Tag Archives: πρωινά νέα

«Εγκλήματα πάθους»: Τα νέα δεδομένα, με αφορμή τη σημερινή ημέρα «Αγάπης»

Ευχαριστώ θερμά τη δημοσιογράφο Βίκυ Κώστα και στο παρελθόν άριστη εκπαιδευόμενή μου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο πλαίσιο των elearning προγραμμάτων, για τη συνέντευξη με αφορμή τη σημερινή ημέρα «Αγάπης» και θέλω να πιστεύω ότι περνάμε ένα δυνατό μήνυμα σήμερα!

Ένα μήνυμα που αξίζει να διαδοθεί, καθώς πολλοί συμπολίτες μας είναι θύματα βίας. Η σημερινή ημέρα, συνεπώς, του έρωτα και της αγάπης, ας γίνει η αρχή για να ξεκινήσει ένας δημιουργικός διάλογος για την πρόληψη, προκειμένου να ενημερωθούν και να προστατευθούν συνάνθρωποί μας που γνωρίζουν μόνο τη σκληρή πλευρά της “αγάπης”, η οποία σε καμία περίπτωση δεν είναι αληθινή. Αντίθετα, οδηγεί σε αδιέξοδα, σε προβλήματα σωματικής, ψυχικής υγείας, σε κοινωνική απομόνωση, οικονομικές δυσχέρειες, ακόμα και στα πιο ειδεχθή εγκλήματα που στο πλαίσιο μιας εξιδανίκευσης χαρακτηρίζονται «εγκλήματα πάθους».

«Εγκλήματα πάθους»: Τα νέα δεδομένα, με αφορμή τη σημερινή ημέρα «Αγάπης» είναι ο τίτλος του ρεπορτάζ και μπορείτε να το διαβάσετε στην καθημερινή Πανηπειρωτική εφημερίδα ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ εδώ http://www.proinanea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=49080%3Al-r———lr&catid=23%3A2011-11-04-09-40-25&Itemid=7

Όπως πάντα, περιμένω δικά σας σχόλια στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Καμία ανθρώπινη ζωή θυσία στο βωμό της βίας!

Καμία ανθρώπινη ζωή, δεν πρέπει να θυσιάζεται στο βωμό της βίας
στην καθημερινή πανηπειρωτική εφημερίδα ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ: Ρεπορτάζ: Βίκυ Κώστα, Επιστημονική ανάλυση: Αγγελική Καρδαρά. Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο και διαδικτυακά εδώ http://www.proinanea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=47743:2017-07-12-17-46-41&catid=26&Itemid=4

Ευχαριστώ θερμά την εξαιρετική δημοσιογράφο και στο παρελθόν άριστη εκπαιδευόμενή μου στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος του Παν/μίου Αθηνών “Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ”, κ. Βίκυ Κώστα για τη “φιλοξενία” στην πανηπειρωτική εφημερίδα με τίτλο ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ.

Η κ. Κώστα διαβάζοντας το άρθρο μου στο postmodern.gr (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/27chroni-gyneka-mitera-enos-pediou-katelixe-meta-apo-allepallila-chtypimata-tou-syzygou-tis-me-skeparni/) για το φρικτό θάνατο που βρήκε η 27χρονη γυναίκα, μητέρα ενός τρίχρονου παιδιού, ύστερα από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που δέχτηκε με σκεπάρνι στο κεφάλι και τον αυχένα, με φερόμενο ως δράστη το σύζυγό της, μου ζήτησε να αναλύσω τη σοβαρή αυτή μορφή εγκληματικότητας που τελευταία απασχολεί έντονα τα ΜΜΕ και να περάσουμε ένα ηχηρό μήνυμα κατά της βίας.

Το μήνυμα, συνεπώς, είναι καμία ανοχή στη βία, όποια μορφή κι αν λαμβάνει και από όπου κι αν προέρχεται. Όλοι έχουμε τη δύναμη να πούμε “όχι στη βία” αλλά και να αντιδράσουμε όταν βλέπουμε δίπλα μας τη βία!

Κιούσογλου, Μπλάχα, Μαυρομάτη, Λινάρδου, Λαζάρου τώρα, είναι υποθέσεις με κοινά εγκληματολογικά χαρακτηριστικά που απασχόλησαν εκτενώς τα media. Νέες γυναίκες που έγιναν “θυσία” στο βωμό της βίας, στην πιο ακραία της μορφή…Ας μη θρηνήσουμε άλλα θύματα!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Εγκλήματα πάθους: το προφίλ των δραστών

Ευχαριστώ θερμά τη δημοσιογράφο και στο παρελθόν εκπαιδευόμενή μου στο πλαίσιο του elearning προγράμματος του Πανεπιστημίου Αθηνών, με τίτλο Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ για τη “φιλοξενία” στα ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ, την καθημερινή πανηπειρωτική εφημερίδα.

Ακολούθως το ρεπορτάζ της Βίκυς Κώστα και το κείμενό μου για τα εγκλήματα πάθους και το προφίλ των δραστών που μπορείτε να διαβάσετε και εδώ http://www.proinanea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=47241:2017-04-28-16-52-04&catid=23:2011-11-04-09-40-25&Itemid=7

Πρωτοσέλιδο Ιωάννινα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΑΘΟΥΣ: ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΩΝ ΔΡΑΣΤΩΝ
ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΑΘΟΥΣ: ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΩΝ ΔΡΑΣΤΩΝ

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017 10:09

Ρεπορτάζ: Βίκυ Κώστα, κείμενο Αγγελική Καρδαρά
Οι ιστορίες εγκλημάτων πάθους, στην επαρχία, εδώ όπου οι κοινωνίες είναι πιο κλειστές και οι κώδικες ηθικής πιο αυστηροί, έχουν μπει στη ζωή μας.
Πίσω από κλειστές πόρτες, χωρίς κανείς να μπορεί να γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον.
Με αφορμή το τελευταίο έγκλημα στην Ηγουμενίτσα, αλλά και αυτό στη Μεταμόρφωση, το καλοκαίρι του 2016, που συγκλόνισαν τις τοπικές κοινωνίες, απευθυνθήκαμε στην Αγγελική Καρδαρά, Δρ Τμήματος ΕΜΜΕ Παν/μίου Αθηνών-Φιλόλογο – Συγγραφέα-Συνεργάτιδα Παν/μίου Αθηνών και Εισηγήτρια σεμιναριακών μαθημάτων στη θεματική «Media και Έγκλημα» στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕ.ΜΕ.), προκειμένου να σκιαγραφήσει το προφίλ των δραστών στα εγκλήματα πάθους.

Δράστες στα «εγκλήματα πάθους» είναι κατά κύριο λόγο άνδρες, ψυχικά υγιείς και με λευκό ποινικό μητρώο. Το ένα τρίτο των δραστών θέτει τέρμα στη ζωή του, διαφορετικά παραδίδεται στις αρχές ή επιδεικνύει μεταμέλεια. Η ποινική μεταχείριση τους είναι συνήθως ήπια, αν και μπορεί να επιβληθεί ακόμα και η ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Η μορφή που εμφανίζονται είναι περιστασιακή, γι’ αυτό και συνήθως αποκλείεται η υποτροπή. Η έξαρση των εγκλημάτων αυτών παρατηρείται συνήθως τους θερινούς μήνες και ο τόπος τέλεσης τους είναι κατά κανόνα σε μέρος οικείο στο δράστη.

Σύμφωνα με τον Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Νέστορα Κουράκη «ο δράστης είναι ευέξαπτος, ευσυγκίνητος, βρίσκεται υπό καθεστώς σύγχυσης συνειδήσεως και ψυχικής διαταραχής, σε συνδυασμό με έναν πιθανώς πληγωμένο εγωισμό, βιώνοντας ένα αίσθημα αδικίας και έχοντας τάσεις κτητικότητας». Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι ότι τα άτομα που προβαίνουν σε εγκλήματα πάθους έχουν, κατά κανόνα, χαμηλό μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο. Επομένως, οι πιθανότητες εμπλοκής σε έγκλημα πάθους μικραίνουν όσο ανεβαίνουμε τη μορφωτική και την πολιτιστική κλίμακα, αλλά πρέπει να τονίσω ότι ακόμα και το υψηλότερο οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα διάπραξης ενός τέτοιου εγκλήματος. Οι εγκληματίες πάθους δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «ψυχανώμαλοι» και «παρανοϊκοί», βάσει των όρων της ψυχιατρικής, αλλά πρόκειται για άτομα που διέπονται από ναρκισσισμό, εγωισμό, επιθετικότητα και κτητικότητα, ενώ μπορούν να χαρακτηριστούν κυκλοθυμικά και ευέξαπτα.
 
«Nαρκισσιστικά εγκλήματα»
Έχοντας αναλύσει αρκετά «εγκλήματα πάθους» που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία, στο πλαίσιο της διδακτικής μου δουλειάς, προβληματίζομαι σχετικά με το πόσο δόκιμη είναι η συγκεκριμένη κατηγοριοποίηση, δηλαδή η αναφορά σε «εγκλήματα πάθους». Προφανώς οι δράστες διακατέχονται από έντονα συναισθήματα, όταν επιτίθενται στο θύμα τους. Αλλά όταν, μετά τη διάπραξη του εγκλήματος, έχουν την ψυχραιμία να κρύψουν το άψυχο σώμα -σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και να το κατακρεουργήσουν- και στη συνέχεια να «παίζουν θέατρο» στις αρχές, στην οικογένεια και τους φίλους τους ή να ρίχνουν το φταίξιμο στο ίδιο το θύμα, αναρωτιέμαι αν μπορούμε να κάνουμε λόγο για «πάθος» ή τελικά έχουμε να κάνουμε με ψυχρότητα, απάθεια, ακόμα και οργάνωση της πράξης στο μυαλό του δράστη καιρό πριν;
Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπου ο δράστης έχει την ψυχραιμία να «ξεφορτωθεί» το άψυχο σώμα και να προσποιηθεί ότι δεν γνωρίζει τίποτα για την υπόθεση, θα έλεγα ότι το έγκλημα είναι απόρροια του πάθους που ο δράστης ανέπτυξε όχι προς το θύμα, αλλά εν τέλει προς τον ίδιο του τον εαυτό. Ο δράστης, δηλαδή, διέπεται από έναν ακραίο εγωισμό και ναρκισσισμό που τον οδηγεί στην πεποίθηση ότι είναι ένας μικρός «Θεός». Συνεπώς, θεωρώ ότι ο χαρακτηρισμός «ναρκισσιστικά εγκλήματα» ή «εγκλήματα ζήλιας και κτητικότητας» είναι πιο δόκιμοι.
 
Η βία στη σχέση μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο έγκλημα
Το μήνυμα που θα ήθελα να περάσω είναι ότι το άτομο που βιώνει την ακραία συμπεριφορά του/της συντρόφου/ συζύγου βρίσκεται σε κίνδυνο, συνεπώς πρέπει έγκαιρα να λάβει μέτρα πρόληψης. Η άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας δεν οδηγεί νομοτελειακά στο έγκλημα, αλλά είναι δείγμα παθολογικής συμπεριφοράς, η οποία ακόμα κι αν δεν οδηγήσει στο φόνο πρέπει να αντιμετωπιστεί προτού είναι πολύ αργά.

Ένα ακόμα στοιχείο που αξίζει να υπογραμμίσω είναι ότι κυρίως σε κλειστές κοινωνίες τα στερεότυπα δύναται να λειτουργήσουν πολύ αρνητικά, ασκώντας τεράστια πίεση σε έναν άνθρωπο με την ψυχοσύνθεση που περιέγραψα προηγουμένως. Αυτό σημαίνει ότι ένα άτομο που λόγω άκρατου εγωισμού δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αρνητικά σχόλια και υποτιμητικές συμπεριφορές από τους συντοπίτες του μπορεί να οδηγηθεί ακόμα και στο έγκλημα, λόγω της διαστρεβλωμένης κοσμοθεωρίας του. Με το έγκλημά του θέλει να αποδείξει στο στενό αλλά και ευρύτερο περιβάλλον του (οικογενειακό, φιλικό, επαγγελματικό κλπ.) ότι δεν ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές και ότι προτιμά το θάνατο από την προδοσία. Η αυτοκτονία του δράστη, σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι συχνή.
Θα αναφερθώ κλείνοντας σε δύο υποθέσεις που έχουν αποτελέσει αντικείμενο της ερευνητικής μου εργασίας και παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά. Πρόκειται για τις υποθέσεις Κιούσουγλου και Μπλάχα.

Ο στραγγαλισμός της πανέμορφης Κικής Κιούσογλου από το σύντροφό της (2005) είχε απασχολήσει εκτενώς το αστυνομικό ρεπορτάζ και θα έλεγα ότι παρουσιάζει ορισμένες ομοιότητες με την υπόθεση δολοφονίας της Φαίης Μπλάχα (2013). Την αποκάλυψη της πρώτης υπόθεσης που έμεινε γνωστή ως «το έγκλημα στη Βέροια» έκανε η δημοσιογράφος Αγγελική Νικολούλη μέσα από την εκπομπή της.
Τα κοινά χαρακτηριστικά των δύο υποθέσεων αφορούν το γεγονός ότι και στις δύο περιπτώσεις θύτες και θύματα ήταν νέα παιδιά που είχαν ζήσει έναν έρωτα. Έναν έρωτα που όμως αποδείχθηκε ολέθριος, καθώς η κτητικότητα, η ζήλια, οι ναρκισσιστικές τάσεις και ο εγωισμός των δραστών φαίνεται ότι υπερίσχυσαν. Και στις δύο περιπτώσεις η σχέση ήταν «θυελλώδης» με ένταση και καυγάδες. Επίσης, και στις δύο περιπτώσεις βλέπουμε μια κοινή αντιμετώπιση των θυμάτων που προσπαθούν να διακόψουν τη σχέση, αλλά τελικά επιστρέφουν.
Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια που είχε γράψει στο ημερολόγιο της η Κική και καταδεικνύουν ακριβώς την τεράστια ένταση στις σχέσεις τους «Και αν εσύ δεν μ’ αγάπησες, εγώ σε αγαπώ, και αν εσύ με σκότωσες, εγώ ακόμη ζω!». Τέλος, και στις δύο περιπτώσεις έχουμε την εμπλοκή τρίτου προσώπου με σκοπό τη συγκάλυψη του εγκλήματος και προσπάθεια αποπροσανατολισμού των αρχών.

Το τραγικό των δυο υποθέσεων έγκειται στο ότι τέσσερα νέα παιδιά που είχαν όλη τους τη ζωή μπροστά τους για να ονειρευτούν, να ερωτευτούν, να κάνουν σχέδια για το μέλλον, καταστράφηκαν. Δυο κορίτσια βρήκαν αποτρόπαιο θάνατο και δυο αγόρια βρίσκονται στη φυλακή.

Συνοψίζοντας, τα «εγκλήματα πάθους» παρουσιάζουν μεγάλο ερευνητικό ενδιαφέρον και υπογραμμίζω την ανάγκη της ουσιαστικής παρέμβασης και διαχείρισης του θυμού, ειδικά στο πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνίας, όπου το έγκλημα σκληραίνει και η κρίση αξιών οδηγεί σε εγκλήματα που διαπράττονται με μεγάλη βιαιότητα.
 
ΠΗΓΕΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Νέστορα Ε. Κουράκη: Εισαγωγή στη μελέτη εγκλημάτων από ερωτικό πάθος
Π. Παπαϊωάννου, (2001), Εγκλήματα Ζηλοτυπίας. Εγκληματολογική Θεώρηση και Νομολογία, Αθήνα, Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα.
Φ. Τσαλίκογλου, (1984), Σχιζοφρένια και Φόνος. Μια ψυχολογική-εγκληματολογική έρευνα, Παπαζήσης, Αθήνα.
Α. Τσιγκρής, (2004), Εγκλήματα από Έρωτα, ΑΝΤ.Ν. Σάκκουλα, Αθήνα – Θεσσαλονίκη.
Etienne de Greeff, (1989-μτφρ. Η. Σαγκουνίδου-Δασκαλάκη. Επιστημονική διεύθυνση: Ι. Φαρσεδάκης), Έρωτας και εγκλήματα από έρωτα, Νομική Βιβλιοθήκη, Αθήνα.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Όταν οι ανήλικοι μπαίνουν βίαια στον κόσμο των ενηλίκων

Το ενδιαφέρον σας για το μείζον ζήτημα των εξαφανίσεων ανηλίκων στην Ελλάδα είναι πολύ μεγάλο, κρίνοντας από την αναγνώσιμοτητα των τελευταίων κειμένων μου στο ιστολόγιο. Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς προβληματιζόμαστε έντονα, στοιχείο πολύ θετικό εάν συνδυάζεται με αφύπνιση και όχι με κινήσεις πανικού. Οφείλουμε να είμαστε ενημερωμένοι για την πραγματκότητα και να την αντιμετωπίζουμε με νηφαλιότητα αλλά και προνοητικότητα.

Όσον αφορά την υπόθεση της ανήλικης που βρέθηκε μετά από, σχεδόν, 22 ώρες, λέγοντας στην ψυχολόγο τη συγκλονιστική φράση “η μητέρα μου με άφησε στο δάσος”, θα την παρακολουθήσουμε, όπως έχω ήδη αναφέρει, διότι παρουσιάζει έντονο εγκληματολογικό και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον.

Στην καθημερινη πανηπειρωτική εφημερίδα ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ πρωινά νέα και στη δημοσιογράφο Βίκυ Κώστα μίλησα για τα περιστατικά με δράστες τους ίδιους τους γονείς που μετατρέπουν το παιδί τους σε “μπαλάκι” για λόγους εκδίκησης ή εξαιτίας άλλων διαφορών που δημιουργούνται μεταξύ των ζευγαριών. Επίσης, αναφέρθηκα στο σοβαρότατο ζήτημα της παραμέλησης των παιδιών από τους γονείς τους.

Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός  ότι σήμερα, λόγω του διαδικτύου, το παιδί και ο έφηβος εκτίθενται σε νέας μορφής κινδύνους που δύναται να λάβουν επικίνδυνες διαστάσεις και προεκτάσεις. Το “κλειδί”, όπως οι ειδικοί επισημαίνουν, είναι η ενημέρωση: ολοκληρωμένη, σαφής και συγκεκριμένη ενημέρωση τόσο από την οικογένεια όσο και από το σχολείο, ώστε τα παιδιά να έχουν πλήρη επίγνωση των κινδύνων, αλλά κυρίως, των τρόπων προστασίας τους.

Η πρόληψη του κινδύνου πρέπει να αποτελεί βασική προτεραιότητά μας σε μια εποχή που κινείται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και ο νέος έχει, από πολύ μικρή ηλικία, καθημερινή και συνεχή επαφή με τις νέες τεχνολογίες και όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή είναι η πραγματικότητα, την οποία ασφαλώς και πρέπει να αποδεχτούμε, αλλά την ίδια στιγμή να προετοιμάσουμε το παιδί μας για την ασφαλή χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Όταν το παιδί ή ο έφηβος αφήνεται ανεξέλεγκτος, όπως δυστυχώς παρατηρούμε να συμβαίνει, οι κίνδυνοι γίνονται άμεσοι. Ο έφηβος δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί, ανεξέλεγκτα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να συνομιλεί με τον οποιονδήποτε, κλείνοντας ακόμα και ραντεβού με αγνώστους σε απόμερα -πολλές φορές- σημεία. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι, όχι απλώς μεγάλη, αλλά τεράστια η ευθύνη των γονέων και σε ένα εξίσου σημαντικό βαθμό των εκπαιδευτικών όταν μένουν αμέτοχοι. Αυτό το στοιχείο πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό από όλους μας.

Τα παιδιά σίγουρα μπαίνουν πιο γρήγορα -και πιο βίαια, θα έλεγα- στον κόσμο των ενηλίκων, σήμερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν την απόλυτη ωριμότητα να διασφαλίζουν τα δικαιώματά τους και να προστατεύουν τον εαυτό τους μπροστά σε σοβαρούς κινδύνους. Ο έλεγχος από την πλευρά των γονέων είναι, συνεπώς, μια ακόμα λέξη-κλειδί, που πρέπει να ασκείται με σύνεση και με γνώμονα την καλή προετοιμασία του παιδιού ώστε να ενταχθεί όσο πιο ομαλά γίνεται στον κόσμο των ενηλίκων, δεδομένου ότι η χρήση των νέων τεχνολογιών οδηγεί το παιδί σε μια πρώιμη ένταξη στην ενήλικη ζωή και πραγματικότητα.

Το γεγονός ότι η πλειοψηφία των γονέων, στις μέρες μας, έχει πολλές ασχολίες και άγχη ακόμα και για ζητήματα επιβίωσης, δεν δικαιολογεί την παραμέληση των παιδιών μας. Τα παιδιά μας είναι η προτεραιότητά μας και δεν πρέπει, λανθασμένα, να πιστέψουμε ότι χωρίς την κατάλληλη ενημέρωση και τον έλεγχο, μπορούν να αντιμετωπίσουν, επαρκώς, τους κινδύνους. Ειδικά όταν αυτές οι απειλές λαμβάνουν μια “δελεαστική” μορφή: για παράδειγμα, ένας άγνωστος τους παρουσιάζεται ως συνομήλικός τους με κοινά ενδιαφέροντα.

Τα παραπάνω στοιχεία είναι γνωστά σε όλους μας, αλλά το αξιοσημείωτο είναι ότι εξακολουθούν να λαμβάνουν  χώρα σοβαρά γεγονότα, ως απόρροια της παραμέλησης των παιδιών από τους γονείς. Αυτό οφείλει να μας προβληματίσει όλους και, πρωτίστως, να αναρωτηθούμε για το εάν έχουμε κατανοήσει τον ουσιαστικό ρόλο μας ως γονείς και ως μέλη μιας -θεωρητικά- τουλάχιστον κοινωνίας πρόνοιας. Η ευαισθησία μας δεν πρέπει να εξαντλείται ή να περιορίζεται μόνο σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου ένα αποτρόπαιο γεγονός με θύμα ανήλικο συμβαίνει. Πάντοτε, πρέπει να υπάρχει η σκέψη γιατί συνέβη ένα τέτοιο γεγονός και πώς θα μπορούσε να προβλεφθεί. Εάν, δηλαδή, αναζητήσουμε τα βαθύτερα αίτια που οδήγησαν σε ένα ειδεχθές περιστατικό με θύμα ανήλικο, μπορεί να εκπλαγούμε δυσάρεστα με το μέγεθος της ευθύνης μας.

Εν κατακλείδι, τα παιδιά μας καλούνται να ενταχθούν, πρώιμα, στον κόσμο μας: έναν κόσμο σκληρό και, σίγουρα, όχι αγγελικά πλασμένο. Πάρα ταύτα, τα παιδιά παραμένουν παιδιά και δεν μετατρέπονται, αυτομάτως, σε ενήλικες! Τα παιδιά έχουν ανάγκη από την προστασία μας και η αθωότητά τους δεν πρέπει να χαθεί, ούτε στο πλαίσιο μιας εποχής που βιώνει καταλυτικές αλλαγές στις οικονομικές της δομές, καθώς και στο σύστημα αξιών της. Είναι, επομένως, σκόπιμο και αναγκαίο να ξεκινήσει ένας ειλικρινής διάλογος για το ρόλο της οικογένειας και της εκπαιδευτικής κοινότητας στην σύγχρονη εποχή της κρίσης, προτού η εγκληματικότητα με θύματα ανηλίκους λάβει επικίνδυνες διαστάσεις.

Περιμένω τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Εξαφανίσεις ανηλίκων: η τοποθέτησή μου στα ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ

Είναι πολύ μεγάλη χαρά για εμένα να βλέπω νέους ανθρώπους στους οποίους έχω διδάξει δημοσιογραφία να εξελίσσονται και πιστεύω ότι στο πλαίσιο μιας πολύ δύσκολης για τη δημοσιογραφία εποχής, όπου δεν δίνονται ουσιαστικές ευκαιρίες στα νέα παιδιά, οφείλουμε να προβάλλουμε τις αξίες και να στηρίξουμε τη δουλειά των δημοσιογράφων που δουλεύουν σκληρά και με όραμα. Είναι τιμή μου όταν αυτά τα παιδιά ζητάνε τη συμβολή μου σε ένα θέμα. Η δημοσιογράφος, Βίκυ Κώστα, με «φιλοξενεί» σήμερα, Πέμπτη 5 Μαΐου 2016, στα ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ, την καθημερινή πανηπειρωτική εφημερίδα, όπου τοποθετούμαι στο πολυσύνθετο ζήτημα των εξαφανίσεων ανηλίκων. Ακολούθως το εξαιρετικό κείμενο της δημοσιογράφου και η δική μου τοποθέτηση. Στο παρακάτω link μπορείτε να δείτε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας και να διαβάσετε το κείμενο, το οποίο παρουσιάζω και εδώ.

πρωινά νέα

 

Τα παιδιά των Amber Alert και ο ρόλος των γονέων

Ερωτηματικά γεννά η υπόθεση της τετράχρονης Μαρίας-Ειρήνης Πρίντεζη – Αύξηση των περιστατικών ανηλίκων που γίνονται «μπαλάκι» ή παραμελούνται

 

Βίκυ Κώστα

 

«- Που ήσουν;

– Στο δάσος.

– Τι ήθελες εκεί;

– Με άφησε η μαμά μου.

– Πώς βρέθηκες στο δάσος;

– Με άφησε η μαμά μου».

Αυτή η στιχομυθία, φέρεται να καταγράφηκε μεταξύ των ψυχολόγων και της τετράχρονης Μαρίας-Ειρήνης Πρίντεζη, η οποία βρέθηκε τελικά σώα 20 ώρες μετά την εξαφάνισή της την Κυριακή του Πάσχα στην περιοχή του Σκαραμαγκά.

Ο πατέρας και η μητέρα της 4χρονης συνεχίζουν να θεωρούν ότι κάποιος άρπαξε το παιδί και αυτό κατέθεσαν στον Εισαγγελέα. Για την Αστυνομία, όμως, το σενάριο της απαγωγής δεν στηρίζεται από πουθενά και θεωρεί ότι το παιδί έφυγε από την επιτήρηση των γονέων τους και έζησε αυτήν τη σκληρή, για την ηλικία της περιπέτεια.

Από την ιατροδικαστική εξέταση, ακόμη, δεν διαπιστώθηκε να φέρει κανένα σημάδι στο σώμα της, γεγονός που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη βίαιη αρπαγή της, ούτε είχε υποστεί κακοποίηση. Έτσι, οι άνδρες της Ασφάλειας εκτιμούν ότι η μικρή χάθηκε στο δάσος ενώ έπαιζε και ότι εάν είχε συμβεί κάτι άλλο θα τους το ανέφερε. Γεγονός είναι, πάντως, ότι η τετράχρονη βρέθηκε ταλαιπωρημένη, πεινασμένη, αφυδατωμένη και φοβισμένη εξ ου και μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο Παίδων.

Το περιστατικό αυτό, φέρνει στο φως εξαφανίσεις παιδιών που έχουν συγκλονίσει την κοινή γνώμη και είτε είχαν την τύχη της μικρής Μαρίας, είτε δε βρέθηκαν ποτέ και γεννά πολλά ερωτηματικά, σχετικά με την στάση των ίδιων των γονέων.

Με την Παγκόσμια Ημέρα για τα εξαφανισμένα παιδιά, όπως έχει οριστεί η 25η Μαΐου, να πλησιάζει, τα στοιχεία δείχνουν ότι χιλιάδες πέφτουν θύματα οικογενειακών και κοινωνικών προβλημάτων και χάνονται, εγκαταλείπονται ή χρησιμοποιούνται ως «αντικείμενα» εκδίκησης, ως λάφυρα, προκειμένου να πετύχουν το στόχο τους, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η εκδίκηση.

Χαρακτηριστική ήταν η απαγωγή του μικρού Φοίβου από τον πατέρα του στις αρχές του 2016.

Από την εποχή της Μήδειας έως σήμερα, διαπιστώνεται ότι τα παιδιά αποτελούν μια ευάλωτη κοινωνική και πληθυσμιακή κατηγορία.

Οι όποιες ανεπάρκειες των γονέων στη διαχείριση των εσωτερικών και εξωτερικών συγκρούσεων, η όποια αδυναμία διαχείρισης των συναισθημάτων του θυμού, της ζήλιας, της οργής, του μίσους και της εκδίκησης από την πλευρά των γονέων που οδηγεί στο να μεταχειρίζονται τα παιδιά ως ιδιοκτησία τους και αντικείμενα εκμετάλλευσης είναι εγκληματική. Θυματοποιούνται τα ίδια τα παιδιά και εμμέσως προσβάλλεται και ο πολιτισμός μας. Τα κίνητρα αυτών των γονέων δε διαφέρουν από εκείνα της Μήδειας ως προς το είδος, παρά μόνο ως προς την ένταση…

 

Αύξηση των περιστατικών με δράστες τους ίδιους τους γονείς

AmberAlert: «Ένα παιδί εξαφανίστηκε, μπορείτε να βοηθήσετε».

Μια είδηση που μας τρομάζει στο άκουσμα της, ένας ήχος διαφήμισης που μας κάνει να ευχόμαστε «Ας βρεθεί άμεσα…».

Εκατοντάδες παιδιά καθημερινά εξαφανίζονται χωρίς κανένα ίχνος, χιλιάδες πιθανά σενάρια και ιστορίες που δεν μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους.

Μιλώντας στα «Πρωινά Νέα», η Λέκτορας Δημοσιογραφίας CPJ Athens/University of Wolverhampton – Συνεργάτιδα Παν/μίου Αθηνών Αγγελική Φ. Καρδαρά, σημειώνει σχετικά «Υποθέσεις εξαφανίσεων παιδιών απασχολούν και την ελληνική κοινωνία και όπως είναι φυσικό προβληματίζουν εντονότατα τους γονείς, προκαλώντας τους ανησυχία. Το θετικό μήνυμα, ωστόσο, που θα πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι τα παιδιά μας δεν κινδυνεύουν να χαθούν στους δρόμους της Ελλάδας. Είναι πολύ σημαντικό ότι στη χώρα μας υπάρχει ακόμα ένα αίσθημα ασφάλειας και η οικογένεια, παρά τους σοβαρούς τριγμούς στα θεμέλια της ευρύτερης κοινωνίας, εξακολουθεί να αποτελεί τον πυρήνα της κοινωνίας και να προστατεύει τα παιδιά της. Πάρα ταύτα, δεν μπορούμε να μην καταγράψουμε την αύξηση των περιστατικών με δράστες τους ίδιους τους γονείς. Ειδικότερα, όπως μου έχει επιβεβαιώσει σε συνέντευξη που μου παραχώρησε το 2012 για το προσωπικό μου ιστολόγιο η δημοσιογράφος που ασχολείται επισταμένα με το θέμα, κ. Αγγελική Νικολούλη, τα παιδιά γίνονται συχνά ‘μπαλάκι’ στα χέρια γονέων. Ο γονιός για λόγους εκδίκησης ή εξαιτίας άλλων διαφορών που ενδέχεται να προκύψουν σε ένα ζευγάρι αρπάζει το παιδί.

Ένα άλλο ζήτημα που οφείλει να μας απασχολήσει στο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας που βιώνει δραματικές αλλαγές, αφορά την παραμέληση των παιδιών και την έκθεσή τους σε κινδύνους που δύναται να αποβούν εξαιρετικά σοβαροί ακόμα και για την σωματική τους ακεραιότητα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι απολύτως αναγκαία η αφύπνιση τόσο των αρμοδίων φορέων, ώστε να διασφαλίσουν τα δικαιώματα των ανηλίκων στην πράξη πια και όχι θεωρητικά, όσο και όλων των πολιτών. Ειδικά, όταν βλέπουμε δίπλα μας να παραμελείται ένα παιδί, δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε και να γινόμαστε ‘συνένοχοι’ σε ένα έγκλημα που μπορεί να διαπραχθεί. Τέλος, όσον αφορά τις πραγματικές περιπτώσεις απαγωγών, σαφώς απαιτείται μεγάλη προσοχή από τις οικογένειες και, πρωτίστως, ενημέρωση του παιδιού από την οικογένεια και τους εκπαιδευτικούς για το πώς μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους και από τις νέες μορφές κινδύνων, όπως των διαδικτυακών που δύναται να οδηγήσουν σε απαγωγή. Επομένως, η λέξη-κλειδί είναι αφύπνιση και όχι πανικός!».

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά