Tag Archives: προφίλ δράστη

Εγκλήματα πάθους: τα κρυφά και φανερά “μηνύματα”

Σε συνέχεια του άρθρου μου στο postmodern.gr σχετικά με τα εγκλήματα πάθους που μπορείτε να διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/egklimata-pathous-pente-ypothesis-ke-to-profil-ton-draston-tous/ καταγράφω το σχόλιο που μου έστειλε ένας σπουδαίος επιστήμονας, ο Καθηγητής Εγκληματολογίας, κ. Αντώνης Μαγγανάς ότι ” το “πάθος” στην ουσία είναι μια μίξη κτητικότητας και αποκλειστικότητας, ζήλιας, εγωκεντρισμού, ανασφάλειας και αδυναμίας ελέγχου του θυμού, συν βέβαια πιθανές ψυχοπαθολογικές αιτίες”.

Το παραπάνω σχόλιο με βρίσκει απολύτως σύμφωνη. Ειδικά σε υποθέσεις που έχουν καταγραφεί από την έρευνα, όπου ο δράστης ή η δράστιδα ενός ανάλογου εγκλήματος με απόλυτη ψυχραιμία, κυνισμό, απάθεια, αλλά και μεθοδικότητα, επιχειρεί να “ξεφορτωθεί”/ “απαλλαγεί” από το θύμα του, το οποίο αποτελεί το “αντικείμενο του πάθους του”.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, βλέπω ένα πάθος του θύτη όχι προς το θύμα, αλλά προς τον ίδιο του τον εαυτό. Έναν ακραίο εγωισμό και ναρκισσισμό που τον κάνει να θεωρεί ότι το άλλο άτομο του ανήκει στη ζωή και το θάνατο, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Πολύ σημαντικό στοιχείο αυτό που σημειώνει ο Καθηγητής σχετικά με την αδυναμία ελέγχου του θυμού. Μάλιστα, ο κ. Μαγγανάς έχει προτείνει τη δημιουργία ενός προγράμματος διαχείρισης ελέγχου θυμού, όπως εφαρμόζεται στις ΗΠΑ, την Αυστραλία και τον Καναδά και το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί και για την πρόληψη της νεανικής παραβατικότητας.

Είναι, συνεπώς, πολύ σημαντικό ένα άτομο με τα παραπάνω χαρακτηριστικά να μάθει να διαχειρίζεται το θυμό του και να ελέγχει τα αρνητικά και συχνά ακραία συναισθήματά του. Αυτό, ωστόσο, δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς βοήθεια και στήριξη, τουλάχιστον σε αυτές τις πιο σοβαρές περιπτώσεις που υπάρχει μια παθογένεια.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό επίσης και αυτό θα ήθελα να είναι το μήνυμα του σημερινού κειμένου ότι το άτομο που βιώνει την ακραία συμπεριφορά του/της συντρόφου/ συζύγου πρέπει να προβληματιστεί έγκαιρα. Η άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας δεν οδηγεί νομοτελειακά στο έγκλημα, αλλά είναι δείγμα μιας παθολογικής συμπεριφοράς, η οποία ακόμα κι αν δεν οδηγήσει στο φόνο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Έτσι, λοιπόν, ακόμα κι αν το ζευγάρι χωρίσει και οι ακρότητες συνεχίσουν να λαμβάνουν χώρα, είναι σκόπιμο -τολμώ να πω αναγκαίο- το θύμα αυτών των συμπεριφορών να ενημερώσει το περιβάλλον του και να λάβει τα πιο κατάλληλα μέτρα προστασίας του.

Ένα ακόμα στοιχείο που αξίζει να υπογραμμίσω στο σημείο αυτό είναι ότι κυρίως σε κλειστές κοινωνίες ή σε περιπτώσεις όπου το άτομο έχει (ή θεωρεί ότι έχει) ένα γόητρο λόγω οικονομικής/επαγγελματικής/κοινωνικής θέσης, τα κοινωνικά στερεότυπα και “πρέπει” δύναται να ασκήσουν επιπρόσθετη πίεση στην ήδη επιβαρυμένη ψυχοσύνθεση ενός τέτοιου τύπου ανθρώπου. Με απλά λόγια, ένα άτομο που λόγω άκρατου εγωισμού δεν μπορεί να δεχτεί και να αντιμετωπίσει αρνητικά σχόλια και υποτιμητικές συμπεριφορές (τύπου “τον/την παράτησε, είναι αποτυχημένος/αποτυχημένη” κ.λπ.) προτιμά να σκοτώσει, θεωρώντας με τη διαστρεβλωμένη κοσμοθεωρία του ότι με αυτό τον τρόπο αποδεικνύει την ανωτερότητά του. Η αυτοκτονία του θύτη, σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι συχνή. Η υπόθεση του πατέρα που πριν από μερικά χρόνια (Αύγουστος 2013) πυροβόλησε την ίδια του την κόρη στο Άργος για να εκδικηθεί τη πρώην σύζυγό του και ύστερα αυτοκτόνησε εντάσσεται, κατά την ερευνητική μου ανάλυση, σε αυτή την κατηγορία. Δεν θα επεκταθώ όμως στην ανάλυση αυτής της υπόθεσης, γιατί έχω γράψει σχετικά άρθρα και στο ιστολόγιο, αλλά και στο υπό έκδοση βιβλίο μου μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες και πώς απεικονίζω το προφίλ του θύτη και τα συναισθήματά του απέναντι στην πρώην σύζυγό του αλλά και στην κόρη του.

Συνοψίζοντας, τα εγκλήματα “πάθους” παρουσιάζουν μεγάλο ερευνητικό ενδιαφέρον και ακριβώς, επειδή τα κρυφά και φανερά “μηνύματα” που ο θύτης ανάλογων εγκλημάτων “στέλνει” στο θύμα του (ή να πω καλύτερα στο “στόχο” του/ στο “αντικείμενο του ακραίου του πάθος προς τον ίδιο, εν τέλει, τον εαυτό του) πρέπει να αξιολογούνται σοβαρά, υπογραμμίζω την ανάγκη της ουσιαστικής παρέμβασης και διαχείρισης του θυμού. Ειδικά, στο πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνίας, όπου το έγκλημα σκληραίνει.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Εγκλήματα τιμής

Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε την “Ημέρα της Γυναίκας”. Στην δική μας κοινωνία αυτή είναι μια μέρα χαράς, όπου εμείς οι γυναίκες συνηθίζουμε να βγαίνουμε με τις φίλες μας -γυναικοπαρέα- για φαγητό ή ποτό. Στο πλαίσιο, ωστόσο, άλλων κοινωνιών η γυναίκα όχι μόνο δεν έχει το δικαίωμα να γιορτάσει, αλλά αποτελεί θύμα ακραίων εγκληματικών ενεργειών. Επομένως, η Παγκόσμια “Ημέρα της Γυναίκας” έχει μια έντονα συμβολική σημασία, την οποία πρέπει να αναδείξουμε.

Προκαλεί μεγάλη εντύπωση και τεράστια θλίψη η διαπίστωση των Ηνωμένων Εθνών ότι κάθε χρόνο δολοφονούνται σε όλο τον κόσμο 5.000 γυναίκες, θύματα των εγκλημάτων τιμής. Ο αριθμός είναι υψηλός και καταδεικνύει το μέγεθος και τη σοβαρότητα του προβλήματος, το οποίο αποτελεί μάστιγα σε πολλές χώρες. Πρόκειται για μια ακραίας μορφής εγκληματικότητα, η οποία πηγάζει από την διαστρεβλωμένη αντίληψη ότι η γυναίκα είναι “αντικείμενο”.

Ειδικότερα, τα εγκλήματα τιμής, τα οποία στρέφονται κατά κύριο λόγο εναντίον των γυναικών, λαμβάνουν χώρα για την δήθεν προστασία οικογενειακών και κοινωνικών κανόνων. Θύματα, σε μικρότερο ποσοστό, είναι και άνδρες. Κυρίως, ομόφυλοι, νεαροί άνδρες, που κατά τις άκρως επικίνδυνες λογικές ορισμένων κοινωνιών, αποτελούν το “όνειδος” της οικογένειας, ή άνδρες που δολοφονούνται από τους πατέρες κοριτσιών, γιατί θεωρούν ότι έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τις κόρες τους (στην Ελλάδα, το πολύκροτο έγκλημα του δημοφιλούς και πολύ αγαπητού στο κοινό, συνθέτη Άκη Πάνου).

Η μέθοδος τέλεσης των παραπάνω εγκλημάτων είναι, πάντοτε, ειδεχθής. Άγρια κακοποίηση, θάνατοι από ασφυξία, μαχαιρώματα, κάψιμο ακόμα και με πυρακτωμένο σίδερο, ταφή ενώ το άτομο είναι ακόμα ζωντανό, αποτελούν τις συνηθέστερες μεθόδους, με τις οποίες ο δράστης ενός εγκλήματος τιμής “τιμωρεί” το θύμα του.

Στα εγκλήματα τιμής, η γυναίκα γίνεται στόχος, συχνά, προσβεβλημένων συγγενών που λειτουργούν ως “αυτόκλητοι τιμωροί” και “ηθικοί εξαγνιστές”, ενεργώντας πολλές φορές με αφορμή μία αβάσιμη υποψία ή ένα απλό κουτσομπολιό! Ο βιασμός ή ακόμα και η αιμομικτική βία που υφίστανται αυτές οι γυναίκες θεωρόνται απολύτως θεμιτά μέσα “τιμωρίας” και “πρόληψης” και οι συγγενείς που τιμωρούν τις γυναίκες ή τα κορίτσια της οικογένειας με αυτήν την πρωτοφανή βιαιότητα τυγχάνουν της εκτίμησης και αποδοχής των υπολοίπων.

Η ανάλυση του ψυχο-εγκληματικού προφίλ των δραστών αποδεικνύει ότι πρόκειται για πολύ επικίνδυνες προσωπικότητες. Άτομα με άκρατο εγωκεντρισμό και εγωπάθεια, τα οποία διέπονται από παντελή έλλειψη παιδείας και από μεγάλη συναισθηματική κενότητα, καθώς και σκοταδιστικές αντιλήψεις, λειτουργούν με απίστευτη αγριότητα. Είναι εξαιρετικά επιθετικά άτομα, με βίαιες εξάρσεις στη συμπεριφορά τους και δεν διστάζουν να δολοφονήσουν ακόμα και το ίδιο τους το παιδί, πρωτίστως την κόρη, για λόγους “τιμής”.

Μια εγκυμοσύνη εκτός γάμου, μια ερωτική σχέση με έναν άντρα που δεν εγκρίνει το οικογενειακό περιβάλλον, ακόμα και το γεγονός ότι το έφηβο κορίτσι της οικογένειας καθυστέρησε να επιστρέψει σπίτι από μία έξοδό του, αποτελούν συχνούς λόγους για τη διάπραξη εγκλημάτων τιμής από άτομα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, τα οποία διαμορφώνουν ολόκληρη τη ζωή τους βάσει της στενόμυαλης και επικίνδυνης λογικής “τι θα πει η γειτονιά/ ο κόσμος/ η κοινωνία.

Όπως δείχνουν οι έρευνες, ακραίες θρησκευτικές και κοινωνικές αντιλήψεις για τη θέση των γυναικών, παρωχημένα ήθη και έθιμα πολλών λαών, φυλετικέως διακρίσεις και ρατσισμός, διαμορφώνουν τη συνείδηση των δραστών και οδηγούν σε εγκλήματα ασύλληπτης αγριότητας, ακόμα καν στο πλαίσιο κοινωνιών που δεν θεωρούνται “υπανάπτυκτες”. Αυτό αποτελεί ένα εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο που οφείλει να μας προβληματίσει.

Ως προς το προφίλ των θυμάτων που είναι, κατά κύριο λόγο γυναίκες, πρόκειται για άτομα που δεν έχουν τη σωματική ή νοητική δύναμη, ή ωριμότητα λόγω νεαρού ηλικίας, ή λόγω εξάρτησης οποιασδήποτε μορφής -οικονομικής, συναισθηματικής- να αντιδράσουν και να ξεφύγουν από τόσο νοσηρές καταστάσεις, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο επιτακτική την κοινωνική μέριμνα και συμπαράσταση από όλους μας προς αυτές τις ευάλωτες ομάδες πληθυσμού.

Και στο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας έχουν διαπρχαθεί εγκλήματα τιμής. Ευτυχώς, για τη χώρα μας το πρόβλημα δεν αποτελεί μάστιγα, αλλά ειδικά στις κλειστές, τοπικές, κοινωνίες, η “τιμή” εξακολουθεί να οδηγεί, αν όχι στο φόνο, σε κακοποίηση της γυναίκας ή του κοριτσιού που δεν θέλει να ζήσει με τις κοινωνικές συμβάσεις, τα “πρέπει” και “μη” μιας κοινωνίας που με μεγάλη ευκολία και χωρίς σκέψη δικάζει και καταδικάζει συμπεριφορές, βάσει κουτσομπολιών, στερεοτοπικών αντιλήψεων και στενόμυαλων λογικών.

Περιστατικά ακραίας επιθετικότητας και βίας λαμβάνουν χώρα πίσω από κλειστές πόρτες και δεν έρχονται ποτέ στο φως, εξαιτίας της ντροπής ή της αδυναμίας των θυμάτων να τα αποκαλύψουν και να λυτρωθούν από αυτές τις ακραίες συμπεριφορές. Εδώ έγκειται η ολόπλευρη και τεκμηριωμένη ενημέρωση από τα ΜΜΕ ώστε να αντιμετωπιστούν, αποτελεσματικά, τέτοιες αποτρόπαιες συμπεριφορές, προτού να είναι πολύ αργά.

Προκαλούν έκπληξη αλλά και ταυτόχρονα δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος τα λόγια μιας μητέρας από την Ηλεία, η οποία πριν από κάποια χρόνια, δηλητηρίασε την μόλις 21χρόνη κόρη της, επειδή έμεινε έγκυος εκτός γάμου: “έχω δύο ακόμα ανύπαντρα κορίτσια και δεν θα δεχόταν κανείς να τα παντρευτεί, αφού προέρχονταν από μία ατιμασμένη οικογένεια. Έπρεπε να ξεπλύνω την ντροπή και ζητώ η κοινωνία και ο Θεός να με συγχωρήσουν”.

Θα κλείσω με τον προβληματισμό εάν και σε ποιο βαθμό διαπράττονται δίπλα μας τόσο αποτρόπαια εγκλήματα που ακόμα κι αν, μέχρι στιγμής δεν έχουν οδηγήσει στο θάνατο, έχουν καταστρέψει τη ζωή γυναικών; Ελπίζω και εύχομαι, συνεπώς, η φετινή “Ημέρα της Γυναίκας” που θα γιορτάσουμε στις 8 Μαρτίου να αναδείξει λαμπρές στιγμές στη ζωή σπουδαίων γυναικών που, σε καθημερινή βάση, δίνουν και κερδίζουν χιλιάδες μάχες, καταφέρνοντας να συνδυάσουν τους πολλούς και διαφορετικούς ρόλους τους στο πλαίσιο μιας εξαιρετικά απαιτητικής και, συχνά, σκληρής απέναντί τους κοινωνίας.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Απεικόνιση του ψυχο-εγκληματικού προφίλ του δράστη “τιμωρού”

Στην Ελλάδα εγκλήματα που μπορούν να καταταχθούν στην “ακραία εγκληματικότητα” δεν έχουν απασχολήσει τα ποινικά χρονικά σε τόση μεγάλη έκταση, σε σχέση με άλλες χώρες. Αντίθετα, τα ποσοστά βίαιων εγκλημάτων, όπως τα εγκλήματα κατά ζωής, είναι χαμηλά. Αυτό, πιστεύω, ότι σε μεγάλο βαθμό οφείλεται και στους συνεκτικούς δεσμούς της ελληνικής οικογένειας που εξακολουθεί να αποτελεί “πυρήνα” της κοινωνίας.

Από την άλλη πλευρά, κάποια εγκλήματα που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι το έγκλημα “σκληραίνει” και ο εγκληματίας γίνεται πιο “πωρωμένος”. Με το σημερινό μου κείμενο θα προσπαθήσω να απεικονίσω το ψυχο-εγκληματικό προφίλ δυο αντρών που λειτουργούν ακραία, δίνοντας μου την εντύπωση ότι ενεργούν σαν “τιμωροί” και “απονεμητές δικαιοσύνης”, βάσει ασφαλώς της δικής τους διαστρεβλωμένης και ακραίας σκέψης. Επίσης, αν και πρόκειται για διαφορετικές υποθέσεις, εντοπίζω κάποιες αξιοσημείωτες ομοιότητες που οδηγούν στη σύνθεση του προφίλ των δραστών.

Θα ξεκινήσω με την πρώτη υπόθεση. Στις 13 Αυγούστου 2013 ένας 47χρονος επιχειρηματίας από το Άργος πυροβόλησε εν ψυχρώ την κόρη του, με την οποία λίγες ώρες νωρίτερα είχε γευματίσει σε εστιατόριο. Η πρώτη σφαίρα βρήκε την 17χρονη τότε κόρη στον αυχένα και η δεύτερη στο πρόσωπο. Ο δράστης επέστρεψε σπίτι του και αυτοπυροβολήθηκε, ενώ κατέληξε στο Τζάνειο Νοσοκομείο λίγες μέρες αργότερα. Η νεαρή κοπέλα έδωσε σκληρή μάχη για να μείνει στη ζωή, την οποία κατάφερε να κερδίσει. Σήμερα βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης και δίνει τη δεύτερη μάχη για μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο θύτης αιτιολογεί την πράξη του με επιστολή που αφήνει, προτού αυτοπυροβοληθεί. Σύμφωνα με την επιστολή, αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύονται στον Τύπο, ισχυρίζεται ότι πρόκειται για ένα έγκλημα εκδίκησης προς την εν διαστάσει γυναίκα του, την οποία κατηγορεί για τη διάλυση του γάμου τους, αλλά και την οικονομική του καταστροφή. Επίσης, χρησιμοποιεί πολύ σκληρά λόγια για να “αιτιολογήσει” (και δικαιολογήσει) το έγκλημα “σκοτώνω την κόρη μας για να μη γίνει σαν εσένα. Κανονικά, θα έπρεπε να σκοτώσω εσένα, αλλά επειδή θα ζήσεις, όσο ζήσεις, με το βάρος του θανάτου της θα είναι καλύτερα”. Στόχος του, λοιπόν, ο θάνατος της ίδιας του της κόρης, χωρίς να έχει βέβαια υπολογίσει ότι το κορίτσι μπορεί να κερδίσει τη μάχη, αλλά και το Γολγοθά που τώρα καλείται να ανέβει.

Πρόκειται, σαφώς, για μια ακραίας μορφής εγκληματικότητα. Με προβληματίζει πολύ έντονα το πώς μπορεί να απεικονιστεί το ψυχο-εγκληματικό προφίλ του δράστη, γιατί είναι ακατανόητο για τον ανθρώπινο νου το πώς ένας πατέρας μπορεί να φτάσει σε μια τόσο ακραία πράξη και να δολοφονήσει την ίδια του την κόρη, το ίδιο του το σπλάχνο δηλαδή.

Θα έλεγα ότι τα στοιχεία που συνθέτουν το προφίλ του είναι ο άκρατος εγωισμός του, ο ναρκισσισμός που τον κάνει να φέρεται σαν να είναι εκείνος το “κέντρο” του κόσμου και ταυτόχρονα η βαθιά πεποίθησή του ότι η εν διαστάσει σύζυγός του πρέπει να ζήσει υποφέροντας, όπως ακριβώς θεωρούσε ότι ζούσε εκείνος:μια ζωή σκληρή, με την προσωπική και επαγγελματική αποτυχία να τον “βαραίνει”. Προτιμά, με άλλα λόγια, από το να προσπαθήσει να ορθοποδήσει ο ίδιος και να προχωρήσει στη ζωή του, να εκδικηθεί την εν διαστάσει σύζυγό του που στέκεται στα πόδια της, αλλά τελικά και την κόρη του, στερώντας της τη ζωή στο άνθος μάλιστα της νιότης και της δημιουργικότητάς της. Αυτό το στοιχείο, επίσης, προκαλεί μεγάλη εντύπωση και με προβληματίζει σχετικά με το εάν ο πατέρας, εν τέλει, εκδικείται και την ίδια του την κόρη…

Διαπράττοντας το έγκλημα, λειτουργεί σαν “τιμωρός” και ταυτόχρονα “απονεμητής της δικαιοσύνης”. Της δικής του ασφαλώς “δικαιοσύνης”, καθώς η συνολική του συμπεριφορά προδίδει ένα άτομο που λειτουργεί σαν “κυρίαρχος” του κόσμου. Εκείνος αποφασίζει, εκείνος εκτελεί, εκείνος τιμωρεί, εκείνος απονέμει “δικαιοσύνη”.

Η σχέση του με την εν διαστάσει σύζυγό του θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μια ακραία σχέση “πάθους” -μίσους και αντίστοιχα ακραία συναισθήματα, ενδεχομένως, διέπουν τη σχέση του με την κόρη του, για την οποία επιλέγει το θάνατο, χρησιμοποιώντας την, κυριολεκτικά, ως μέσο/σαν αντικείμενο για να εκδικηθεί τη μητέρα της. Παράλληλα, είναι άξιο προσοχής ότι επιλέγει να την σκοτώσει, για να “μην καταλήξει σαν τη μάνα της”. Συνεπώς και μόνο η σκέψη ότι η κόρη του μπορεί να μοιάσει στη μάνα της του προκαλεί συναισθήματα δυσφορίας, τα οποία όμως στρέφονται κατά της ίδιας της κόρης του, στο πρόσωπο της οποίας μπορεί να “έβλεπε” την εν διαστάσει σύζυγο σε νεαρότερη ηλικία.

Βάσει της παραπάνω διαστρεβλωμένης λογικής του, μητέρα και κόρη γίνονται “ένα” και για την κόρη ο “τιμωρός” πατέρας επιλέγει το θάνατο, ενώ για τη μάνα επιλέγει μια “ζωή σαν θάνατο”. Πολύ ακραίες οι σκέψεις του, πολύ ακραίες οι αντιδράσεις του και δυστυχώς ένας νέος άνθρωπος που τώρα θα έπρεπε να γεύεται κάθε στιγμή της ζωής, δίνει καθημερινά τη δική του μάχη για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Η ζωή, κάποιες φορές, σίγουρα, ξεπερνάει τα πιο ευφάνταστα σενάρια αστυνομικών σειρών. Τουλάχιστον, η “θεία δίκη” σε αυτή την υπόθεση που έχει χαρακτηριστικά αρχαίας τραγωδίας θα είναι να γίνει καλά το κορίτσι και να σταθεί στα πόδια του.

Πριν από μερικές εβδομάδες, στη Χαλκιδική, ένας άλλος πατέρας έδρασε επίσης σαν “τιμωρός” και “απονεμητής δικαιοσύνης”. Και σε αυτή την περίπτωση η τιμωρία που επιλέγει (δεν χρησιμοποιώ τυχαία το ρήμα “επιλέγει”) ο φερόμενος ως δράστης στρέφεται κατά ολόκληρης της οικογένειας. Δολοφονεί άγρια -σφάζει- τη μητέρα μπροστά στα μάτια του ανήλικου γιου και εν συνεχεία, κατά την περιγραφή του παππού, αρπάζει “σαν κατσίκι” το μικρότερο γιο του, ηλικίας 4,5 ετών, διότι ο μεγαλύτερος γιος που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του αποτρόπαιου εγκλήματος “δεν ζυγώνει τον πατέρα του, από φόβο”.

Η σκέψη του θύτη και σε αυτή την υπόθεση είναι ακραία και βασίζεται στην δική του διαστρεβλωμένη κοσμοθεωρία. Δολοφονεί τη μάνα των παιδιών του μπροστά στα μάτια του ανήλικου παιδιού του, χωρίς καν να αναλογιστεί τις συνέπειες που ένα τέτοιο βίωμα δύναται να έχει στην ψυχοσύνθεση του παιδιού, αποδεικνύοντας ότι λειτουργεί σαν “τιμωρός” που έχει τεράστια εμπιστοσύνη στον εαυτό του και ισχυρή πεποίθηση ότι με την πράξη του “επιβάλλει την τάξη” και “απονέμει δικαιοσύνη”. Δεν τον ενδιαφέρει τίποτα, ούτε καν ο γιος του, την ώρα που μαχαιρώνει τη σύζυγό του. Μοναδικός του σκοπός, εκείνη τη στιγμή, είναι να ολοκληρώσει επιτυχώς την πράξη του.

Μετά την τέλεση του ειδεχθούς εγκλήματος, είναι άξιο επισημάνσεως ότι δεν “λυγίζει” συναισθηματικά, δεν πτοείται πουθενά, αλλά ουσιαστικά σκέπτεται πώς θα “την γλιτώσει”. Σαν λάφυρο, ο “τιμωρός” παίρνει μαζί του το μικρότερο γιο. Ο ίδιος θέλει το μεγαλύτερο για να ξεφύγει πιο εύκολα, αλλά το παιδί δεν τον πλησιάζει από τρόμο. Στη δική του σκέψη εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτε άλλο, παρά μόνο ο “κυρίαρχος” εαυτός του που πρέπει, με κάθε τρόπο, να σωθεί!

Το διπλό έγκλημα -της ανθρωποκτονίας και αρπαγής του παιδιού- καθιστά εμφανές ότι πρόκειται για έναν “πωρωμένο” εγκληματία που μπορεί να φτάσει στα άκρα για να πετύχει το στόχο του. Έχει την δική του σκέψη και την δική του “λογική”. Διέπεται από μια συναισθηματική απάθεια, θα έλεγα, μπροστά στον πόνο των άλλων, δεδομένου ότι δεν διστάζει να δολοφονήσει άγρια τη σύζυγό του μπροστά στα μάτια του ανήλικου παιδιού του και εν συνεχεία μπροστά στα μάτια των παππούδων να αρπάξει το δεύτερο γιο του και να φύγει, για να κρυφτεί, να σωθεί, να γλιτώσει την τιμωρία και να επιβάλει, εν τέλει, το δικό του “δίκιο”, την δική του “τάξη πραγμάτων”.

Θα ήταν σκόπιμο, συνεπώς, οι αρχές να προσπαθήσουν να “μπουν” στην δική του διαστρεβλωμένη και την ίδια στιγμή ακραία σκέψη, ώστε να καταφέρουν να τον εντοπίσουν και, το κυριότερο, να βρούνε το αγγελουδάκι, ώστε τουλάχιστον να επέλθει η “θεία δίκη” και σε αυτή την υπόθεση που ξεπερνά τη φαντασία.

Κλείνοντας, δεν μπορώ να μη σταθώ στις ομοιότητες των δυο υποθέσεων, πρωτίστως σε ό,τι έχει να κάνει με την συναισθηματική απάθεια μπροστά στον πόνο των άλλων και με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους, σαν αντικείμενα προς ικανοποίηση των δικών τους (“αρρωστημένων”) στόχων. Εδώ θα θέσω μια ερώτηση, την οποία ασφαλώς μόνο οι οικείοι μπορούν να απαντήσουν, “αυτοί οι άνθρωποι είχαν δώσει δείγματα της αγριότητάς τους, του βίαιου χαρακτήρα τους και των ακραίων αντιδράσεων τους;”. Κρίνω εξαιρετικά σημαντική την απάντηση, ώστε να προστατευθούν κι άλλες οικογένειες από ακρότητες που δύναται να οδηγήσουν στο έγκλημα.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας