Interview_7

Συνέντευξη Έβδομη «Περί ελληνικής παραδοσιακής μουσικής» (1/8/2012)

Η Αρετή Κετιμή, το γλυκό κορίτσι με το σαντούρι και την αγγελική φωνή, ανοίγει την καρδιά της και μας μιλάει για την ελληνική παραδοσιακή μουσική που υπηρετεί με πολύ μεγάλη αγάπη από παιδί ακόμα, εκφράζει τη θλίψη αλλά και την αγανάκτησή της για το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος δεν προστατεύει την παραδοσιακή του μουσική, μιλάει για το ρατσισμό που βίωσε στο σχολείο όχι μόνο από συμμαθητές αλλά και από δασκάλα για τη λατρεία της στην παράδοση, απαντάει στη σκληρή κριτική που έχει δεχτεί ότι είναι δήθεν έθνικ και δίνει μία πολύ χρήσιμη συμβουλή στα παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν το δικό της δρόμο.

Αρετή Κετιμή

Λίγα λόγια για την Αρετούλα: Η Αρετή Κετιμέ γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1989. Είναι μουσικός που παίζει σαντούρι και τραγουδίστρια. Ερμηνεύει παραδοσιακά τραγούδια και είναι γνωστή για το ταλέντο της παρά την μικρή της ηλικία. Σε ηλικία έξι χρονών ξεκίνησε μαθήματα σαντουριού στη Σχολή του Αριστείδη Μόσχου και το 1999 σε ηλικία εννιά χρονών ξεκίνησε μαθήματα πιάνου και θεωρίας στο Ωδείο Αθηνών. Επίσης το 1999, 2000 και 2003 συμμετείχε στο φεστιβάλ Σύμης παίζοντας σαντούρι. Μετά τον θάνατο του Αριστείδη Μόσχου συνέχισε σπουδάζοντας κλασικό σαντούρι με την Αγγελίνα Τκάτσιεβα. Το 2002 γνωρίστηκε με τον Γιώργο Νταλάρα και εμφανίστηκε στον Ζυγό με τον ίδιο, τον Γεράσιμο Ανδρεάτο και την Μελίνα Ασλανίδου. Το καλοκαίρι του 2002 τον ακολούθησε σε συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και συμμετείχε στο άλμπουμ του “Από Καρδιάς” τραγουδώντας το κομμάτι “Μαραίνομ΄ ο Καημένος“. Το 2003 συμμετείχε στην παράσταση “Αφιέρωμα στη Μικρά Ασία” μαζί με τους Γλυκερία, Γιώργο Νταλάρα και την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Μαγνησίας στο φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο, και τον Σεπτέμβριο του 2003 κυκλοφόρησε το πρώτο της προσωπικό άλμπουμ με τίτλο “Tο τραγούδι της Αρετής” και παραγωγό τον Γιώργο Νταλάρα. Το 2004 συμμετείχε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Το καλοκαίρι του 2005 συμμετείχε στην παράσταση που ανέβασε ο Γιώργος Κιμούλης “Οιδίπους Τύραννος”. Στην παράσταση συμμετείχε ο Γιώργος Νταλάρας στο ρόλο του Κορυφαίου του Χορού ενώ τη μουσική επένδυση την είχε αναλάβει ο Goran Bregovic. Η παράσταση έκανε πρεμιέρα στις 1 και 2 Ιουλίου 2005 στο θέατρο της Επιδαύρου και επαναλήφθηκε αρκετές φορές σε ανοιχτά θέατρα σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, με τους ίδιους συντελεστές. Σήμερα συνεχίζει την δημιουργική πορεία της.

-Γλυκιά Αρετή, θα μου επιτρέψεις τον ενικό, αν και τον αποφεύγω στις συνεντεύξεις. Πέραν όμως του γεγονότος ότι είσαι ένα πολύ νέο κορίτσι, όλοι σε έχουμε στο μυαλό και την καρδιά μας ως την “Αρετούλα” με το σαντούρι και την αγγελική φωνή. Θέλω να μου πεις, κατ’ αρχάς, τι κάνεις σε επαγγελματικό επίπεδο σε αυτήν τη φάση της ζωής σου και ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια.

-Πρόκειται να κυκλοφορήσει ένας καινούργιος δίσκος με τίτλο “Πίνακας ζωγραφικής”, σε μουσική και στίχους ενός νέου συνθέτη του Δημήτρη Στάθη. Ήδη έχουν κυκλοφορήσει τα “Τραγούδια της Μακεδονίας”, όπου συνεργάστηκα με έναν εξαίρετο μουσικό τον Σταύρο Παζαρέντζη. Επίσης συνεργάζομαι με την Γλυκερία και την Dilek Koc στο “Σμυρναϊκό μινόρε”. Νιώθω υπερπλήρης καλλιτεχνικά!

-Τι κρατάς από τα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια; Ποιες είναι οι πιο δυνατές αναμνήσεις που έχουν στιγματίσει τη ζωή σου, θετικά αλλά και αρνητικά;

-Τα αρνητικά καλό είναι να τα ξεχνάμε, να προσπαθούμε να μην κρατάμε κακία. Τα θετικά είναι τα γλέντια που έχω ζήσει και μέσα στη δουλειά αλλά και ως ακροατής. Θυμάμαι όταν είχαμε παίξει στα Δίκαια στην Αλεξανδρούπολη με τους αδερφούς Παπαεμανουήλ και είχε γίνει ωραίο γλέντι και μάλιστα χορέψαμε και εμείς που παίζαμε και τραγουδούσαμε…πραγματικά ήταν πολύ μερακλίδικα!

-Μπορείς να κλείσεις τα μάτια, να σκεφτείς και να μας περιγράψεις τις δύο πιο “δυνατές” στιγμές στην καριέρα σου, μέχρι στιγμής: την πιο ευτυχισμένη που σε έκανε να κλάψεις από χαρά και την πιο δύσκολη που σε έκανε να “λυγίσεις”;

-Η μεγαλύτερη χαρά είναι και θα είναι για πάντα η συνεργασία μου με τον Γιώργο Νταλάρα, έπειτα οι Ολυμπιακοί Αγώνες και η Επίδαυρος. Ασφαλώς, όλες οι συνεργασίες είναι σημαντικές γιατί αυτές σου δίνουν την ευκαιρία να εξελιχτείς και να μάθεις πράγματα. Κακές στιγμές όλοι μπορεί να βιώσουμε. Όμως, όταν προσπαθείς να καταλάβεις την σκοπιμότητα του ανθρώπου που προσπαθεί να σε λυγίσει, τότε ίσως να μην στεναχωριέσαι γιατί παντού υπάρχουν κομπλεξικά άτομα.

-Τι ονειρεύεσαι επαγγελματικά και τι σου προκαλεί άγχος και φόβο;

-Ονειρεύομαι υγεία και προκοπή. Με αγχώνει η οικονομική κατάσταση της χώρας μας, ευελπιστώ όμως να την ξεπεράσουμε.

-Ο μουσικός δρόμος που έχεις επιλέξει είναι δύσκολος. Ποια είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια που έχεις αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα και πώς τα έχεις ξεπεράσει;

-Πάντα σκέφτομαι “κάθε εμπόδιο για καλό” και αν κάποιες φορές συμβαίνουν πράγματα που με δυσαρεστούν και αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα, δεν είναι κάθε μέρα λιακάδα.

-Θα ήθελα να μας μιλήσεις για την μουσική μας παράδοση που υπηρετείς. Για ποιον λόγο θα προέτρεπες έναν σύγχρονο έφηβο που δεν έχει επαφή με την παράδοση και ασχολείται μόνο με τα νέα μέσα τεχνολογίας να ακούσει παραδοσιακή μουσική;

-Αυτήν τη μουσική την αγαπώ, όπως αγαπώ και άλλες μουσικές, ίσως λίγο παραπάνω αυτή. Δεν ξέρω αν είναι χρήσιμο να προτρέψεις κάποιον άνθρωπο να κάνει κάτι που δεν του αρέσει. Το μόνο που θέλω να τονίσω είναι ότι η μουσική είναι ωραία και όσοι το καταλαβαίνουν είναι τυχεροί!

-Παραδοσιακή μουσική στα σχολεία. Με ποιον τρόπο πιστεύεις ότι θα έπρεπε να διδάσκεται ώστε ο νέος να αγαπήσει τη μουσική και να βρει διέξοδο σε αυτήν; Στο δικό σου σχολείο, οι εκπαιδευτικοί σε προέτρεπαν να κυνηγήσεις το όνειρό σου και είχες την ευκαιρία να αξιοποιήσεις το ταλέντο σου μέσα στο σχολείο;

-Νομίζω πως από τη δημιουργία του, το ελληνικό κράτος προσπάθησε, δυστυχώς με επιτυχία, να παραγκωνίσει τις συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμα αυτού του λαού, ίσως βέβαια όχι ηθελημένα. Απλώς έπρεπε να γίνουμε πάση θυσία Ευρωπαίοι, που σίγουρα είμαστε, αλλά να τα αποτελέσματα. Στο δικό μου δημοτικό είχα βιώσει ρατσισμό όχι μόνο από συμμαθητές μου, αλλά ακόμα και από δασκάλα μου! Ξέρετε τι ζηλεύω; Ζηλεύω αλλά κράτη όπως: Ουγγαρία Ρουμανία Βουλγαρία και άλλες που τις μουσικές τους τις προστάτεψαν.

-Ποια άλλα είδη μουσικής ακούς όταν είσαι στο σπίτι σου; Σε ενδιαφέρει μελλοντικά να ασχοληθείς με κάποιο τελείως διαφορετικό είδος και ήχο;

Αυτήν τη μουσική την αγαπώ, όπως αγαπώ και άλλες μουσικές, ίσως λίγο παραπάνω αυτή. Δεν ξέρω αν είναι χρήσιμο να προτρέψεις κάποιον άνθρωπο να κάνει κάτι που δεν του αρέσει. Το μόνο που θέλω να τονίσω είναι ότι η μουσική είναι ωραία και όσοι το καταλαβαίνουν είναι τυχεροί!

-Παρά το αναμφισβήτητο ταλέντο σου, έχεις δεχτεί και σκληρή κριτική, ότι είσαι “δήθεν έθνικ”. Θα ήθελες να απαντήσεις σε αυτό; Γενικά, ποια είναι η στάση σου απέναντι σε σκληρές κριτικές, σε πληγώνουν, σε δυναμώνουν ή και τα δύο μαζί;

-Δεν δίνω και πολύ βάση σε τέτοιες κριτικές. Ωστόσο, θεωρώ ότι από μία κριτική μπορείς να γίνεις καλύτερος και να διορθώσεις τα λάθη σου αρκεί να μην είσαι εγωιστής και από την άλλη η κριτική να γίνεται με καλή
πρόθεση. Όσον αφορά τώρα το ζήτημα του “έθνικ”, να σας πω την άποψή μου. Ακούω συχνά να λέγεται “άκου αυτό είναι έθνικ” και κάθεσαι και συ και περιμένεις να πάθεις…… και τελικά είναι κάτι «λούπες με κάτι κραυγές και κάτι χαζομάρες … που είναι για να διώχνουν τους λύκους το βράδυ και τις αλεπές» (έκφρ. του λαουτιέρη–δάσκαλου Χρίστου Ζώτου). Όμως θα σας απαντήσω όπως ακριβώς ο Γιώργος Κατσαρός (ένας παλιός ρεμπέτης της διασποράς στην Αμερική). Εξηγούσε στον Παναγιώτη Κουνάδη: «εμείς οι μουσικάντηδες παίζαμε ό,τι ήθελε ο κόσμος. Ο Έλληνας είχα μάθει όταν έμπαινε στο καφέ αμαν εκείνοι οι μουσικάντηδες που ήταν στο πάλκο, το βιολί το σαντούρι ,το κλαρίνο ο κατσαρός με την κιθάρα του έπρεπε να τά ’χει όλα,το τσάμικο, το κλέφτικο, το νησιώτικο, τα αλά –τούρκα, τη μουσική τα βυζαντινά ο ελληνισμός τα ήθελε». Γιατί εγώ αυτό κάνω, μπορεί να παίξω σε αφιέρωμα για τον μπάρμπα-Τάσο Χαλκιά Στα Γιάννινα και ύστερα να παίξω σε αφιέρωμα για τον Δ. Λάγιο στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και να παίξω και σε γλέντι. Αυτό θέλω να είμαι:μία τραγουδίστρια μία μουσικός με την έννοια του μουσικάντη. Με το δάσκαλο Α.Μόσχο πήγαμε στα Παναγούλεια και μετά τη συναυλία πήγαμε και παίξαμε σε γάμο στην Ν. Φιλαδέλφεια, όλη η σχολή. Άρα;

-Βιώνουμε μία πολύ δύσκολη εποχή. Πώς εσύ, ως νέος άνθρωπος και καλλιτέχνιδα, αντιμετωπίζεις την οικονομική και κοινωνική κρίση; Ποιες είναι οι σκέψεις σου και τα σχέδια σου για το αύριο;

– Ό,τι συμβαίνει για όλο τον κόσμο συμβαίνει και σε μένα. Αυτή η κατάσταση μας αφορά όλους, εφόσον είμαστε μέλη μιας κοινωνίας. Λυπάμαι που βιώνουμε αυτή την πολύ δύσκολη και σκληρή εποχή, αλλά νομίζω πως θα ξεπεράσουμε την κρίση κάποια στιγμή. Σχέδια υπάρχουν, μακάρι να είμαστε καλά και σε θέση να τα πραγματοποιήσουμε!

-Ποια είναι η σχέση σου με την πολιτική; Είσαι πολιτικοποιημένο άτομο;

-Θεωρώ πως οφείλουμε να είμαστε πολιτικοποιημένοι άνθρωποι, γιατί πολιτική δεν ασκούν οι πολιτικοί μόνο, αλλά και οι πολίτες. Εγώ προσπαθώ να μετέχω στο βαθμό που μπορώ.

-Κλείνοντας, θα ήθελα να απευθυνθείς στα παιδιά που επιθυμούν να ασχοληθούν με την μουσική και να τους δώσεις μία συμβουλή που θα μπορέσει να τους φανεί χρήσιμη.

-Να βρουν καλούς δασκάλους που θα τα μυήσουν στη μουσική και όχι να το βλέπουν σαν αγγαρεία.

-Αρετούλα, σε ευχαριστώ για την όμορφη συνέντευξη που μου παραχώρησες. Εύχομαι ολόψυχα να μας χαρίζεις πάντα στιγμές ονείρου με την αγγελική φωνή σου και να έχεις μία δυναμική παρουσία στο χώρο της μουσικής, γιατί ειδικά στη σύγχρονη εποχή έχουμε ανάγκη από νέους ανθρώπους με πραγματική αξία!

-Εγώ ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε, να είστε πάντα καλά, με υγεία και χαρά στη ζωή σας!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s