Monthly Archives: July 2016

Για την Ασπασία: η συνέχεια της εγκληματολογικής ανάλυσης

Είναι συγκινητικό το ότι οι αναγνώστες του ιστολογίου πραγματικά “αγκάλιασαν” το άρθρο για την Ασπασία που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον πατέρα της τον Αύγουστου του 2013 στο Άργος. Ακόμα πιο συγκινητικά τα μηνύματα και σχόλια που έλαβα στο fb και το mail μου. Το σημαντικό, ωστόσο, είναι να στηρίξουμε την Ασπασία και να σταθούμε προσεκτικά στα μηνύματα που περνάει η μητέρα της, κ. Σπυριδούλα Φατούρου.

Μέσα από το κείμενο αναδείχθηκαν δύο πολύ σημαντικά μηνύματα: πρώτον, ότι η επιθετική συμπεριφορά και οι βίαιες “εκρήξεις” μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και στο έγκλημα, σε περιπτώσεις που δεν ελεγχθούν έγκαιρα αυτές οι ακραίες συμπεριφορές. Η σχέση βίας-εγκληματικής πράξης δεν είναι νομοτελειακή, αλλά είναι ένα στοιχείο που οφείλει να προβληματίσει, γιατί ακόμα κι αν δεν οδηγήσει στο έγκλημα, είναι από μόνη της μια ποινικά κολάσιμη πράξη που δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή. Πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό από τα θύματα ότι η παθολογική ζήλια και η κακοποίηση δεν πηγάζουν από την αγάπη και το αληθινό ενδιαφέρον του θύματος, γιατί θεωρώ, ότι και αυτή είναι μια συνηθισμένη παρανόηση που οδηγεί το θύμα στην ανοχή και εν τέλει αποδοχή τέτοιων συμπεριφορών.

Συμφωνα με την κ. Φατούρου, τα “σημάδια” που προμήνυαν το έγκλημα ήταν πολλά. Η επιθετική συμπεριφορά στη διάρκεια του έγγαμου βίου -σωματική κακοποίηση και ψυχολογική βία- και εκρήξεις θυμού όσο το ζευγάρι ήταν σε διάσταση ήταν τα πρώτα “μηνύματα”, τα οποία ωστόσο δεν αξιολογήθηκαν έγκαιρα. Το τελευταίο χρονικό διάστημα πριν την τέλεση της πράξης μια επιθετική στάση του πατέρα προς την ίδια την κόρη, στην οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε άψογη συμπεριφορά, σηματοδοτούν κατά την άποψή μου την αρχή του τέλους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το τελευταίο καιρό, ο πατέρας σύμφωνα με τα λεγόμενα της κ. Φατούρου, έβριζε την κόρη, της απέδιδε ευθύνες, ενώ η φράση που της είπε στο τηλέφωνο “τσακίσου κι έλα σπίτι. Με πρόδωσες” δείχνει ακριβώς την ψυχοσύνθεσή του.

Θα σταθώ στη λ. “προδοσία”. Όταν η κυρία Φατούρου μου είπε τη φράση που χρησιμοποιήσε ο πατέρας “με πρόδωσες” ανατρίχιασα και μάλιστα ζήτησα να την επαναλάβει για να είμαι απολύτως βέβαιη για ό,τι άκουσα. Το ρήμα που χρησιμοποίησε “πρόδωσες” φέρει ένα τεράστιο συμβολικό βάρος που πρέπει να αξιολογηθεί ερευνητικά. Σύμφωνα με την δική του διαστρεβλωμένη κοσμοθεωρία, η κόρη του τον πρόδωσε και ματαίωσε όλες τις προσδοκίες που είχε από εκείνη.

Η προδοσία ήταν αρκετή για να φτάσει στο έγκλημα; Ναι, πιστεύω ότι η σκέψη πως η κόρη του τον πρόδωσε σε συνδυασμό με τη ναρκισσιστική διαταραχή από την οποία, ενδεχομένως έπασχε, είχε ως αποτέλεσμα να οργανώσει (επίσης λέξη-κλειδί) στο μυαλό του την πορεία προς την εγκληματική πράξη. Νιώθει προδομένος από την κόρη του, διακατέχεται από ακραία συναισθήματα για την εν διαστάσει σύζυγό του -μίσους και πάθους- και καταρρέει όλος ο κόσμος του, ο “απατηλός κόσμος ευτυχίας” που ήθελε να παρουσιάσει στους γύρω του. Σημειώνω εδώ ότι, όπως υπογράμμισε η κ. Φατούρου, ο πατέρας εκφράζει απαξιωτικές τάσεις τόσο προς την ίδια, όσο και προς τους γύρω του και ταυτόχρονα τάσεις μεγαλομανίας, με μυθεύματα σχετικά με ανύπαρκτα χωράφια και σπίτι στο Ναύπλιο που δεν έχει. Ενδεχομένως, κάποια λόγια που του είπαν συντοπίτες του -όπως δυστυχώς γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις, όπου ο στενός ή ευρύτερος κοινωνικός περίγυρος παρεμβαίνει συνήθως με αρνητικό τρόπο και επιδρώντας δυσμενώς σε μια ήδη βεβαρημένη ψυχοπαθολογία- τον επηρέασαν περισσότερο οδηγώντας τον στην πεποίθηση ότι πράττει το “σωστό” και επιβάλλει το “δίκιο” με όσα σχεδίαζε να κάνει.

Όπως επεξηγεί η κ. Φατούρου, η γνώμη του κόσμου ήταν εξαιρετικά σημαντική για εκείνον. Τονίζω, ωστόσο, ότι εάν μπορούμε να μιλήσουμε στην συγκεκριμένη περίπτωση για ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας (οι ειδικοί θα αποφανθούν για αυτό), αυτή δεν συνεπαγεται ότι είχε “ακαταλόγιστο της πράξης”.

Ο δράστης που πάσχει από τη συγκεκριμένη διαταραχή -και αυτό είναι το δεύτερο μήνυμα που θα περάσουμε- γνωρίζει τι πράττει, έχει επίγνωση ότι η πράξη του αντιβαίνει τους ανθρώπινους νόμους και επισείει τιμωρία, επομένως έχει καταλογισμό της πράξης του, στοιχείο που ασφαλώς έχει και πολύ διαφορετική ποινική μεταχείριση, σε σχέση με το άτομο που έχει το ακαταλόγιστο και δεν καταλαβαίνει τι κανει και γιατί το κάνει, πολλές φορές. Πρόκειται για μια διάκριση εξέχουσας σημασίας, η οποία στα ποινικά δικαστήρια κρίνει την επιβληθείσα ποινή. Στην υπόθεση που εξετάζουμε είναι εμφανές, τουλάχιστον σύμφωνα με τα ερευνητικά δεδομένα που έχω στα χέρια μου από τη συνέντευξη της μητέρας και τα δημοσιεύματα του Τύπου, ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που είχε πλήρη καταλογισμό.

Κρίνεται σκόπιμο να αναφέρω ότι όταν η κ. Φατούρου ζήτησε εξηγήσεις για το όπλο που βρήκε τυχαία στο ντουλάπι του δύο εβδομάδες πριν την απόπειρα δολοφονίας, εκείνος έδωσε μια φθηνή δικαιολογία ότι το αγόρασε “για πλάκα”. Δύο εβδομάδες αργότερα ζήτησε από την κόρη του να πάει σπίτι του για φαγητό, στοιχείο που προβλημάτισε έντονα τη μητέρα τόσο γιατί δεν συνήθιζε να προσκαλεί την κόρη σπίτι και το κυριότερο γιατί είχε βρει το όπλο. Έτσι, λοιπόν, απαγόρευσε στην κόρη να πάει σπίτι του, παρά τις επίμονες εκκλήσεις του πατέρα -σε σημείο μάλιστα να της ζητήσει να πάει και εκείνη- και τελικά η μήτερα δέχτηκε να βρεθούν για φαγητό σε εξωτερικό χώρο, πιστεύοντας ότι εκεί η Ασπασία θα είναι πιο ασφαλής.

Συνοψίζοντας, τα σημεία που πρέπει να απασχολήσουν οικογένειες που βιώνουν τέτοιες νοσηρές συμπεριφορές είναι η έγκαιρη πρόληψη και αναζήτηση στήριξης από επίσημους φορείς, καθώς και ψυχολογική ή ψυχιατρική βοήθεια. Μια γυναίκα που για τον οποιονδήποτε λόγο αισθάνεται φόβο, είτε εξαιτίας μιας επιθετικής συμπεριφοράς, είτε εξαιτίας ψυχολογικής βίας, να μιλήσει έγκαιρα και να ζητήσει την κάθε πιθανή βοήθεια που μπορεί να λάβει. Ακόμα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στην σύγχρονη εποχή θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην κατεύθυνση της προστασίας με την τεράστια δύναμη που έχουν. Επομένως, το σημαντικό μήνυμα είναι να μη φοβούνται και μην ανέχονται τη νοσηρότητα στη σχέση τους, για οποιονδήποτε λόγο.

Δεύτερο σημείο είναι η έγκαιρη διάγνωση και θεραπευτική παρέμβαση όσον αφορά τις διαταραχές της προσωπικότητας και τον έλεγχο του θυμού. Τα άτομα αυτά για να μην εξελιχθούν σε επικίνδυνες προσωπικότητες χρειάζονται βοήθεια. Ειδικά όμως στην περίπτωση της ναρκισσιστικής διαταραχής, ο πάσχων δεν θα αναζητήσει βοήθεια μόνος του, λόγω των συναισθημάτων ανωτερότητας και της πεποίθησής του ότι είναι ο καλύτερος. Συνεπώς, είναι σημαντικό το κοντινό περιβάλλον του -οικογενειακό, φιλικό- να αναγνωρίσει το πρόβλημα και να δει πώς θα τον βοηθήσει να το αντιμετωπίσει.

Κλείνοντας, αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω ότι και για μένα ήταν ένα συγκλονιστικό βίωμα να ακούω τη μητέρα της Ασπασίας, κ. Σπυριδούλα Φατούρου, να ανοίγει την ψυχή της και να περιγράφει βήμα βήμα τις συγκλονιστικές εξελίξεις μέχρι την ημέρα της απόπειρας δολοφονίας εις βάρος της κόρης της από τον ίδιο της τον πατέρα και την αυτοκτονία του δράστη. Ο πόνος δεν σβήνει. Θα έλεγα ότι και δύσκολα απαλύνεται. Ωστόσο, η κ. Σπυριδούλα Φατούρου, μέσα από το δικό της βίωμα και την δική της τραυματική εμπειρία, μπορεί να περάσει μηνύματα και να βοηθήσει συνανθρώπους της. Αυτό που, επίσης, θέλω να τονίσω είναι ότι μέσα από τα λόγια της μητέρας “γνώρισα” ένα πανέμορφο -εξωτερικά και στην ψυχή- πλάσμα, την Ασπασία και όπως είπα και στην ίδια τη μαμά Σπυριδούλα Φατούρου πλέον οι δύο αυτές γυναίκες είναι μέλη της οικογένειάς μου, κομμάτια της ψυχής μου, γιατί αυτή η εξομολόγηση και η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μου να ασχοληθώ με την υπόθεση σε ερευνητικό επίπεδο θα μας “δένουν” παντοτινά.

aspa3

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Για την Ασπασία (Αύγουστος 2013-Άργος)

Λένε ότι οι άνθρωποι που χαμογελάνε, πηγαία, έχουν βαθιά καλοσύνη μέσα τους και τεράστια δύναμη ψυχής. Η Ασπασία χαμογελούσε διαρκώς πριν την απόπειρα δολοφονίας εις βάρος της από τον ίδιο της το πατέρα κι έκανε όνειρα για ένα υπέροχο μέλλον.

aspa2

Η Ασπασία χαμογελά και σήμερα, παρά τον καθημερινό αγώνα ζωής που δίνει. Αυτό το χαμόγελο με εντυπωσίασε βλέποντάς το σε τόσες φωτογραφίες. Χαμόγελο αληθινό, όμορφο, γεμάτο αθωότητα και αγνότητα. Με κάνει να πιστεύω ότι πρόκειται για έναν πολύ καλό άνθρωπο, με πολύ ωραία συναισθήματα μέσα στην καρδιά του που συνεχίζει, ακόμα και από το κρεβάτι, να ονειρεύεται. Να ονειρεύεται ότι μια μέρα θα γίνει καλά και θα γίνει σπουδαία εγκληματολόγος. Γιατί αυτό είναι το όνειρό της: να γίνει εγκληματολόγος, καθώς είναι παθιασμένη με την επιστήμη της εγκληματολογίας και μάλιστα έκανε σχέδια να ανοίξει τα φτερά της για το εξωτερικό και να ασχοληθεί με την εγκληματολογία, όχι τόσο σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά σε πρακτικό. Να γίνει επιστήμονας που θα ερευνά υποθέσεις υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος. Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο αριστείο με 19 και 7 ήρθε ενώ το παιδί ήταν στην εντατική.

Αspa

Πρότυπό της η δημοσιογράφος Αγγελική Νικολούλη, την οποία θαύμαζε και παρακολουθούσε ανελλιπώς τις εκπομπές της. Εύχομαι το όνειρο που της στέρησε ο πατέρας να της το χαρίσει ο Θεός ή όποια ανώτερη δύναμη υπάρχει και οι εξελίξεις της ιατρικής επιστήμης. Να σημειώσω ότι το παιδί ζει με δύο σφαίρες μέσα στο κεφάλι που είναι κι αυτό ένα θαύμα, γιατί μετά το πυροβολισμό και όσο χρονικό διάστημα παρέμεινε στην εντατική, οι γιατροί καλούσαν συνεχώς τη μητέρα να αποχαιρετήσει το παιδί της, το οποίο όμως ήθελε να ζήσει και έζησε!

Η Ασπασία από τότε μέχρι σήμερα έχει κάνει πρόοδο, αλλά δεν μιλάει και δεν κινείται. Τεντώνεται, αλλά δεν κινείται. Τρώει αλεσμένη τροφή και όπως πιστεύει η μητέρα της αντιλαμβάνεται ό,τι συμβαίνει γύρω της και με το βλέμμα της αντιδρά. Ένα πολύ σημαντικό σημείο που θέλω να τονίσω είναι ότι οι αγαπημένοι της φίλοι και κυρίως η κολλητή της παραμένουν στο πλευρό της, με τρόπο ουσιαστικό, δίνοντας κι εκείνοι με την παρουσία τους δύναμη στην Ασπασία. Αυτό είναι ένα πολύ ωραίο μήνυμα για την αξία της φιλίας και τη δύναμη της αγάπης! Όσο για τη μητέρα, είναι φύλακας-άγγελος στο πλευρό της και πρότυπο, γιατί αν και η ίδια μου είπε “η μάνα αντέχει και υπομένει”, είναι ένας τεράστιος Γολγοθάς αυτός που κάθε μέρα καλείται να ανέβει στο πλευρό του παιδιού της. Ας αναλογιστούμε όσες είμαστε μανούλες ότι όταν έχει μια ιωσούλα το παιδάκι μας, καταβαλλόμαστε και την επομένη δυσκολευόμαστε ακόμα και από το κρεβάτι μας να σηκωθούμε….

Σήμερα, το απόγευμα, είχα τηλεφωνική επικοινωνία -διάρκειας 1 ώρας- με την μητέρα της Ασπασίας, κ. Σπυριδούλα Φατούρου. Δεν είχα σκοπό να της ζητήσω να μου δώσει συνέντευξη, ούτε να μιλήσουμε για το έγκλημα. Δεν σας κρύβω ότι η καρδιά μου άρχισε να χτυπά όταν μου είπε τα εξής λόγια που δεν θα ξεχάσω ποτέ “Αγγελική, θέλω εσύ να γράψεις αυτό το κείμενο για την Ασπασία. Ένα εγκληματολογικό κείμενο. Γιατί η Ασπασία ήθελε να γίνει εγκληματολόγος, είχε πάθος με την εγκληματολογία και ξέρω ότι θα ήθελε εσύ να γράψεις αυτό το κείμενο για εκείνη”.

Αυτό, λοιπόν, το κείμενο είναι μόνο για την Ασπασία, της το γράφω με όλη τη δύναμη της αγάπης μου και είναι το λιθαράκι που βάζει η ίδια η Ασπασία στην εγκληματολογική έρευνα. Η κ. Φατούρου μου είπε ότι θέλει, μέσα από το κείμενό μου, να περάσει δύο πολύ σημαντικά μηνύματα. “Μηνύματα ζωής” θα έλεγα που πρέπει να αξιολογηθούν κι από τους εγκληματολόγους. Είναι τα μηνύματα που και εγώ η ίδια, ως ερευνήτρια, προσπαθώ να περάσω μέσα από το βιβλίο και τα άρθρα μου, επομένως είναι πολύ σημαντικό οι ερευνητικές μου προσεγγίσεις να επιβεβαιώνονται από έναν άνθρωπο που έχει βιώσει την κατάσταση που εμείς περιγράφουμε και προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε.

smile Aspa

Το πρώτο μήνυμα που θέλει η κ. Φατούρου να περάσει είναι η έννοια της πρόληψης της εγκληματικότητας. Μια έννοια, στην οποία οι αρμόδιοι φορείς της Πολιτείας οφείλουν να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα -μέσω της αντεγκληματικής πολιτικής που ασκούν- αλλά και ο απλός πολίτης να αντιλαμβάνεται τα “σημάδια. “Σημάδια”, μια λέξη-κλειδί, την οποία η κ. Φατούρου τόνισε πάρα πολλές φορές στη συνέντευξη που μου παραχώρησε. Υπογράμμισε ότι το έγκλημα ήταν προσχεδιασμένο, άρα θα μπορούσε να προληφθεί και έκανε έκκληση σε όσες γυναίκες υφίστανται βία μέσα στην ίδια τους την οικογένεια ή φοβούνται για κάτι -μία άγρια συμπεριφορά, ένα βλέμμα, οτιδήποτε τους προκαλεί φόβο- να μη σιωπήσουν, να μιλήσουν και να φύγουν από την νοσηρή κατάσταση, το συντομότερο δυνατό, λαμβάνοντας έγκαιρα μέτρα πρόληψης. Να μη συγχωρήσουν, να μη δώσουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες, γιατί ένας βίαιος άνθρωπος μπορεί να μην οδηγηθεί -νομοτελειακά- στο έγκλημα, όπως έγραψα πριν από λίγο καιρό στο άρθρο μου για τα εγκλήματα πάθους, αλλά “σίγουρα τέτοιες ιστορίες δεν θα έχουν καλό τέλος”, όπως η κ. Φατούρου τονίζει. “Αν η γυναίκα αισθάνεται φόβο μέσα στο σπίτι της, θα γίνει κάτι, γιατί οι γυναίκες έχουμε ένστικτο” μου λέει να γράψω στο κείμενό μου, και μου εξηγεί ότι κι εκείνη φοβόταν, αλλά δεν έκανε κάτι γι’ αυτό.

Με μεγάλη ακρίβεια μου περιέγραψε τα “σημάδια” που προμήνυαν ότι το κακό δεν θα αργούσε να γίνει, αλλά η ίδια δεν τα αξιολόγησε την κατάλληλη στιγμή: “Στη διάρκεια του έγγαμού βίου μας με χτύπησε 6 φορές. Την έβδομη φορά μου επιτέθηκε στην πλατεία Άργους, μπροστά σε κόσμο και η κόρη μας χίμηξε επάνω του σαν λιοντάρι. Όχι με μίσος για τον πατέρα της, αλλά με πολύ θυμό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έκανα τα αδύνατα δυνατά να μην καταλάβει κάτι το παιδί. Πέρα από τη σωματική βία, μου ασκούσε ψυχολογική βία. Με έκανε να αισθάνομαι ασήμαντη, ένα μηδενικό. Ότι εκείνος είναι πολύ σημαντικός και εγώ ένα τίποτα μπροστά του. Ήταν μηδενιστής. Απαξίωνε τους πάντες: τους άλλους γονείς, τους άλλους επαγγελματίες. Αυτός ήταν και κανένας άλλος” κι ύστερα μου ζητάει να περάσω αυτό το σημαντικό μήνυμα “Όποια γυναίκα κακοποιείται, είτε σωματικά, είτε ψυχολογικά, να φύγει. Να φύγει γρήγορα”. Το βήμα, σαφώς, και είναι πολύ δύσκολο αλλά κρίνω κι εγώ ότι είναι αναγκαίο. Άλλωστε υπάρχουν φορείς, στις οποίες η γυναίκα μπορεί να καταφύγει αναζητώντας βοήθεια και στήριξη μέχρι να σταθεί στα πόδια της. Ακόμα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να αποτελέσουν ένα δίχτυ προστασίας για τη γυναίκα που κινδεύει, λόγω της τεράστιας δύναμής τους. Αλλιώς και η δική της ακεραιότητα και των παιδιών της κινδυνεύει. Εξίσου σοβαρή είναι και η λεκτική και ψυχολογική βία που κρατούν την ψυχή “δέσμια”, την χειραγωγούν και την τραυματίζουν.

Η κ. Φατούρου συνεχίζει “ήμασταν πολλά χρόνια σε διάσταση, αλλά κάτω από την ίδια στέγη. Δεν έπαιρνα την απόφαση να φύγω”. Αυτό το μεγάλο βήμα που πολλές γυναίκες δεν κάνουν, γιατί συνήθως εγκλωβίζονται στη συνήθεια της σχέσης και στην υποτιθέμενη ασφάλεια που τους παρέχει, με το οικονομικό κομμάτι να είναι αυτό που τις κρατάει “δέσμιες”, ειδικά όταν δεν εργάζονται. Και σε αυτό το θέμα όμως, μου απάντησε η κ. Φατούρου “Η φράση που μου είπε ο Κώστας, ο τωρινός σύντροφός μου, έφερε την αλλαγή στο μυαλό μου. Όταν του είπα, ότι φοβάμαι να φύγω γιατί δεν ξέρω πώς θα τα βγάλω πέρα οικονομικά, μου είπε “γιατί; Είσαι άχρηστη; Αν δεν είσαι, θα μπορέσεις να τα βγάλεις πέρα. Και αυτή η φράση μου έδωσε τη δύναμη ότι μπορώ να τα καταφέρω”. Όσο δύσκολο κι αν είναι, κάθε άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει ακόμα και μόνος του. Με προσπάθεια, με μόχθο, αλλά μπορεί.

Η απόφαση, ωστόσο, της κ. Φατούρου να φύγει από το σπίτι “γκρέμισε” όλο τον κόσμο για τον πατέρα της Ασπασίας. Η φράση που της είπε ήταν “Κάποτε μας ζηλεύανε, τώρα θα σε λυπούνται”. Όταν, σήμερα, αναλογίζεται τη συγκεκριμένη φράση, κατανοεί ότι πίσω από αυτά τα λόγια κρύβονται τα αρνητικά του συναισθήματα που τον οδήγησαν στην αποτρόπαια πράξη του.

Το κορίτσι, αυτό το λουλούδι, στήριξε την απόφαση της μητέρας να φύγει από το σπίτι και την ακολούθησε, γιατί η σχέση τους πάντοτε ήταν πάρα πολύ δυνατή, αφού όμως της είπε “Μη με βάλεις να διαλέξω σπίτι. Θα έχω δύο σπίτια και θα μπορώ να βλέπω τον πατέρα μου όποτε θέλω. Όχι, δύο φορές την εβδομάδα, αλλά όποτε θέλω”. Πράγματι, στοιχεία αρχαίας τραγωδίας έχει αυτή η υπόθεση, με την κόρη να εκφράζει βαθιά συναισθήματα αγάπης για τον πατέρα που θέλησε να της στερήσει τη ζωή.

Ας δούμε πώς η κ. Φατούρου περιγράφει το προφίλ του δράστη και πώς οδηγηθήκαμε στο έγκλημα. Τον περιγράφει ως έναν άνθρωπο χειριστικό, απαξιωτικό, εγωιστή και με τάσης μεγαλομανίας “μυθομανίας”, όπως χαρακτηριστικά είπε, επεξηγώντας “Έλεγε στους γύρω του ότι έχει χωράφια, σπίτι στο Ναύπλιο, πράγματα που δεν υπήρχαν”.

Θα σταθώ όμως και σε ένα άλλο σημείο. “Αυτό που με τρόμαζε, πέρα από την επιθετικότητά του, και όταν το σκέφτομαι ανατριχιάζω είναι το βλέμμα του. Είχε ένα σκοτεινό βλέμμα. Ένα βλέμμα που έδειχνε ότι είναι ικανός για τα πάντα”. Την ένιωσα, γιατί μία φορά στη ζωή μου, πολλά χρόνια πριν, είδα αυτό το βλέμμα σε έναν άνθρωπο (όχι του περιβάλλοντός μου). Ένα βλέμμα που δεν μπορώ να σας το περιγράψω, αλλά για να το θέσω λίγο μυθιστορηματικά είναι ένα βλέμμα “άψυχο”, σαν αυτός που σε κοιτάζει να μην έχει ανθρώπινα αισθήματα, αλλά μία απάθεια για τον πόνο του συνανθρώπου του.

“Το ίδιο βλέμμα είδα”, συνεχίζει η κ. Φατούρου “στο πρόσωπο του πατέρα του μικρού Φοίβου και πάγωσα. Δεν μπορούσα να τον βλέπω”. Το αξιοσημείωτο είναι ότι στο βιβλίο μου συσχετίζω τις δύο υποθέσεις και μιλώ για τον “πατέρα-τιμωρό”. Τον πατέρα που λειτουργεί σαν το χέρι της “θείας δίκης” και επιβάλλει την δική του τάξη πραγμάτων και τους δικούς του “νόμους”. Στο πρόσωπο του πατέρα της Ασπασίας, “βλέπω” έναν άνθρωπο που έχει πάθος προς τον ίδιο του τον εαυτό. Ο υπέρμετρος εγωισμός του και το νοσηρό του άγχος “για το τι θα πει η τοπική κοινωνία για το χωρισμό του” καθιστούν τη ζωή του και ολόκληρη την ύπαρξή του ανυπόφορες. Δεν αντέχει να ζει με αυτούς τους όρους που, σύμφωνα με την δική του ιδεοληψία και διαστρεβλωμένη κοσμοθεωρία, τον ταπεινώνουν και τον εξευτελίζουν στα μάτια των τρίτων και επιλέγει την αυτοκτονία. Για την εν διαστάσει σύζυγό του επιλέγει -όχι το θάνατο, όπως η ίδια φοβόταν πως θα την βλάψει- αλλά μια μαρτυρική ζωή, ενώ το παιδί του το θέλει μαζί του στο θάνατο (γιατί στόχος του ήταν να την σκοτώσει, ανεξαρτήτως αν δεν τα κατάφερε), για δύο λόγους, κατά την δική μου ερευνητική προσέγγιση: για να την “λυτρώσει”, σύμφωνα με την ιδεοληψία του, από την επιρροή της μητέρας της και γιατί στο πρόσωπό της “βλέπει” τη μητέρα της, για την οποία νιώθει ακραία συναισθήματα (μίσους-πάθους). Η κ. Φατούρου μού επιβεβαίωσε ότι στο πρόσωπο της κόρης του “έβλεπε” την ίδια, υποστηρίζοντας “Ειδικά τον τελευταίο καιρό δεν ‘έβλεπε’ την Ασπασία, αλλά εμένα. Εμένα σκότωσε στο πρόσωπό της”.

Είναι σοκαριστικό το γεγονός ότι, ενώ η μητέρα περιγράφει τη σχέση πατέρας-κόρη άψογη μέχρι εκείνη τη στιγμή και μιλάει (προς τιμήν της) για έναν πατέρα που φροντίζει να μη λείψει κάτι στην κόρη του και, παρόλο που δεν επιδιώκει να βρίσκονται συχνά (αν και έκανε παράπονα ότι δεν την έβλεπε), της εκφράζει την αγάπη του, τον τελευταίο καιρό -όπως μου αποκάλυψε η κ. Φουτούρου- φαίνεται ότι αλλάζει στάση και προς την κόρη του, γίνεται πιο επιθετικός. Η μητέρα αναφέρει: “Μήνες πριν έβριζε και το παιδί και του απέδιδε ευθύνες. Του έκανε ψυχολογικό πόλεμο. Του έλεγε στο τηλέφωνο ‘τσακίσου κι έλα σπίτι μου. Με πρόδωσες'”. Λόγια με τεράστια βαρύτητα που φαίνεται ότι στην ψυχοσύνθεσή του έπαιξαν σημαντικό ρόλο και οδήγησαν στην απόπειρα δολοφονίας.

Κα φτάνουμε στο έγκλημα. Η κ. Φατούρου με την περιγραφή της έριξε πολύ φως στην υπόθεση. “Ένα μήνα πριν είχε ηρεμήσει πάρα πολύ. Η αλλαγή στη συμπεριφορά του μας έκανε μεγάλη εντύπωση”. Κι εδώ έρχεται το δικό μου ερώτημα-σκέψη μήπως η αλλαγή στη συμπεριφορά του οφειλόταν στην προετοιμασία που έκανε να “ρίξει την αυλαία” στο δράμα που ο ίδιος ένα μήνα αργότερα θα “έγραφε”;

Η κ. Φατούρου συνεχίζει την συγκλονιστική εξομολόγηση “Δύο εβδομάδες πριν με παίρνει στο τηλέφωνο και μου ζητάει να πάω σπίτι του να τον κουρέψω (σημ.:είναι κομμώτρια). Ο σύντροφός μου δεν με άφηνε, αλλά θέλοντας να φέρω ξανά την ισορροπία στις σχέσεις μας για το παιδί πήγα. Πες το κουταμάρα της μάνας, αλλά πήγα. Μέσα στο σπίτι πλανιόταν μια μαυρίλα. Δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω. Μια μαυρίλα – ένα συναίσθημα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε και εξαφανίστηκε για πολλή ώρα. Πήγα να δω πού βρισκόταν, γιατί έλειπε πολλή ώρα και άκουγα έναν ήχο σαν σίδερο. Τότε είδα στο ντουλάπι του ένα όπλο. Τρόμαξα και έφυγα”.

Δύο εβδομάδες μετά ο πατέρας προσκαλεί την κόρη σπίτι του για φαγητό (κάτι που, κατά τη μητέρα, δεν συνήθιζε). Η μητέρα απαγορεύει στην κόρη της να πάει, γιατί φοβάται εξαιτίας του όπλου και ο πατέρας της τηλεφωνεί και της λέει ότι μπορεί να έρθει και εκείνη αν φοβάται. Η μητέρα του δηλώνει ότι δεν θα ξαναπάει ποτέ σπίτι του μετά από αυτό που αντίκρισε στο ντουλάπι και απαγορεύει εκ νέου να πάει σπίτι του. Δέχεται τελικά να αφήσει την Ασπασία να βρεθούν έξω να φάνε. Ο πατέρας τρώει με την κόρη του κι ύστερα της λέει ότι θα την πάει με τη μηχανή του σπίτι. Η Ασπασία του ζητάει να σταματήσουν στο περίπτερο για να αγοράσει τα τσιγάρα που της έχει ζητήσει η μητέρα της. Αγοράζει τα τσιγάρα και όταν στρέφει το πρόσωπό της, ο πατέρας της σε απόσταση αναπνοής της λέει “σε αγαπώ πολύ” και την πυροβολεί στο κεφάλι….Ύστερα επιστρέφει σπίτι και αυτοκτονεί. Βρέθηκε επιστολή του στο σπίτι, όπου εξηγεί τους λόγους αυτοκτονίας και την απόπειρα δολοφονίας, αλλά η κ. Φατούρου δεν την έχει διαβάσει. Για να μην επιβαρυνθεί η ψυχολογία της, την συμβούλευσαν να μην την διαβάσει, αλλά σήμερα -τρία χρόνια μετά- αισθάνεται την ανάγκη, όπως μου εκμυστηρεύτηκε, να ανοίξει το φάκελο, να διαβάσει την επιστολή και να συνθέσει κι εκείνη τα κομμάτια του παζλ του ψυχισμού αυτού του ανθρώπου που παντρεύτηκε στα 16 της χρόνια και αγάπησε πολύ.

smile2

Το δεύτερο μήνυμα που η κ. Φατούρου ήθελε να περάσω μέσα από το κείμενό μου αφορά το συσχετισμό της ψυχικής νόσου με το έγκλημα. Υποστηρίζει ότι είναι μεγάλο λάθος να ταυτίζουμε όποιον έχει διαπράξει ένα αποτρόπαιο έγκλημα με τον ψυχασθενή, για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί πιστεύει ότι έτσι τους δίνει η κοινωνία “άλλοθι” για το έγκλημά τους, τους δικαιολογεί τρόπον τινά. Δεύτερον, γιατί με αυτό τον τρόπο στιγματίζεται μία ολόκληρη ομάδα πληθυσμού. “Οι ψυχικά νοσούσες δεν είναι εγκληματίες, όπως παρουσιάζονται”. Συμφωνώ απόλυτα με τις θέσεις της. Διδάσκουμε στα παιδιά-τους μελλοντικούς δημοσιογράφους ότι οι αναφορές τους στο αστυνομικό ρεπορτάζ σε “τρελούς”, “σχιζοφρενείς”, “ψυχασθενείς” εγκληματίες που συχνά αποδίδονται και με ακόμα πιο ακραίους χαρακτηρισμούς “ο σχιζοφρενής με το πριόνι”, “ο ψυχάκιας” κ.λπ. ταυτίζουν a priori το έγκλημα με την ψυχασθένεια, στιγματίζοντας παράλληλα ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού.

Η κ. Φατούρου ολοκληρώνει τη συνέντευξη, λέγοντας “Με γέρασε αυτή η υπόθεση Αγγελική, αλλά με έκανε και πιο σοφή. Διαβάζω τα μάτια των ανθρώπων χωρίς να χρειάζεται να μου μιλήσουν”. Η κ. Φατούρου θέλει να βοηθήσει μέσα από την δική της οδυνηρή εμπειρία. Οπότε, σκεφτόμαστε εάν καταφέρουμε κάποια στιγμή να μιλήσει στο πλαίσιο του Πανεπιστήμιου, εφόσον ασφαλώς υπάρξει και το αντίστοιχο ενδιαφέρον που θεωρώ σημαντικό να υπάρξει, γιατί η εμπειρία ενός ανθρώπου που έχει βιώσει μια τέτοια κατάσταση βοηθάει σε πολύ μεγάλο βαθμό την εγκληματολογική έρευνα.

Θα κλείσω το σημερινό μου κείμενο με την υπέροχη φράση που μου είπε αυτή η γυναίκα, η Σπυριδούλα Φατούρου “Είμαι υπερήφανη που η Ασπασία είναι κόρη μου. Ακόμα και τώρα είμαι υπερήφανη. Καταλαβαίνεις…δεν είμαι εγώ η μαμά της Ασπασίας, είναι η Ασπασία η κόρη μου”. Τόσο όμορφα και αληθινά λόγια για ένα πανέμορφο -εξωτερικά και εσωτερικά- πλάσμα. Ένα λουλούδι της ζωής που εφόσον άδικα βρίσκεται σε αυτό το κρεβάτι είναι υποχρέωση όλων μας να το στηρίξουμε.

Η Ασπασία αυτή την περίοδο αναζητεί ένα σπίτι που θα έχει τις προϋποθέσεις για να καλύψει τις ανάγκες της αναπηρίας της. Όπως με ενημέρωσε η κ. Φατούρου, είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί ένα τέτοιο σπίτι, αλλά σίγουρα είναι σημαντικό κάποια στιγμή να επιστρέψει στη θαλπωρή μιας οικίας και να βρεθεί ξανά κοντά στους φίλους της και αγαπημένα της πρόσωπα.

Ασπασία, σε αγαπώ κι εγώ πολύ! Σε περιμένω!

aspa3

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Αστυνομική λογοτεχνία και “θερμικός νόμος” της εγκληματικότητας

Τα μυστικά του κλειδωμένου δωματίου “αποκαλύπτω” σήμερα και στους αναγνώστες του postmodern.gr στο κείμενο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/astinomiki-logotechnia-ta-mystika-tou-klidomenou-domatiou/

Ένα κείμενο που διαβάσατε με μεγάλο ενδιαφέρον και οι αναγνώστες του ιστολογίου, γιατί απλούστατα καλοκαίρι χωρίς ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα δεν γίνεται!! Μάλιστα, φίλοι μου και στην Πάρο, όπου πέρασα οικογενειακώς λίγες ημέρες, με ρωτούσαν ποια είναι τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα που αξίζει να διαβάσουν αυτό το καλοκαίρι, γεγονός που αποδεικνύει ότι το καλοκαίρι διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος.

Αν και στο μυαλό μου είναι αναπόσπαστα δεμένη η εικόνα του αχνιστού γαλλικού καφέ με ένα λαχταριστό κομμάτι κέικ βανίλιας και η ανάγνωση αστυνομικής λογοτεχνίας -εικόνα που παραπέμπει περισσότερο σε χειμωνιάτικα συναισθήματα- πολύ εύκολα μεταφέρω αυτή την εικόνα και το αντίστοιχο συναίσθημα στο καλοκαιρινό τοπίο και πιο συγκεκριμένα σε όμορφο κήπο με ένα ποτήρι κρασί σε ψηλό ποτήρι και μικρές γουλιές να “συνοδεύουν” το γύρισμα των σελίδων! Δεν είναι θέμα στυλ! Η ανάγνωση αστυνομικής λογοτεχνίας θέλει, οπωσδήποτε, το κατάλληλο “σκηνικό”, ώστε ο αναγνώστης να μυηθεί στα μυστικά της και να “ταξιδέψει” στις σελίδες της, αφημένος στη μαγεία που δημιουργεί ένα δυνατό μυστήριο!

Αναζητώντας την αιτία για την οποία τα αστυνομικά μυθιστορήματα διαβάζονται πολύ τους καλοκαιρινούς μήνες, μου ήρθε στο νου η εγκληματολογική θεωρία σύμφωνα με την οποία τους θερινούς μήνες παρατηρείται αύξηση της εγκληματικότητας και ειδικότερα των πιο βίαιων μορφών εγκληματικότητας, όπως είναι οι βιασμοί, οι ανθρωποκτονίες που μάλιστα διαπράττονται με ιδιαίτερα ειδεχθή τρόπο και οι βιαιοπραγίες. Όπως υποστηρίζουν οι υπέρμαχοι της συγκεκριμένης θεωρίας, η οποία αποκαλείται -“θερμικός νόμος” της εγκληματικότητας- η αύξηση αυτής της μορφής εγκληματικότητας οφείλεται στις υψηλές θερμοκρασίες που επιδρούν δυσμενώς στο άτομο, πρωτίστως στην ψυχοσύνθεση ατόμων με ήδη βεβαρημένη ψυχοπαθολογία. Επίσης, το γεγονός ότι το καλοκαίρι έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, σε σχέση με το χειμώνα, βρισκόμαστε σε πιο χαλαρή διάθεση και “δραπετεύουμε” από την πραγματικότητα, δύναται να οδηγήσει σε αύξηση εγκλημάτων, όπως τα προαναφερθέντα. Άλλωστε, η άμετρη κατανάλωση αλκοόλ τους θερινούς μήνες έχει, σε πολλές περιπτώσεις, οδηγήσει σε βίαια εγκλήματα και αυτό είναι ένα ζήτημα που έχει αναδειχθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Για να επιστρέψουμε στο κύριο θέμα μας -την ανάγνωση αστυνομικής λογοτεχνίας το καλοκαίρι- αναμφισβήτητα οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε περισσότερο χρόνο για ανάγνωση. Τώρα, εάν θα μπορούσαμε να συσχετίσουμε την ανάγνωση του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους με τον “θερμικό νόμο” απαιτεί, σίγουρα, διερεύνηση. Ενδεχομένως, θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν έμμεσο συσχετισμό: ότι δηλαδή η αύξηση της βίαιης μορφής εγκληματικότητας το καλοκαίρι και η παρακολούθηση ανάλογων υποθέσεων από τα μίντια και γενικότερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οδηγεί τον αναγνώστη σε αναζήτηση βιβλίων με πλοκή που βασίζεται στο έγκλημα και το μυστήριο. Να υπογραμμίσω, ωστόσο, ότι μιλώ σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο, χωρίς να στηρίζομαι σε κάποια συγκεκριμένη έρευνα. Έχει όμως ενδιαφέρον να εξεταστεί ο εν λόγω συσχετισμός, ώστε να δούμε εάν υφίσταται τελικά.

Περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com και πλέον και στο postmodern.gr

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ιστορίες

Εγχειρίδιο Εγκληματολογίας για τον Αστυνομικό και Δικαστικό Συντάκτη

…Και οι διορθώσεις συνεχίζονται! Δυναμικά, λίγες ημέρες πριν φύγουμε για το “καταφύγιο” μας!!
20160727_200139-1

Κόκκινο στυλό, όπως μου ζητήθηκε για να κάνω τις διορθώσεις επί χάρτου, λίγο blanco για να θυμηθώ τα μαθητικά μου χρόνια όταν δεν έλειπε ποτέ από την κασετίνα μου και πολλή ψυχή!! Στο σπίτι επικρατεί ησυχία κι ακούγεται μόνο το “άγγιγμα” του μελανιού πάνω στις γραμμές….Πόσο δημιουργικός ήχος και πόσο μου είχε λείψει με την καθημερινή χρήση του υπολογιστή, αν και εξακολουθώ να έχω σημειωματάριο, όπως παλιά, για να καταγράφω όπου βρίσκομαι τις σκέψεις μου.

Εγκληματολογικές τυπολογίες, νόμοι, πολύκροτες υποθέσεις που απασχόλησαν τα μίντια, πολυσύνθετα ζητήματα υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος -τρομοκρατία κι οργανωμένο έγκλημα- έρευνες για την γυναικεία εγκληματικότητα και την νεανική παραβατικότητα, τρόπος εγκληματικής δράσης και κίνητρα, εικόνες -του θύτη και του θύματος- “ξεπηδούν” από τα χαρτιά και μπαίνουν σε μια σειρά, με στόχο να προσφέρουν στους αστυνομικούς και δικαστικούς συντάκτες και τους φοιτητές δημοσιογραφίας την πολύτιμη γνώση για να εμβαθύνουν στο φαινόμενο της εγκληματικότητας και να συντάξουν ένα τεκμηριωμένο ρεπορτάζ.

Το Eγχειρίδιο Εγκληματολογιας για τον Αστυνομικό και Δικαστικό Συντάκτη θα είναι έτοιμο σε λίγο καιρό! Πάμε για δουλειά!

Καλό βράδυ, αγαπημένοι μου φίλοι! Θα τα λέμε, από ότι φαίνεται, και το καλοκαιράκι!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ:το βιβλίο και η ιστορία πίσω από αυτό

Η επιστροφή στην πραγματικότητα είναι, πάντοτε, δύσκολη. Ειδικά, όταν επιστρέφεις από ένα παραμυθένιο μέρος. Όταν, όμως, η επιστροφή συνοδεύεται από ένα “δώρο” όπως αυτό που με περίμενε από τον εκδοτικό οίκο στο σπίτι, η καρδιά γεμίζει, ξανά, όμορφα συναισθήματα και σχεδιάζει τα επόμενα βήματά της.
20160726_095136-1-1

Άνοιξα, ανυπόμονα, το δέμα. Το είχε παραλάβει η θεία μου που είναι και το γούρι μου (στο δεύτερο βιβλίο μου “Όταν η ψυχή μιλάει”, έχω μάλιστα χρησιμοποιήσει μια παιδική της φωτογραφία στο εξώφυλλο για να αποτυπώσουμε την εποχή εκείνη) και είμαι βέβαιη ότι η θετική της ενέργεια και σκέψη θα με βοηθήσουν, ήρεμη και συγκεντρωμένη, να κάνω όλες τις αναγκαίες διορθώσεις.

Η πρώτη σελιδοποίηση του βιβλίου είναι έτοιμη! Θα ξεκινήσω τις διορθώσεις, μέχρι τέλη Αυγούστου θα έχω το χρόνο να το επιμεληθώ κι ύστερα περνάμε στην επόμενη φάση. Η έκδοση του παρόντος βιβλίου-εγχειριδίου για τον αστυνομικό και δικαστικό συντάκτη είναι ένα μεγάλο όνειρό μου και αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας.

Επομένως, θα προσπαθήσω, μέχρι την έκδοση του βιβλίου, να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό -την ψυχή μου- γιατί, εκτός από εμένα, έχουν πιστέψει αρκετοί άνθρωποι σε αυτή την έκδοση, σε μια εξαιρετικά δύσκολη οικονομική περίοδο. Υπάρχει όμως μια μικρή ιστορία πίσω από τη συγγαφή και (επικείμενη) έκδοση που θα μοιραστώ μαζί σας.

Όλα ξεκίνησαν ένα χρόνο (και κάτι) πριν, όταν μια Παρασκευή απόγευμα, επιστρέφοντας από το μάθημα στο ΕΜΜΕ, πήγα να συναντήσω τον Καθηγητή μου, στο γραφείο του στο Υπουργείο εκείνη την περίοδο, για να τον ενημερώσω για τα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο και τα προγράμματα elearning που έχουμε αναλάβει.

Τότε, για μια φορά ακόμα, ο Καθηγητής Εγκληματολογίας, κ. Γιάννης Πανούσης, με παρότρυνε να προχωρήσω στην αξιοποίηση του εκτεταμένου μας υλικού για το αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ. Ένα υλικό που ο ίδιος χαρακτηρίζει πολύτιμο και έκρινε ότι έπρεπε να συγκεντρωθεί σε ένα βιβλίο, να εκδοθεί και μελλοντικά να το αξιοποιήσω διδακτικά στις δημοσιογραφικές Σχολές.

Για να είμαι ειλικρινής δεν θα έπαιρνα την απόφαση από μόνη μου, αλλά όποιος ξέρει τον Καθηγητή, γνωρίζει πόσο εύκολα και όμορφα σου παρουσιάζει ακόμα και τα πιο δύσκολα σχέδια. Επομένως, διστακτικά εκείνο το καλοκαίρι ξεκίνησα, παράλληλα με την προετοιμασία για τα μαθήματα στο Κολλέγιο Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας, να συγγράφω το βιβλίο. Η διαδικασία ήταν δύσκολη και απαιτούσε πολλή ψυχή. Έπρεπε να συγκεντρώσω μέρος του υλικού, καθώς θέλαμε το βιβλίο να μην υπερβεί κάποιες σελίδες ώστε να μπορεί να διαβαστεί πιο εύκολα (αν όλα πάνε καλά, θα προχωρήσω και σε επόμενη έκδοση με το υπόλοιπο υλικό που εχω στο συρτάρι), έπρεπε ταυτόχρονα να το εμπλουτίσω, να κάνω τις αναγκαίες μου προσθήκες και να παρακολουθώ, όσο πιο στενα γίνεται, την επικαιρότητα και πρωτίστως τις ειδήσεις έντονου εγκληματολογικού ενδιαφέροντος.

Το Πάσχα που μας πέρασε το υλικό ήταν έτοιμο. Το παρουσίασα στον Καθηγητή, ο οποίος ενθουσιασμένος μου είπε να προχωρήσουμε κι έτσι ξεκινήσαμε για νέες περιπέτειες. Αρχικός σκοπός ήταν να παρουσιάσω τη δουλειά στους εκδοτικούς οίκους και στη συνέχεια, με την έκδοση, να την αξιοποιήσω διδακτικά. Δεν χρειάστηκε, ωστόσο, γιατί ύστερα από μια σχετική ανάρτηση στο ιστολόγιο και το fb, μου έστειλε προσωπικό μήνυμα ο Καθηγητής Εγκληματολογίας, κ. Χρήστος Τσουραμάνης, ο οποίος έδειξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για το βιβλίο και την έκδοση του. Ανέλαβε, μάλιστα, να με φέρει ο ίδιος σε επαφή με τις εκδόσεις Παπαζήση.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι τον κ. Τσουραμάνη δεν τον γνώριζα προσωπικά, παρά μόνο το σημαντικό του έργο στο χώρο της εγκληματολογικής έρευνας. Όταν, λοιπόν, μου έστειλε αυτό το μήνυμα, ένιωσα σαν να ήταν ο καλός μου “μάγος” που θα έκανε το όνειρό μου πραγματικότητα!! Αναμφισβήτητα, σπανίζουν τέτοιες προσωπικότητες που με αγάπη και ευαισθησία είναι, έμπρακτα, στο πλευρό των νέων επιστημόνων. Ένα “ευχαριστώ” είναι λιγο. Είναι σίγουρο, πάντως, ότι η καρδιά των ανθρώπων που ξέρουν να δίνουν απλόχερα είναι γεμάτη ωραία συναισθήματα.

Μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα, μεσολάβησαν πολλά ξενύχτια και αγωνία. Οι εκδόσεις Παπαζήση, με την πολύχρονη πείρα τους, με “αγκάλιασαν” και με στήριξαν από την αρχή αυτής της προσπάθειας. Κοντά μου, όπως πάντοτε, η οικογένειά μου και δύο αγαπημένοι μου φίλοι, η Χριστίνα Λουράντου και ο Βασίλης Κεραμάρης, οι οποίοι και με την ηθική τους υποστήριξη αλλά και με την στέρεα νομική τους γνώση με κατηύθυναν και μου έδωσαν πολύτιμες συμβουλές για την ολοκλήρωση του έργου.

Το φθινόπωρο, με το καλό, η έκδοση του εγχειριδίου εγκληματολογίας για τον αστυνομικό και δικαστικό συντάκτη θα είναι γεγονός και θα έχουμε πολλά να πούμε και να κάνουμε. Ήδη έχω ξεκινήσει τις επαφές για την διδακτική αξιοποίηση του υλικού. Αυτά όμως θα τα πούμε όταν έρθει η ώρα. Προς το παρόν, ας απολαύσουμε το υπόλοιπο του καλοκαιριού, γιατί οι ωραίες στιγμές περνούν γρήγορα….
20160726_094955

Περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Διακήρυξη της Μάλτας κατά του σχολικού εκφοβισμού και της ενδοσχολικής βίας

Πριν από λίγες ημέρες έλαβα από το “Χαμόγελο του Παιδιού” τη Διακήρυξη της Μάλτας κατά του σχολικού εκφοβισμού και της ενδοσχολικής βίας, την οποία μελέτησα προσεκτικά.

Είναι άξιο επισημάνσεως ότι επείγουσα έκκληση προς την Ευρώπη και όλες τις κοινωνίες για την αντιμετώπιση του ολοένα αυξανόμενου προβλήματος του σχολικού εκφοβισμού και της ενδοσχολικής βίας απηύθυνε το Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Σχολικού Εκφοβισμού (Ε.Α.Ν.) στο 3ο Διεθνές Συνέδριο του Δικτύου, την Προεδρία του οποίου ασκεί “Το Χαμόγελο του Παιδιού”.

Διαπιστώνουμε, συνεπώς, τη βαρύνουσα σημασία του θέματος στο πλαίσιο μιας εποχής όπου τα παιδιά και οι νέοι δέχονται συνεχείς πιέσεις από παντού, μεγαλώνουν με αρνητικά πρότυπα, νομιμοποιούν στο μυαλό τους τη βία και υιοθετούν επιθετικές συμπεριφορές. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με πρόσφατα καταγεγραμμένα παραδείγματα, βλέπουμε νέους ανθρώπους να χρησιμοποιούν άμετρη κι άσκοπη βία απαξιώνοντας πλήρως τη ζωή των συνανθρώπων τους για λόγους, συχνά, ασήμαντους (στα δικά τους μάτια, όμως, αποκτούν άλλη βαρύτητα), οι οποίοι θα μπορούσαν να είχαν επιλυθεί με τη συζήτηση.

Σχετικά με το προαναφερθέν συνέδριο, να αναφέρω ότι έλαβε χώρα στη Μάλτα στις 24 Ιουνίου 2016 και τίμησε με την παρουσία της η Πρόεδρος της Μάλτας, κα Marie Louise Coleiro Preca, ο Υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Οικογενειακών Θεμάτων της Μάλτας, Δρ. Michael Farrugia, καθώς και άλλοι υψηλόβαθμοι κρατικοί αξιωματούχοι της χώρας.

Η Γενική Συνέλευση του Ε.Α.Ν. υιοθέτησε τη Διακήρυξη της Μάλτας κατά του Σχολικού Εκφοβισμού και της Ενδοσχολικής Βίας, μέσω της οποίας τα μέλη του Δικτύου συμφωνούν για την ανάληψη συγκεκριμένων δράσεων και μιας κοινής στρατηγικής για την πρόληψη, ευαισθητοποίηση και εν γένει αντιμετώπιση του φαινομένου σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο. Η Διακήρυξη της Μάλτας θα αποτελέσει την πλατφόρμα για τη διαδικασία προώθησης αυτών των στόχων μέσα από το Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Σχολικού Εκφοβισμού (Ε.Α.Ν.).

Θα σταθώ στην προειδοποίηση που απηύθυναν τα μέλη του Ε.Α.Ν. στο συνέδριο, σύμφωνα με την οποία μια σειρά κοινωνικών εξελίξεων, όπως η αυξανόμενη έλλειψη συμπόνιας, η πίεση ως απόρροια έντονου ανταγωνισμού, τα στερεότυπα, η έλλειψη ανεκτικότητας και η πάλη δύναμης, οδηγούν στο φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού που επηρεάζει πρωτίστως τα παιδιά αλλά επίσης και όλες τις κατηγορίες των μειονοτικών ομάδων στις κοινωνίες. Ταυτόχρονα η ραγδαία αύξηση του εκφοβισμού στο διαδίκτυο (cyber bullying), που εισβάλλει στην ιδιωτική ζωή πολύ περισσότερο σε σύγκριση με τις παραδοσιακές μορφές εκφοβισμού, αποτελεί θέμα ιδιαίτερης και ολοένα αυξανόμενης ανησυχίας.

Τα προαναφερθέντα καθιστούν σαφές ότι η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να είναι ενημερωμένη και ευαισθητοποιημένη. Ο έφηβος που έρχεται αντιμέτωπος με όλες αυτές τις βίαιες αλλαγές δεν μπορεί, πάντοτε, να τις διαχειριστεί. Ειδικά, όταν δεν υπάρχει ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον και οι καθηγητές του δείχνουν παγερή αδιαφορία σε όσα νιώθει και -κυρίως- σε όσα συναισθήματα “καταχωνιάζει” στην ψυχή του, επειδή δεν έχει πού να απευθυνθεί και δεν ξέρει πώς να “εκτονώσει” την ένταση και επιθετικότητα που κρύβει μέσα του. Ένα πολύ απλό παράδειγμα: το παιδί που απειλεί ότι θα βλάψει συμμαθητές του, μπορεί και να το κάνει. Άρα, ο εκπαιδευτικός πρέπει να το ακούσει και να το βοηθήσει να ξεπεράσει το θυμό και την οργή του, με τη στήριξη ειδικού όπου κριθεί ασφαλώς αναγκαίο.

Όπως έχω πολλές φορές τονίσει μέσα από τα κείμενά μου, είναι εξαιρετικά σημαντικό να δώσουμε -ουσιαστικά- το λόγο στα ίδια τα παιδιά, τα οποία με οργανωμένες ομάδες, στις οποίες θα συμμετέχουν όλοι οι μαθητές με εναλλασσόμενους ρόλους και σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς, θα τοποθετούνται σε ζητήματα σχολικού εκφοβισμού -από τις πιο απλές και μικρής κλίμακας σχολικές εντάσεις μέχρι τα πιο σοβαρά περιστατικά- με μηνιαίες εκθέσεις, θα οργανώνουν συζητήσεις και -το κυριότερο- θα λαμβάνουν ενεργό μέρος στη λήψη αποφάσεων για την αποτελεσματική αντιμετώπιση εντάσεων, συγκρούσεων και όλων των περιστατικών βίας κι επιθετικότητας που αναπτύσσονται μεταξύ των μαθητών.

Είναι υψίστης σημασίας, κατά την άποψή μου, ο έφηβος να γίνεται υπεύθυνος και να συμμετέχει ενεργά (με ουσιαστικούς ρόλους) σε διαδικασίες και γεγονότα που τον αφορούν άμεσα. Με αυτό τον τρόπο και το παιδί που υφίσταται τη βία θα αισθανθεί μεγαλύτερη ασφάλεια έχοντας δίπλα του τους ίδιους τους συμμαθητές του, ενώ το παιδί που ασκεί βία και υιοθετεί επιθετικές συμπεριφορές θα μιλήσει πιο εύκολα στις ομάδες των συμμαθητών του και θα καταφέρει να “εκτονώσει” τα αρνητικά του συναισθήματα. Παράλληλα, η ανάληψη ρόλων ευθύνης από όλα τα παιδιά -ακόμα και από τα ίδια τα εμπλεκόμενα σε σχολικές εντάσεις, είτε ως θύτες, είτε ως θύματα- θα δώσει την πολύτιμη ευκαιρία σε όλους τους μαθητές να γίνουν πιο υπεύθυνοι και να διαχειριστούν δύσκολες καταστάσεις με τρόπο αποτελεσματικό. Θα τους δώσει τη δυνατότητα να στηριχτούν στις δυνάμεις τους και να επικοινωνήσουν με την αληθινή σημασία του όρου. Όλα αυτά θα είναι, σίγουρα, πολύ σημαντικά μαθήματα ζωής και θα δώσουν νέα ώθηση στο σύγχρονο σχολείο.

Σε κάθε περίπτωση κρίνω ανούσιο να αποφασίζουμε για τα παιδιά χωρίς τα παιδιά. Συχνά, μάλιστα, εμείς διογκώνουμε καταστάσεις που θα μπορούσαν να επιλυθούν πολύ πιο άμεσα κι αποτελεσματικά από τα ίδια τα παιδιά ή, αντίθετα, δείχνουμε αδιαφορία για περιστατικά που δύναται να οδηγήσουν ακόμα και σε ακραίες συμπεριφορές, όπως συμπλοκές με απρόβλεπτες συνέπειες. Άρα, το παιδί οφείλει να έχει λόγο και κρίση, ώστε -με τη στήριξη των εκπαιδευτικών- να ενεργεί ως υπεύθυνο μέλος της μαθητικής κοινότητας, αποκτώντας ταυτόχρονα ιδανικά και μαθαίνοντας να εκτιμά τη ζωή και την αξία των συμμαθητών του, γιατί όπως εξαρχής τόνισα η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και η απάθεια στον πόνο του συνανθρώπου οδηγούν στη χρήση της άμετρης, άσκοπης και σαδιστικής βίας μεταξύ των νέων ανθρώπων.

Συνοψίζοντας, διανύουμε εποχές που διέπονται από σκληρότητα και κυριαρχία αρνητικών -αρκετές φορές και νοσηρών- προτύπων. Σε αυτήν τη σκληρότητα, η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να δώσει στα παιδιά μας εναλλακτικούς δρόμους. Να γίνει “ασπίδα” και εκπαιδευτικοί-μαθητές να συμπορευτούν, με υψηλούς στόχους και όραμα για ένα πιο δημιουργικό αύριο. Το σχολείο, άλλωστε, δεν πρέπει να βιώνεται σαν φυλακή των εφηβικών ονείρων, αλλά να δίνει διέξοδο στα όνειρα των παιδιών να εκφραστούν. Διαφορετικά, οι εντάσεις θα αυξηθούν ραγδαία…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Λίγες μαγικές στιγμές σε ένα παραμυθένιο νησί: όταν το χθες “ενώνεται” με το σήμερα

Κάπως έτσι ξεκίνησε το παραμυθένιο μας ταξίδι στις 18 Ιουλίου, λίγες ημέρες μετά τα γενέθλια μου…
20160718_062138

Ξημερωματα, στο καράβι για το αγαπημένο μας νησί. Πρώτη φορά το επισκεφτήκαμε φοιτητές και θέλαμε τόσο πολύ να ξαναζήσουμε τη μαγεία του. Είχαμε, ως φοιητές, κάνει τόσα όμορφα όνειρα κάτω από τα αστέρια εκείνα τα ανέμελα χρόνια. Τα “χρόνια της αθωότητας”, όπου όλα έμοιαζαν εύκολα και όμορφα. Κάθε μας μέρα ήταν και μια ανακάλυψη της ευτυχίας. Μιας ευτυχίας που έκρυβε μέσα της έναν μικρό “θησαυρό”. Πολύτιμο “θησαυρό”, γιατί η καρδιά πάντοτε μας οδηγεί σε συναρπαστικά μονοπάτια.

Ανάλογιζόμενοι το χθες, φτάσαμε με γλυκό χτυποκάρδι. Σχεδίαζα την απόδρασή μας εδώ και λίγους μήνες για να “εκτονωθεί” η κούραση και η ένταση του χειμώνα. Ήταν όλα έτοιμα σαν βγαλμένα από παραμύθι. Έτοιμα να ζήσουν το δικό τους όνειρο. Έτοιμοι κι εμείς να “ταξιδέψουμε” με τα κύματα όπου ποθούσε η καρδιά μας.
20160719_214718

Σε άλλη φάση της ζωής μας πλέον, φτιάξαμε καινούργια όνειρα σε ένα νησί που πλημμυρίζει τις στιγμές σου ευτυχία. Περπατήσαμε στα σοκάκια, κάναμε εκδρομούλες, είδαμε τους αγαπημένους μας φίλους και κολυμπήσαμε στα υπέροχα, καταγάλανα, δροσερά νερά του Αιγαίου.
20160719_220211

Ένα ταξίδι που ένωσε το παρελθόν με το παρόν και γεφύρωσε τις αναμνήσεις του χθες με τις στιγμές του σήμερα. Όλα τα ωραία, όμως, τελειώνουν νωρίς. Για να έρθουν καλύτερα, όπως λένε οι πιο αισιόδοξοι και ρομαντικοί. Σε λίγες ώρες επιστροφή στην Αθήνα, εκκρεμούν κάποιες συναντήσεις και υποχρεώσεις που πρέπει να τακτοποιηθούν. Ύστερα το καλοκαίρι θα “κλείσει” στο λατρεμένο χωριό, τα Κρέστενα Ηλείας, τα “άγια χώματα”, όπως λέμε εμείς οι Πελοποννήσιοι, χαριτολογώντας και με μια δόση υπερηφάνειας για τον τόπο μας, θεωρώ, εάν κρίνω από τους παππούδες.

Στην αγκαλιά της φύσης, σε ένα καταπράσινο τοπίο, θα μπορέσω να γραψω απαλλαγμένη από άγχη και να παίξω με τα παιδιά, σαν παιδί κι εγώ που λαχταρά να γευτεί κάθε του στιγμή. Καλό υπόλοιπο, καλοκαίρι σε όλους τους αγαπημένους φίλους της σελίδας!
20160719_204658

Απόψε θα ονειρευτώ σίγουρα το νησί “μας”. Εκεί που “γεννήθηκε” ο έρωτάς μας κι “άνθισε” η αγάπη μας. Με αυτά τα φώτα να “λούζουν” τα κατάλευκα σπιτάκια και το φεγγάρι να συντροφεύει τα βήματα και τις κουβέντες μας, θα επιστρέψουμε στην μεγαλούπολή μας. Θα αποκοιμηθώ με τις παραμυθένιες εικόνες που “ζωγραφίσαμε”, στη διάρκεια της παραμονής μας, με το κύμα και το δροσερό αεράκι….
20160719_222936

Με αυτή τη θέα -αυτό ακριβώς το κομμάτι θάλασσας κι ουρανού-θα πορευτώ το χειμώνα, κάθε φορά που θα χρειάζομαι δύναμη.
20160725_144343-1

Σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου λίγες ρομαντικές σκέψεις…Περιμένω τις δικές σας σκέψεις στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά