι μας προβληματίζει και να οργανώσουμε μια καλύτερη μέρα.

Με τον ήλιο να “παίζει” παιχνιδιάρικα με τα μαλλιά μου και τα πόδια να βυθίζονται στην άμμο, κυριολεκτικά αφέθηκα στη μαγεία του τοπίου κι έκανα την ευχή, την οποία μοιράστηκα με τους φίλους μου στο facebook, “να είναι τα όνειρά μας βγαλένα από το βυθό και σαν κυματάκια να μας οδηγούν σε ακόμα πιο ονειρεμένα μονοπάτια…”.

Με αυτές τις ονειρικές και ταξιδιάρικες σκεψεις ξεκίνησα να απολαμβάνω τις πρώτες μέρες του καινούργιου χρόνου. Προσπάθησα να βρίσκομαι, όσι περισσότερο μπορούσα, στη θάλασσα, γιατί είναι ένα μέρος, όπου νιώθω ήρεμη και πάντα με “ταξιδεύει” σε άλλους ορίζοντες. Περνώντας οι πρώτες μέρες του νέου έτους, φτάσαμε στην πιο ξεχωριστή μέρα του Ιανουαρίου: τη μέρα των Φώτων, όπου γιορτάζουν δύο πολύ σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μου: το αντράκι μου που μου έμαθε τι σημαίνει “ατελείωτη αγάπη μάνας-γιου” και ο πατερούλης μου, ο οποίος πάντοτε είναι διπλα μας για να μας φροντίζει και να μας χαρίζει, απλόχερα, την αγάπη του.

Τους εύχομαι, από καρδιάς, να είναι φωτισμένοι, όπως λέει και το όνομά τους (κάθε όνομα, άλλωστε, και μια ιστορία), και να πλημμυρίζει φως η ζωή τους!! Εύχομαι, ασφαλώς, σε όλους, όσοι γιορτάζουν, σήμερα κι αύριο, “χρόνια πολλά” και πολύ φως στη ζωή τους!

Σήμερα, το πρωί, για πρώτη φορά, παρακολουθήσαμε από κοντά τη ρίψη του Σταυρού. Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία, γιατί αψηφώντας το κρύο νέα παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου, γεμάτα πάθος για ζωή, βούτηξαν στο νερό για μια ιδέα, να κρατήσουν στα χέρια τους το Σταυρό, την ελπίδα και τη ζωή. Ένας πιτσιρικάς βγήκε από το νερό, κρατώντας γερά στα χέρια το Σταυρό. Τον καμάρωσα. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, έμοιαζε να έχει κατακτήσει ένα κομμάτι του ονειρού. Ήταν ένα πολύ όμορφο μήνυμα που έδωσε σε όλους μας. Ότι πρεπει να τολμάμε, να προσπαθούμε, να φτάνουμε πιο μακριά από όσο αντέχουμε κι από όσο θεωρούμε ότι μπορούμε να φτάσουμε. Με αυτά τα μηνύματα, ζωής, από τη νέα γενιά, ελπίζω να πορευόμαστε στη ζωή μας και, πάντοτε, τα παιδιά να θέτουν στόχους και να βουτούν στη “θάλασσα των ονείρων” τους, γα να τους κάνουν πραγματικότητα.

Χρόνια μας πολλά!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Κάνε το Βήμα: το πρώτο μου κείμενο για το 2016

Ήρθε και το 2016! Καλή χρονιά κι επίσημα!

Για να είμαι ειλικρινής, σκεφτόμουν πολύ έντονα τις τελευταίες μέρες με ποιο θέμα θα ήταν ωραίο να υποδεχτώ την καινούργια χρονιά μέσα από το blog μου. Ένα ενδιαφέρον θέμα που να έχει κάτι όμως να σας “πει”. Άρχισα να σκέφτομαι τις ευχές, με τις οποίες θα ήθελα να ξεκινήσω το πρώτο κείμενο του 2016 και τότε μου ήρθε στο νου μου, ασυναίσθητα, ένα επίθετο, το επίθετο “δίκαιος”. Ξεροκατάπια και προσπάθησα να συνειδητοποιήσω γιατί η λ. “δίκαιος” ήταν η πρώτη που πέρασε από το μυαλό μου. Τότε, μου ήρθαν, αμέσως, στο νου οι σκληρές εικόνες των τελευταίων μηνών, με τα νεκρά παιδιά, τα “χτυπημένα” από την άδικη μοίρα τους. Εικόνες που έπρεπε να δω και να ξαναδώ στο πλαίσιο των διαλέξεων, ώστε να ενημερώσω και τους φοιτητές για θέματα επικαιρότητας που αναλύαμε. Τις έβλεπα μέσα στο πλαίσιο της δουλειάς μου, αλλλα πονούσα φρικτά, ως μάνα, ως άνθρωπος. Θυμάμαι τον κόμπο στο λαιμό, το σφίξιμο, αλλά και την άξαφνη επιθυμία που ένιωσα να αλλάξω, έστω και κάτι μικρό, από τα χιλιάδες άσχημα που καταστρέφουν τις ζωές των παιδιών πάνω στη Γη.

Γι’ αυτό, ήθελα να ξεκινήσω το σημερινό μου κείμενο με την ευχή να είναι ο νέος χρόνος ειρηνικός, δημιουργικός και προπάντων πιο δίκαιος με όλους μας. Πρωτίστως με τα παιδάκια σε ολόκληρο τον πλανήτη, ώστε να βλέπουμε γύρω μας χαμογελαστά προσωπάκια και όχι γεμάτα απόγνωση βλέμματα. Όπως τα βλέμματα των προσφυγόπουλων που χάθηκαν στα άγρια κύματα και “μάτωσαν” το 2015.

Συνεπώς, από το επίθετο “δίκαιος” και όλα όσα συνεπάγεται αυτός ο όρος, εμπνεύστηκα για να γράψω το σημερινό μου κείμενο, με το οποίο θέλω να περάσω κι ένα μήνυμα. Αυτό που σκεφτόμουν είναι ότι, επειδή τα πράγματα, δυστυχώς, δεν αλλάζουν μαγικά, σαν τα παραμύθια, πρέπει κι εμείς να συμβάλλουμε με τον δικό μας τρόπο, ώστε όπου βλέπουμε να διαπράττονται μεγάλες αδικίες και να πληγώνονται αθώα παιδιά, να προσπαθούμε, όσο μπορούμε, χωρίς να αποκτούμε εμμονές ή να θεωρούμε ότι έχουμε το μαγικό “ραβδάκι” για να σώσουμε την ανθρωπότητα (γιατί, ας μη γελιόμαστε, δεν το έχουμε) να αποκαταστήσουμε τις αδικίες.

Θαύματα δεν γίνονται, όχι τουλάχιστον σε καθημερινή βάση, αλλά γίνονται βήματα που μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή μας. Επομένως, ακόμα και μια μικρή αλλάγή να πετύχουμε είναι σημαντική. Αξίζει να κάνουμε το βήμα, ξεκινώντας ο κάθε ένας από τον δικό του μικρόκοσμο. Άλλωστε, πάρα πολλά παιδιά έχουν ανάγκη από μια μεγάλη αγκαλιά και με τη “γέννηση” του νέου έτους τι πιο όμορφο από το να τους την δώσουμε! Κι αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε όσους βρίσκονται μακριά, μπορούμε τουλάχιστον να ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας σε όσους βρίσκονται δίπλα μας και μας χρειάζονται. Έστω και σε ένα παιδί να καταφέρουμε να δώσουμε λίγη παραπάνω χαρά είναι σημαντικό, γιατί πάρα πολλά παιδιά, στα πέρατα του κόσμου υποφέρουν, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Φοβάμαι, δηλαδή, ότι πολλές φορές κοιτάζοντας το δάσος, χάνουμε ακόμα και το δέντρο.

Το πρώτο κείμενο, λοιπόν, του 2016 αποφάσισα να το τιτλοφορήσω “Κάνε το Βήμα” και να περάσω ένα μήνυμα ελπίδας ότι αρκεί ένα βήμα για να αλλάξει η δική μας η ζωή και η ζωή των συνανθρώπων μας, προς το καλύτερο. Σε αυτό το πλαίσιο, προσκαλώ φίλες και φίλους της σελίδας, εάν, στη διάρκεια αυτής της χρονιάς, κάνουν ένα μικρό ή πιο μεγάλο βήμα για να φέρουν χαρά στη ζωή ενός παιδιού ή (ακόμα καλύτερα) και πολύ περισσότερων παιδιών να μου στείλουν στο mail μου: kardaraa@gmail.com το δικό τους κείμενο, με τίτλο “Το Δικό μου Βήμα” για να το δημοσιεύσω στο blog μου και για να νιώσουμε ότι όλοι μαζί, σαν μια δυνατή γροθιά, μπορουμε να κάνουμε τη διαφορά και να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, βήμα βήμα. Μέσα από το δικό τους κείμενο, άλλωστε, θα δώσουν και σε εμάς τους υπόλοιπους μια ωραία ιδέα για το πώς μπορούμε να βοηθήσουμε, ώστε να βλέπουμε δίπλα μας ευτυχισμένα παιδιά.

Το δικό μου, πολύ μικρό, βήμα για να κάνω ένα παιδάκι χαρούμενο, με τη “γέννηση” του νέου έτους, ήταν να αγοράσω το δωράκι που ζήτησε η Ελευθερία από το “Μαζί για το Παιδί” κι ελπίζω να της δώσαμε χαρά. Αυτή την παιδική, απίστευτη, χαρά που φωτίζει ολόκληρο το πρόσωπο και δεν σύγκρινεται με τίποτε άλλο στον κόσμο! Πολύ μικρό βήμα, ασήμαντο μπροστά στην προσφορά άλλων ανθρώπων. Ωστόσο, ένα βήμα, αναμφίβολα, είναι μια αρχή. Μια αρχή που ομορφαίνει τη ζωή μας και φέρνει και στην δική μας καρδούλα ένα υπέροχο συναίσθημα, πληρότητας.

Πάμε, λοιπόν, αξίζει! Πάμε να κάνουμε ένα ακόμα βήμα, για να ζήσουμε ένα πιο όμορφο αύριο. Ένα αύριο, όπως εμείς το ονειρευόμαστε, κι όχι όπως θέλουν να μας το φτιάξουν άλλοι. Το μέλλον, άλλωστε, ανήκει σε εμάς και τα παιδιά μας και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη χαρά να δημιουργήσουμε κάτι νέο, κάτι δικό μας. Να ανάψουμε ένα φως στο τούνελ, για να βάλουμε επιτέλους το δικό μας λιθαράκι στο “βιβλίο” του 2016.

Αυτό είναι, λοιπόν, το πρώτο κείμενο του 2016 στο blog μου και το αφιερώνω σε όλους, όσοι αγαπάτε τη ζωή και το παιδί που κρύβετε μέσα σας και θέλετε να ζήσετε πιο όμορφες στιγμές το 2016…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά