-Interview_26

Συνέντευξη 26η «Επάγγελμα Δημοσιογράφος» (9/5/2016)

Το δημοσιογραφικό επάγγελμα είναι συναρπαστικό. Ο δημοσιογράφος έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με πολλές προκλήσεις και πρέπει να βρίσκεται, συνεχώς, στις επάλξεις. Αυτό το γεγονός ασκεί, σίγουρα,  γοητεία σε πολλά νέα παιδιά που επιθυμούν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το χώρο της δημοσιογραφίας, αλλά πρέπει να γνωρίζουν ότι ο δημοσιογράφος δουλεύει σκληρά και αντιμετωπίζει δυσκολίες μέχρι να καταξιωθεί.  Ωστόσο, κατά την προσωπική μου άποψη, ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να κυνηγά τα επαγγελματικά του όνειρα. Ειδικά, όταν αγαπά κάτι πολύ και η καρδιά του, όπως και η κλίση του, τον οδηγούν σε αυτόν το δρόμο. Η σημερινή συνέντευξη, συνεπώς, αφιερώνεται σε όλα τα παιδιά που ονειρεύονται να κάνουν καριέρα στο χώρο της δημοσιογραφίας.

Η καταξιωμένη δημοσιογράφος, Ρομίνα Ξύδα, της οποίας το όνομα είναι συνυφασμένο με δημοσιογραφικά ζητήματα που αφορούν το παιδί και τον έφηβο, μοιράζεται με τους αναγνώστες της σελίδας μας τις εμπειρίες της σε αυτήν τη γοητευτική αλλά ταυτόχρονα απαιτητική πορεία που ακολουθεί ο δημοσιογράφος. Μιλάει για τον δικό της επαγγελματικό δρόμο και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε, ενώ δίνει πολύτιμες συμβουλές στους νέους που θέλουν να ασχοληθούν με το χώρο ή ήδη κάνουν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα. Τι να προσέξουν, πώς να κινηθούν και ποια στοιχεία απαιτούνται εάν ο δημοσιογράφος θέλει να ασχοληθεί με θέματα που αφορούν την ψυχολογία του παιδιού και του εφήβου: αυτά αποτελούν ορισμένα από τα  ζητήματα που μας απασχόλησαν στο πλαίσιο μιας φιλικής κουβέντας με την Ρομίνα, η οποία τελικά εξελίχθηκε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Μια συνέντευξη που αξίζει να διαβάσουν οι νέοι που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο χώρο της δημοσιογραφίας ή ονειρεύονται να γίνουν δημοσιογράφοι.

Ρομίνα_photo

Λίγα λόγια για την Ρομίνα: Γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει στον Άλιμο. Έχει σπουδάσει Νομική στην Γαλλία και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος (Master) στις Συμβάσεις Επιχειρήσεων. Πριν από 17 χρόνια ξεκίνησε να ασχολείται με τη δημοσιογραφία ως συντάκτρια Ελεύθερου Ρεπορτάζ στην εφημερίδα “Το ΒΗΜΑ”, εν συνεχεία εργάστηκε ως αρχισυντάκτρια στο περιοδικό “PAPER” της Ημερησίας ενώ από το 2006 έως σήμερα εργάζεται στην εφημερίδα “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ”. Η αγάπη της για τα θέματα που αφορούν στο παιδί ξεκίνησε πριν από επτά περίπου χρόνια όταν έγινε μαμά. Κάπως έτσι παρουσίαζε στην εκπομπή JOY την ενότητα Moms&Kids ενώ σήμερα αρθρογραφεί στο περιοδικό για γονείς “ΤΑΛΚ”, παρουσιάζει την εκπομπή MeMom στο διαδικτυακό κανάλι www.eventful.com ενώ τρέχει και το “οικογενειακό” site www.babyads.gr που απευθύνεται στους γονείς.

Το “μυστικό” της επιτυχίας της Ρομίνας, κατά την δική μου κρίση, είναι ότι αγαπάει πολύ και με πάθος…τα δύο υπέροχα παιδάκια της, τη δουλειά της, τους φίλους της…! Της εύχομαι, από καρδιάς, να κατακτήσει την κορυφή των επαγγελματικών της στόχων!

-Ρομίνα, πέρα από αγαπημένη μου φίλη, είσαι καταξιωμένη δημοσιογράφος με σημαντική πορεία στο χώρο. Θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας τις επαγγελματικές εμπειρίες σου. Ποια ήταν η πρώτη σου δημοσιογραφική δουλειά και πώς εξελίχθηκε η πορεία σου μέχρι σήμερα;

Η πρώτη μου δημοσιογραφική δουλειά δεν έχει τόσο σημασία για το “που” αλλά για το “πως”. Ήταν το 1999 όταν ξεκινούσα τα πρώτα μου βήματα στην δικηγορία. Βήματα βαριεστημένα, αργά, νωχελικά που μέσα μου καταλάβαινα ότι θα μ’ οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε επαγγελματικό αδιέξοδο. Δεν μου άρεσε η Ευελπίδων, δεν άντεχα τους κουστουμαρισμένους συναδέλφους, δεν ένιωθα κανένα δέος και την παραμικρή συγκίνηση μπροστά στα δικαστικά έδρανα, δεν έβλεπα γύρω μου την δικαιοσύνη για την οποία είχα μελετήσει σκληρά. Κάποιο απόγευμα λοιπόν κι ενώ βρισκόμουν σε κάποιο δικηγορικό γραφείο των Αθηνών ανάμεσα σε αμέτρητες δικογραφίες και σκονισμένους φακέλους έπεσε στα χέρια μου ένα ΒΗMagazino. Άνοιξα την πρώτη σελίδα, είδα στην ταυτότητα και στην θέση του διευθυντή το όνομα Θανάσης Λάλας και με το θράσος που διακατέχει μία πιτσιρίκα σήκωσα το ακουστικό, τηλεφώνησα στο ΒΗΜΑ, ζήτησα τον κ. Λάλα και όταν με συνέδεσαν μαζί του του είπα: “Γεια σας. Λέγομαι Ρομίνα Ξύδα, είμαι δικηγόρος αλλά θέλω να γίνω δημοσιογράφος γιατί γράφω πολύ…” Εκείνος μου απάντησε να πάω την ίδια κιόλας στιγμή στο γραφείο του μαζί με τα… συγγράμματά μου διαφορετικά να μην τον ξαναενοχλήσω ποτέ. Την ίδια στιγμή έκλεισα βιαστικά πίσω μου την πόρτα του δικηγορικού γραφείου, έτρεξα στο σπίτι μου, μάζεψα από τα συρτάρια μου δυο τρία κείμενα από τα άπειρα που είχα γράψει και βρέθηκα μπροστά στον Θανάση. Εκείνος, έριξε μια ματιά στα εν λόγω κείμενα και μου είπε: “Λοιπόν ωραία μου δεσποινίς. Αυτά τα κείμενα δεν τα έχετε γράψει εσείς! Για την ώρα, προσλαμβάνεστε στο ΒΗΜΑ κι όταν ανακαλύψω σε ποιον ανήκουν τότε θα σας απολύσω την ίδια κιόλας στιγμή. Από αύριο, ξεκινάτε…” Ακόμη και σήμερα, 17 χρόνια μετά από εκείνο το απόγευμα, δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ρίγη ευτυχίας που ένιωθα να με κατακλύζουν. Όταν βγήκα από την εφημερίδα, δεν πατούσα, πετούσα. Χόρευα, τραγουδούσα, γελούσα μόνη μου σαν τρελή έξω από το ιστορικό κτήριο της Χρήστου Λαδά. Δεν με ενδιέφερε ούτε πόσα χρήματα θα παίρνω, ούτε πότε θα πληρωθώ, ούτε αν θα έχω γραφείο, ούτε πόσες ώρες την ημέρα θα δουλεύω. Με ένοιαζε μόνο ότι ένας άνθρωπος, ένας παντελώς άγνωστος σε μένα άνθρωπος, μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω την λατρεία μου για το γράψιμο, δουλειά. Ο Θανάσης ήταν αυτός που με πίστεψε και που μου άνοιξε το δρόμο της δημοσιογραφίας και μέσα από αυτές τις αράδες θέλω να του ένα μεγάλο, ένα τεράστιο, ευχαριστώ. Η αγάπη μου και η ευγνωμοσύνη μου απέναντι σ’ εκείνον ούτε περιγράφονται αλλά ούτε και μπορούν ν’ αποδοθούν με λέξεις. Ο Θανάσης ήταν και είναι για μένα ένας τεράστιος δάσκαλος της δημοσιογραφίας, ένας “πατέρας”, ένας μέντορας. Τον αγαπώ και τον ευχαριστώ βαθιά για όλα όσα έκανε για μένα. Η συνέχεια υπήρξε αναπάντεχα καλή. Λίγα χρόνια αργότερα δέχθηκα μια πολύ καλή πρόταση από έναν άλλο μεγάλο δημοσιογραφικό οργανισμό ενώ το 2006 μετά από επικοινωνία με τον Θέμο Αναστασιάδη, τον οποίο γνώριζα από το ΒΗΜΑ, με οδήγησε στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ όπου βρίσκομαι μέχρι και σήμερα. Ο Θέμος είναι ο δεύτερος μεγάλος σταθμός στην δημοσιογραφική μου πορεία, ένα εξαιρετικό “αφεντικό” στο οποίο χρωστάω πολλά διότι πέρα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα πρόκειται για έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο άνθρωπο που δεν νοιάζεται μόνο για το αν γράφεις καλά αλλά και για το αν είσαι καλά. Κι αυτό, στο χώρο μας, αποτελεί εξαίρεση…

-Ποιες είναι οι σοβαρότερες δυσκολίες που αντιμετώπισες, επαγγελματικά, και πώς τις ξεπέρασες;

Θα έλεγα ότι ήμουν τυχερή και σ’ αυτή την τύχη δεν συνέβαλε τόσο ότι έγραφα καλά όσο το γεγονός ότι είχα γύρω μου, σχεδόν πάντα, ανθρώπους με ποιότητα και επίπεδο. Δεν ένιωσα ποτέ ότι έπρεπε να ανταγωνιστώ κάποιον αλλά να μάθω από κάποιον. Δυσκολίες υπάρχουν πάντα και παντού. Το θέμα είναι να μην της αφήσεις να ξεπεράσουν σε μπόι την αγάπη σου απέναντι σ’ αυτό που κάνεις. Αν τις ξεπεράσουν, τότε η αγάπη αυτή δεν ήταν τόσο δυνατή όσο πίστευες…

-Το γεγονός ότι είσαι γυναίκα σου στέρησε ευκαιρίες, δεδομένου ότι υπηρετείς το χώρο της ενημέρωσης και όχι της ψυχαγωγίας; Με άλλα λόγια, έχεις βιώσει αναξιοκρατία στο χώρο λόγω φύλου;

Ποτέ και πιστεύω ότι όλο αυτό είναι ένας μύθος. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα γυναικών που έχουν ξεχωρίσει στον χώρο της δημοσιογραφίας κατακτώντας μεγάλα πόστα με το σπαθί τους. Το να πετύχεις στο χώρο μας δεν εξαρτάται από το φύλο σου αλλά από το πόσο γερό στομάχι διαθέτεις, τι στόχους έχεις βάλει και τι προσήλωση επιδεικνύεις σε αυτούς. Αδικίες υπάρχουν παντού. Το θέμα είναι να μην τους ρίχνουμε ούτε βλέφαρο και να κρατάμε το βλέμμα μας προσηλωμένο σ’ αυτό που αγαπάμε πολύ.

-Το όνομά σου είναι συνυφασμένο με θέματα που αφορούν στο παιδί. Ποιες γνώσεις απαιτείται να έχει ένας δημοσιογράφος που θέλει να εξειδικευτεί σε ζητήματα που αφορούν στο παιδί και τον έφηβο και δεύτερον, πώς πρέπει να προσεγγίζει πολυσύνθετα θέματα που αφορούν την ψυχολογία του παιδιού και του εφήβου;

Η μόνη γνώση που απαιτείται να έχει ένας δημοσιογράφος που θέλει να εξειδικευθεί σε θέματα που αφορούν στο παιδί είναι η αγάπη του για το παιδί: να το αισθανθεί, να το διαισθανθεί, να το ακούσει, να το καταλάβει, να μπει έστω και για λίγο στην θέση του και στην ζωή του. Τα παιδιά μας μιλάνε κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο. Δυστυχώς εμείς οι μεγάλοι άλλοτε δεν τ’ ακούμε κι άλλοτε κάνουμε ότι δεν τ’ ακούμε. Για μένα δεν υπάρχει πιο μαγικό πράγμα από το να συναναστρέφεσαι και να μπαίνεις καθημερινά έστω και για λίγο στον κόσμο ενός παιδιού. Τις προάλλες, ο εξάχρονος γιος μου, γύρισε και μου είπε: “Βρε μαμά, όταν εσείς οι δημοσιογράφοι απεργείτε είναι πολύ ωραία! Δεν παίζει τίποτα κακό η τηλεόραση! Καλύτερα να απεργείτε πάντα…” Όταν τ’ ακούς αυτό από τα χείλη ενός εξάχρονου καταλαβαίνεις πόσο βάρβαρο έχουμε κάνει τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Συνειδητοποιείς την ασχήμια, την κακοφωνία και την τρέλα μέσα στις οποίες έχουμε συνηθίσει να υπάρχουμε. Λες ότι δεν μπορεί. Πώς κάπου θα υπάρχει και μια καλή είδηση, ένα χαρμόσυνο νέο, μία ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου, κάτι καλό βρε αδελφέ! Ναι. Η ζωή είναι δύσκολη και σήμερα δυσκολότερη από ποτέ. Αυτό ωστόσο δεν νομιμοποιεί ούτε την επικράτηση του τρόμου ούτε την διαιώνιση της βλακείας, πόσο μάλλον όταν οφείλεις να γίνεις παράδειγμα απέναντι στις γενιές που ακολουθούν…

-Τι θα συμβούλευες, Ρομίνα, ένα παιδί που τώρα ξεκινά τα πρώτα του βήματα στο χώρο; Πώς να κινηθεί, ώστε να κάνει ένα καλό ξεκίνημα;

Να αγαπάει βαθιά αυτό που κάνει. Να έχει θάρρος ενήλικα και θράσος παιδιού. Να μην υπολογίζει τα χρήματα, τις θέσεις και τις δόξες, πράγματα εύθραυστα και παροδικά. Να τρέχει, να παλεύει, να τρυπώνει, να ρωτάει, να ακούει, να διαβάζει ξανά και ξανά αυτά που έγραψε, να σβήνει, να γράφει, να ερωτεύεται την δουλειά του. Να χτυπήσει πόρτες, να επιμείνει, να υπομείνει, να παλέψει, να αγωνιστεί. Να παραμερίσει το μέσον, να υπερπηδήσει το βύσμα, να μην πουληθεί, να γυρίσει την πλάτη στην γνωριμία της γνωριμίας. Και να θυμάται πάντα πως τίποτα δεν μπορεί να μας κάνει τόσο ευτυχισμένους όσο μια μάχη που έχουμε κερδίσει με το σπαθί, το μυαλό και την πένα μας…

-Βασιζόμενη στην δημοσιογραφική σου πείρα, πώς πιστεύεις ότι μπορεί ο νέος δημοσιογράφος να ανταποκριθεί στα καινούργια δεδομένα και τις προκλήσεις της δημοσιογραφίας στην εποχή της κρίσης;

Με σκληρή δουλειά και με την συνειδητοποίηση ότι η αναγνώριση θ’ αργήσει πολύ. Σήμερα, βρίσκονται στην ανεργία εξαιρετικοί συνάδελφοι και στο περιθώριο μεγάλες πένες. Η δημοσιογραφία μοιάζει μ’ ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί και πολύ φοβάμαι πως δεν θ’ αργήσει η στιγμή της έκρηξης. Το θέμα πλέον είναι να κρατηθείς από κάθε άποψη ζωντανός για να ξαναρχίσεις να γράφεις ένα καινούριο τετράδιο από την αρχή.

-Κλείνοντας την κουβέντα μας, θα ήθελα να απευθυνθείς στους φοιτητές και σπουδαστές των Δημοσιογραφικών Σχολών που διαβάζουν τη συνέντευξη και να μοιραστείς μαζί τους ένα επαγγελματικό “μυστικό επιτυχίας” που σίγουρα περιμένουν να ακούσουν από έναν επαγγελματία δημοσιογράφο.

Θα τους έλεγα να παραμερίσουν το αμερικανικό ρητό «Ποτέ μην αφήσεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία». Την αλήθεια θέλει ο κόσμος. Από ψεύτες, τηλεοπτικούς καραγκιόζηδες και πλαστικές κούκλες είμαστε φουλ! Δεν χωράνε πλέον άλλοι.

-Ως προς τα δικά σου επαγγελματικά σχέδια, θα ήθελες να τα μοιραστείς με τους αναγνώστες μας;

Ποτέ δεν έκανα σχέδια σε οτιδήποτε στην ζωή μου. Θα ήθελα απλώς να μην ξεθωριάσει ποτέ από μέσα μου αυτός ο τσαμπουκάς που από παιδί μού υπαγόρευε πως όλα τα μπορούμε φτάνει να το θέλουμε πολύ…