Tag Archives: Χρόνια πολλά

Για την παραμυθένια μου!!

Η πιο όμορφη και φωτεινή μέρα του Δεκέμβρη είναι η σημερινή!!

 

 

Να ανοίγεις πάντα την πόρτα στα όνειρά σου…

Παραμυθενιά μου, χρόνια πολλά, πλημμυρισμένα αγάπη, ευτυχία, όνειρα και στιγμές δημιουργίας!!!

Είσαι το πιο γλυκό παραμύθι….και σε ευχαριστώ που μου εδειξες τόσους νέους δρόμους στη ζωή, από την πρώτη κιόλας στιγμή που ήρθες στον κόσμο και “φώλιασες” στη ζέστη αγκαλιά μου!

Τώρα ανοίγεις τα φτερά σου, διευρύνεις  τους ορίζοντες και φτιάχνεις τα δικά σου όνειρα….

Ο χρόνος κυλά πολύ γρήγορα και από 🌹 τριαντάφυλλο, μικρό, που ένιωθα ότι στα χέρια μου θα “σπάσεις” όταν για πρώτη φορά σε κράτησα μέσα στην αγκαλιά μου, γίνεσαι  πλέον δυνατή και προχωράς με το δικό σου βήμα στη ζωή.

Είμαι πολύ υπερήφανη για σένα, σε αγαπώ, σε θαυμάζω και θέλω να σε βλέπω να χαμογελάς, να κάνεις όνειρα και να πραγματοποιείς τους στόχους σου!!

Να είναι η σημερινή μέρα της γιορτής σου ξεχωριστή πολύ!!!💖💝🤩💖

Σε αγαπάμε….!!!!

Υ.Γ. Δεν χρειάζεται να σου γράψω κάτι άλλο, γιατί δεν θέλεις, ανταλλάσσοντας ένα βλέμμα, ξέρω ότι έχουμε ήδη πει τα πάντα….

 

 

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Προ-εφηβικά γενέθλια!!!

Χρόνια πολλά, πλημμυρισμένα αγάπη, όνειρα κι ευτυχισμένες στιγμές….

Αστέρι της ζωής μου!!!

Στην προ-εφηβεία πλέον, κόρη μου, και τα γενέθλια διαφέρουν από τα παιδικά γενέθλια που κάναμε άλλες χρονιές. Σε άλλη φάση της ζωής σου μπαίνεις – σε αυτήν τη δύσκολη αλλά ταυτόχρονα ενδιαφέρουσα μετάβαση από παιδί σε έφηβη.

Σε αυτήν τη χρονική περίοδο δεν θέλεις να σου λέω πολλά, ούτε να σου γράφω πολλά, αλλά είμαι σίγουρη ότι κρατάς στην καρδιά σου κάθε βλέμμα, κάθε αγκαλιά και κάθε λέξη που πηγάζει από τα βάθη της ψυχής και κάνει ακόμα πιο δυνατή τη σχέση μας, την ξεχωριστή αυτή σχέση μητέρας-κόρης.

Θα σου ευχηθώ, αγαπημένη μου, “η διαδρομή της ζωής σου να είναι τεράστια, συναρπαστική, αστραφτερή και γεμάτη όμορφα συναισθήματα! Να ακούς, πάντοτε, την καρδιά σου και να πορεύεσαι με οδηγό τα πιο μεγάλα όνειρά σου! Είσαι υπέροχη!!”

Σε αγαπώ….!!! Χωρίς όρια, χωρίς λογική, για πάντα….

Οι στίχοι του τραγουδιού “Slipping through my fingers” με συγκινούν και εκφράζουν όλα όσα έχω μέσα στο μυαλό και στην καρδιά, καθώς σε βλέπω να μεγαλώνεις!!

“Slipping through my fingers all the time
I try to capture every minute
The feeling in it
Slipping through my fingers all the time
Do I really see what’s in her mind
Each time I think I’m close to knowing
She keeps on growing

Slipping through my fingers all the time
Sometimes I wish that I could freeze the picture
And save it from the funny tricks of time
Slipping through my fingers….

Slipping through my fingers all the time
Schoolbag in hand she leaves home in the early morning
Waving goodbye with an absent-minded smile…”

Songwriters: Benny Goran Bror Andersson / Bjoern K. Ulvaeus
Slipping Through My Fingers

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Την πιο λαμπερή μέρα της άνοιξης ήρθες, αγόρι μου, στη ζωή!!! Χρόνια Πολλά!!!

Αν ήταν λουλούδι η αγάπη μου για σένα, θα ήταν σίγουρα το πιο μυρωδάτο και θα είχε χρώμα κόκκινο, σαν το αίμα που στις φλέβες μου κυλά!

Είναι απίστευτο το μέγεθος της αγάπης μου για σένα!! Τόσο ξεχωριστό αυτό που ενώνει τις καρδιές μας. Ένα συναίσθημα πολύ δυνατό που δεν μπορεί τίποτα άλλο να το υπερβεί, γιατί είναι η ίδια η ζωή. Δεν υπάρχει άλλωστε κάτι σπουδαιότερο, κάτι ανώτερο, από το μεγαλείο της αγάπης για τα παιδιά.

Μέσα στα μάτια σου “γεννιέται” η ελπίδα και ολόκληρος ο κόσμος γίνεται πιο φωτεινός.

Μετά από μία χρονική περίοδου έντονου προβληματισμού για το εάν μπορώ να αντεπεξέλθω στις υψηλές απαιτήσεις και στην ιερότητα του ρόλου της μητρότητας για δεύτερη φορά και μετά από μία δύσκολη, επαπειλούμενη εγκυμοσύνη, ήρθες στη ζωή την πιο όμορφη και λαμπερή μέρα της άνοιξης και την άλλαξες για πάντα!!

Μου άνοιξες νέους δρόμους στη σκέψη και μου έδειξες τα συναρπαστικά μονοπάτια της καρδιάς που με περίμεναν να τα ανακαλύψω και να τα εξερευνήσω! Με έκανες να δω τη ζωή και από άλλες πλευρές, μου άπλωσες το χεράκι και μου εμπιστεύτηκες τα παιδικά όνειρά σου. Θα μείνει για πάντα χαραγμένο στο μυαλό μου η εικόνα του να “φωλιάζεις” σαν σπουργιτάκι στο μέρος της καρδιάς μου, όταν ήσουν μωράκι.

Τα χρόνια κυλούν γρήγορα και έγινες παιδάκι. Ένας κούκλος, ένα αγόρι που λατρεύω και καμαρώνω κάθε στιγμή για τη δύναμη του λόγου και της σκέψης σου. Σου εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, να κατακτήσεις όλα τα όνειρά σου, με δύναμη και να είναι η ζωή σου γεμάτη ευτυχισμένες και δημιουργικές στιγμές, έχοντας δίπλα σου ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν!!!

Πάντα αυτήν τη μέρα θα ευχαριστώ και τον αγαπημένο μου γιατρό που μας προστάτευσε και τους δύο και σε έφερε, ασφαλή, στον κόσμο…..

Χρόνια πολλά αγόρι μου!!!! Εσύ και η αδελφή σου, είσαστε τα πάντα για εμάς!!!

Η πασχαλινή γιορτούλα μας στο χωριό του παππού!

Το γιγάντιο σκουλίκι και ο μαγικός κόσμος!!

Να βλέπεις πάντα τη ζωή με φαντασία και να δημιουργείς, αγάπη μου!!!

Κάποια Χριστούγεννα, σαν παραμύθι…

Σαν καλοκαίρι οι στιγμές μας…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Χρόνια πολλά καρδιά μου!!

Η πιο παραμυθένια μέρα του Δεκέμβρη μόλις ξεκίνησε!

Χρόνια πολλά αγάπη μου!!!!

Είσαι όνειρο λαμπερό που φωτίζει τη ζωή και δίνει χαρά στην κάθε μας στιγμή!!!

Είσαι τριαντάφυλλο, κόκκινο, σαν την αγάπη και το πάθος για ζωή και δημιουργία!

Σου εύχομαι, καρδιά μου, χρόνια πολλά, πλημμυρισμένα αγάπη και ευτυχία!!! Σε αγαπώ τόσο, όσο δεν μπορείς να φανταστείς!!

Άννυ μου…

Τα λόγια που σου είχα γράψει όταν ήρθες στη ζωή μας και την πλημμύρισες χαμόγελα και πολύ δυνατές στιγμές. Λόγια που συγκίνησαν τους πιο αγαπημένους μας φίλους και κάπως έτσι εκδόθηκε η πρώτη μου ποιητική ανθολογία, την οποία σου αφιέρωσα, για να σου πω και δημόσια “σ’αγαπώ και σ’ευχαριστώ που δίνεις στη ζωή μου φως”!

Χρόνια πολλά σε όλες τις Αννούλες της καρδιάς μας!!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Γενέθλια και χρώματα!!!

Τριανταφυλλένια μου, σε αγαπώ….απεριόριστα!!! Εύχομαι να ζωγραφίζεις πάντα τη ζωή σου με τα πιο φωτεινά χρώματα!!!

Να και η γιγαντιαία κάρτα για να μείνουν πάντα χαραγμένες στην καρδιά οι ευχές των φίλων των παιδικών χρόνων!

Οι καλύτερες ευχές των φίλων!

Άννυ μου, είσαι η πιο γλυκιά μελωδία στη ζωή μου!!!!!! Χρόνια πολλά, γεμάτα χαμόγελα και δημιουργία, τριανταφυλλένια μου!!!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Το “βάλσαμό” μου

Η “μεγάλη μητέρα” μου, η γιαγιάκα μου, συνήθιζε να λέει μια φράση που, κατά έναν παράδοξο τρόπο, με έκανε να αισθάνομαι μεγάλη ασφάλεια κάθε φορά που την άκουγα. Έλεγε ότι “η μανούλα είναι γλυκό βοτάνι κι όπου να το βάλεις γιάνει”. Πραγματικά, αυτό ένιωθα πάντα για τη μητέρα μου. Αυτό νιώθω ακόμα, πολλές φορές. Ότι είναι το “βάλσαμό” μου. Σε κάθε μου πόνο. Σε κάθε μου απογοήτευση και στεναχώρια.  Γιατί η μητέρα έχει αυτή την ξεχωριστή ιδιότητα να καταλαβαίνει πώς αισθάνεσαι προτού της εκμυστηρευτείς τι νιώθεις. Να ανοίγει την αγκαλιά της και να “χάνεσαι” μέσα σε αυτήν, χωρίς να χρειάζεται να της εξηγήσεις τίποτε άλλο. Αυτή είναι η μητέρα. Κι αυτό είναι το μεγαλείο της.

Εδώ και οκτώ χρόνια δεν είμαι μόνον κόρη, αλλά και μανούλα. Πλέον αισθάνομαι τη μοναδικότητα της σημερινής μέρας και την απόλυτη ευτυχία που αισθάνεται μια γυναίκα όταν ακούει “χρόνια πολλά, μανούλα” από τα πιο γλυκά χειλάκια του κόσμου!!

Στην δική μου, λοιπόν, όγδοη γιορτή της μητέρας, με αρκετή δόση χιούμορ, συνειδητοποιώ τα εξής στο “φιλοσοφικό” ερώτημα “τι σημαίνει να είσαι μητέρα”: “Μανούλα είναι να δέχεται όλες τις υποσχέσεις του κόσμου ότι τη μέρα η γιορτής της θα την περιμένει πρωινό στο κρεβάτι και τριαντάφυλλα. Όταν όμως ξημερώσει η γιορτή της μητέρας τα παιδιά να μη θυμούνται απολύτως τίποτα από όλα τα υπέροχα που έχουν υποσχεθεί. Την ίδια στιγμή που τα παιδιά φωνάζουν για το πρωινό τους και ό,τι άλλο τους έρθει στο κεφαλάκι να ζητήσουν, ντριν χτυπάει το τηλέφωνο κι η δική της μανούλα που δεν την ξεχνάει ποτέ της εύχεται -πρώτη- χρόνια πολλά.

Ύστερα, τα παιδιά να θυμούνται ή -μάλλον- να τους θυμίζει ο μπαμπάς ότι σήμερα είναι μια ξεχωριστή μέρα για τη μητέρα και εκείνα να τρέχουν στο δωμάτιο τους. Να ακούγονται φωνούλες και γελάκια πίσω από την κλεισμένη πόρτα, σαν να ετοιμάζουν το πιο μεγάλο project!! Κι όταν περάσει η “αναγκαία” ώρα να βγαίνουν από το δωμάτιο με τρελές φωνές και τις κάρτες γεμάτες ζωγραφιές στα χέρια, να αρχίζουν τις αγκαλιές και τα φιλιά και τα στροβιλίσματα στο σαλόνι… να μην έχει τελειωμό αυτή η έκρηξη αγάπης!!”

Αυτό σημαίνει να είσαι μανούλα. Να ζεις τα πάντα σε μια στιγμή.

Η σημερινή μέρα, συνεπώς, ανήκει δικαιωματικά σε όλες τις μανούλες που έχουν αφιερώσει ένα κομμάτι της ψυχής τους αποκλειστικά στα πλασματάκια που έχουν φέρει στον κόσμο ή που μεγαλώνουν από επιλογή. Στις μανούλες που όσο εξαντλημένες κι αν είναι, θα ξενυχτήσουν στο προσκεφάλι του παιδιού όταν έχει πυρετό. Στις μανούλες που θα θυσιάσουν πράγματα που τους ευχαριστούν για να προσφέρουν στα παιδιά τους το καλύτερο δυνατό. Στις μανούλες που έχουν τον μοναδικό τρόπο να διώχνουν τους εφιάλτες και να φέρνουν, ξανά, το χαμόγελο στο πρόσωπο των παιδιών τους.

Το να φέρνεις στον κόσμο ένα παιδί είναι, δίχως αμφισβήτηση, το μεγαλύτερο θαύμα στη ζωή μας. Ωστόσο, δεν σημαίνει ότι όλες οι γυναίκες που έχουν φέρει ένα παιδί στη ζωή αξίζουν τον τίτλο “μητέρα”. Η μητρότητα είναι ιερή και δυστυχώς έχουν καταγραφεί περιπτώσεις μανάδων και στην ελληνική πραγματικότητα που έχουν εγκληματήσει εις βάρος των παιδιών τους, τα έχουν εκθέσει σε κινδύνους, τα έχουν παραμελήσει, τα έχουν κακοποίησει -λεκτικά, ψυχολογικά, σωματικά- και σε ακραίες περιπτώσεις έχουν καταγραφεί δολοφονίες παιδιών από τις γυναίκες που τους έδωσαν ζωή. Έχουμε αναλύσει τέτοια ειδεχθή εγκλήματα και εδώ, στο ιστολόγιο.

Αυτό που με βεβαιότητα ωστόσο μπορώ να πω είναι ότι όλα τα παιδάκια έχουν ανάγκη την τρυφερή αγκαλιά της μανούλας. Κι αν αυτή δεν είναι ή δεν μπορεί να είναι η βιολογική τους μητέρα, γιατί έχει κριθεί “ακατάλληλη”, πρέπει να δίνεται η ευκαιρία από το κράτος πρόνοιας σε αυτά τα παιδιά, με ταχύτερες και λιγότερο ψυχοφθόρες διαδικασίες, να βρίσκουν την αγάπη σε μια άλλη μεγάλη αγκαλιά και όχι στο ψυχρό περιβάλλον ενός ιδρύματος.

Θα κλείσω με τα λόγια των παιδιών μου για το τι είναι μαμά και θα ευχηθώ κι εγώ με τη σειρά μου στη μανούλα μου -την καλύτερη του κόσμου- χρόνια πολλά!

“Μαμά είναι κόκκινη σαν καρδιά κι όλοι την αγαπούν. Μαμά είναι γλυκιά σαν αγγελούδι”.

“Η μαμά μου είναι η καλύτερη μαμά στον κόσμο. Φτάνει ως τον ουρανό. Η μαμά μου είναι άσπρο λουλούδι, γιατί είναι το αγαπημένο μου χρώμα και το λατρεύω”.

Χρόνια πολλά, μανούλες!!

Και μια εύχουλα, από την καρδιά μου, στις γυναίκες που αγωνίζονται να κρατήσουν στην αγκαλιά τους ένα παιδάκι “σύντομα, μανούλες”!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Χρόνια πολλά στις φίλες και στους φίλους της σελίδας μας!

Καλό Πάσχα, με υγεία χαρά, αγάπη! Και καλό μήνα, γεμάτο χρώματα και αρώματα, σε όλους τους φίλους και όλες τις φίλες της σελίδας! Σας εύχομαι, από καρδιάς, πολλές στιγμές γέλιου και χαράς, γιατί τις χρειαζόμαστε. Να περνάτε όμορφα με όσους αγαπάτε και να απολαμβάνετε τις στιγμούλες σας! Αυτές, τελικά, αξίζουν στη ζωή που “τρέχει” με ιλιγγιώδεις ταχύτητες…

Λίγο πριν την χθεσινή Ανάσταση….τιμήσαμε όλες τις νονούλες μας και ανάψαμε όλες τις λαμπάδες μας! Έχουμε τη χαρά να έχουμε πολλές νονές κι ένα νονό (μην ξεχνάμε τον άντρα της παρέας) και ο ρόλος τους στη ζωή μας είναι πολύ σημαντικός, όπως πρέπει να είναι ο ρόλος των πνευματικών γονιών.

20160430_222307-2

Χρόνια πολλά, αγαπημένοι μου! Να χαμογελάμε!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Σκέψεις και συναισθήματα πριν από το Πάσχα

Πλησιάζοντας οι μέρες για να γιορτάσουμε το Πάσχα, η καρδιά μου πλημμυρίζει μυρωδιές, ανοιξιάτικες εικόνες και όμορφα συναισθήματα. Το Πάσχα μου, πάντοτε, ήταν γεμάτο αγαπημένους ανθρώπους και στιγμές χαράς. Οι πασχαλινές αναμνήσεις, τόσο της παιδικής ηλικίας, όσο και αργότερα της νεότητάς μου, κρύβουν μέσα τους πολλά αρώματα και χρώματα. Με “ταξιδεύουν” σε στιγμές πολύ ιδιαίτερες και ξεχωριστές που έχουν “γράψει” στο μυαλό και την καρδιά μου, με μελάνι ανεξίτηλο, κυρίως γιατί τις έχω ζήσει με ανθρώπους που αγαπώ.

Δεν ήταν βέβαια όλες οι στιγμές ευτυχισμένες, γιατί κοντά στις ημέρες του Πάσχα, λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα, έχω στο παρελθόν “χάσει” ανθρώπους της οικογένειάς μου. Πριν πολλά χρόνια το λατρεμένο μου θείο, Χαράλαμπο Καρδαρά, σπουδαίο επιστήμονα αλλά ακόμα πιο σπουδαίο άνθρωπο και δύο χρόνια πριν, την πολύ αγαπημένη μου θεία Αφρούλα, και τον παππούκο μου, τον παππού Νίκο. Αν και η έλλειψή τους ήταν και εξακολουθεί να είναι τεράστια και να “ματώνει” την ψυχή, το Πάσχα, κατά ένα παράδοξο τρόπο, γαληνεύω, αισθανομαι μια απέριγραπτη ευτυχία και έχω την ανάγκη να δώσω και να πάρω πολλή αγάπη και πολλή χαρά.

Έρχομαι κοντά στη φύση, αυτές τις μέρες, και μακριά από το άγχος της μεγαλούπολης αφήνομαι στη μαγεία της, ερωτεύομαι κάθε στιγμή της και ξαναζώ στην μεγάλη και τρυφερή αγκαλιά της. Στη δίνη του έρωτα, γεννιέται στην ψυχή μου μια δύναμη που με “οπλίζει” αυτοπεποίθηση κι έτσι αντλώ το κίνητρο για να φτιάξω το αύριο όπως το ονειρεύομαι.

Είναι οι στιγμές που δεν φοβάμαι τίποτα, είναι οι στιγμές που νιώθω ότι θα κατακτήσω το αύριο, κι ας έχω να αντιμετωπίσω εμπόδια. Γιατί υπάρχει κι αυτή η δύναμη ψυχής που μας βοηθάει να αντέξουμε στα δύσκολα και να γκρεμίσουμε ακόμα και τα πιο ψηλά τείχη που μας κρατούν μακριά από όλα όσα ποθεί η καρδιά μας και ονειρεύεται…

Το δικό μου Πάσχα, φέτος, θέλω να έχει πολλές βόλτες στη φύση και αμέτρητες αγκαλιές. Θέλω η θάλασσα να με “ταξιδέψει” σε πέλαγα και ουρανούς φωτεινούς. Θέλω να ανακαλύψω την ουσιαστική πλευρά της ζωής σε μικρά πράγματα που βρίσκονται δίπλα μου. Έχω, ταυτόχρονα, ανάγκη να ξεκουραστώ, γιατί έζησα έναν έντονο επαγγελματικά χειμώνα και γιατί μετά το Πάσχα ετοιμάζω πολλά και όμορφα πράγματα, για τα οποία θα σας ενημερώσω από Σεπτέμβρη.

Εύχομαι σε όλους τους φίλους και αναγνώστες της σελίδας να περάσουν όμορφα τις ημέρες του Πάσχα και να αφεθούν σε όνειρα και μαγικές στιγμές, σε όμορφες σκέψεις και δημιουργικές ιδέες..

Σας στέλνω την αγάπη και τα φιλιά μου!

20160417_131149-1-1-1

Καλή Ανάσταση!

20160417_131149-1-1

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Κάνε το Βήμα: το πρώτο μου κείμενο για το 2016

Ήρθε και το 2016! Καλή χρονιά κι επίσημα!

Για να είμαι ειλικρινής, σκεφτόμουν πολύ έντονα τις τελευταίες μέρες με ποιο θέμα θα ήταν ωραίο να υποδεχτώ την καινούργια χρονιά μέσα από το blog μου. Ένα ενδιαφέρον θέμα που να έχει κάτι όμως να σας “πει”. Άρχισα να σκέφτομαι τις ευχές, με τις οποίες θα ήθελα να ξεκινήσω το πρώτο κείμενο του 2016 και τότε μου ήρθε στο νου μου, ασυναίσθητα, ένα επίθετο, το επίθετο “δίκαιος”. Ξεροκατάπια και προσπάθησα να συνειδητοποιήσω γιατί η λ. “δίκαιος” ήταν η πρώτη που πέρασε από το μυαλό μου. Τότε, μου ήρθαν, αμέσως, στο νου οι σκληρές εικόνες των τελευταίων μηνών, με τα νεκρά παιδιά, τα “χτυπημένα” από την άδικη μοίρα τους. Εικόνες που έπρεπε να δω και να ξαναδώ στο πλαίσιο των διαλέξεων, ώστε να ενημερώσω και τους φοιτητές για θέματα επικαιρότητας που αναλύαμε. Τις έβλεπα μέσα στο πλαίσιο της δουλειάς μου, αλλλα πονούσα φρικτά, ως μάνα, ως άνθρωπος. Θυμάμαι τον κόμπο στο λαιμό, το σφίξιμο, αλλά και την άξαφνη επιθυμία που ένιωσα να αλλάξω, έστω και κάτι μικρό, από τα χιλιάδες άσχημα που καταστρέφουν τις ζωές των παιδιών πάνω στη Γη.

Γι’ αυτό, ήθελα να ξεκινήσω το σημερινό μου κείμενο με την ευχή να είναι ο νέος χρόνος ειρηνικός, δημιουργικός και προπάντων πιο δίκαιος με όλους μας. Πρωτίστως με τα παιδάκια σε ολόκληρο τον πλανήτη, ώστε να βλέπουμε γύρω μας χαμογελαστά προσωπάκια και όχι γεμάτα απόγνωση βλέμματα. Όπως τα βλέμματα των προσφυγόπουλων που χάθηκαν στα άγρια κύματα και “μάτωσαν” το 2015.

Συνεπώς, από το επίθετο “δίκαιος” και όλα όσα συνεπάγεται αυτός ο όρος, εμπνεύστηκα για να γράψω το σημερινό μου κείμενο, με το οποίο θέλω να περάσω κι ένα μήνυμα. Αυτό που σκεφτόμουν είναι ότι, επειδή τα πράγματα, δυστυχώς, δεν αλλάζουν μαγικά, σαν τα παραμύθια, πρέπει κι εμείς να συμβάλλουμε με τον δικό μας τρόπο, ώστε όπου βλέπουμε να διαπράττονται μεγάλες αδικίες και να πληγώνονται αθώα παιδιά, να προσπαθούμε, όσο μπορούμε, χωρίς να αποκτούμε εμμονές ή να θεωρούμε ότι έχουμε το μαγικό “ραβδάκι” για να σώσουμε την ανθρωπότητα (γιατί, ας μη γελιόμαστε, δεν το έχουμε) να αποκαταστήσουμε τις αδικίες.

Θαύματα δεν γίνονται, όχι τουλάχιστον σε καθημερινή βάση, αλλά γίνονται βήματα που μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή μας. Επομένως, ακόμα και μια μικρή αλλάγή να πετύχουμε είναι σημαντική. Αξίζει να κάνουμε το βήμα, ξεκινώντας ο κάθε ένας από τον δικό του μικρόκοσμο. Άλλωστε, πάρα πολλά παιδιά έχουν ανάγκη από μια μεγάλη αγκαλιά και με τη “γέννηση” του νέου έτους τι πιο όμορφο από το να τους την δώσουμε! Κι αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε όσους βρίσκονται μακριά, μπορούμε τουλάχιστον να ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας σε όσους βρίσκονται δίπλα μας και μας χρειάζονται. Έστω και σε ένα παιδί να καταφέρουμε να δώσουμε λίγη παραπάνω χαρά είναι σημαντικό, γιατί πάρα πολλά παιδιά, στα πέρατα του κόσμου υποφέρουν, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Φοβάμαι, δηλαδή, ότι πολλές φορές κοιτάζοντας το δάσος, χάνουμε ακόμα και το δέντρο.

Το πρώτο κείμενο, λοιπόν, του 2016 αποφάσισα να το τιτλοφορήσω “Κάνε το Βήμα” και να περάσω ένα μήνυμα ελπίδας ότι αρκεί ένα βήμα για να αλλάξει η δική μας η ζωή και η ζωή των συνανθρώπων μας, προς το καλύτερο. Σε αυτό το πλαίσιο, προσκαλώ φίλες και φίλους της σελίδας, εάν, στη διάρκεια αυτής της χρονιάς, κάνουν ένα μικρό ή πιο μεγάλο βήμα για να φέρουν χαρά στη ζωή ενός παιδιού ή (ακόμα καλύτερα) και πολύ περισσότερων παιδιών να μου στείλουν στο mail μου: kardaraa@gmail.com το δικό τους κείμενο, με τίτλο “Το Δικό μου Βήμα” για να το δημοσιεύσω στο blog μου και για να νιώσουμε ότι όλοι μαζί, σαν μια δυνατή γροθιά, μπορουμε να κάνουμε τη διαφορά και να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, βήμα βήμα. Μέσα από το δικό τους κείμενο, άλλωστε, θα δώσουν και σε εμάς τους υπόλοιπους μια ωραία ιδέα για το πώς μπορούμε να βοηθήσουμε, ώστε να βλέπουμε δίπλα μας ευτυχισμένα παιδιά.

Το δικό μου, πολύ μικρό, βήμα για να κάνω ένα παιδάκι χαρούμενο, με τη “γέννηση” του νέου έτους, ήταν να αγοράσω το δωράκι που ζήτησε η Ελευθερία από το “Μαζί για το Παιδί” κι ελπίζω να της δώσαμε χαρά. Αυτή την παιδική, απίστευτη, χαρά που φωτίζει ολόκληρο το πρόσωπο και δεν σύγκρινεται με τίποτε άλλο στον κόσμο! Πολύ μικρό βήμα, ασήμαντο μπροστά στην προσφορά άλλων ανθρώπων. Ωστόσο, ένα βήμα, αναμφίβολα, είναι μια αρχή. Μια αρχή που ομορφαίνει τη ζωή μας και φέρνει και στην δική μας καρδούλα ένα υπέροχο συναίσθημα, πληρότητας.

Πάμε, λοιπόν, αξίζει! Πάμε να κάνουμε ένα ακόμα βήμα, για να ζήσουμε ένα πιο όμορφο αύριο. Ένα αύριο, όπως εμείς το ονειρευόμαστε, κι όχι όπως θέλουν να μας το φτιάξουν άλλοι. Το μέλλον, άλλωστε, ανήκει σε εμάς και τα παιδιά μας και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη χαρά να δημιουργήσουμε κάτι νέο, κάτι δικό μας. Να ανάψουμε ένα φως στο τούνελ, για να βάλουμε επιτέλους το δικό μας λιθαράκι στο “βιβλίο” του 2016.

Αυτό είναι, λοιπόν, το πρώτο κείμενο του 2016 στο blog μου και το αφιερώνω σε όλους, όσοι αγαπάτε τη ζωή και το παιδί που κρύβετε μέσα σας και θέλετε να ζήσετε πιο όμορφες στιγμές το 2016…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η δική μου “Αννούλα του χιονιά”

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές και τα τρυφερά μηνύματα για τη γιορτή της κόρης μου, Άννυς. Κρατώ στην καρδιά μου τις ευχούλες σας και σας στέλνω την αισιόδοξη σκέψη και θετική μου ενέργεια. Η δική μου ευχή είναι, μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, να βρίσκουμε πάντα πολύτιμο χρόνο να περνάμε όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάμε πραγματικά. Γιατί το να ζεις μέσα στην αγάπη είναι το μοναδικό στοιχείο που σου δίνει δύναμη να αντιμετωπίσεις τα δύσκολα και να παλέψεις για τα όνειρα και τις αξίες σου.

Χθες ήταν η πιο όμορφη μέρα του Δεκέμβρη για την οικογένειά μου. Γιατί γιόρταζε το διαμαντάκι μας. Η Άννυ μας, η γλυκιά “μελωδία” στη ζωή μας. Η μελωδία που κάνει μοναδική την κάθε μας στιγμή και δίνει μια ξεχωριστή νότα σε κάθε χτύπο της καρδιάς μου.

Είναι η δική μου “Αννούλα του χιονιά”. Η Άννυ μας που λατρεύει τα Χριστούγεννα, τα χριστουγεννιάτικα στολίδια (μέχρι και 15Αύγουστο στολίζουμε) και τα χιόνια. Είναι η νεραιδούλα μας που με το μαγικό της ραβδάκι πασπαλίζει με χρυσόσκονη τα όνειρά μας και με τις τρυφέρες της σκέψεις πλημμυρίζει την καθημερινότητά μας ευτυχία. Γι αυτό κλείνοντας το σημερινό μου κείμενο, θα ήθελα να της γράψω την δική μου ευχούλα.

“Άννυ μου, εύχομαι να ζεις την κάθε σου στιγμή με πολλή αγάπη και πολλή χαρά. Να τολμάς, πάντα, να ξεφεύγεις από τα συνηθισμένα και τετριμμένα και να πασπαλίζεις τη ζωή σου με μαγεία και φωτεινά χαμόγελα. Η ευτυχία βρίσκεται σε “γωνίτσες” της καρδιάς που οδηγούν σε υπέροχα και δημιουργικά μονοπάτια. Να τολμήσεις να τα διαβείς. Άλλωστε, η καρδιά μας οδηγεί στα πιο ωραία μονοπάτια και αξίζει να την ακολουθήσεις. Εγώ θα προσπαθήσω να είμαι πάντα δίπλα σου, ουσιαστικά και τρυφερά”.

Εύχομαι σε όλους μια όμορφη μέρα και, κυρίως, σε όλα τα παιδιά που με την αθώα, παιδική τους σκέψη, καταφέρνουν το μαύρο αυτού του κόσμου να το χρωματίζουν με τα πιο φωτεινά χρώματα και μέσα από τα δικά τους μάτια ο κόσμος μας γίνεται καλύτερος. Αν τα ακούγαμε λίγο περισσότερο, εμείς οι “σοφοί” ενήλικες, πόσο πιο όμορφη, στ’ αλήθεια, θα ήταν η ζωή μας!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά