Monthly Archives: October 2015

Με το κεφάλι ψηλά, θα κατακτήσουμε το αύριο

Μέρα εθνικής υπερηφάνειας η αυριανή και η Ελλάδα μας θα “αναστηθεί” ξανά. Όλοι μας έχουμε ανάγκη να βιώσουμε το μήνυμα της αυριανής μέρας και να αισθανθούμε ότι μπορούμε να σηκώσουμε ξανά ψηλά το κεφάλι και να διεκδικήσουμε μια αξιοπρεπή διαβίωση για τα παιδιά μας.

Σήμερα, ως υπερήφανη μανούλα, καμάρωσα το γιο μου στη σχολική του εορτή. Απήγγειλε με τους συμμαθητές του το ποίημά του και σήκωσε την ελληνική σημαία ψηλά. Συγκινήθηκα πολύ βλέποντας όλους τους μικρούς μαθητές να παρελαύνουν με το κεφάλι ψηλα και ακούγοντάς τους να τραγουδούν με φωνές δυνατές που μας ξεσήκωσαν. Ένιωσα μέσα στην καρδιά μου το νόημα του στίχου “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”. Δεν θα πεθάνει η Ελλάδα, γιατί τα νιάτα της χώρας μας θα σηκώσουν το κεφάλι και θα φέρουν πίσω το φως για να λάμψει ξανά η πατρίδα μας.

Μέσα από τις αξίες και τα ιδανικά, μέσα από την ιστορία, την τέχνη και τον πολιτισμό, θα “γεννηθεί”, κάποια στιγμή, μια νέα Ελλάδα που δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό το μίζερο και θολό τοπίο που βλέπουμε σήμερα. Πιστεύω στους νέους ανθρώπους και παρακολουθώντας τα παιδιά μας, με το δυναμισμό και την εξυπνάδα που τα διακρίνει, με το βλέμμα τους ζωηρό και στραμμένο στο μέλλον, παίρνω θάρρος και στην ψυχή μου γεννιέται η ελπίδα. Η ελπίδα ότι οι νέες γενιές θα κάνουν τη διαφορά και θα καταφέρουν να χτίσουν το μέλλον τους καλύτερα από εμάς. Θα φτιάξουν το μέλλον που ονειρεύονται, γιατί έχουν την τόλμη και το μυαλό να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να φτάσουν ό,τι μοιάζει αδύνατο σε εμάς τους μεγαλύτερους.

Ένας λόγος που θέλησα να γράψω το σημερινό μου κείμενο, σε μια μέρα συγκινησιακής φόρτισης, είναι για να περάσω ένα μήνυμα, δύναμης και επιμονής. Ένα μήνυμα που κι εγώ πήρα, κατανοώντας ότι η ζωή κάνει κύκλους, αλλά προχωρά δυναμικά, εάν είμαστε αποφασισμένοι να την αλλάξουμε και να την κάνουμε καλύτερη.

Σήμερα λοιπόν, μετά τη συγκίνηση και τα όμορφα συναισθήματα που βίωσα, πληροφορήθηκα, επιστρέφοντας σπίτι, ότι ξεκινάει ο νέος κύκλος στο πρόγραμμα “Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ” του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έλαβα μεγάλη ηθική ικανοποίηση, γιατί ένας σημαντικός αριθμός ατόμων έχει εγγραφεί στο πρόγραμμα. Θυμάμαι ότι πέρυσι ξεκινήσαμε δειλά την πρώτη ημέρα και σιγά σιγά τα δυο εκπαιδευτικά μας προγράμματα “ΜΜΕ και Εγκληματικότητα: το έγκλημα ως είδηση και ως μήνυμα” και “Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ” άρχισαν να γνωρίζουν επιτυχία και -το σπουδαιότερο- να λαμβάνουμε θετικά μηνύματα από τους εγγεγραμμένους φοιτητές.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να τονίσω ότι ποτέ δεν φοβήθηκα ότι δεν θα έχουν επιτυχία τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα. Ακόμα και την πρώτη μέρα που ξεκινήσαμε δειλά. Γιατί ήμουν σίγουρη ότι η σκληρή δουλειά που είχαμε κάνει και η υψηλή ποιότητα που είχαμε φροντίσει να έχουν τα συγκεκριμένα προγράμματα θα αναγνωρίζονταν από τους φοιτητές.

Πιστεύω ότι, σε όποιον επαγγελματικό κλάδο κι αν βρίσκεται καποιος, όταν προσφέρει στο κοινό μια ποιοτική δουλειά, πάντα στο τέλος έρχεται η ηθική ανταμοιβή. Μπορεί να αργήσει να αναγνωριστεί το έργο του, μπορεί να συναντήσει δυσκολίες και εμπόδια, αλλά η ποιοτική δουλειά θα αναγνωριστεί στο τέλος και η ικανοποίηση θα είναι, αναμφίβολα, μεγάλη.

Σε προσωπικό επίπεδο, κρατώ πάντα μέσα στην καρδιά μου τη συμβουλή του Καθηγητή Εγκληματολογίας που είναι και ο Ακαδημαϊκός Υπεύθυνος των παραπάνω προγραμμάτων, ότι “ο κόσμος δεν κατακτιέται σε μια μέρα”, όπως μου είχε πει όταν εκπονούσα τη διδακτορική μου διατριβή και είχα άγχος για το πώς θα κυλήσουν τα πράγματα. Για κάθε τι χρειάζεται ψυχική ηρεμία, επιμονή, υπομονή, δύναμη και θέληση.

Αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού μου κειμένου και το στέλνω σε όλα τα νέα παιδιά και, κυρίως, τους νέους που ασχολούνται με το χώρο της δημοσιογραφίας. Ότι δεν πρέπει να κάνουν “εκπτώσεις” στη δουλειά τους, στοχεύοντας σε μια γρήγορη “αναγνώριση”, αλλά να εργάζονται με συνέπεια, υπευθυνότητα, να βάζουν τον πήχη ψηλά και να έχουν επιμονή και υπομονή ώστε να κάνουν τα επαγγελματικά τους όνειρα πραγματικότητα.

Με “σημαία” τους την αγάπη για το αντικείμενο της δουλειάς τους και με την πεποίθηση ότι μπορούν να φτάσουν όπου ονειρεύονται, θα καταφέρουν να βρουν το δρόμο τους και καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές. Ο χρόνος πάντα φέρνει καλύτερες επιλογές -επαγγελματικές και προσωπικές- σε όσους έχουν τους ορίζοντές τους ανοιχτούς και τη διάθεση να ξεπεράσουν τον εαυτό τους.

Καλημέρα σε όλες τις φίλες και όλους τους φίλους της σελίδας, με το κεφάλι ψηλά! Έτσι, εύχομαι να πορευόμαστε! Περιμένω τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Η πρώτη διάλεξη και η “επιστροφή” στα φοιτητικά στέκια

Ξεκινήσαμε! Την Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2015 έδωσα την πρώτη μου διάλεξη στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του CPJ/University of Wolverhampton. Το μάθημα που διδάσκω είναι καινούργιο στο πρόγραμμα σπουδών του Πανεπιστημίου και φέρει τον τίτλο “Ethical Journalism. Codes of conduct”. Το αντικείμενο παρουσιάζει τεράστιο ερευνητικό ενδιαφέρον, γιατί σε ένα μιντιακό περιβάλλον που αλλάζει ριζικά, ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να μείνει πίσω, αλλά πρέπει να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στα καινούργια δεδομένα και τις νέες προκλήσεις, με τις οποίες έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος.

Η διδασκαλία σε ένα ξενόγλωσσο Πανεπιστήμιο είναι συναρπαστική εμπειρία. Είναι μια καινούργια αρχή και για μένα και θέλω να την ζήσω, αποκομίζοντας όσα περισσότερα εφόδια μπορώ. Οφείλω να ομολογήσω πως με ικανοποίησε το γεγονός ότι εγγεγραμμένοι φοιτητές-δημοσιογράφοι με εμπειρία στο χώρο των ΜΜΕ βρήκαν εξαιρετικά ενδιαφέρον και ωφέλιμο για την μελλοντική πορεία τους το αντικείμενο του νέου μαθήματος, όπως και όλων των μαθημάτων.

Χαίρομαι, επίσης, πολύ, γιατί το επίπεδο σπουδών στο Κολλέγιο είναι υψηλό και, όπως έχω γράψει σε παλαιότερο κείμενο μου, θα συμβούλευα όσους νέους στο χώρο των μίντια αναζητούν εργασία στην Αγγλία, αλλά και δημοσιογράφους που θέλουν να διευρύνουν τους ορίζοντες τους, να πάρουν πληροφορίες για το προπτυχιακό και μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Κολλεγίου/ College of Professional Journalism, το οποίο εκπροσωπεί στην Ελλάδα το κρατικό βρετανικό Πανεπιστήμιο του Wolverhampton.

Θα κλείσω το σημερινό μου κείμενο νοσταλγικά και ρομαντικά, καθώς ξεκινώντας τα μαθήματα στο Κολλέγιο, “επέστρεψα” στα φοιτητικά στέκια, τα γεμάτα υπέροχες ανάμνησεις και, ταυτόχρονα, θυμήθηκα πόσο όμορφη είναι η Αθήνα μας το βράδυ. Πόσο όμορφα και τρυφερά συναισθήματα γεννιούνται στην καρδιά, όταν περπατάς στους δρόμους του κέντρου και βλέπεις τη νεολαία μας να προχωρά με χαμόγελο χαραγμένο στα χείλη και όνειρα για ένα καλύτερο αύριο χαραγμένα στην ψυχή. Οι νέοι μας, άλλωστε, είναι η ελπίδα που περιμένουμε να έρθει και να αλλάξει αυτό το μίζερο τοπίο που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας.

Είναι βέβαιο, λοιπόν, ότι θα απολαμβάνω από φέτος αυτές τις απογευματινές βόλτες στο κέντρο…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

“Ethical Journalism” at the College of Professional Journalism

Την Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2015 η διδακτική ομάδα του Κολλεγίου Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας (CPJ Athens), το οποίο εκπροσωπεί στην Ελλάδα το κρατικό βρετανικό Πανεπιστήμιο Wolverhampton, ξεκινά δυναμικά το έργο της. Οι δικές μου διαλέξεις αφορούν το μάθημα “ethical journalism” στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών, MA Contemporary Media, του Κολλεγίου. Η πρόκληση είναι μεγάλη, δεδομένου ότι οι διαλέξεις γίνονται στην αγγλική γλώσσα, όπως ασφαλώς και όλο το υλικό που ετοιμάζω, ενώ θεωρώ ότι η στενή συνεργασία με ένα αξιόλογο βρετανικό Πανεπιστήμιο ανοίγει νέους δρόμους στην έρευνα και διδασκαλία.

Ξεκινώ με μεγάλη διάθεση για δημιουργία και αγάπη για το καινούργιο μάθημα που αναλαμβάνω, το οποίο παρουσιάζει και έντονο ερευνητικό ενδιαφέρον. Στο πλαίσιο των μαθημάτων, θα δούμε, μεταξύ άλλων, με τους φοιτητές πώς εξελίσσεται η δημοσιογραφία σε έναν κόσμο που αλλάζει ριζικά, ποιες είναι οι προκλήσεις με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπος ο σύγχρονος δημοσιογράφος, ποια τα ηθικά δίλημματα, στα οποία καλείται να δώσει απάντηση, ενώ θα αναζητήσουμε τρόπους μέσω των οποίων ο δημοσιογράφος σήμερα μπορεί να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στις προκλήσεις και τις καταλυτικές αλλαγές στο χώρο των ΜΜΕ, με την ανάδυση και νέων μορφών δημοσιογραφίας, οι οποίες κινούνται παράλληλα με την επαγγελματική δημοσιογραφία.

Εύχομαι από καρδιάς σε όλη την ομάδα του Κολλεγίου δύναμη και επιτυχία και σε όλους τους φοιητητές μας να απολαύσουν το “ταξίδι” στη γνώση. Πιστεύω ότι, με την πολύτιμη καθοδήγηση των διδασκόντων, θα καταφέρουν να εμβαθύνουν στο αντικείμενο των μίντια και να διερεύνουν τους γνωστικούς και ταυτόχρονα επαγγελματικούς τους ορίζοντες, διότι είναι σημαντικό οι σπουδές να συνδέονται με το χώρο εργασίας. Ειδικά, στο πλαίσιο της σημερινής εποχής, με τις υψηλές απαιτήσεις.

Είμαι βέβαιη ότι θα διαγράψουμε μια πολύ δυναμική πορεία στο Κολλέγιο και ότι τα παιδιά θα δώσουν σημαντικά δείγματα γραφής τώρα και στο μέλλον. Άλλωστε, όπως συχνά τονίζω μέσα από τα κείμενά μου, η νέα γενιά δημοσιογράφων είναι εξοπλισμένη με ισχυρά εφόδια και γνώσεις, στοιχεία που, εάν αξιοποιηθούν σωστά, θα δώσουν νέα ώθηση στη δημοσιογραφία.

Τέλος, θα ήθελα να ενημερώσω τις φίλες και τους φίλους της σελίδας που ενδιαφέρονται για τα σεμινάρια “Δημοσιογραφία και Εγκληματολογία” ότι θα “μεταφερθούν” τους επόμενους μήνες, ώστε να μπορέσω στην παρούσα φάση να επικεντρωθώ στο νέο μου επαγγελματικό βήμα. Ωστόσο, δεσμεύομαι ότι σύντομα, είτε μέσα από το Διδασκαλείο μου, είτε μέσα από κάποια δημοσιογραφική Σχολή, θα διεξαχθούν τα σεμινάρια σε ένα αντικείμενο που, όπως γνωρίζετε οι αναγνώστες της σελίδας, αγαπώ πολύ και αφορά τα ΜΜΕ και την Εγκληματολογία. Οπότε, δεν θα χαθούμε! Αυτό είναι βέβαιο. Όπως πάντα λέω “για όλα τα πράγματα πρέπει να έρθει το πλήρωμα του χρόνου”, αυτή η κατάλληλη, “μαγική” στιγμή για να γίνουν όλα τα όνειρα πραγματικότητα. Μέχρι τότε, περιμένω τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ: πώς η θεωρία “συναντά” την πράξη

Με το σημερινό μου κείμενο, θα ήθελα να υπενθυμίσω στις φίλες και τους φίλους της σελίδας που ασχολούνται με το αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ ή ετοιμάζονται να ασχοληθούν επαγγελματικά με το χώρο ότι το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που έχω αναλάβει (συγγραφή και εκπαίδευση) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο πλαίσιο των συμπληρωματικής εξ αποστάσεως εκπαίδευσης προγραμμάτων, με Ακαδημ.Υπεύθυνο τον Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Γιάννη Πανούση, εξακολουθεί να διατίθεται από το Πανεπιστήμιο.

Το πρόγραμμα “Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ” παρέχει στους εκπαιδευόμενους τη δυνατότητα να εμβαθύνουν στο αντικείμενο της εγκληματολογίας, της νομικής και εγκληματολογικής ορολογίας, της απεικόνισης του ψυχο-εγκληματικού προφίλ των δραστών εγκληματικών ενεργειών, όπως και παρέχει γνώση και ανάλυση των πολύκροτων εγκληματικών υποθέσεων που συντάραξαν την ελληνική κοινωνία και απασχόλησαν εκτενώς το αστυνομικό ρεπορτάζ. Κύριος στόχος μας είναι ο εκπαιδευόμενος να μπορέσει να συντάξει ένα ολοκληρωμένο και τεκμηριωμένο ρεπορτάζ που θα αποτυπώνει με ακρίβεια και σαφήνεια το προφίλ του δράστη και του θύματος, θα φέρνει στο φως τα κύρια αίτια της εγκληματικής ενέργειας και θα παρουσιάζει ολοκληρωμένα, τεκμηριωμένα και το κυριότερο σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία και τη δημοσιογραφική δεοντολογία, το έγκλημα, το φερόμενο ως δράστη ή το δράστη εάν και εφόσον έχει αποδειχθεί η πράξη του, το θύμα/ τα θύματα.

Είναι σημαντικό να τονίσω ότι από το 2014 που ασχολούμαι με το e-learning λαμβάνω θετικά μηνύματα από τους εκπαιδευόμενους και παρακολουθώ στενά την πρόοδό τους. Εχθές, μάλιστα, όπου έγραψα το κείμενο για τους θετικούς ανθρώπους και το χαμόγελο στη ζωή μας, έλαβα ένα συγκινητικό μήνυμα από μια εκπαιδευόμενη, στο οποίο μου ανέφερε ότι είναι δέκα χρόνια δημοσιογράφος και βλέπει βελτίωση στα ρεπορτάζ της από τη γνώση που έχει αποκομίσει μέσα από το εκπαιδευτικό μας πρόγραμμα. Θεώρησα πολύ σημαντικό το συγκεκριμένο μήνυμα, γιατί η θεωρία πάντοτε πρέπει να συνδυάζεται αρμονικά με την πράξη και να μην είναι αντίπαλες. Αυτό θα έλεγα ότι υπήρξε και ένα προσωπικό “στοίχημα” για μένα, μέσα από τα εν λόγω εκπαιδευτικά προγράμματα. Να προσφέρουμε, δηλαδή, στους εκπαιδευόμενους πολύτιμη γνώση για το αντικείμενο “Μίντια και Έγκλημα”, αλλά αυτή η γνώση να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο ρεπορτάζ τους με τέτοιο τρόπο που θα κερδίσει το ενδιαφέρον του κοινού και ταυτόχρονα θα προσφέρει στο ευρύ κοινό που δεν έχει εξειδικευμένες γνώσεις στο αντικείμενο πραγματική ενημέρωση: τεκμηριωμένη και ολοκληρωμένη, βασισμένη στα γεγονότα και όχι στη μυθοπλασία και αναδεικνύοντας την ουσία της κάθε υπόθεσης και το κοινωνικό μήνυμα που συνήθως “εκπέμπεται” μέσα από τη διάπραξη ακραίων εγκληματικών ενεργειών.

Η θεωρητική γνώση είναι δύναμη για το δημοσιογράφο, σε αντίθεση με όλα όσα πρεσβεύουν κάποιοι ότι μόνον η εμπειρία “κάνει” το δημοσιογράφο. Αναμφίβολα, σε κάθε επάγγελμα η αποκτηθείσα πείρα είναι σπουδαία, αλλά για να μπορέσει, για παράδειγμα, ένας χειρουργός να πραγματοποιήσει μια επιτυχημένη επέμβαση, οφείλει να έχει πολύ γερή θεωρητική γνώση. Κατ’ αντιστοιχία, και ο αστυνομικός και δικαστικός συντάκτης πρέπει να κατέχουν άριστα το αντικείμενό τους, τους σχετικούς νόμους, την ορολογία, τις βασικές έννοιες, ώστε να συντάσσουν ένα πλήρες και τεκμηριωμένο ρεπορτάζ. Αλλιώς, το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ σε αυτούς τους νευραλγικούς τομείς δεν θα αναπτυχθεί, όπως θα μπορούσε.

Όπως έχω αναφέρει και σε παλαιότερο κείμενό μου, το επίπεδο των εκπαιδευόμενων στα εκπαιδευτικά μας προγράμματα είναι υψηλό, στοιχείο που “γεννά” πολλές ελπίδες και προσδοκίες για την πορεία της δημοσιογραφίας. Και στο σημείο αυτό, θα ήθελα να κάνω μια επισήμανση. Πλέον, μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων εφοδιάζεται με πολύ ισχυρά εφόδια, και έχει ένα υψηλότατο επίπεδο γνώσεων και κατάρτισης. Αξιολογώντας στο πλαίσιο του e-learning τα κείμενα/αρθα/ρεπορτάζ που μου στέλνουν οι εκπαιδευόμενοι, βρίσκω και “διαμαντάκια” δημοσιογραφίας. Άρτιος δομημένος λόγος και μια εξαιρετική ανάλυση της εγκληματικής ενέργειας, με τρόπο απλό και κατανοητό, ώστε το ευρύ κοινό να αντιληφθεί την ουσία και τις βαθύτερες προεκτάσεις και διαστάσεις της.

Επομένως, είναι στο χέρι των ιδιοκτητών των μέσων και των επικεφαλής να δώσουν την ευκαιρία στους αστυνομικούς και δικαστικούς συντάκτες που κατέχουν άριστα το θέμα τους να ξεχωρίσουν, γιατί αυτοί οι συντάκτες μπορούν να προσφέρουν σημαντικά πράγματα στο χώρο της δημοσιογραφικής έρευνας. Είναι κρίμα, στο πλαίσιο μιας εποχής με τέτοια εξειδίκευση, να διαπράττονται από τους αστυνομικούς συντάκτες λανθασμένες προσεγγίσεις, να χρησιμοποιείται λανθασμένα η νομική και εγκληματολογική ορολογία και να παραβιάζεται συνεχώς το τεκμήριο της αθωότητας αλλά και όλες οι αρχές του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας, γεγονός που προκαλεί συχνά έντονες αντιδράσεις απο την πλευρά του κοινού που παύει να εμπιστεύεται, συλλήβδην, τον δημοσιογραφικό κόσμο. Πλέον, υπάρχουν καταρτισμένοι δημοσιογράφοι, οι οποίοι αξίζει να βγουν στο προσκήνιο και να δώσουν νέα “πνοή” στο χώρο.

Κλείνοντας, θέλω να τονίσω ότι έχω γράψει το εκπαιδευτικό προγράμμα “Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ” με πολύ μεγάλη αγάπη και σεβασμό στους ανθρώπους που αφιερώνουν χρόνο και χρήματα για να το παρακολουθήσουν και γι’ αυτό πιστεύω πολύ σε αυτό το πρόγραμμα. Σε όλη τη διάρκεια της συγγραφής, ένιωθα, ασφαλώς, τεράστια ασφάλεια λόγω του γεγονότος ότι Ακαδημ. Υπεύθυνος ήταν ο κορυφαίος στο συγκεκριμένο αντικείμενο, Καθηγητής Εγκληματολογίας, κ. Γιάννης Πανούσης, ο οποίος με καθοδήγησε με τον καλύτερο τρόπο και ηταν, σε κάθε στιγμή, ουσιαστικά δίπλα μου σε αυτό το σπουδαίο εγχείρημα.

Εύχομαι καλή συνέχεια σε όλους τους εκπαιδευόμενους και, κυρίως, να τολμήσουν να αξιοποιήσουν τη θεωρητική γνώση στο ρεπορταζ τους, μέσα στα πλαίσια ασφαλώς του δημοσιογραφικού κειμένου και του δημοσιογραφικού λόγου, γιατί έτσι είμαι σίγουρη ότι θα δούμε πολύ καλά ρεπορτάζ στο μέλλον και θα αναδειχθούν σημαντικοί αστυνομικοί και δικαστικοί συντάκτες.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Για τους ανθρώπους που δεν ξεχνάνε να χαμογελάνε…

Εχθές το απόγευμα είχαμε την ενημερωτική συνάντηση στο σχολείο της κόρης μου. Φτάνοντας έξω από την τάξη, με πλησιάζει ένα κοριτσάκι, συμμαθήτρια της Άννυς, με αγκαλιάζει και μου λέει με αυτή την παιδική γλύκα που λατρεύω “Είσαι η πιο χαμογελαστή μαμά. Χαμογελάς πιο πολύ από όλες τις μαμάδες” και μετά γυρίζει στη μανούλα της και της “δικαιολογείται”, λέγοντας “Μαμά, συγγνώμη που είπα αυτά τα λόγια σε άλλη μαμά, αλλά έτσι έπρεπε”. Αυτό το πανέξυπνο πλασματάκι με συγκίνησε απίστευτα και μου έδειξε με τον δικό του γλυκό και αθώο τρόπο πόσο σημαντικό είναι το χαμόγελο στη ζωή μας και πόσο πολύ χρειάζονται το χαμόγελό μας τα παιδιά μας. Όσο κουρασμένοι, όσο προβληματισμένοι είμαστε εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί (μιλάω πάντα με το διπλό μου ρόλο), δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε να χαμογελάμε και να δίνουμε στις παιδικές ψυχούλες τη χαρά για ζωή που έχουν ανάγκη να νιώσουν.

Πολλές φορές αισθάνομαι ότι γεννήθηκα με χαμόγελο. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό…αλλά όπως μου λένε οι γονείς μου, ήμουν το μωρό που ξυπνούσα και κοιμόμουν με ένα χαμόγελο. Μου το λένε συχνά κι οι φίλοι μου και όσοι με αγαπάνε, ότι το χαμογέλο είναι το κύριο χαρακτηριστικό μου. Βλέπω παιδικές μου φωτογραφίες και είμαι λίγο το “χαζοχαρούμενο” της παρέας, όπως με είχε αποκαλέσει κάποτε χλευαστικά μια συμμαθήτρια μου, αλλά ποτέ δεν “μάσησα” με τέτοια σχόλια (και ποτέ μην πτοηθείτε κι εσείς μικροί μου φίλοι με τέτοια σχόλια. Η μίζερη στάση απέναντι στη ζωή μας “χαλάει”, όχι τα γέλια), γιατί το να χαμογελάς είναι δύναμη. Είναι η δύναμη που βγαίνει μέσα από την ψυχή σου, χωρίς καν να προσπαθήσεις, και σε βοηθάει να αντιμετωπίσεις με θετικό και αισιόδοξο τρόπο τις μεγαλύτερες δυσκολίες και τα εμπόδια. Το χαμόγελο είναι η “ασπιρίνη” που σου φτιάχνει τη μέρα και σε οπλίζει με κέφι και διάθεση για ζωή και δράση, ακόμα κι όταν έχεις να αντιμετωπίσεις “θηρία” στην καθημερινότητά σου.

Το χαμόγελο είναι η ίδια η ζωή. Και, πραγματικά, τα λογάκια του μικρού κοριτσιού “άγγιξαν” την καρδιά μου, αποδεικνύοντάς μου ότι αξίζει, εμείς οι μεγάλοι, να χαμογελάμε πάρα τις δυσκολίες, γιατί έτσι δίνουμε χαρά στα παιδιά μας και τους δείχνουμε ένα δρόμο πιο φωτεινό. Ένα δρόμο καλύτερο από αυτόν στον οποίο, συνήθως, εγκλωβιζόμαστε, επειδή δεν τολμάμε να αλλάξουμε ό,τι μας ενοχλεί, ό,τι μας πιέζει και καταπιέζει.

Επομένως, σήμερα αισθάνθηκα την ανάγκη να αφιερώσω το κείμενό μου σε όλους τους χαμογελαστούς ανθρώπους που “ομορφαίνουν” την εβδομάδα μας και μας βγάζουν, έστω για λίγο, από τη μιζέρια που ζούμε, δυστυχώς, σε “μεγάλες δόσεις” τα τελευταία χρόνια. Θα το αφιερώσω, κυρίως, σε κάποιους χαμογελαστούς ανθρώπους που μου φτιάχνουν τη μέρα, χωρίς να το καταλαβαίνουν με το ειλικρινές χαμόγελό τους, το οποίο αντανακλά την καλοσύνη της ψυχής τους.

Κάθε πρωί, ο οδηγός και η συνοδηγός του σχολικού λεωφορείου, καλωσορίζουν τα παιδάκια μας με το πιο πλατύ χαμόγελο και την πιο γλυκιά καλημέρα και γίνονται μια τεράστια αγκαλιά για τα παιδάκια μας. Αυτό το χαμόγελό τους, το περιμένω κάθε πρωί για να ξεκινήσει γλυκά γλυκά η μέρα μας και να νιώσω ότι τα παιδιά μου βρίσκονται σε καλά χέρια.

Καθε Δευτέρα ξεκινώ τα πρωινά μαθήματα με την Ανθούλα που πάντα με το πιο χαμογελαστό πρόσωπο μπαίνει στην αίθουσα και μια δύσκολη μέρα, όπως είναι για όλους μας οι Δευτέρες, γίνεται φωτεινή.

Όταν κάνω τις διαλέξεις στο ΕΜΜΕ, πίνω το καφεδάκι μου στο καφέ δίπλα στη Σχολή και τα κορίτσια που εργάζονται εκεί με υποδέχονται πάντα με το πιο γλυκό τους χαμόγελο και με ρωτάνε τα νέα μου. Ύστερα ο επιστάτης με καλωσοριζει με χαμόγελο, σαν να θέλει να μου στείλει θετική ενέργεια για να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό στο μάθημα.

Όλα αυτά τα χαμόγελα είναι σπουδαία και τα έχουμε όλοι ανάγκη, γιατί σε μια κοινωνία που “τρέχει” με τόσο γρήγορους ρυθμούς, είναι εξαιρετικά σημαντικό να νιώθουμε ότι ο διπλανός μας είναι Άνθρωπος και μέσα στην ψυχή του έχει όμορφα συναισθήματα, πάρα την γενική ασκήμια που επικρατεί γύρω μας.

Ειδικά εργαζόμενοι που δεν είναι και οι πιο υψηλά αμειβόμενοι, με το χαμόγελο που αφειδώς μας χαρίζουν, αποδεικνύουν ότι η ζωή έχει και την θετική της πλευρά. Ότι δεν βασίζεται μόνο στο χρήμα και τα υλικά αγαθά, αλλά σε πολύ πιο υψηλές αξίες και ιδανικά.

Όταν, λοιπόν, ένας άνθρωπος που παλεύει στην καθημερινότητά του, σου χαρίζει μέσα από την καρδιά του ένα χαμόγελο, μην το προσπεράσεις. Η αξία της ζωής και των ανθρώπινων σχέσεων κρύβεται εκεί, στην ανθρωπιά, στην ψυχή….και χάρη σε αυτούς τους χαμογελαστούς ανθρώπους και η δική σου ζωή γίνεται καλύτερη.

Βέβαια, κρατώ το πιο ωραίο χαμόγελο για το τέλος. Το χαμόγελο των παιδιων μου που με “ταξιδεύει” σε μαγικούς ουρανούς και μου δίνει τεράστια ενέργεια για να προχωρήσω…

Γι’ αυτό, κλείνοντας το σημερινό μου κείμενο, σας προτρέπω να χαμογελάτε, γιατί η ζωή σας θα γίνει πιο όμορφη. Δεν θα επιλυθούν τα προβλήματά σας, αλλά θα αντλήσετε απίστευτη δύναμη για να τα αντιμετωπίσετε πιο αποτελεσματικά και, γιατί, χαμογελώντας εσείς οι ίδιοι θα δώσετε χαρά σε όσους αγαπάτε και σας αγαπούν και οι σχέσεις σας θα βασιστούν σε πιο γερά θεμέλια. Το χαμόγελο είναι Ζωή. Και όπως ήταν το μότο μου όταν ήμουν έφηβη “life is too short to be a misery/η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη”!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ενημερωτική συνάντηση για το σεμινάριο “Δημοσιογραφία και Εγκληματολογία”

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι της σελίδας, με το σημερινό μου κείμενο σας ενημερώνω ότι την Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2015 στις 9.30 το πρωί, θα πραγματοποιηθεί η πρώτη συνάντησή μας στο Διδασκαλείο μου, στον Άγιο Θωμά Αμαρουσίου, ώστε να σας δώσω όλες τις πληροφορίες που χρειάζεστε για τις θεματικές ενότητες του κύκλου των σεμιναρίων με τίτλο “Δημοσιογραφία και Εγκληματολογία”, καθώς και για τον τρόπο και χρόνο διεξαγωγής τους.

Επίσης, θα μας δοθεί η ευκαιρία να γνωριστούμε, να ανταλλάξουμε απόψεις, σκέψεις και ιδέες και να αποκτήσετε μια ολοκληρωμένη εικόνα των θεματικών που θα δουλέψουμε κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου μας.

Απαραίτητη είναι η κράτηση θέσεων στο mail μου: kardaraa@gmail.com με θέμα “κρατηση θέσεων για την ενημερωτική συνάντηση”, όπου θα μου γράψετε τα στοιχεία σας κι ένα τηλέφωνο επικοινωνίας. Ασφαλώς, είμαι στη διάθεσή σας για ό,τι άλλο χρειαστείτε.

Σας εύχομαι μια δημιουργική Παρασκευή και ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Filothei Reunion: 3/10/2015… η δική μου αφιέρωση στις φίλες και τους φίλους της καρδιάς

Είναι βέβαιο ότι τις πιο χαρούμενες και ανέμελες στιγμές μας τις ζούμε με τις παρέες μας. Κι είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές, της ξεγνοιασιάς και του γέλιου, οι οποίες μας δίνουν δύναμη και αισιοδοξία να ζήσουμε την καθημερινότητά μας πιο όμορφα, να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες και τα εμπόδια πιο εύκολα και να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε με ένα πιο πλατύ χαμόγελο στα χείλη.

Το σημερινό μου κείμενο, λοιπόν, το αφιερώνω στην παρέα του Λυκείου Φιλοθέης, με την οποία πορευτήκαμε στα εφηβικά μας χρόνια. Στη διάρκεια των γυμνασιακών και λυκειακών μας χρόνων, γελάσαμε, δακρύσαμε, θυμώσαμε, τα ξαναβρήκαμε, ερωτευτήκαμε, ζήσαμε στιγμές! Μικρές και μεγάλες, ασήμαντες και σημαντικές, οι οποίες την δεδομένη περίοδο μας δημιουργούσαν την εντύπωση ότι έκρυβαν μέσα τους μια ολόκληρη ζωή και ότι θα κρατούσαν για πάντα.

Τότε, ασφαλώς, βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε και γκρινάζαμε για πράγματα που τώρα μας φαίνονται ανούσια, αλλά τότε, μέσα από τα γεμάτα πάθος για ζωή και δράση εφηβικά μας μάτια, έμοιαζαν ανυπέρβλητα εμπόδια. Τα χρόνια, τελικά, κύλησαν γρήγορα. Πολύ πιο γρήγορα από όσο φανταζόμασταν και από όσο θα θέλαμε πραγματικά. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι μας έμεινε αγάπη στην καρδιά και μάλιστα κάποιοι από εμάς κρατήσαμε επαφές και χτίσαμε σχέσεις ζωής (πάντρεψε ο ένας τον άλλον, βαπτίσαμε τα παιδιά ο ένας του άλλου κ.λπ.), γεγονός που περίτρανα αποδεικνύει τη σπουδαιότητα και μοναδικότητα των εφηβικών μας σχέσεων.

Για λίγες ημέρες, λοιπόν, αισθάνθηκα και πάλι μαθήτρια… Σαν να επέστρεψα στα θρανία και να έζησα ξανά με τους συμμαθητές μου τις σχολικές μας στιγμές. Κι αυτό γιατί το περασμένο Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015, βρεθήκαμε ξανά μετά από πολλά χρόνια με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες από το υπέροχο Λύκειο Φιλοθέης!!

Περάσαμε πολύ ωραία, γελάσαμε απίστευτα, μοιραστήκαμε σκέψεις και συναισθήματα και ενώσαμε το παρελθόν με το παρόν. Η ώρα κύλησε πολύ γρήγορα και συνειδητοποιήσαμε ότι δεν μας έφτανε ένα βράδυ για να αναβιώσουμε τις σχολικές μας αναμνήσεις, οι οποίες θα μας κρατούν για πάντα, νοητά, δεμένους.

Αυτό, ωστόσο, που με συγκίνησε ακόμα περισσότερο είναι ότι τις επόμενες μέρες, στην ομαδούλα που έχουμε φτιάξει στο facebook, κάναμε ατελείωτες συζητήσεις και εξωτερικεύσαμε την ανάγκη μας να “επιστρέψουμε” για λίγο στο παρελθόν, αφήνοντας τις αναμνήσεις μας να ξεχυθούν και ανεβάζοντας φωτογραφίες από τα σχολικά μας χρόνια. Ένιωσα όπως τότε που ήμουν έφηβη και όταν γινόταν ένα πάρτι ή κάποιο άλλο συνταρακτικό γεγονός, μιλούσαμε γι’αυτό μέρες ολόκληρες….

Αναμφίβολα, είχαμε την τύχη να βιώσουμε τα μαθητικά μας χρόνια σε μια εποχή χωρίς κρίση και με τη δυνατότητα να ονειρεύομαστε το μέλλον μας, απαλλαγμένοι από το άγχος που διακατέχει τους σημερινούς νέους. Αυτό ήταν, ίσως, η μεγαλύτερη ευτυχία μας και, σίγουρα, το αντιλαμβάνομαι τώρα συνομιλώντας, καθημερινά, με νέους ανθρώπους και βλέποντας ότι οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί τόσο για το σήμερα όσο και για το αύριο είναι πολύ πιο αυξημένοι.

Από το Λύκειο της Φιλοθέης κρατώ πολύ γλυκιές στιγμές και πολλά γέλια. Ασφαλώς, υπήρξαν και οι δύσκολες στιγμές, όπως συμβαίνει σε κάθε σχολικό περιβάλλον, υπήρξαν και αντιθέσεις και ομαδούλες, όπως άλλωστε και στην ενήλικη καθημερινότητά μας, όπου δεν μπορούμε να ταιριάζουμε με όλους. Αλλά, σε γενικές γραμμές, χαίρομαι που δεν οδηγηθήκαμε ποτέ σε ακραία περιστατικά σχολικού εκφοβισμού και εντάσεις. Πάντα, γινόταν κάτι μαγικό για να ξαναγελάσουμε και να περάσουμε όμορφα τις 6 ώρες στο σχολείο, πρωινές και απογευματινές, όπως λειτουργούσαν εκείνα τα χρόνια τα σχολεία.

Θα έλεγα ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό να έχει κάθε άνθρωπος όμορφες αναμνήσεις από το σχολείο του, γιατί αυτές μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή, μένουν βαθιά χαραγμένες στο μυαλό και την καρδιά, μας επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό και, αρκετές φορές, διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας. Γι’αυτό, υπογραμμίζω, ότι στο πλαίσιο του σύγχρονου σχολείου και της εποχής που διανύουμε με τα σοβαρότατα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, όπου συχνά οι εντάσεις είναι πολλές, ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι καταλυτικός. Να “εκτονώνει” τις εντάσεις και να φέρνει όλα τα παιδιά πιο κοντά.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μπορέσει ο εκπαιδευτικός να φέρει τα παιδιά κοντά και να εξομαλύνει τις καταστάσεις. Τα παιδιά, άλλωστε, μπορεί συχνά να φέρονται με σκληρότητα, αλλά την ίδια στιγμή ξεχνάνε εύκολα, δεν έχουν εμμονές και είναι διατεθειμένα να ανοίξουν την καρδιά τους ακόμα και σε πρόσωπα που έχουν “απορρίψει” από την παρέα τους. Ακριβώς, γιατί είναι παιδιά και τα παιδιά έχουν ανάγκη, κυρίως, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Άρα, οι εκπαιδευτικοί, πέρα από το να διδάσκουν γράμματα και αριθμούς, έχουν έναν εξίσου σημαίνοντα ρόλο: να αναδεικνύουν τη μοναδικότητα του κάθε παιδιού από την μια πλευρά, και από την άλλη να καλλιεργούν τη συνεργατικότητα και τον αλληλοσεβασμό και να προβάλλουν ιδέες και ιδανικά. Έτσι ώστε να δώσουν στους μαθητές τη δυνατότητα να “χτίσουν” ουσιαστικές σχέσεις και όταν ενηλικιωθούν να θυμούνται με τρυφερότητα και θετικά συναισθήματα τα μαθητικά τους χρόνια, όπως εμείς σήμερα.

Θα κλείσω το σημερινό μου κείμενο με το πιο, πιο, πιο γλυκό φιλί στις συμμαθήτριες και τους συμμαθητές μου και θα τους ευχηθώ να συνεχίσουν δυναμικά και με πολλά όνειρα τη ζωή τους. Σας αγαπώ πολύ και θα σας κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου. Μην αφήσετε την παιδικότητά σας να χαθεί….αυτή μας κάνει μοναδικούς και μας οδηγεί σε όλα όσα κάποτε, με πάθος, πιστέψαμε και διεκδικήσαμε!

Κι ένα μικρό φωτογραφικό υλικό της βραδιάς μας:
FB_IMG_1444150709168
FB_IMG_1444150796124
12086729_1236072686418666_136312877_n-2
12087298_1236072543085347_8275755484143439364_o
12080379_10153024747281786_2773719049682614621_o

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά