Tag Archives: Σταύρος Θεοδωράκης

Όταν η δημοσιογραφία “διασταυρώνεται” με την πολιτική σκηνή: Σταύρος Θεοδωράκης

Ο λόγος σήμερα περί πολιτικής και δημοσιογραφίας. Το ερώτημα καίριο “τι γίνεται όταν οι δύο αυτοί δρόμοι διασταυρώνονται; Μπορεί από την ένωσή τους να δημιουργηθεί κάτι σημαντικό που θα αλλάξει τα πράγματα και θα αποτελέσει μια, ουσιαστικά, καινούργια πρόταση σε μια κοινωνία που έχει βρεθεί στο αδιέξοδο, με την ανεργία να καλπάζει, την παιδεία να ματώνει και την οικονομική κατάσταση του Έλληνα να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα;”.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης είναι ο πρώτος που έρχεται να ενώσει με τόσο δυναμικό τρόπο τους δύο δρόμους. Δύο δρόμοι που, κατά την άποψή μου, πέρα από τις επιμέρους διαφοροποιήσεις τους, έχουν πολλά κοινά σημεία. Το κυριότερο έχουν ως αφετηρία τους τον άνθρωπο με τα προβλήματα της καθημερινής του ζωής, στα οποία αναζητούν άμεσα λύσεις. Η διαπλοκή δεν έχει να κάνει ούτε με τη δημοσιογραφία ούτε με την πολιτική, αλλά με τα πρόσωπα, τις “δυνάμεις” που κρύβονται πίσω και κινούν τα νήματα.

Για να ξεκαθαρίσω εξ αρχής, είμαι ένας έντονα πολιτικοποιημένος άνθρωπος, ποτέ δεν υπήρξα κομματικοποιημένος. Τώρα δηλώνω την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Σταύρου Θεοδωράκη, περιμένοντας ασφαλώς να δω πώς θα κινηθεί στην πολιτική σκηνή. Δεν είμαι ούτε φανατικό ούτε φανατισμένο άτομο. Δεν πιστεύω σε κομμάτα, δεν θέλω να εξαρτώμαι από κανέναν και η ζωή μου ανήκει! Πιστεύω όμως σε πρόσωπα και ιδέες. Όπως για παράδειγμα έχω δηλώσει και για τον Καθηγητή μου, νυν βουλευτή, κ. Γιάννη Πανούση, ότι είναι ένας άνθρωπος με όραμα τόσο για τον τομέα της παιδείας όσο και της δικαιοσύνης που μπορεί να προσφέρει πάρα πολλά στο κοινωνικό σύνολο, όπως προσέφερε στο ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Εμπιστεύομαι τον Σταύρο Θεοδωράκη και περιμένω να δω πράγματα από αυτόν, γιατί εκτιμώ το γεγονός ότι έχει κατέβει στο πεζοδρόμιο, έχει συνομιλήσει με τον κόσμο, έχει έρθει αντιμέτωπος με την σκληρή καθημερινότητα. Εκτιμώ το ότι είναι επικοινωνιακός, αλλά δεν στέκομαι μόνο σε αυτό. Πιστεύω ότι έχει ζήσει τη ζωή με τέτοιον τρόπο που μπορεί να κάνει προτάσεις και να δώσει λύσεις σε φλέγοντα ζητήματα. Η επαγγελματική του ιδιότητα ως δημοσιογράφου μπορεί να τον βοηθήσει να εξελιχθεί σε έναν πολύ δυνατό πολιτικό που θα καταφέρει να επιλύει προβλήματα της καθημερινότητας πολύ πιο αποτελεσματικά από άλλους πολιτικούς.

Εγώ προσωπικά ως πολίτης αυτής της χώρας θέλω πλέον οι άνθρωποι που θα κυβερνήσουν τον τόπο να έχουν δουλέψει, να έχουν έρθει σε επαφή με τον κόσμο, να ξέρουν τι γίνεται σε όλες τις συνοικίες -πλούσιες και φτωχές- να έχουν ταξιδέψει στις άγονες γραμμές, να μη φοβούνται να μπούνε στις φυλακές (το ξέρετε ότι πολιτικοί μας φοβούνται να μπούνε στις φυλακές για να μην τους λιντσάρουν και έχουν καταγραφεί τραγελαφικά επεισόδια), να είναι επιτέλους άνθρωποι που θα μας νιώθουν και θα τους νιώθουμε. Που θα περπατάνε δίπλα μας και όχι απέναντί μας. Που θα ξέρουν τι σημαίνει να δουλεύεις, να πηγαίνεις στην αγορά να ψωνίζεις, να ζεις την καθημερινότητά σου με τα προβλήματα. Βαρέθηκα πια τις γραβάτες και τα κοστούμια, τα προσωπεία που φοράνε οι πολιτικοί πίσω από τα χλιδάτα γραφεία τους.

Δεν πιστεύω ότι ο Σταύρος είναι σωτήρας. Πιστεύω όμως ότι έχει κάποια καλά χαρακτηριστικά και είναι ένα πρόσωπο που μπορεί να περπατήσει δίπλα στον πολίτη και όχι απέναντί του. Από εκεί κι ύστερα ο τρόπος που θα αξιοποιήσει αυτά τα θετικά στοιχεία και τη δημοφιλία του είναι στο δικό του χέρι και θα μας αποδείξει εάν δικαίως τον εμπιστευόμαστε. Οι επιλογές που θα κάνει σε πρόσωπα, οι ιδέες που θα προβάλλει, οι πρακτικές λύσεις που θα προτείνει, η οργάνωση του κόμματος αλλά και της ομάδας εθελοντών, θα δείξουν εάν μπορεί να σταθεί στην πολιτική σκηνή. Εάν δεν μπορέσει να σταθεί, θα φανεί και θα είμαστε εδώ για να τον κρίνουμε.

Τώρα, όσον αφορά τις κατηγορίες ότι το “σύστημα” τον εξέθρεψε και τον βγάζει τώρα στο πολιτικό προσκήνιο, δεν ξέρω εάν πρέπει να γελάσω ή να εξοργιστώ. Ασφαλώς, η Αγγελική, ο Κώστας, η Μαρία, δεν θα μπορούσαν να κάνουν ένα πρωί κόμμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ένα πρόσωπο που είναι μέσα στα πράγματα δεν έχει δικαίωμα να διεκδικήσει μία ενεργή θέση στα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα.

Και παρακαλώ μην ακούω για στημένα ρεπορτάζ!! Μέχρι κι εγώ με την μικρή εμπειρία στα ρεπορτάζ (και στην τηλεόραση και σε εφημερίδα και σε περιοδικό) ξέρω πώς λειτουργεί ο χώρος. Υπερβολές όλοι έχουν πει! Μην αρχίσουμε και λέμε για τις υπερβολές!! Κι ο πιο αδαής ξέρει…. Τώρα στήσιμο ρεπορτάζ δεν πιστεύω ότι είχε ανάγκη να κάνει ο Θεοδωράκης.

Άλλωστε, ο Σταύρος δίνει το λόγο στους πολίτες και να συμμετέχουν και να τοποθετηθούν ανοιχτά κι ελεύθερα και να προτείνουν και να κρίνουν και να κατακρίνουν. Αυτό είναι το πιο σημαντικό βήμα και η πιο σπουδαίο πρωτοβουλία που θα μπορούσε να πάρει. Γιατί η πολιτική κτίζεται από ομάδες, από όλους τους ενεργούς πολίτες και όχι από κλίκες. Σαφώς, ο καθένας από εμάς έχει τα δικά του βιώματα, την δική του κοσμοθεωρία, και θα προτείνει διαφορετικά πράγματα. Μέσα όμως από χίλιες προτάσεις, θα βγουν και διαμάντια!! Αυτό, νομίζω, είναι το στοίχημα του Σταύρου να μπορέσει αυτή την τεράστια δύναμη που του δίνει η δημοσιογραφία, να την αξιοποιήσει σε πολιτική δύναμη, με συγκεκριμένες προτάσεις και με πολύ γερή ομάδα αποτελούμενη από σημαντικές προσωπικότητες που μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά.

Ναι, ζούμε σε μια εποχή που η εικόνα παίζει πρωταρχικό λόγο, ακόμα και στην πολιτική ζωή. Άλλωστε, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, η πολιτική ασκείται περισσότερο στα τηλεοπτικά παράθυρα παρά στα έδρανα του Κοινοβουλίου. Και η εικόνα του Σταύρου (όπως θέλει να τον αποκαλούμε) είναι, αναμφίβολα, δυνατή. Εγώ, όπως και όσοι τον εμπιστεύονται, θέλουμε να δούμε εάν θα μείνει στην εικόνα ή εάν θα έχει τα εφόδια και το ένστικτο να κάνει αυτή την εικόνα πολιτικό λόγο και πολιτικές λύσεις!

Είμαστε εδώ για να δούμε εάν ο Σταύρος Θεοδωράκης θα καταφέρει να γίνει Πρωταγωνιστής της πολιτικής ζωής, όπως έγινε Πρωταγωνιστής της δημοσιογραφίας….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Θα μας πάρει μαζί του το Ποτάμι;

Δεν υπήρχε περίπτωση να μη γράψω ένα (και δυο και τρία…) άρθρο (άρθρα) σχετικά με το “Ποτάμι”, το νέο κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη. Άλλωστε μέσα από το προσωπικό μου ιστολόγιο έχω δηλώσει δημόσια την μεγάλη μου αδυναμία στο πρόσωπο του κ. Θεοδωράκη και μάλιστα τα πολύ ανθρώπινα και γεματα ευαισθησία ρεπορτάζ του έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης για μένα πολλές φορές και σε αρκετές περιστάσεις. Μάλιστα, η δεύτερη ιστορία που παρουσιάζω στο ebook και που ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να γράψω και σε μυθιστόρημα, βασίζεται σε ρεπορτάζ του Σταύρου Θεοδωράκη στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Ανηλίκων Αυλώνα.

Το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα όταν πληροφορήθηκα ότι ο Σταύρος Θεοδωράκης ιδρύει το δικό του κόμμα ήταν…γλυκόπικρο, αναλογιζόμενη ότι η καλύτερη εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης -οι Πρωταγωνιστές- θα μείνει “ορφανή”. Τα ρεπορτάζ του Θεοδωράκη είναι ξεχωριστά και έχουν τη σφραγίδα ενός δημοσιογράφου-ερευνητή που ξέρει να μιλάει τη “γλώσσα των νέων”, τη “γλώσσα του περιθωρίου”, τη “γλώσσα του υποκόσμου”, “τη γλώσσα της ανατροπής και της δημιουργικότητας” με έναν τρόπο που συγκινεί, προβληματίζει και ξεσηκώνει. Η ερευνητική δημοσιογραφία που υπηρέτησε με τόση συνέπεια ο Θεοδωράκης σπανίζει, δυστυχώς, στην Ελλάδα και ανησυχώ πάρα πολύ στη σκέψη ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος αφήνει τη δημοσιογραφία. Ο ίδιος ένιωσε, προφανώς, ότι έκανε τον κύκλο του στο χώρο της δημοσιογραφίας, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι σε μία τόσο δύσκολη για τη χώρα εποχή ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης είχε ακόμα να πει πολλά…

Ωστόσο, καταλαβαίνω απόλυτα την ανάγκη του Σταύρου να ιδρύσει το δικό του κόμμα. Έρχεται, σχεδόν πάντοτε, στη ζωή ενός δημιουργικού ανθρώπου η ανάγκη να προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω, να θέσει ένα στόχο πιο υψηλό, να υπηρετήσει την κοινωνία από μία άλλη θέση. Έτσι, ένιωσε και ο Σταύρος, με την ευαισθησία, τον προβληματισμό, την προσωπική του αναζήτηση, ότι ήρθε η ώρα να δώσει πιο δυναμικές απαντήσεις στα σοβαρότατα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Απαντήσεις που ο ίδιος προσπάθησε να δώσει με τα ανθρώπινα ρεπορτάζ του στους Πρωταγωνιστές και με τα άρθρα του στο protagon.gr αλλά τώρα αισθάνθηκε την ανάγκη να δράσει και θεσμικά. Μέσω της πολιτικής, εικάζω ότι επιδιώκει να έρθει ακόμα πιο κοντά, όχι τόσο στα κοινωνικά προβλήματα που έτσι κι αλλιώς έθιγε με τις εκπομπές του, αλλά στις κοινωνικές λύσεις που θα επιδιώξει να δώσει.

Σε αντίθεση με τα όποια αρνητικά σχόλια γράφτηκαν (στην Ελλαδίτσα άλλωστε ζούμε), είμαι πολύ θετική και αισιόδοξη ως προς την ίδρυση ενός νέου κόμματος, στελεχωμένου με πρόσωπα που έχουν όραμα. Μπορεί ο Σταύρος, όπως ο ίδιος δήλωσε να μην ξέρει ξένες γλώσσες (και μαγκιά του, γιατί άλλοι δεν το δηλώνουν και παρουσιάζουν αλλοιωμένα βιογραφικά), αλλά έχει περπατήσει στο πεζοδρόμιο, έχει συνομιλήσει με το περιθώριο, έχει μπει στις φυλακές και έχει μιλήσει με τα νέα παιδιά, έχει μπει στα υπόγεια και έχει αναζητήσει τα σκοτάδια της ψυχής μας. Κι αυτή η γνώση και εμπειρία του είναι πολύτιμη και την χρειαζόμαστε. Το θέμα από εδώ και στο εξής είναι να στελεχώσει το κόμμα του με πραγματικά άξια και ικανά άτομα, τόσο με ανθρωπους του πνεύματος και της διανόησης όσο και με ικανούς τεχνοκράτες, ώστε με τρόπο αρμονικό να συνδυάσει το όραμα, την ιδέα, τη δημιουργία, με τις εφαρμόσιμες λύσεις που δεν θα στερούνται όμως κοινωνικής ευαισθησίας και αλήθειας.

Από την πρώτη στιγμή που η οικονομική και κοινωνική κρίση έλαβε τρομακτικές διαστάσεις στην Ελλάδα, τόνιζα με τα κείμενά μου ότι τη λύση θα την δώσουν άνθρωποι, με δυνατό μυαλό, με ευαισθησία, με έντονες ανησυχίες και προβληματισμούς, ικανοί να συνδυάσουν την κοινωνική ευαισθησία με πρακτικές λύσεις. Περιμένω, λοιπόν, πάρα πολλά από τον Σταύρο Θεοδωράκη και το νέο του κόμμα. Ασφαλώς,δεν είναι ο σωτήρας μας, αλλά δεν είναι διεφθαρμένος από την πολιτική και έχει τη διάθεση να κάνει καινούργιες προτάσεις. Αναμφίβολα, άλλο η δημοσιογραφία, άλλο η πολιτική. Ωστόσο, πρώτον υπάρχει μεταξύ των δύο δρόμων η κοινή αφετηρία που είναι (ή τουλάχιστο θα έπρεπε να είναι ο άνθρωπος και τα προβλήματά του) και δεύτερον, πρέπει κάποτε η πολιτική να “ξεβρομίσει” και να αποκτήσει μία νέα πνοή.

Σαφώς, θα περιμένουμε να ακούσουμε τις συγκεκριμένες προτάσεις, να δούμε τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν το κόμμα, να παρακολουθήσουμε τον ίδιο το Θεοδωράκη στο νέο του ρόλο και μετά να κρίνουμε. Ωστόσο, οι πρώτες μου σκέψεις για την ίδρυση ενός νέου κόμματος από τον Σταυρό Θεοδωράκη είναι θετικές, ότι κάτι καινούργιο μπορεί να έχει να πει, κάτι νέο να φέρει, κάποια αλλαγή να καταφέρει στις κοινωνικές δομές. Γιατί, πέρα από τους αριθμούς, το ανθρωποκεντρικό μοντέλο στην πολιτική απουσιάζει και αυτό πρέπει να το φέρει ένας άνθρωπος που “κινείται, ουσιαστικά, μεταξύ ανθρώπων”. Αναμφίβολα, τα συμφέροντα στο χώρο της πολιτικής είναι πολλά, αλλά αν πεθάνει και η ελπίδα, έχει “πεθάνει” κι η χώρα.

Κλείνοντας, να ευχηθώ στον Σταύρο Θεοδωράκη, να γίνει και στην πολιτική σκηνή Πρωταγωνιστής, όπως Πρωταγωνιστής ήταν τόσα χρόνια στη δημοσιογραφία!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά