Married….with 2 children!


Από καιρό σκέφτομαι να γράψω σχετικά με ένα πάρα πολύ δυνατό συναίσθημα που βιώνω, ώστε να το μοιραστώ με άλλες μανούλες και να ακούσω την δική τους άποψη!
Ο πιο σπουδαίος ρόλος της ζωής μου είναι, ασφαλώς, αυτός της μητέρας. Είμαι μανούλα δύο παιδιών και αυτό το γεγονός με πλυμμηρίζει ανείπωτη ευτυχία, αλλά ταυτόχρονα μου δημιουργεί ένα παράξενο συναίσθημα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Η καρδιά μου, όχι μόνο χτυπάει σαν τρελή, αλλά συχνά νιώθω ότι θα….ξεχειλώσει από την τόση αγάπη προς αυτά τα δύο πλασματάκια, και από την υπερπροσπάθεια που καθημερινά καταβάλλω να ικανοποιήσω και τα δυο, να μη δυσαρεστήσω κανένα, να είμαι δίκαιη στις αποφάσεις μου, να μοιράζω ισότιμα και ισοδύναμα τα πάντα: συναισθήματα, σκέψεις, αγαθά….
Από το πρωί που θα ξυπνήσω, σε όλο το σπίτι αντηχεί μία λέξη: “μαμά”. Από τα δωμάτια, από την κουζίνα, από τη βεράντα, από παντού, η πιο όμορφη λέξη σε ολόκληρο τον κόσμο, “μαμά”! Και την ίδια στιγμή 4 ματάκια να με κοιτάνε με λατρεία, αγάπη και να μου…ζητάνε να τους “γυρίσω ανάποδα τον κόσμο”, “να τους φέρω τον ουρανό με τα άστρα”, να κάνω όλα εκείνα τα τα μαγικά και τα θαύματα που μόνο εμείς οι μανούλες ξέρουμε να κάνουμε, ώστε να απαλύνουμε τον πόνο και να φέρουμε τη χαρά στις ζωούλες των παιδιών μας!
Κι ύστερα έρχεται η ώρα του παιχνιδιού, της ζαβολιάς και του τσακωμού. Τα ματάκια σε κοιτάζουν πάλι και περιμένουν από εσένα να λύσεις τις διαφορές και να φέρεις τις ισορροπίες. Ούφ! Πόσο δύσκολο είναι αυτό κάποιες φορές…να μαλώσεις το ένα, να σε κοιτάζει με παράπονο, ύστερα να νιώθεις τύψεις, να σκέπτεσαι και να προβληματίζεσαι αν ήσουν δίκαιη ή αν αδίκησεις ένα από τα δύο. Κι ύστερα να ψάχνεις τρόπο να επανορθώσεις και πάλι από την αρχή!
Είναι απίστευτο αυτό το συναίσθημα! Να αγαπάς τόσο δυνατά δύο πλάσματα που να απορείς και εσύ η ίδια αναλογιζόμενη το πόση αγάπη μπορεί να χωρέσει μέσα σε μία καρδιά και ταυτόχρονα να τρέμεις μήπως αδικήσεις, άθελά σου, το ένα από τα δύο.
Μεγάλωσα ως μοναχοκόρη, μοναχοπαίδι και πάντα είχα την αμέριστη συμπαράσταση, το απόλυτο δόσιμο, όλη την αγάπη, από τους γονείς μου. Ζώντας την καθημερινότητά μου σε ένα σπίτι όπου πάντα επικρατούσε απόλυτη τάξη, ησυχία, ηρεμία, ισορροπία, δεν μου περνούσε ποτέ από το μυαλό πώς είναι να μοιράζεσαι, πώς είναι να “δίνεσαι” ανάμεσα σε δύο πλάσματα που διεκδικούν με πάθος τα ίδια πράγματα και που σε κοιτάζουν με την ίδια αγάπη και τα δύο.
Κρατώντας στην αγκαλιά μου τα παιδιά μου συνειδητοποιώ ότι πράγματι η αγάπη δεν έχει όρια, σαν χείμαρρος μας παρασέρνει όπου εκείνη θέλει…Τα αγαπώ τόσο πολύ, με μίαν αγάπη τόσο διαφορετική και τόσο ίδια!!
Πλημμυρίζουν τα μάτια μου δάκρυα όταν σκέφτομαι το πόσο μοναδικά και συνάμα πόσο ίδια είναι όσα αισθάνομαι για το κάθε παιδί μου ξεχωριστά! Το κάθε παιδί έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, την δική του προσωπικότητα, τα δικά του χαρίσματα, που στα μάτια μου το καθιστούν μοναδικό. Από την άλλη όμως, και τα δύο παιδιά “πηγάζουν” από την ίδια καρδιά, το ίδιο όνειρο, τον ίδιο πόθο, που δεν μπορείς πλέον να τα ξεχωρίσεις, γίνονται τελικά “ένα”. Και αυτό είναι παράδοξο: να είναι στα μάτια σου τόσο ξεχωριστά και τόσο όμοια, μαζί!
Πράγματα, το συναίσθημα είναι πολύ έντονο και μου προκαλεί ρίγη…ευτυχίας, χαράς, αγάπης αλλά και φόβου μηπως με τις αποφάσεις μου, ως μάνα,αδικήσω το ένα, πληγώσω το άλλο…
Αντιλαμβάνομαι, δηλαδή, ότι ως μητέρα δύο παιδιών, φέρω διπλή ευθύνη και ότι πάντα θα πρέπει να κρατώ τις ισορροπίες όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό πολλές φορές. Πάντα θα πρέπει να προσπαθώ να είμαι αντικειμενική και δίκαια, στις μικρές και μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας!
Κάθε βράδυ κρατώ σφιχτά μέσα στην αγκαλιά μου τα αγγελούδια μου και ονειρεύομαι μαζί τους. “Μπαίνω” στον δικό τους παραμυθένιο κόσμο και αφήνομαι να με παρασύρουν στα παιδικά, αθώα και ανέμελα ονειράκια τους….
Στην προσευχούλα μου ζητώ μονάχα ένα πράγμα: να έχουν υγεία, όπως όλα τα παιδάκια του κόσμου! Τα αγαπώ τόσο μα τόσο πολύ που πολλές φορές “χάνομαι” μέσα σε αυτό το χείμαρρο αγάπης, γιατί ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να αγαπήσω εξίσου δυνατά δύο μικρά ανθρωπάκια που περιμένουν από εμένα….τα πάντα! Ειλικρινά, δεν μπορώ με βεβαιότητα να πω αν θα μπορέσω να τους προσφέρω όλα όσα ζητούν και περιμένουν από εμένα,αλλά θα προσπαθήσω με οδηγό την αγάπη μου να είμαι πάντα ουσιαστικά δίπλα τους, κρατώντας τις απαραίτητες εκείνες ισορροπίες ανάμεσα σε δυο παιδιά που, στην καρδιά μου, είναι τόσο όμοια και την ίδια στιγμή τόσο ξεχωριστά και που τα αγαπώ με τον ίδιο και συνάμα με τόσο ξεχωριστό τρόπο!!
Αχ! Μανούλες…πόση αγάπη χωράει μέσα στις καρδιές μας, τελικά;

Θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω και την δική σας ιστορία, εμπειρία, άποψη, είτε είσαστε μανούλες, είτε παιδιά, είτε αδέλφια…Πάντα, μέσα από τις ιστορίες άλλων ανθρώπων κάτι μαθαίνουμε, κάτι διδασκόμαστε και ίσως γινόμαστε καλύτεροι!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s