Monthly Archives: December 2015

Αντίο 2015, καλώς να μας έρθεις 2016!

Σε λίγες ώρες το 2015 μας αποχαιρετά και για να κλείσω, γλυκά, τρυφερά κι αισιόδοξα, αυτήν τη χρονιά στο blog μου, σας στέλνω όλη μου την αγάπη και τις θερμότερες ευχές μου για ένα υπέροχο, πολύ αγαπησιάρικο, πολύ ερωτικό και πολύ δημιουργικό 2016!

Εύχομαι να ανάψει στην ψυχή όλων μας, απόψε, η ελπίδα ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος κι από την καινούργια μέρα του νέου έτους όλοι μας να βάλουμε το λιθαράκι μας για να αλλάξει η ζωή μας προς το καλύτερο, ξεκινώντας από τα μικρά και φτάνοντας στα πιο μεγάλα και σοβαρά ζητήματα που μας απασχολούν.

Μην ξεχάσετε, απόψε, αγαπημένοι μου, να φορέσετε κάτι κόκκινο για το καλό, να κάνετε μια ευχούλα, με την αλλαγή του χρόνου, ώστε το 2016 να πραγματοποιηθεί ένα μεγάλο όνειρό σας, να χαμογελάσετε πλατιά για να μπει στο σπίτι σας ο νέος χρόνος με αισιοδοξία, να φάτε κάτι σοκολατένιο (γιατί η σοκολάτα, πώς να το κάνουμε, είναι απόλαυση!), να πιείτε λίγο παραπάνω, αλλά όχι πολύ παραπάνω εάν οδηγείτε (προσοχή, έτσι!), να φιλήσετε πολύ τρυφερά όσους αγαπάτε και, βεβαίως βεβαίως, να ανοίξετε την πόρτα σας για να σας κάνει ποδαρικό ο πιο «γουρλής» άνθρωπος που γνωρίζετε! Εγώ, προσωπικά, θα κάνω όλα τα παραπάνω…

Και, πρωτίστως, να μην ξεχάσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι, δίπλα μας, οι οποίοι έχουν την ανάγκη για μια μεγάλη αγκαλιά και θα ήταν πολύ όμορφο να τους την δίναμε, όχι μόνον απόψε, αλλά σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς.

Πολλά φιλιά από εμένα και την οικογένειά μου σε όλες και όλους, όσοι διαβάζετε το τελευταίο κείμενο του 2015 και θα τα πούμε, ξανά, γεροί, δυνατοί και χαμογελαστοί, το 2016, με υψηλούς στόχους και ωραία όνειρα….

Θα τα πούμε με νέα κείμενα το 2016. Για τη χρονιά που πέρασε, τα κείμενα που αγαπήσατε περισσότερο, σύμφωνα με τα στατιστικά που λαμβάνω κάθε χρόνο, με ετήσιο report, τέτοια μέρα, ήταν τα ακόλουθα και σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με “διαβάζετε” και μου δίνετε την πολύτιμη ευκαιρία να μοιράζομαι σκέψεις, ιδέες και συναισθήματα, μαζί σας….

Τα γενέθλιά μου και οι όμορφες “διαδικτυακές σας ευχές”

Χρόνια Πολλά, Πρίγκιπά μου!!

Το “γλωσσάρι” των εφήβων μας

Τρομοκρατία

Prison argot 1: το γλωσσάριο των φυλακισμένων (έρευνα στις Φυλακές Κορυδαλλού και στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Ανηλίκων Αυλώνα)

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

31 Δεκεμβρίου 1993: ένα αποτρόπαιο και σκοτεινό έγκλημα συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία

Λίγο πριν ξεκινήσω τις τελευταίες προετοιμασίες για την αποψινή βραδιά που ελπίζω ότι θα μας βρει σε ένα μέρος που αγαπάμε ιδιαίτερα, διόρθωσα κάποια γραπτά φοιτητών μου για να καταθέσω βαθμολογίες. Το πρώτο γραπτό που έπεσε στα χέρια μου αφορούσε, κατά περίεργη σύμπτωση, μια πολύ σκοτεινή υπόθεση που έλαβε χώρα τέτοια μέρα, πριν από 22 χρόνια. Συνεπώς, δεν μπορούσα να μη γράψω ένα κείμενο για την συγκεκριμένη υπόθεση, την οποία θυμάμαι έντονα ως μαθήτρια και πλέον εξετάζω από άλλη πλευρά: εγκληματολογική και, πρωτίστως, μιντιακή, δεδομένου ότι η υποθέση μας απασχολεί και στο πλαίσιο της διδασκαλίας.

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1993 ένα έγκλημα που λαμβάνει χώρα στην Ερμιόνη συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία. Όπως πληροφορούμαστε από το αστυνομικό ρεπορτάζ της εποχής, ο 6χρονος γιος μιας πολυμελούς οικογένειας, βρίσκεται νεκρός και κακοποιημένος σεξουαλικά. Όλα ξεκίνησαν το βράδυ της Παραμονής Πρωτοχρονιάς. Μια Παραμονή που δεν έμελλε να είναι μαγική και παραμυθένια, αλλά εξελίχθηκε στον χειρότερο εφιάλτη. Το ανήλικο αγόρι, εκείνο το βραδυ, δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι του. Οι γονείς του, Μανώλης και Γεωργία Δουρή, απευθύνθηκαν στην αστυνομία και δήλωσαν την εξαφάνιση του γιου τους.

Όπως ενημερωνόμαστε από τα εκτενή ρεπορτάζ, αν και δεν είχαν περάσει οι απαιτούμενες ώρες, μετά τις οποίες αρχίζουν επίσημα οι έρευνες, οι αρχές κινητοποιήθηκαν αμέσως. Το ίδιο και η τοπική κοινωνία της Ερμιόνης. Τελικά ο Δουρής, με τη βοήθεια ενός από τους γιους του, βρήκε το παιδί νεκρό και κακοποιημένο. Το πτώμα του αγοριού ήταν κρυμμένο στο μαντρότοιχο μιας αλάνας, κοντά στο σπίτι της οικογένειας. Ο ιατροδικαστής, Φίλιππος Κουτσάφτης, ανέφερε στο πόρισμά του ότι το παιδί πέθανε από ασφυξία, καθώς ο δράστης του είχε κλείσει τη μύτη και το στόμα, αφού πρώτα το είχε βιάσει. Άρα, μιλάμε για ένα διπλό έγκλημα: βιασμό και ανθρωποκτονία ανηλίκου.

Τόσο η τοπική κοινωνία, όσο και το σύνολο των πολιτών-τηλεθεατών που παρακολουθούσαν σοκαρισμένοι τις εξελίξεις της τραγικής υπόθεσης, «αγκάλιασαν» τον πατέρα που απαρηγόρητος θρηνούσε για το χαμό του γιο του στα κανάλια. Το κοινό ταυτίστηκε με τον πατέρα και μέσω της τηλεόρασης το οικογενειακό δράμα έγινε δράμα όλων των οικογενειών και αντικείμενο συζητήσεων των τηλεοπτικών εκπομπών. Πραγματικά, και στο δικό μου μυαλό είναι έντονα χαραγμένη η εικόνα του πατέρα που οδύρεται και ορκίζεται εκδίκηση για τον άδικο χαμό του γιου του. Αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι το “σκοτεινό” του βλέμμα, όπως φαινόταν στα τότε παιδικά μου μάτια, την ώρα που κοίταζε τις τηλεοπτικές κάμερες.

Η υπόθεση εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά από το αναμενόμενο, γεγονός που ενέτεινε το δράμα. Οι αντιφάσεις στις οποίες έπεσε ο Δουρής στην ανάκριση και το γεγονός ότι είχε ο ίδιος εντοπίσει το πτώμα του ανηλίκου σε ένα δύσβατο μέρος, όπου μόνο κάποιος που ήξερε την ύπαρξή του θα έψαχνε, κίνησαν τις υποψίες των αστυνομικών αρχών. Τελικά, ο Δουρής “έσπασε” στην ανάκριση και ομολόγησε την πράξη του. Είναι αξιοπρόσεκτο ότι επιχείρησε να δικαιολογηθεί, υποστηρίζοντας τα εξής: «Με κυριεύει μια σπάνια ασθένεια, με μεταμορφώνει. Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου το ίδιο μπορεί να έκανε». Να σημειώσουμε, εδώ, ότι έγινε αργότερα εκτενής λόγος για ένα σύνδρομο από το οποίο έπασχε ο Δουρής, το λεγόμενο “Σύνδρομο της Κύπρου”, μια ψυχασθένεια βαριάς μορφής.

Η κοινή γνώμη συγκλονίζεται, μαθαίνοντας από τα μίντια ότι δράστης είναι ο ίδιος ο πατέρας. Ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να κατανοήσει πώς ένας γονιός μπορεί να βλάψει το ίδιο του το παιδί. Αυτό αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο αρχαίας τραγωδίας, όπως τελικά εξελίχθηκε αυτή η υπόθεση, η οποία έχει, αναμφίβολα, πολλά κοινά στοιχεία με αρχαία τραγωδία. Η κοινή γνώμη, η οποία μέχρι και πριν από λίγες ώρες, στεκόταν στο πλευρό του πατέρα, πέρασε στην “αντιπέρα όχθη”. Όχι μόνο χαρακτήρισε τον Δουρή «ανθρωπόμορφο τέρας» και «κτήνος», αλλά απαιτούσε την παραδειγματική τιμωρία του. Στα ΜΜΕ το ανθρώπινο δράμα κυριάρχησε, οι τίτλοι ήταν βαρύγδουποι, οι επιθετικοί προσδιορισμοί που χρησιμοποιήθηκαν για να χαρακτηρίσουν τον φερόμενο ως δράστη πατέρα πολύ σκληροί, ενώ φωτογραφίες του ανήλικου παιδιού δίπλα σε φωτογραφίες του πατέρα του, προκαλούσαν ακόμα περισσότερο το κοινό αίσθημα, το οποίο κυριολεκτικά απαιτούσε την άμεση και παραδειγματική τιμωρία.

Όπως πληροφορούμαστε, πάλι, από τον Τύπο: «Στις 23 Νοεμβρίου 1994, το Κακουργιοδικείο της Κορίνθου επιβάλλει ισόβια συν 21 χρόνια στον Μανώλη Δουρή, για το βιασμό και τη δολοφονία του 6χρονου γιου του […]. Σχεδόν δυο χρόνια αργότερα στις 25 Φεβρουαρίου του 1996, πέφτει και η αυλαία της ιστορίας. Ο Μανώλης Δουρής αυτοκτόνησε με το καλώδιο της κεραίας της τηλεόρασης. Οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι βρήκαν το σώμα του να αιωρείται μέσα στο κελί του στις φυλακές της Τρίπολης».

Ο Δουρής, λοιπόν, επέλεξε να βάλει τέλος στη ζωή του με το καλώδιο της κεραίας της τηλεόρασης. Σύμφωνα με δηλώσεις του δικηγόρου του, ο Δουρής είχε ενημερώσει τη σύζυγό του για την πράξη αυτοκτονίας που σχεδίαζε. Άραγε η επιλογή ήταν τυχαία ή έκρυβε ένα συμβολισμό, δεδομένου ότι η τηλεόραση είχε ήδη δικάσει και καταδικάσει τον Δουρή προτού καν αποφανθεί το δικαστήριο;

Ας εξετάσουμε όμως τα «σκοτεινά» σημεία της υπόθεσης. Οι αμφιβολίες που διατυπώθηκαν εκείνη την εποχή από έγκριτους εγκληματολόγους ότι ενδεχομένως υπήρξε και δεύτερος δράστης και ότι άλλο άτομο διέπραξε το έγκλημα του βιασμού και άλλο το έγκλημα της ανθρωποκτονίας, έμειναν για πάντα αναπάντητες. Επομένως, το εξίσου σημαντικό ερώτημα που τίθεται στο σημείο αυτό είναι, εάν και σε ποιο βαθμό τα ΜΜΕ έπαιξαν κάποιο ρόλο στο να μην μπει το μαχαίρι στο κόκαλο και να μην πέσει φως σε όλες τις πτυχές της υπόθεσης, εξαιτίας των έντονων πιέσεων που ασκούσαν και της συναισθηματικής φόρτισης που είχαν δημιουργήσει μέσα από τα ρεπορτάζ τους.

Γι’ αυτό, άλλωστε, συχνά αναφέρομαι στην έννοια της «νηφαλιότητας» που οφείλει να διέπει το αστυνομικό ρεπορτάζ. Νηφαλιότητα δεν συνεπάγεται «αγιοποίηση» του φερόμενου ως δράστη ή απόκρυψη στοιχείων, αλλά σημαίνει ότι ο αστυνομικός συντάκτης, ψύχραιμα, αποφεύγοντας τις περιττές και υπερβολικές δραματοποιήσεις, εμβαθύνει στην υπόθεση και αναζητεί την άκρη του νήματος. Ασφαλώς σε αυτή την περίπτωση, ο δρόμος για τον αστυνομικό συντάκτη είναι πιο δύσκολος, γιατί πρέπει να κερδίσει το ενδιαφέρον του κοινού με τον δυνατό λόγο του και την συστηματική έρευνά του και όχι με τις υπερβολές και τους θεατρινισμούς που, αναμφισβήτητα, συνιστούν την εύκολη λύση.

Σαφώς, η απόφαση του δικαστηρίου στην πολύκροτη υπόθεση Δουρή οφείλει να γίνει σεβαστή και ο Δουρής μπορεί, πράγματι, να ήταν ένοχος για το έγκλημα του βιασμού και της ανθρωποκτονίας του ανήλικου γιου του. Από τη στιγμή, άλλωστε, που η υπόθεση δεν πρόλαβε να εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό, δεν μπορούμε να την αμφισβητήσουμε. Παρά ταύτα, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ότι η υπόθεση παρουσιάζει ενδιαφέρον, καθώς υπήρξαν σημεία στα οποία δεν χύθηκε φως, όπως τόνισαν έγκριτοι νομικοί και εγκληματολόγοι.

Ο καθηγητής Εγκληματολογίας, Γιάννης Πανούσης, δηλώνει εκείνες τις μέρες στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»: “Από την έκθεση πραγματογνωμοσύνης των εγκληματολογικών εργαστηρίων μπορεί να τεθεί εν αμφιβόλω η ταυτότητα του δολοφόνου του παιδιού. Μπορεί άλλος να είναι ο βιαστής κι άλλος ο δολοφόνος”. Όπως, μάλιστα, πληροφορούμαστε από το ρεπορτάζ: “Πράγματι, σχετικό πόρισμα των εργαστηρίων αναφέρει ότι στα ρούχα του παιδιού βρέθηκαν τρίχες γεννητικών οργάνων που δεν ανήκουν στον Μανώλη Δουρή! Ο συνήγορος υπεράσπισης, Βασίλης Καρύδης, αναφέρει ότι πριν καταδικαστεί ο Μανώλης Δουρής, για τον οποίο πιστεύει ακράδαντα ότι είναι αθώος, δεν έγινε ούτε ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη που είχε ζητήσει η υπεράσπιση του κατηγορούμενου, ούτε έλεγχος με DNA των τριχών που είχαν βρεθεί στο στόμα και στον πρωκτό του θύματος”.

Παράλληλα, κι άλλες ανακρίβειες διαπιστώθηκαν στο αστυνομικό ρεπορτάζ της εποχής. Κατ’ αρχάς, ο χαρακτηρισμός «παιδοκτόνος» που αποδόθηκε στον Δουρή δεν είναι επιστημονικά ορθός, αφού υποκείμενο του εγκλήματος της παιδοκτονίας είναι μόνον η μητέρα και θύμα του εγκλήματος μόνο το νεογέννητο παιδί της. Όταν λείπει η ιδιότητα της μητέρας, έχουμε κοινή ανθρωποκτονία. Χωρίς, ωστόσο, αυτό να σημαίνει μικρότερη ποινή, όπως ενδεχομένως πιστεύουν κάποιοι δημοσιογράφοι. Απλώς, για να είναι και επιστημονικά ορθός και τεκμηριωμένος ο λόγος τους, οι αστυνομικοί και δικαστικοί συντάκτες πρέπει να είναι απόλυτα ακριβείς και σαφείς. Με αυτό τον τρόπο και το ρεπορτάζ τους, θα είναι εμπεριστατωμένο και πλήρες. Δεύτερον, ο αστυνομικός συντάκτης οφείλει να κατανοήσει ότι το τεκμήριο της αθωότητας είναι απαραβίαστο, ακόμα και στην περίπτωση που ο φερόμενος ως δράστης ομολογήσει την πράξη του. Μέχρι το δικαστήριο να εκδώσει την απόφασή του, το τεκμήριο της αθωότητας δεν πρέπει, με κανέναν τρόπο, να παραβιαστεί από τους αστυνομικούς ή δικαστικούς συντάκτες. Ειδικότερα, κάθε πρόσωπο τεκμαίρεται αθώο μέχρι να αποδειχθεί νόμιμα η ενοχή του. Για την περίπτωση ομολογίας του δράστη, δεν υπάρχει καμιά απολύτως εξαίρεση. Αυτό, δηλαδή, που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι, ακόμα κι αν έχουμε ομολογία του δράστη, μέχρι να εκδοθεί η δικαστική απόφαση, ο αστυνομικός και δικαστικός συντάκτης οφείλουν να σεβαστούν απόλυτα το τεκμήριο της αθωότητας και να αναφερθούν στον “φερόμενο” ως δράστη.

Συνεπώς, ο αιχμηρός και «δυνατός» δημοσιογραφικός λόγος δεν συνεπάγεται παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων, αλλά πρέπει να έχει κάτι ουσιαστικό να πει και να προσθέσει στην ενημέρωση του κοινού. Στην περίπτωση Δουρή, συγκεκριμένα, έπρεπε οι αστυνομικοί και δικαστικοί συντάκτες να έθεταν τα ερωτήματα που έγκριτοι επιστήμονες είχαν, πρώτοι, θέσει και να φώτιζαν κάποια σκοτεινά σημεία σε αυτή την υπόθεση. Για να κάνω έναν παραλληλισμό, όπως ο χειρουργός με απόλυτη ψυχραιμία προχωρά στην επέμβαση του ασθενούς, έτσι κι ο αστυνομικός συντάκτης με ψυχραιμία ερευνά τα δεδομένα, χωρίς να ταυτίζεται με το κοινό ή με τις αστυνομικές και δικαστικές αρχές, διότι δεν είναι ούτε αστυνομικός, ούτε δικαστικός, και επιχειρεί να ρίξει φως σε όλα τα σημεία της υπόθεσης και όχι μόνο σε μια πτυχή. Επομένως, αυτό που εύχομαι και ελπίζω, κλείνοντας την σύντομη αναφορά στην πολύκροτη υπόθεση Δουρή, είναι η ψυχούλα του παιδιού να έχει αναπαυτεί και ο πραγματικός ένοχος να έχει τιμωρηθεί.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Πρακτικά, (2000), Σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών και παιδοφιλία στο Internet, Ι. Σιδέρης, Αθήνα.
Ρ. Σκάρη, (2005), Συλλογή συμβάσεων και διεθνών κειμένων για τα δικαιώματα του παιδιού, ΑΝΤ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα.
Α. Τσιγκρής, (2000), Τα Σεξουαλικά Εγκλήματα: Εγκληματολογικές Προσεγγίσεις της Σεξουαλικής Βίας, ΑΝΤ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή.
Α. Τσιγκρής, (1999), Σεξουαλική Κακοποίηση Παιδιού: Όψεις Κοινωνικού Ελέγχου, ΑΝΤ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα.
Χ. Τσουραμάνης, (1998), Ο φόνος στην Ελλάδα, ΑΝΤ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Θα γυρίσουμε τον “ήλιο” το 2016;

Καθε Παραμονή Πρωτοχρονιάς νιώθω σαν να ξυπνάω σε ένα παραμύθι και με γλυκιά ανυπομονησία περιμένω να ζήσω την επόμενη σκηνή. Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από όλες τις Παραμονές Πρωτοχρονιάς, γιατί φροντίζω πάντοτε να τις περνώ με ανθρώπους που αγαπώ πάρα πολύ και να ξεφεύγουμε μαζί από την πραγματικότητα, με πολύ γέλιο και πολλή χαρά που, όπως πλέον έχετε καταλάβει, είναι ό,τι θέλω κι ό,τι χρειάζομαι στη ζωή μου. Ελπίζω κι η αυριανή Παραμονή να επιφυλάσσει μια γλυκιά έκπληξη σε όλους μας. Μέχρι τις 12 παρά ένα, όπου οι παλμοί της καρδιάς θα αυξηθούν και όταν πια τα φώτα όλα σβήσουν, εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα της γλυκιάς προσμονής, να “γεννηθεί” στην ψυχή ξανά η ελπίδα για όλους μας, όπου κι αν βρισκόμαστε, ό,τι κι αν έχουμε περάσει, ό,τι κι αν μας έχει στεναχωρήσει, απογοητεύσει, κουράσει, εξαντλήσει.

Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί τόσο έντονα συναισθήματα με “πλημμυρίζουν”, κάθε Παραμονη Πρωτοχρονιάς, από παιδί ακόμα. Συναισθήματα που κορυφώνονται τα λίγα δευτερόλεπτα της αντίστροφης μέτρησης, πριν “πεθάνει” ο παλιός χρόνος και έρθει φορτωμένος με υποσχέσεις, ο καινούργιος χρόνος. Ίσως, ακριβώς, γιατί προσδοκώ τη “γέννηση” όλων όσων ονειρεύομαι. Περιμένω ότι η εμπειρία του χθες θα με “οπλίσει” με δύναμη και πάθος για να ζήσω ένα καλύτερο αύριο κι η δυνατή μου πίστη στο ωραίο, στο όνειρο, τη φυγή από την ρουτίνα της καθημερινότητας και την “είσοδο” στα μαγικά μονοπάτια της σκέψης και της καρδιάς, με ιντριγκάρουν.

Αναμφίβολα το 2015 υπήρξε μια εξαιρετικά δύσκολη χρονιά, όχι μόνο για τη χώρα μας αλλά για την παγκόσμια κοινότητα. Θλιβερά και τραγικά γεγονότα έλαβαν χώρα, αποδεικνύοντας ότι οι κοινωνίες αντί να προοδεύουν κάνουν οπισθογυρίσματα και θυσιάζουν πολύ εύκολα την ανθρώπινη ζωή στο βωμό του συμφέροντος. Αυτό, επίσης, που μου έδειξε αυτή η χρονιά που σε λίγες ώρες μας αποχαιρετά είναι ότι οι ιδεολογίες και οι αξίες εύκολα σωριάζονται σαν τραπουλόχαρτα στο έδαφος.

Μπορεί, συνεπώς, τα μηνύματα που πήρα σε αυτό το επίπεδο να είναι αρνητικά, ωστόσο θεωρώ τη γνώση δύναμη και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνον από τους λίγους ούτε μόνον από τους διεφθαρμένους, αλλά όλοι μας -ο κάθε ένας από εμάς- κρύβει την δική του “πένα” και κατ’ αυτό τον τρόπο έχει την πολύτιμη ευκαιρία να αφήσει το αποτύπωμά του στο χάρτη της ανθρωπότητας. Ένα αποτύπωμα που δύναται να είναι πολύ ισχυρό στην εξέλιξη των πραγμάτων. Γιατί η μοναδικότητά μας δύναται να οδηγήσει σε θαύματα.

Έτσι, λοιπόν, ελπίζω ότι στη διάρκεια του νέου έτους, καινούργια μυαλά, δημιουργικοί άνθρωποι, νέοι με τη φρεσκάδα και το πάθος της νιότης τους, αλλά και μεγαλύτεροι με την εμπειρία ζωής, άτομα με ιδέες, αξίες, ιδανικά, με σοβαρότητα κι υπευθυνότητα, θα αποφασίσουν, επιτέλους, να λάβουν στα χέρια του την “πένα της ζωής” και θα γράψουν το δικό τους, δυναμικό και δημιουργικό κεφάλαιο που θα αποτελέσει την αφετηρία για ουσιαστικά ξεκινήματα, σε όλους τους τομείς της ζωής και δράσης μας.

Εύχομαι, επίσης, το 2016 να αλλάξει προς το καλύτερο την ψυχολογία μας, ώστε να πάψει να επικρατεί αυτή η μιζέρια που, κατά την άποψή μου, επιδεινώνει σημαντικά αυτό που ζούμε. Θα με ρωτήσει κάποιος “μα, πώς να μην είμαστε σκυθρωποί και απαισιόδοξοι με όλα όσα συμβαίνουν στον τόπο μας;”. Η ερώτηση είναι εύστοχη, αλλά η μιζέρια και η γκρίνια κρύβουν κι άλλα συναισθήματα και τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς.

Γιατί, ξέρετε, μου προξενεί μεγάλη εντύπωση ότι φίλοι μου που έχουν μεταναστεύσει σε άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως εκμυστηρεύονται οι ίδιοι στις συζητήσεις μας, εκτιμούν πολύ περισσότερο καποια πράγματα -πράγματα πολύ πιο μικρά, αλλά εν τέλει πολύ πιο σημαντικά και ουσιαστικά- στην ξένη χώρα και μάλιστα υπομένουν με πολύ μεγαλύτερη υπομονη τα δύσκολα και αρνητικά. Διότι το τέλειο και ιδανικό δεν βρίσκεται πουθενά. Όπως μου εξηγούν κι οι ίδιοι, η εκτίμησή τους πηγάζει από μια πολύ διαφορετική νοοτροπία που επικρατεί στο εξωτερικό, μια διαφορετική μενταλιτέ που λένε και οι Γάλλοι, και, ασφαλώς,στο υψηλό αίσθημα σεβασμού στους θεσμούς.

Εάν ήμουν πολιτικός, θα με προβλημάτιζε αυτό το γεγονός. Ακούω, με λύπη, πολλούς φίλους μου να λένε ότι με το που πατάνε το πόδι τους, για διακοπές, στην Ελλάδα, ξεχνάνε όλους τους κανόνες και ζούνε εκτός πλαισίων και ορίων. Πάλι, θα μου πει κάποιος ότι αυτό είναι και το “αλατοπίπερο” στον ελληνικό τροπο ζωής. Κάποτε, ίσως, και ναι. Πλέον, αμφιβάλλω. Προσωπικά δεν βρίσκω καθόλου αστεία κάποια φαινόμενα, με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι, καθημερινά. Όπως, για παράδειγμα, τις συνεχείς παραβιάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, το παράνομο παρκάρισμα, την ανικανότητα να ξεπεραστεί η γραφειοκρατία σε πολλές δημόσιες υπηρεσίες και γενικά τόσα άλλα -μικρά και μεγάλα- που καθιστούν την καθημερινότητά μας ανυπόφορη, έως και αβίωτη για πολλές ομάδες πληθυσμού, όπως για τα άτομα με ειδικές ικανότητες.

Ως δια μαγείας, βέβαια, στην ξένη χώρα όλοι μας γίνομαστε και πάλι υπεύθυνοι και συνειδητοί πολίτες. Αυτό δεν τιμάει καθόλου τους έχοντες στα χέρια τους εξουσία, γιατί δυστυχώς, οι πολιτικοί και ο τρόπος που ασκείται η πολιτικη στη χώρα μας δεν καλλιεργεί την κοινωνική συνείδηση και την υπευθυνότητα, με αποτέλεσμα η εικόνα της χώρας μας να είναι τριτοκοσμική. Κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά.

Το δικό μου ερώτημα είναι πότε θα τολμήσουν “αληθινοί” πολιτικοί (με τον όρο “αληθινοί”, εννοώ άτομα που πιστεύουν στην κοινωνία και τους θεσμούς και μέσα από την ενασχόλησή τους με τα δρώμενα δεν επιδιώκουν μόνο χρήμα και δόξα, αλλά έχουν στόχο και όραμα εντός πραγματικότητας) να πουν αλήθειες και να αγωνιστούν, σκληρά, για την κοινωνία όλων των πολιτών;

Από την άλλη πλευρά, είναι και στο χέρι μας -στο χέρι του κάθε πολίτη- να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα. Η κοινωνική υπευθυνότητα και η συνείδηση δεν αφορούν μονο τους πολιτικούς, αλλά συνολικά τους πολίτες. Επομένως, είναι απαραίτητα στοιχεία που πρέπει και στον τοπο μας να προωθηθούν, ώστε να αλλάξει αυτό το θλιβερό και μίζερο τοπίο. Αντί, λοιπόν, να γκρινιάζουμε για τα πάντα, θα έλεγα να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ό,τι καταστρέφει την καθημερινότητά μας και υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής μας. Να προσπαθήσουμε να προβάλλουμε κάποιες αξίες, αναγκαίες για την καλή καθημερινή μας διαβίωση (κι επιβίωση), όπως για παράδειγμα το να μην παρκάρουμε σε θέσεις αναπήρων, να σεβόμαστε έμπρακτα τους συμπολίτες μας κλπ. κλπ. κλπ. Ασφαλώς, δεν έχει νόημα να ξεκινήσουμε από τα πολύ μεγάλα κι άπιαστα, αλλά από τα μικρά (ουσιαστικά όμως) που αντιμετωπίζουμε καθημερινά και δυσχεραίνουν σημαντικά τη ζωή μας.

Οι στίχοι που με εκφράζουν απόλυτα κι αποτελούν άξονα για τη ζωή μου έχουν γραφτεί από τον αγαπημένο μου ποιητή, Οδυσσέα Ελύτη, στο Άξιον Εστί, και είναι πιο επίκαιροι από ποτέ. Γι’ αυτό θα ήθελα να τους φέρω και πάλι στο μυαλό μου, γιατί το μεγαλείο των στίχων του μου δίνει τεράστια δύναμη κι ίσως δώσει και σε εσάς που θέλετε να αλλάξετε κάτι στη ζωή σας, αλλά φοβόσαστε:

“Ένα το χελιδόνι, κι η άνοιξη ακριβή
για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλη
θέλει νεκροί χιλιάδες να’ ναι στους τροχούς
θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους”

Ο “ήλιος” γυρίζει πολύ δύσκολα, με σκληρή δουλειά από όλους μας και όχι μόνον από τους λίγους. Δεν πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους μόνο οτι θα αλλάξουν τη ζωή μας, αλλά να κατανοήσουμε την ευθύνη και ταυτόχρονα τη δύναμη που έχουμε κι εμείς, ως άτομα και μέλη της κοινωνίας. Το σημαντικότερο μήνυμα είναι ότι ο “ήλιος” γυρίζει με θυσίες και με μικρά και καθημερινά βήματα, γιατί συχνά τα μεγάλα και θεαματικά βήματα είναι απατηλά και κίβδηλα και οδηγούν στο αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Το 2016, εύχομαι, λοιπόν να καταφέρουμε όλοι μας, ως ενεργά μέλη αυτής της κοινωνίας, να γυρίσουμε τον “ήλιο” και να αφήσουμε λίγο περισσότερο φως να μπει στις καρδιές μας και πρωτίστως στις ζωές των ανθρώπων που έχουν μεγαλύτερη αναγκη να αντικρίσουν το φως. Εύχομαι σε όλους, όσοι διαβάζετε το σημερινό μου κείμενο, και σε μένα την ίδια, να ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ! Να τολμήσουμε να κάνουμε πραγματικότητα έναν υψηλό στόχο ζωής που κρύβουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και δεν αποφασίζαμε, μέχρι σήμερα, να τον εξομολογηθούμε και να αγωνιστούμε για να τον υλοποιήσουμε.

Να χαμογελάτε, φίλοι μου, και μην ξεχνάτε να βάζετε στην καθημερινότητά σας λίγη παιδικότητα….Τα παιδιά, γύρω μας, έχουν αστείρευτη χαρά να μας δώσουν και μας την χαρίζουν, απλόχερα, σε καθημερινή βάση. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να την ανακαλύψουμε και να την…αποκαλύψουμε.

Τα δικά μου παιδιά αποχαιρετούν το 2015 με τον δικό τους, τρυφερό τρόπο, με ατελείωτο παιχνίδι, με πολλά γέλια, με σκανταλιές και πολλή ζωγραφική. Μέσα από την δική τους, παιδική, ματιά θα σας αποχαιρετήσω και θα τα πούμε ξανά, μέσα από νέα κείμενα, του χρόνου. Με πολλή, πολλλή, πολλή αγάπη στην καρδιά μας!!

20151227_191143

20151220_102132

20151225_204815

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η αξία της διαφορετικότητας

Στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής κοινωνίας όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι και το κράτος οφείλει να διασφαλίζει τα δικαιώματά μας, χωρίς διακρίσεις. Η στάση της Εκκλησίας θα έπρεπε να είναι μόνο στάση αγάπης προς όλους τους ανθρώπους. Η Εκκλησία έχει το χρέος να ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά της, με απλότητα και ταπεινότητα, χωρίς διακρίσεις και απόπειρες στιγματισμού.

Συνεπώς, μια από τις θετικές διαστάσεις του συμφώνου συμβίωσης, για το οποίο γίνεται εκτενής λόγος τις τελευταίες ημέρες, είναι οτι θα συμβάλλει στην καταπολέμηση των διακρίσεων και του στιγματισμού των ομοφύλων, ακόμα και στο χώρο του σχολείου, όπου παιδιά με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό συχνά αποτελούν αντικείμενο διαπόμπευσης από την μαθητική κοινότητα. Και ελπίζω να αποτελέσει τη βάση ώστε να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος και να καταπολεμηθούν οι διακρίσεις σε κάθε πεδίο.

Επιτέλους, πρέπει να γίνει βίωμα όλων μας, ξεκινώντας από το σχολικό περιβάλλον, ότι η διαφορετικότητα όχι μόνο δεν είναι κατακριτέα, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντική για τη ζωή μας. Η διαφορετικότητα είναι αναγκαία για να ζήσουμε καλύτερα και να προχωρήσουμε πιο δυναμικά σε όλους τους τομείς της ζωης μας. Εάν όλοι θέλουμε να είμαστε όμοιοι, όχι πάντοτε επειδή το νιώθουμε, αλλά επειδή αυτό είναι το κοινωνικά “αποδεκτό”, χάνεται η μοναδικότητα και η ευκαιρία να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας και να αποκτήσουμε καινούργιες εμπειρίες. Και μιλώντας για διαφορετικότητα, αναφέρομαι σε όλες τις μορφές διαφορετικότητας: από το διαφορετικό θρήσκευμα, την διαφορετική ιδεολογία, τον διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, την διαφορετική εμφάνιση, την αναπηρία, και γενικά ό,τι διαφοροποιεί κάθε άτομο από τα υπόλοιπα.

Μου προκαλεί πολύ αρνητική εντύπωση ότι, αντί να επιδιώκουμε τη διαφορετικότητα, στην Ελλάδα την πολεμάμε με όλες μας τις δυνάμεις, σε αντίθεση με όλες τις χώρες της Ευρώπης που προστατεύουν και προωθούν τη διαφορετικότητα. Στη χώρα μας, δυστυχώς, ό,τι είναι διαφορετικό μας προκαλεί τρόμο και το εκλαμβάνουμε ως εχθρικό. Θυμάμαι, για παράδειγμα, τα λόγια μιας φίλης μου Ισπανίδας: “όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα, μου έκανε εντύπωση το ότι δεν έβλεπα στο δρόμο αναπήρους και σκεφτόμουν ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ανάπηροι. Σύντομα, κατάλαβα ότι δεν κυκλοφορούν άτομα με ειδικές ικανότητες γιατί υπάρχει ένα αίσθημα ντροπής και γιατί δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές”. Πόσο δίκιο έχει!

Ο κόσμος μας θα ήταν πολύ πιο όμορφος, όμως, εάν αντιλαμβανόμασταν τη σπουδαιότητα της διαφορετικότητας. Μέσα από τη διαφορετικότητα μαθαίνουμε να ζούμε αρμονικά με τους συνανθρώπους μας, διδασκόμαστε από τις διαφορετικές εμπειρίες και παίρνουμε όλοι σημαντικά μαθήματα ζωής που μας βοηθούν να εξελιχθούμε ως προσωπικότητες. Επομένως, το δικό μου μήνυμα είναι ότι οφείλουμε να διαφυλάττουμε και ταυτόχρονα να προβάλλουμε και να προωθούμε τη διαφορετικότητα σε όλες τις μορφές και τις εκφάνσεις της. Επιτέλους, πρέπει να πάψουμε να φοβόμαστε ή -το χειρότερο- να μισούμε ό,τι διαφέρει από τα δικά μας πρότυπα και δεδομένα, γιατί κανείς δεν είναι αλάνθαστος, ούτε τέλειος και δεν σημαίνει ότι τα δικά μας πρότυπα ζωής είναι καλύτερα από άλλων ανθρώπων που πρεσβεύουν διαφορετικά ιδανικά.

Η διαφορετικότητα είναι, άλλωστε, αναγκαία για να μην καταλήξουμε να είμαστε μια “αγέλη προβάτων”, χωρίς ταυτότητα και προσωπικότητα. Επομένως, η διαφορετικότητα δεν είναι ντροπή, αλλά η αποδοχή της διαφορετικότητας είναι θεμέλιο για μια καλύτερη ζωή. Το σχολείο, ως μικρογραφία της κοινωνίας, πρέπει να κάνει την αρχή και να καλλιεργήσει γόνιμο έδαφος ώστε να προωθηθεί η διαφορετικότητα και να γίνει απολύτως κατανοητή τόσο από τους μικρούς όσο και από τους μεγαλύτερους μαθητές η αξία της διαφορετικότητας και η αναγκαιότητα να ενταχθεί στη ζωή μας.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

“Τα πιο γλυκά Χριστούγεννα”

Από σήμερα και για όλες τις μέρες, μέχρι να μπούμε πάλι στα εντατικά μας προγράμματα, θέλω το σπίτι να “πλημμυρίζει” χαρά. Αισθάνομαι την ανάγκη να ξεφύγω από την καθημερινότητα, να “δραπετεύσω” από ό,τι με αγχώνει και με προβληματίζει. Να νιώσω σαν να με έχει “διαπεράσει” το…Χριστουγεννιάτικο πνεύμα και να “βυθιστώ” στην αγάπη που σηματοδοτεί αυτές τις ημέρες.

Για να γίνει αυτό, θέλω το σπίτι να είναι γεμάτο φίλους, να γελάσουμε δυνατά και να κάνουμε μόνο θετικές σκέψεις. Γιατί η ζωή είναι πιο όμορφη, όταν την μοιράζεσαι με όσους αγαπάς και η καθημερινότητα γίνεται πιο γλυκιά, όταν αφήνεσαι στη μαγεία της στιγμής που, συνήθως, δεν προλαβαίνουμε να “γευτούμε” με τα χίλια δυο άγχη που μας ταλανίζουν. Οπότε, φίλοι μου, ξέρετε εσείς….σας περιμένω να ζήσουμε τις Χριστουγεννιάτικες μας ιστορίες!

Τέτοιες μέρες, βεβαια, θα ήθελα να μοιάζω με τις χρυσοχέρες μανούλες που φτιάχνουν λαχταριστά μελομακάρονα, “χιονάτους” κουραμπιέδες, σοκολατένια κεκάκια και όλο το σπίτι “μυρίζει” Χριστούγεννα. Αλλά και για εμάς τις μανούλες που δεν τα καταφέρνουμε άψογα ή για τις σκληρά εργαζόμενες μανούλες που ακόμα και τις ημέρες των εορτών δεν έχουν τη δυνατότητα να ξεφύγουν από το επαγγελματικό τους πρόγραμμα, το χαμόγελο δεν πρέπει να σβήνει. Τα Χριστούγεννα έχουν μια ξεχωριστή μαγεία και όποιος έχει κρατήσει χώρο στην καρδιά του για λίγη μαγεία και παιδικότητα, θα μπορέσει να ζήσει το δικό του, γλυκό, παραμύθι, με τον τρόπο που επιλέγει εκείνος.

Ίσως, όμως, το πιο σημαντικό, είναι να μπορέσουμε αυτές τις μέρες να κάνουμε και τα όνειρα άλλων ανθρώπων πραγματικότητα. Αυτή είναι ακόμα μεγαλύτερη πρόκληση και εκεί κρύβεται η μαγεία των Χριστουγέννων. Ευτυχισμένος όποιος καταφέρει να δώσει χαρά σε ανθρώπους που την έχουν πολλή ανάγκη και μπορεί να είναι, μάλιστα, πολύ κοντινοί του άνθρωποι. Αλλά και συνάνθρωποί μας που, για χίλιους δυο λόγους, δεν έχουν τη δυνατότητα να νιώσουν τη θαλπωρή αυτών των ημερών. Η σκέψη μας, ας είναι σε όσους περισσότερους συνανθρώπους μας γίνεται, γιατί τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αγάπης.

Ταυτόχρονα τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή του ονείρου. Εμενα, πάντα, τα Χριστούγεννα με κάνουν να ονειρεύομαι και να ελπίζω σε θεαματικές-ευχάριστες αλλαγές, σε “γεννήσεις” και νέες δημιουργίες, που θα μας φέρει ο καινούργιος χρόνος, ως πολύτιμο δώρο. Κάνω τον απολογισμό μου, προσπαθώ να κρατήσω τα όμορφα του παλιού χρόνου, να προβληματιστώ με τα δύσκολα και να ξεκινήσω τη νέα χρόνια με χαμόγελο και διάθεση. Η αισιοδοξία μου πηγάζει από την καρδιά μου και από τη δύναμη που πιστεύω ότι ο κάθε ένας από εμάς κρύβει μέσα του. Μια δύναμη ανεξάντλητη και απίστευτης έντασης.

Επομένως, η μοναδική ευχή που θα κάνω, κλείνοντας, είναι “υγεία”, γιατί είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Όλα τα άλλα, όπως λέω και στους νέους ανθρώπους με τους οποίους έχω καθημερινή επικοινωνία στις αίθουσες διδασκαλίας, είναι στο δικό μας χέρι. Μπορεί να ακούγεται υπέρμετρα αισιόδοξη αυτή η θέση, αλλά πέρα από τα δύσκολα και τα αρνητικά που βιώνουμε, υπάρχει και κάτι που το έλεγε ο παππούς μου (ο λατρεμένος παππούς Νίκος που δεν περνάει μέρα δίχως να τον σκεφτώ) “τσαγανό” και μας “οπλίζει” με την αναγκαία πεποίθηση ότι θα “γκρεμίσουμε” τον τοίχο που μας χωρίζει από τα όνειρά μας. Άλλωστε, η θετική σκέψη πάντα είναι καλύτερη από την αρνητική και έστω και μια μικρή θετική αλλαγή να συμβεί στη ζωή μας είναι μια αρχή. Δηλαδή, το ήμισυ του παντός.

Καλές γιορτές σε όλες και όλους μας!! Να ζήσουμε τα “πιο γλυκά Χριστούγεννα”!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η θεαματική σύλληψη του καστανά: “Νόμος και Τάξη” στην Ελλάδα της κρίσης

Η θεαματική σύλληψη του καστανά στην Θεσσαλονίκη, σε μια εποχή όπου η χώρα μας μαστίζεται από οξύτατη οικονομική και κοινωνική κρίση, είναι προκλητική. Με μεγάλη χαρά, βέβαια, διαπιστώνω ότι η πλειοψηφία των συμπολιτών μου αντέδρασε άμεσα και με σφοδρότητα καταδίκασε το γεγονός. Επίσης, με το αστείρευτο χιούμορ τους, οι χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης διακωμώδησαν την επεισοδιακή σύλληψη του καστανά.

Ασφαλώς, οι εντυπώσεις έχουν μείνει και είναι πολύ αρνητικές. “Ο νόμος και η τάξη” στην Ελλάδα της κρίσης επιβάλλονται, με τρόπο θεαματικό, στους μικρούς, φτωχούς και ανήμπορους. Γιατί σαφώς ο κάθε πολίτης έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις σε μια έννομη τάξη, αλλά η οργανωμένη Πολιτεία δεν μπορεί να εμφανίζει το πιο σκληρό και ανάλγητο πρόσωπό της σε έναν ηλικιωμένο που παλεύει για το μεροκάματο και δεν εχει δεύτερο ζευγάρι παπούτσια να φορέσει. Είναι μέρες γιορτινές και είναι υποχρέωση της Πολιτείας να μεριμνησει ώστε ειδικά αυτοί οι άνθρωποι που παλεύουν για ένα μεροκάματο, δίνοντας ταυτόχρονα χαρά στους περαστικούς και μια νότα ελπίδας στο γκρίζο της πόλης, να εξασφαλίσουν τις άδειες, προκειμένου με νόμιμο τρόπο να βγάλουν το μεροκάματο.

Το “κοινωνικό κράτος” έχει μια συγκεκριμένη αποστολή και έναν συγκεκριμένο ρόλο. Πρωτίστως, οφείλει να φροντίσει τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού να διασφαλίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση. Επιπροσθέτως, κάθε επαγγελματίας, είτε είναι γιατρός, δικηγόρος, εκπαιδευτικός, αστυνομικός, οφείλει να έχει ένα “κοινωνικό πρόσωπο” και ευτυχώς υπάρχουν, ακόμα, πολλοί επαγγελματίες με συνείδηση και αληθινή αξία.

“Κοινωνικό πρόσωπο” δεν συνεπάγεται, ασφαλώς, να κάνεις τα στραβά μάτια μπροστά στην παραβίαση των νόμων, αλλά σημαίνει να συνειδητοποιείς την ουσία της δικαιοσύνης, να είσαι ικανός να “διαβάζεις” πίσω από το “ξύλινο γράμμα” του νόμου. Σημαίνει, σε μια κοινωνία που μαστίζεται από κρίση αξιών, να βοηθήσεις το φτωχό, να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία στο παιδί που έκλεψε, να ανοίξεις την “πόρτα της καρδιάς” στον άνθρωπο που παλεύει με τη μοναξιά του. Από την πλευρά της η οργανωμένη Πολιτεία πρέπει να βοηθήσει τους μικρούς επαγγελματίες να ασκήσουν το επάγγελμά τους με αξιοπρέπεια και να δώσει κίνητρα και σε νέους που το επιθυμούν να ασχοληθούν με τεχνικά επαγγέλματα, γιατί με τόσους επιστήμονες, πολλοί εκ των οποίων ακολουθούν απλώς τα όνειρα των γονέων και τα κοινωνικά “πρέπει”, η Ελλάδα θα “βυθιστεί” ακόμα περισσότερο στην ανεργία.

Τέλος, θα ήθελα να σημειώσω ότι η θεαματική σύλληψη του καστανά έφερε στο μυαλό μου τον βίαιο τρόπο με τον οποίο “ο νόμος και η τάξη” επιβάλλονται στους αδύναμους. Κάποια χρόνια, πριν, να σας θυμίσω, κάποιες γυναίκες διαπομπεύτηκαν, ρίχτηκαν στην πυρά σαν τις μάγισσες του Μεσαίωνα, με τους χαρακτηρισμούς “οροθετικές”, “επικίνδυνες πόρνες”, “ξένες” (αν και οι περισσότερες, εάν δεν κάνω λάθος, ήταν Ελληνίδες). Οι γυναίκες αυτές, με την έγκριση της Πολιτείας, δόθηκαν για “σφαγή” και -δυστυχώς- ντρέπομαι να το γράψω, αλλά όλοι μας τις κατασπαράξαμε. Τις διαλύσαμε, σαν άγρια θηρία.

Ξέρετε, όμως, κάτι; Η δικαιοσύνη που δεν είναι, τελικά, “τυφλή”, τις αθώωσε. Δεν αποδείχθηκε ότι ήταν ιερόδουλες και ότι σκορπούσαν το θάνατο, με δόλο, στους συμπολίτες μας. Ωστόσο, μια γυναίκα, παρά την αθώωσή της, αυτοκτόνησε, γιατί δεν άντεξε το βάρος του δημόσιου εξευτελισμού. Δεν άντεξε να υποδύεται το άγριο θηρίο του τσίρκου, το οποίο όλοι μας το βλέπαμε, το φτύναμε και το περιγελούσαμε. Αυτή η υπόθεση, ειλικρινά, με πονάει, γιατί αποδεικνύει το βάρος της ευθύνης όλων μας που επιτρέπουμε να εξευτελίζονται συνάνθρωποί μας, μόνο και μόνο γιατί δεν έχουν το οικονομικό και κοινωνικό στάτους να ορθώσουν το ανάστημά τους και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Γι’ αυτό θα επανέλθω στην συγκεκριμένη υπόθεση σε μελλοντικό κείμενό μου.

Αυτό μου θύμισε η θεαματική σύλληψη του καστανά και ελπίζω ότι, από εδώ και στο εξής, τόσο η οργανωμένη Πολιτεία, όσο και όλοι μας, ως ενεργά μέλη αυτής της κοινωνίας, θα κατανοήσουμε την θεμελιώδη μας υποχρέωση να αγωνιζόμαστε για την αξιοπρεπή διαβίωση, έστω και εντός μιας κοινωνίας που “βυθίζεται”. Με τις υψηλές αξίες, τα ιδανικά μας, αλλά και την παιδεία μας, μπορούμε να συμβάλουμε ώστε να βγει από τα αδιέξοδά της η κοινωνία μας ή, τουλάχιστον, να αποδεικνύει το “κοινωνικό της πρόσωπο” όταν χρειάζεται. Να το αποδεικνύει πραγματικά και ουσιαστικά.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η δική μου “Αννούλα του χιονιά”

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και τα τρυφερά μηνύματα για τη γιορτή της κόρης μου, Άννυς. Κρατώ στην καρδιά μου τις ευχούλες σας και σας στέλνω την αισιόδοξη σκέψη και θετική μου ενέργεια. Η δική μου ευχή είναι, μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, να βρίσκουμε πάντα πολύτιμο χρόνο να περνάμε όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάμε πραγματικά. Γιατί το να ζεις μέσα στην αγάπη είναι το μοναδικό στοιχείο που σου δίνει δύναμη να αντιμετωπίσεις τα δύσκολα και να παλέψεις για τα όνειρα και τις αξίες σου.

Χθες ήταν η πιο όμορφη μέρα του Δεκέμβρη για την οικογένειά μου. Γιατί γιόρταζε το διαμαντάκι μας. Η Άννυ μας, η γλυκιά “μελωδία” στη ζωή μας. Η μελωδία που κάνει μοναδική την κάθε μας στιγμή και δίνει μια ξεχωριστή νότα σε κάθε χτύπο της καρδιάς μου.

Είναι η δική μου “Αννούλα του χιονιά”. Η Άννυ μας που λατρεύει τα Χριστούγεννα, τα χριστουγεννιάτικα στολίδια (μέχρι και 15Αύγουστο στολίζουμε) και τα χιόνια. Είναι η νεραιδούλα μας που με το μαγικό της ραβδάκι πασπαλίζει με χρυσόσκονη τα όνειρά μας και με τις τρυφέρες της σκέψεις πλημμυρίζει την καθημερινότητά μας ευτυχία. Γι αυτό κλείνοντας το σημερινό μου κείμενο, θα ήθελα να της γράψω την δική μου ευχούλα.

“Άννυ μου, εύχομαι να ζεις την κάθε σου στιγμή με πολλή αγάπη και πολλή χαρά. Να τολμάς, πάντα, να ξεφεύγεις από τα συνηθισμένα και τετριμμένα και να πασπαλίζεις τη ζωή σου με μαγεία και φωτεινά χαμόγελα. Η ευτυχία βρίσκεται σε “γωνίτσες” της καρδιάς που οδηγούν σε υπέροχα και δημιουργικά μονοπάτια. Να τολμήσεις να τα διαβείς. Άλλωστε, η καρδιά μας οδηγεί στα πιο ωραία μονοπάτια και αξίζει να την ακολουθήσεις. Εγώ θα προσπαθήσω να είμαι πάντα δίπλα σου, ουσιαστικά και τρυφερά”.

Εύχομαι σε όλους μια όμορφη μέρα και, κυρίως, σε όλα τα παιδιά που με την αθώα, παιδική τους σκέψη, καταφέρνουν το μαύρο αυτού του κόσμου να το χρωματίζουν με τα πιο φωτεινά χρώματα και μέσα από τα δικά τους μάτια ο κόσμος μας γίνεται καλύτερος. Αν τα ακούγαμε λίγο περισσότερο, εμείς οι “σοφοί” ενήλικες, πόσο πιο όμορφη, στ’ αλήθεια, θα ήταν η ζωή μας!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά