Tag Archives: φυλακές

3 χρόνια συνεργασίας με το postmodern.gr

Τρία χρόνια συνεργασίας με το postmodern.gr!!!!

Τρία χρόνια “Έγκλημα και Media”!!!!

Το πρώτο μου θέμα στις 14-7-2016, με τίτλο Φυλακές: οι αποθήκες ψυχών είναι απειλή για όλους http://www.postmodern.gr/fylakes-i-apothikes-psychon-ine-apili-gia-olous/

Δεν θα ξεχάσω εκείνο το μήνυμά του Δημήτρη Καλαντζή, μέσα στη νύχτα, με την πρόταση συνεργασίας στο site του. Είχα χίλιες δύο απορίες (κλασικά) όταν του απάντησα το επόμενο πρωί και μου έγραψε να του τηλεφωνήσω στο Mega, όπου τότε ήταν αρχισυντάκτης, για να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες.

Έφευγα διακοπές, ήμουν σε προετοιμασίες και αναβρασμό και του πρότεινα να μεταθέσουμε την επικοινωνία μας για Σεπτέμβριο. Το έχω ξαναγράψει ήταν τόσο “ωραία πειστικός” που τελικά όχι μόνο δέχτηκα την πρόταση αλλά και με τις βαλίτσες στο χέρι κανόνιζα επόμενα θέματα, με ενθουσιασμό κι ανυπομονησία!!

Από τις 14-7-2016 ξεκίνησε μία υπέροχη συνεργασία και ευχαριστώ από καρδιάς τον Δημήτρη και όλη την ομάδα του postmodern.gr για τις ξεχωριστές στιγμές που έχουμε ζήσει, μέσα από την αρθρογραφία, αυτά τα τρία χρόνια. Ελπίζω και εύχομαι να έχουμε πάντα την ευκαιρία να γράφουμε, γιατί η αρθρογραφία είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου.

Συνεχίζουμε δυναμικά και, πάντα, με δημιουργικό πάθος!!!! Σας ευχαριστούμε που είσαστε δίπλα μας!!!!

Καλή Κυριακή στην υπέροχη παρέα του blog!!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Οι σημαντικές απουσίες στη ζωή των νεαρών παραβατών

Παραθέτω ένα απόσπασμα από το σημερινό μας θέμα στο pm με τίτλο Ανθρωποκτονία από αμέλεια: Βιοαφήγηση εγκλείστου στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα (βλ.σχετικά http://www.postmodern.gr/anthropoktonia-apo-ameleia-vioafigis/?fbclid=IwAR3gzVdfD69vW_jc3iGnX_wzBmulZkhPKy3RCsiY0-EQW2R76GiXDBDnkq8), το οποίο θεωρώ ότι μας δίνει το έναυσμα για σκέψη και σοβαρό προβληματισμό.

Ο Mark Johnson, ένας άνθρωπος που βρέθηκε από πολύ νωρίς στους δρόμους της παρανομίας, καταγράφει την εμπειρία του στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του με τον τίτλο, Wasted: A Childhood Stolen, An Innocence Betrayed, A Life Redeemed.

«Ήμουν 8 ετών όταν μέθυσα. Είχα ήδη δει έναν ψυχίατρο επειδή ήμουν βίαιος στο σχολείο. Ο πατέρας μου ήταν βίαιος αλκοολικός, η μητέρα μου ήταν μάλλον ασταθής, και δεν χρειάζεται ένας επιστήμονας για να προβλέψει τι θα ακολουθήσει. Στα είκοσι μου ήμουν παγιδευμένος σε έναν κύκλο εγκλήματος και ναρκωτικών. Ζούσα στους δρόμους και λήστευα για λεφτά.

Οι άνθρωποι που ήταν εκεί για μένα ήταν οι «κολλητοί» μου. Αλλά το να γίνω αποδεκτός στην παρέα τους, σήμαινε κλιμάκωση της βίας και της χρήσης ναρκωτικών ουσιών . Είναι μια τόσο λογική διαδρομή.

Η απάντηση είναι αγάπη και κάποιος να νοιαστεί πραγματικά για σένα. Οι νέοι άνθρωποι αποκρίνονται θετικά σε αυτό. Αυτός που με έσωσε από τους δρόμους ήταν ένας εργαζόμενος της ομάδας δράσης, που έκανε το επιπλέον βήμα μαζί μου. Με αναζήτησε ακόμα και πίσω από τους κάδους σκουπιδιών. Με έβαλε σε ένα κέντρο απεξάρτησης και μάλιστα παραβίασε τους κανόνες για να με κρατήσει εκεί. Αυτό μου έδωσε το χρόνο να καθίσω με εκπαιδευμένους θεραπευτές και να βλέπω όλες τις απατηλές σκέψεις που με βασάνιζαν να φεύγουν.

Πρέπει να κατανοήσουμε το πρόβλημα. Αποκαλώ τους εφαρμόζοντες πολιτικές «έχοντες». Έχουν μεγαλώσει με ισορροπία, με έναν κώδικα αξιών, πιθανώς με δύο γονείς. Παίρνουν αποφάσεις με βάση τη δική τους λογική για μία ομάδα ανθρώπων για τους οποίους δεν γνωρίζουν τίποτα. Υπάρχουν τόσες πολλές συνθήκες που οδηγούν στο έγκλημα των νέων. Μιλήστε με αυτούς τους νέους ανθρώπους και θα σας πουν ότι μεγαλώνουν με την απουσία ενός σημαντικού ενήλικου στη ζωή τους, ότι δεν συμμετείχαν ποτέ σε ό,τι αφορά το σχολείο, ότι μεταφέρουν μαχαίρια για προστασία επειδή φοβούνται. Η άποψή τους για την κοινωνία είναι διαστρεβλωμένη.

Αυτά τα παιδιά χρειάζονται έναν σημαντικό ενήλικο στη ζωή τους. Πρέπει να διδαχθούν θεμελιώδεις αρχές αλληλεπίδρασης μεταξύ τους με υγιή τρόπο. Πρέπει να διδαχθούν τη διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους και τις συνέπειες της συμπεριφοράς» Βλ.σχετικά https://www.independent.co.uk/news/uk/crime/the-solutions-whats-to-be-done-807437.html).

Κρίνω εξαιρετικά πολύτιμη την κατάθεση και καταγραφή της εμπειρίας των νεαρών παραβατών. Πραγματικά ο λόγος τους είναι συγκλονιστικός και αποτυπώνει τις πιο σκληρές αλήθειες που όμως πρέπει να αντιμετωπίσουμε και να δώσουμε πιο αποτελεσματικές λύσεις.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι ενδεικτικό της κατάστασης που καταγράφεται και στην ελληνική πραγματικότητα, πίσω από τα κάγκελα των φυλακών. Οι σημαντικές απουσίες στη ζωή ενός εφήβου δύναται να είναι καταλυτικές για τη ζωή του και την πορεία του ως ενήλικου ατόμου. Η απουσία ενός υγιούς και σταθερού οικογενειακού περιβάλλοντος, η απουσία ενός σχολικού περιβάλλοντος που θα λαμβάνει υπ’ όψιν τις ανάγκες και τα ιδιαίτερα στοιχεία της προσωπικότητας του κάθε νέου ανθρώπου, η απουσία εξειδικευμένης προσέγγισης και κοινωνικής μέριμνας, αποτελούν πολύ σοβαρά στοιχεία που διαδραματίζουν έναν καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία ζωής αυτών των νέων.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά και παραδόξως πολύ σύνθετα στην αντιμετώπισή τους, σε πρακτικό επίπεδο.

Ένα παιδί που δεν πήρε ποτέ αγάπη και ουσιαστικό ενδιαφέρον από κανέναν, που δεν έμαθε ποτέ να εκφράζει τα συναισθήματά του και να διαχειρίζεται τις εκρήξεις θυμού του, που δεν διαγνώσθηκε έγκαιρα μία ενδεχόμενη ψυχοπαθολογία του, που δεν έλαβε μόρφωση και παιδεία και βρέθηκε στην πιο τρυφερή του ηλικία στους δρόμους, ωθούμενο συχνά από τους ίδιους τους γονείς που ήταν βίαιοι ή απόντες, διατρέχει πολύ σοβαρό κίνδυνο να γίνει παραβάτης, να γίνει δούλος των εξαρτήσεων, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στη βιοαφήγηση του νεαρού εγκλείστου από το Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα, και να εγκληματήσει. Επομένως, αυτός ο νέος είναι τελικά “θύτης” ή “θύμα”;

Με άλλα λόγια φταίει ο έφηβος που δεν είχε τις αντιστάσεις, το ψυχικό σθένος, να ξεφύγει από αυτόν το φαύλο κύκλο της βίας ή είναι τελικά το θύμα των ακραίων συνθηκών ζωής του από τις οποίες δεν μπόρεσε να ξεφύγει λόγω ηλικίας; Ασφαλώς υπάρχει και ο πολύ σοβαρός αντίλογος που συνοψίζεται στο εξής ερώτημα: όταν αυτός ο έφηβος ή νεαρός ενήλικος εγκληματήσει, πώς πρέπει ως κοινωνία να τον προσεγγίσουμε; Να τον αντιμετωπίσουμε ως δράστη ή ως θύμα στον οποίο αξίζει μία δεύτερη ευκαιρία ζωής, όταν πλέον υπάρχει και μία άλλη οικογένεια που έχει χάσει, τόσο άδικα και βίαια, και το δικό της παιδί; Μία οικογένεια που δεν θα αγκαλιάσει ποτέ ξανά το δικό της παιδί και που η απώλεια του δικού της παιδιού δεν θα μπορέσει ποτέ και με κανέναν απολύτως τρόπο να ξεπεραστεί. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο ηθικό δίλιμμα και για εμάς τους ερευνητές που ακούμε και καταγράφουμε τόσο σκληρές εμπειρίες νέων και κατανοούμε τη σοβαρότητα και πολυπλοκότητα του φαινομένου.

Θα τόνιζα στο σημείο αυτό ότι όταν πλέον η κατάσταση εκτροχιαστεί, όταν ο νέος εγκληματήσει και εάν μάλιστα διαπράξει ένα πολύ βίαιο έγκλημα, κατά της ζωής ή/και κατά της γενετήσιας ελευθερίας, είναι πολύ αργά να “ψάχνουμε” για δράστες και θύματα. Το κακό εχει διαπραχθεί και η κοινωνική ευθύνη για τα παιδιά και τους νέους που δεν προλάβαμε και δεν προστατεύσαμε είναι πολύ μεγάλη. Γι’ αυτό αναδεικνύουμε τον σημαντικό ρόλο της πρόληψης, ιδίως σε μία κοινωνία που αλλάζει και υφίσταται ισχυρούς κλυδωνισμούς, με αποτέλεσμα πολλές οικογένειες να αδυνατούν να έχουν μία ουσιαστική επικοινωνία με τα παιδιά τους. Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να προλάβουν ανάλογες καταστάσεις, όχι όμως μόνοι τους και αυθαίρετα αλλά πάντα με τη συμβολή της επιστημονικής κοινότητας και με την καθοδήγηση και μέριμνα της οργανωμένης Πολιτείας.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

“Κάγκελα παντού”

Από τα κάγκελα της φυλακής στα κάγκελα ενός ιδύματος στο bloko.gr εδώ
http://www.bloko.gr/2019/05/blog-post_568.html

Ένα πολύ σοβαρό θέμα, το οποίο πρέπει να προσεγγίσουμε με μεγάλη κοινωνική ευαισθησία.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Στο bloko.gr

Ευχαριστούμε θερμά τον αγαπημένο μας, κ. Γιώργο Καραΐβάζ, για τη στήριξη, το ουσιαστικό ενδιαφέρον αλλά και την τιμή να μας παραχωρήσει συνέντευξη για τον ιδιαίτερο γλωσσικό κώδικα επικοινωνίας κρατουμένων και αποφυλακισμένων, καταθέτοντας την πολύτιμη δημοσιογραφική του εμπειρία, στο πλαίσιο της έρευνάς μας για τη γλώσσα της φυλακής στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος.

“Φυλακή και Γλώσσα (επαναληπτική έρευνα): ένας χρόνος μετά στο bloko.gr εδώ http://www.bloko.gr/2019/04/blog-post_568.html

Καλο απογευμα, στην υπέροχη παρέα του blog!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

“Φυλακή και Γλώσσα” (επαναληπτική έρευνα): ένας χρόνος μετά

“Φυλακή και Γλώσσα” (επαναληπτική έρευνα) στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος: Ένας χρόνος μετά

Μου το έστειλε σήμερα το πρωί το μέλος της ερευνητικής μας ομάδας, Βίκυ Σταθόπουλου, ως “υπενθύμιση από το facebook”, με τις φωτογραφίες και τις αναρτήσεις που είχα κάνει πέρυσι τέτοια μέρα, και με συγκίνησε πολύ. Γιατί η πραγματοποίηση μίας έρευνας σημαίνει πρώτα και πάνω από όλα Ψυχή και αυτό πιστεύω ότι είναι το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος!

Με τα “εκπαιδευτικά παιδιά μου”, την πολύ δυνατή μας ομάδα με την οποία έχουμε μοιραστεί και εξακολουθούμε να μοιραζόμαστε πολύ δημιουργικές στιγμές!!! “Φυλακή και Γλώσσα: επαναληπτική έρευνα (follow-up research)” στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος-ένας χρόνος μετά!!

Από τότε μέχρι σήμερα έγιναν αλλαγές στη σύνθεση της ομάδας, με ορισμένα μέλη που δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν, αλλά ήταν χαρά μου να τα γνωρίσω, και με νέα μέλη που προστέθηκαν στην ομάδα μας και συνέβαλαν με τρόπο καθοριστικό στις εργασίες μας.

Στόχος μας είναι οι εργασίες της επιστημονικής ομάδας να ολοκληρωθούν μέχρι το τέλος του 2019 και τα πορίσματα της μελέτης μας θα ανακοινωθούν μέσα από δημοσιεύσεις και πιθανή έκδοση.

Τα μέλη της ομάδας σήμερα είναι, με αλφαβητική σειρά, τα ακόλουθα:

Βαρβάρα Βαγιανού
Εμμανουήλ Καρούσος
Νεφέλη-Αικατερίνη Μπαφούνη
Βασιλική Σταθοπούλου
Ελένη Τσάμου
Δημήτρης Τσιατσιάνης
Αγγελική Τσόκα
Πελαγία Χολέβα
Κωνσταντίνα Χονδρογιάννη

Ένα χρόνο μετά και τα συναισθήματα είναι πολύ δυνατά! Μία πολύ δύσκολη έρευνα, υψηλών απαιτήσεων, αλλά με μία ομάδα νέων επιστημόνων που δουλεύει με πάθος, επιμονή, υπομονή και αγάπη.

Το Α’ Μέρος της μελέτης μας έχει ολοκληρωθεί και περιλαμβάνει ένα πλούσιο θεωρητικό πλαίσιο που προσεγγίζει τη γλώσσα της φυλακής από γλωσσολογική, φιλοσοφική, κοινωνιολογική, εγκληματολογική, ψυχολογική και λογοτεχνική σκοπιά, με τις πολύ ενδιαφέρουσες οπτικές των επιστημόνων-ερευνητών μας που αξίζει να διαβάσετε, όταν δημοσιευθεί το υλικό. Παράλληλα έχει ολοκληρωθεί ο φάκελος των συνεντεύξεων με εγκληματολόγους, ποινικολόγους, γλωσσολόγους και δημοσιογράφους που καταθέτουν την πολύτιμη γνώση και εμπειρία τους για τον ιδιαίτερο γλωσσικό κώδικα επικοινωνίας του έγκλειστου πληθυσμού.

Ως προς το Β’ Μέρος έχουμε ξεκινήσει τις εργασίες μας, με τις συνεντεύξεις με τους αποφυλακισμένους και τη συμπλήρωση των ερωτηματολογίων. Οι συνεντεύξεις είναι πραγματικά μία μοναδική ερευνητική εμπειρία που μας δίνει τη δυνατότητα να εμβαθύνουμε και να φωτίσουμε καίριες πτυχές και διαστάσεις του θέματός μας. Θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά δεν θα σας αποκαλύψω άλλα στοιχεία ακόμα. Στο προσεχές χρονικό διάστημα θα κάνουμε πιο επίσημα τις ανακοινώσεις μας.

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου αυτούς τους σημαντικούς ανθρώπους που ενώσαμε τις δυνάμεις μας, θέσαμε υψηλούς στόχους και ξεκινήσαμε ένα συναρπαστικό “ταξίδι”. Συνεχίζουμε, με δύναμη!!

Η ομάδα ΚΕ.Μ.Ε. στην ετήσια ενημερωτική καλοκαιρινή συνάντηση

Βλ. σχετικά: http://e-keme.gr/φυλακή-και-γλώσσα-επαναληπτική-έρευ/

Ενδεικτικά σχετικά links από την αρθρογραφία μου για τις φυλακές και τα γλωσσικά ζητήματα:
http://www.bloko.gr/2018/03/blog-post_814.html

«Φυγής ευκαιρία» με κείμενα των εγκλείστων στη φυλακή Διαβατών

Tο Σχολείο της Φυλακής, ένα παράθυρο ελευθερίας

Ο θεσμός των αγροτικών φυλακών στην Ελλάδα – Συνέντευξη με τον Γ.Γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής Ευτύχη Φυτράκη


https://aggelikikardara.wordpress.com/2018/06/12/έγκλημα-και-τιμωρία-ο-εγκληματικός/

«Θεαματική» τιμωρία και καταπολέμηση του εγκλήματος

Ποινική καταστολή: Εξελικτική πορεία, σκοποί και λειτουργίες της ποινής

Φυλακές: Οι «αποθήκες ψυχών» είναι απειλή για όλους

Η λογοτεχνία στη φυλακή

Τα «Κολλέγια του Εγκλήματος» και η θεωρία της «Αποχής από το Έγκλημα»

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Απόψε στις 8 στο Artgr Radio

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την υπέροχη “φιλοξενία” στην εκπομπή της δημοσιογράφου Βένης Παπαδημητρίου στο Artgr Radio και την πολύ τιμητική παρουσίαση. Ήταν πραγματικά ένα συναρπαστικό ραδιοφωνικό ταξίδι! Αναδείξαμε πολύ σοβαρά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα ζητήματα που αξίζει να ακούσετε και…να ταξιδέψετε μαζί μας!!

Απόψε στις 8.00 στο artgr Radio. Συντονιστείτε!!

Aπό την παρουσίαση του σταθμού:

για τον πολιτισμο και τις τεχνες


ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 8.00 μμ στον (((ARTgr RADIO))) και στην Εκπομπή της Βένης Παπαδημητρίου
Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΡΔΑΡΑ!

Φυλακή και Γλώσσα,
το βιβλίο της κ. Αγγελικής Καρδαρά, Διδάκτωρ Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ Πανεπιστημίου Αθηνών -Φιλολογος-Τακτική Επιστημονική Συνεργάτιδα Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος, μας μεταφέρει στον κόσμο των φυλακών, τον τρόπο επικοινωνίας μεταξύ των κρατουμένων και πολλά ενδιαφέροντα. Επισκέφθηκε τις φυλακές, μίλησε και με γυναίκες έγκλειστες, και μας μιλά και γι αυτό το μεγάλο θέμα, της γυναικείας εγκληματικότητας. Η κ. Καρδαρά, έχει γράψει κι άλλα βιβλία, όπως το “Εγχειρίδιο Εγκληματολογίας για τον Αστυνομικό και Δικαστικό Συντάκτη”, αλλά και ποίηση, με αφορμή τα συναισθήματα που γεννήθηκαν μέσα της, με την γέννηση της κόρης της. Ένα ταξίδι, διαφορετικό , συγκλονιστικό, με την Αγγελική Καρδαρά.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

“Χαμένοι” άνθρωποι; “Χαμένες” ζωές;

Δεν νομίζω ότι θα βγει ποτέ από το μυαλό μου το βλέμμα του ανθρώπου που είδαμε την περασμένη Πέμπτη, στο πλαίσιο των συνεντεύξεων με τους αποφυλακισμένους για την έρευνά μας σχετικά με τη γλώσσα της φυλακής, όταν χρησιμοποίησα τη λέξη “μέλλον” και τον ρώτησα πώς σκέφτεται το μέλλον του.

Τρομοκρατήθηκε. Έβαλε το χέρι στο πρόσωπο και ψέλλισε με τρόμο τη λέξη “μέλλον”, απαντώντας ότι δεν θέλει να το σκέφτεται γιατί είναι μαύρο. Εξίσου και όταν μιλούσε για την εμπειρία του εγκλεισμού, έβλεπες πόσο βαθύ είναι το τραύμα.

“Ξεπηδούν από το μυαλό μου οι κακές αναμνήσεις του παρελθόντος. Όλα όσα έζησα στη φυλακή. Το άγριο ξύλο στα ανήλικα. Να σε πετάνε από το κρεβάτι κάθε νύχτα. Να σε στριμώχνουν στη γωνία, για να δούνε ποιος είσαι και τι σχέση έχεις με τις αρχές. Να τσεκάρουν αν είσαι καρφί. Σε βασανίζουν για να δουν αν θα το πεις. Δεν θέλω να τα σκέφτομαι. Με πάνε πίσω οι αναμνήσεις, με πισωγυρίζουν. Δεν θέλω να βλέπω άτομα που κάναμε μαζί φυλακή. Δεν θέλω να πάω πίσω”.

Πώς μπορείς να ξεχάσεις αυτές τις εικόνες, εάν δεν διαχειριστείς το τραύμα; Πώς αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να επανενταχθούν στην κοινωνία και να μιλήσουμε για την “κοινωνική ενσωμάτωση” τους, όπως είναι ο πρωταρχικός στόχος της σωφρονιστικής πολιτικής.

Είναι αδύνατον οι άνθρωποι, με το συγκεκριμένο προφίλ, να επανενταχθούν/ενσωματωθούν στην κοινωνία. Μετά τη φυλακή, στους δρόμους πάλι καταλήγουν να παλέψουν με τους δαίμονές τους. Πού να πάνε άλλωστε; Όταν η ίδια η οικογένεια τους έχει απορρίψει και τα αδέλφια ντρέπονται να κρατήσουν επαφή. Συνήθως μόνο η μητέρα, εάν βρίσκεται στη ζωή, είναι αυτή που έχει την έγνοια, αλλά αδυνατεί να προσφέρει κάτι και να στηρίξει με τρόπο ουσιαστικό.

Άρα, μιλάμε για χαμένους ανθρώπους; Για χαμένες υποθέσεις; Μου έρχεται στο μυαλό η εργασία που κάνει αγαπημένη μου φίλη στην Αγγλία με άστεγους και πόσο οργανωμένες είναι κάποιες δομές, τουλάχιστον όπως μου περιγράφει, ώστε αυτοί οι άνθρωποι πέρα από το καθημερινό φαγητό που ασφαλώς είναι το πρώτο που έχουν ανάγκη, μαθαίνουν πράγματα, αναπτύσσουν δεξιότητες.

Δηλαδή, για να μπορέσουμε να μιλήσουμε, κάποια στιγμή, για κοινωνική ενσωμάτωση πρέπει πρωτίστως να υπάρξει η κατάλληλη προετοιμασία σε πολλά μάλιστα επίπεδα -και σε συναισθηματικό και ψυχολογικό επίπεδο διαχείρισης του τραύματος του εγκλεισμού (εδώ ως ερευνήτρια πήγαινα 3 μήνες κάθε μέρα και δεν άντεχα να ακούω πόρτες να κλείνουν βίαια, ενώ απέφευγα τους κλειστούς χώρους) και του στίγματος της φυλακής, αλλά και σε πρακτικό επίπεδο να μάθουν, να αποκτήσουν γνώση και δεξιότητες.

Συνοπτικά, να δούνε στην πράξη πώς είναι η “κανονική” ζωή και καθημερινότητα ανθρώπων που αντιμετωπίζουν μεν σοβαρά προβλήματα αλλά θέτουν στόχους και προσπαθούν να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους, χωρίς να φοβούνται τόσο το αύριο και να το βλέπουν σαν απειλή. Να μάθουν να εξελίσσονται, ζώντας με το παρελθόν τους, ακόμα κι αν η ανάμνηση τους πονάει. Να διαχωρίσουν το παρελθόν από το παρόν και σταδιακά να πιστέψουν ότι μπορεί να υπάρξει και μέλλον.

Αυτό όμως σημαίνει δομές και στελέχωση με αξιόλογο και έμπειρο επιστημονικό προσωπικό. Μέχρι τότε, ό,τι καλό γίνεται για αυτούς τους ανθρώπους οφείλεται σε φορείς και ανθρώπους που καταβάλλουν προσπάθειες για να ρίξουν λίγο φως στην μαύρη (ούτε καν γκρίζα) πραγματικότητα αυτών των “χαμένων” ανθρώπων.

Ίσως, είναι “ψιλά γράμματα” όσα γράφω σε μία κοινωνία με σοβαρά προβλήματα. Είναι όμως μία πραγματικότητα που μας αφορά, γιατί επηρεάζει τη ζωή της ευρύτερης κοινωνίας, ακόμα κι αν κλείνουμε τα μάτια και γυρίζουμε την πλάτη σε ανθρώπους που θεωρούμε “χαμένες υποθέσεις”. Σε “χαμένους” ανθρώπους και “χαμένες” (από τη μοίρα τους;) ζωές!

Κρατώντας στο μυαλό μου τα νεκρά βλέμματα, άδεια από κάθε ανθρώπινο συναίσθημα, θα τονίσω την ανάγκη να κοιτάξουμε, με μεγαλύτερη ευαισθησία και κυρίως ενδιαφέρον, τα παιδιά που γνωρίζουμε ή έχουμε βάσιμες υποψίες ότι βρίσκονται σε κίνδυνο, γιατί εάν η κατάληξή τους είναι οι ουσίες, οι εξαρτήσεις και οι φυλακές, ενδεχομένως να μην υπάρξει ποτέ επιστροφή και να μην τους δοθεί ποτέ δεύτερη ευκαιρία. Μέχρι να φτάσουν όμως εκεί, υπάρχουν σημαντικά περιθώρια παρέμβασης και αυτό θα πρέπει να είναι το μεγάλο “στοίχημα”, ο πιο σημαντικός στόχος των αρμόδιων φορέων και των ειδικών επί του θέματος επιστημόνων, να μεριμνήσουν πιο οργανωμένα, συστηματικά και συντονισμένα, για την πρόληψη της νεανικής παραβατικότητας και την προστασία των ευάλωτων οικογενειών και των παιδιών σε κίνδυνο.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

“Δεν θέλω να σκέφτομαι το μέλλον”

“Δεν θέλω να σκέφτομαι το μέλλον, γιατί είναι μαύρο. Δεν έχω καταφέρει τίποτα στη ζωή μου. Δεν έχω τίποτα”.

Βλέμμα κενό. Απελπισία. Αδιέξοδο. Αυτά είδα στα μάτια του πρώτου μας συνεντευξιαζόμενου σήμερα, στο πλαίσιο της επαναληπτικής έρευνάς μας για τη γλώσσα της φυλακής. Ενός ανθρώπου χωρίς οικογένεια, χωρίς έναν φιλικό υποστηρικτικό κύκλο, χωρίς δουλειά, χωρίς τίποτα και κανέναν -να τον περιμένει, να νοιάζεται. Με μία μάνα που μόνον τηλεφωνικώς επικοινωνούν, ενώ τα αδέλφια δεν επιθυμούν καμία επαφή, γιατί ντρέπονται.

Του είπα όμως κάτι και χαίρομαι, γιατί τον έκανε να σκεφτεί θετικά έστω και για λίγο.

“Έχετε κάνει δύο πολύ σημαντικά βήματα στη ζωή σας. Τρία χρόνια έξω από τη φυλακή και προσπάθεια για απεξάρτηση που την συνεχίζετε. Αυτά τα βήματα είναι πολύ σημαντικά και είναι μία ελπίδα”.

“Ναι, είναι”, μου απάντησε, αφού το σκέφτηκε και εκεί κατάλαβα ότι ποτέ δεν είχε δει κάτι θετικό στον εαυτό του, ποτέ δεν είχε βγει από τον φαύλο κύκλο να σκέφτεται τις αποτυχίες της ζωής του και να νιώθει αποτυχημένος. Πιστεύω όμως πραγματικά ότι είναι σημαντικά βήματα για έναν άνθρωπο που από τα 17 του χρόνια και για πολλά χρόνια βρίσκεται στις φυλακές, να μην κάνει υποτροπή και να δίνει έναν αγώνα για να απεξαρτηθεί.

Αναμφίβολα, η ζωή εκτός φυλακής για έναν άνθρωπο που δεν έχει κανέναν δικό του να τον στηρίζει, είναι τρομακτική. Δεν θα έπρεπε κανένας να βρίσκεται σε αυτήν τη θέση. Είναι ευτυχώς ελπιδοφόρο ότι υπάρχουν ακόμα και γι’ αυτούς τους ανθρώπους άλλοι άνθρωποι και κάποιοι φορείς που τους στηρίζουν, τους προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό και μία ζεστή κουβέντα. Γιατί ποιος άνθρωπος μπορεί να ζήσει, εντελώς, μόνος;

Δυστυχώς, οι εξαρτήσεις είναι μάστιγα. Αφαιρούν από τον άνθρωπο την αξιοπρέπεια. Αυτό αντιλαμβανόμαστε όταν βλέπουμε αυτά τα κενά βλέμματα. Βλέμματα νεκρά που κάποτε όμως είχαν μέσα τους ζωή.

Αρκετοί όταν μας μιλούν για την εμπειρία της φυλακής, ντρέπονται. Άλλοι μας εξηγούν ότι δεν θέλουν να κάνουν πισωγύρισμα, γιατί τους φέρνει στο μυαλό πολύ κακές αναμνήσεις: άγριο ξύλο (“όταν μπεις στα ανήλικα -εννοεί φυλακές ανηλίκων- σε πετάνε για εβδομάδες κάτω από το κρεβάτι, σε χτυπάνε, για να δούνε τι είσαι, εάν είσαι ρουφιάνος”) , συμπλοκές, αγώνα για επιβίωση σε ένα σκληρό περιβάλλον, στο οποίο οι διαφορετικές ομάδες προσπαθούν να καρπωθούν κάτι προς το συμφέρον τους. “Να βγάλουμε το χαρτζιλίκι μας μέσα στη φυλακή. Αυτός είναι ο βασικός σκοπός μας”, επισημαίνουν χαρακτηριστικά, εξηγώντας μας τις τακτικές που υιοθετούνται στη φυλακή.

Μία γυναίκα αντέδρασε “είναι δική μου η εμπειρία της φυλακής, είναι δική μου η γλώσσα και δεν θέλω να την μοιραστώ. Είναι ο δικός μου μικρόκοσμος”, θεωρώντας ότι είναι μία είδους “εισβολή” σε κάτι δικό της που θέλει να κρατήσει μόνο για εκείνην που έζησε αυτή την επώδυνη εμπειρία του εγκλεισμού και ασφαλώς μιλάμε μόνο με όσους συναινούν.

Οι περισσότεροι όμως, όταν αποφασίσουν να μιλήσουν, έχουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να μας πουν. Σίγουρα υπάρχει και ο σκληρός, ανάλγητος, τύπος που δεν θεωρεί έγκλημα ό,τι έχει κάνει, ακόμα κι όταν έχει διαπράξει μία βαρύτατη ποινικά πράξη. Η πλειοψηφία όμως των ατόμων, με τους οποίους έχουμε συνομιλήσει είναι άνθρωποι από δυσλειτουργικές οικογένειες, με τραυματικά παιδικά και εφηβικά χρόνια, που έγιναν υποχείρια της εξάρτησής τους και βρέθηκαν σε δρόμους χωρίς επιστροφή. Δυστυχώς, ο κόσμος της φυλακής στα καταστήματα κράτησης της σύγχρονης εποχής έχει σκληρύνει και το έγκλημα λαμβάνει, διεθνώς, πιο σκληρές και επικίνδυνες διαστάσεις.

Τον δεύτερο συνεντευξιαζόμενο μας, σήμερα, τον αποκαλούμε με τον συν-ερευνητή “intellectual”. Ένας πνευματώδης άνθρωπος, με ωραίο λόγο που έχει διαβάσει πολλά βιβλία μέσα στις φυλακές και σίγουρα διαφέρει από τον συνήθη τύπο κρατουμένου. Μας διηγήθηκε μάλιστα πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες του παρελθόντος, καθώς έχει πολλά χρόνια που έχει αποφυλακιστεί.

Τι κρατάω στο τέλος της ημέρας;

Σημαντικές ανθρώπινες ιστορίες και έναν μικρόκοσμο, με πολυσύνθετες διαστάσεις και προεκτάσεις, οι οποίες παρουσιάζουν πολύ μεγάλο ερευνητικό ενδιαφέρον. Συνεχίζουμε!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Το “σύνδρομο της ιδρυματοποίησης”

Το “σύνδρομο της ιδρυματοποίησης” σε ολοκληρωτικού τύπου περιβάλλοντα, ένα πολύ σοβαρό θέμα με το οποίο είχαμε ασχοληθεί στο postmodern.gr

Βλ.σχετικά http://www.postmodern.gr/to-syndromo-tis-idrymatopiisis-se-oloklirotikou-typou-perivallonta/

Οι συνεντεύξεις με τους αποφυλακισθέντες, στο πλαίσιο των ερευνών μας σήμερα, επιβεβαιώνουν -δυστυχώς- ότι η φυλακή είναι ή καταλήγει να γίνει για έναν υψηλό αριθμό ατόμων το “καταφύγιο” τους. Η απόλυτη εξοικίωσή τους με αυτό το περιβάλλον έχει σοβαρές επιπτώσεις στην πορεία της ζωής τους και στην ψυχοσύνθεσή τους.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Ο άγραφος νόμος της φυλακής (βίντεο και άρθρο)

Ο άγραφος νόμος της φυλακής: το ρεπορτάζ του Ant1 (βίντεο)

http://www.ant1news.gr/news/Society/article/522634/o-agrafos-nomos-tis-fylakis-binteo-

Ευχαριστώ θερμά τη δημοσιογράφο του Ant1, κ. Λίλιαν Τσουρλή.

Σε συνέχεια του ρεπορτάζ, η σύνοψη που ετοίμασα για τον άγραφο νόμο της φυλακής, τον κώδικα “αξιών” των εγκλείστων, την έννοια της ιεαραρχίας στα καταστηματα κράτησης και των “ταξεων” των τροφίμων, στο bloko.gr

http://www.bloko.gr/2018/12/blog-post_121.html?fbclid=IwAR0KSuOkCxU871JLuI9VmyzNrwY8TFiFrsBk1B1bmEqAgH7-1EEvr-_PmpY

Συνεχίζουμε και το επόμενο χρονικό διάστημα την ανάδειξη σημαντικών πτυχών του φαινομένου της νεανικής παραβατικότητας και της απεικόνισης στα ΜΜΕ υποθέσεων υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας