Tag Archives: μωρά στη φυλακή

“Να νιώσω ένα χάδι από τη μανούλα μου και να αναπνέω αέρα έξω από τα συρματοπλέγματα”

Κανένα παιδί πίσω από κάγκελα είναι ο τίτλος του νέου μου άρθρου στο postmodern και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/kanena-pedi-piso-apo-kagkela/

Το κείμενό μου επιχειρεί να αναδείξει την ανθρώπινη διάσταση ενός σοβαρού ζητήματος που αφορά τον εγκλεισμό μωρών (μέχρι 3 ετών) μαζί με τις φυλακισμένες μητέρες τους. Τα δεινά του εγκλεισμού / pains of imprisonment, όπως αποδεικνύει η διεθνής έρευνα, είναι τεράστια και επιβαρύνουν την ψυχοσύνθεση του εγκλείστου. Συνεπώς, ένα μωρό αναγκαστικά βιώνει, μαζί με τη μητέρα του, τα εν λόγω δεινά.

Από την άλλη πλευρά, πολλοί συμπολίτες μας θα έθεταν το εύλογο ερώτημα «οι μητέρες που εγκλημάτησαν, δεν πρέπει να τιμωρηθούν;». Σε αυτό το ερώτημα απαντώ μέσα από το κείμενό μου, καταθέτοντας την προσωπική μου άποψη και πρόταση για τον εγκλεισμό των μητέρων και των μωρών τους.

Με την σημερινή μου ανάρτηση στο blog έκρινα σκόπιμο να αναφερθώ στα συγκλονιστικά λόγια μιας ανήλικης κρατούμενης, όπως τα είχα καταγράψει στη συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει για το ιστολόγιο το έτος 2012, όταν την είχα ρωτήσει τι ονειρεύεται….Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/interviews/interview_12/

“Τα πιο απλά και πολύτιμα, αυτά που εσείς εκεί έξω δεν θεωρείτε μεγάλο ζήτημα, πράγματα καθημερινά, συνηθισμένα που έχουν μάθει στη ζωή δεδομένα. Την οικογένειά μου, να τρέξω να την αγκαλιάσω, να νιώσω ένα χάδι από τη μανούλα μου. Να κάνω πράγματα ώστε να μπορούν να είναι υπερήφανοι για εμένα. Να πάω στη θάλασσα και να την κοιτάζω με τις ώρες. Να αναπνέω αέρα έξω από τα συρματοπλέγματα”.

Δεν μπορώ να μη νιώσω βαθιά συγκίνηση με την ανάγκη ενός κοριτσιού να νιώσει το χάδι της μανούλας, να αντικρίσει τη θάλασσα και να αναπνεύσει αέρα….

Δεν είναι ωστόσο μόνο συγκίνηση αυτό που νιώθω, αλλά και ευθύνη. Την ευθύνη που φέρουμε όλοι μας, ως γονείς, ως εκπαιδευτικοί, ως ενεργά μέλη αυτής της κοινωνίας να προστατεύσουμε τα παιδιά που μας έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και που έχουν μέσα στην ψυχή τους πολλά συναισθήματα και πολλές αγωνίες που δεν μπορούν να εξωτερικεύσουν χωρίς τη βοήθεια κάποιου ειδικού, ώστε να “λυτρωθούν” από όλα όσα τα κρατούν δέσμια σε ένα παρόν δίχως μέλλον.

Ασφαλώς, τα λάθη πληρώνονται, αλλά όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο και σε μια δεύτερη ευκαιρία ζωής. Οι φορείς αντεγκληματικής πολιτικής πρέπει να εξετάζουν την παράμετρο “οικογένεια”, να διερευνήσουν αν αυτά τα παιδιά είχαν στήριξη ή εγκλημάτησαν επειδή κανείς δεν τα πρόλαβε, κανείς δεν τους έδειξε άλλες διεξόδους, κανείς δεν τα στήριξε στις δύσκολες στιγμές τους όταν είχαν ανάγκη από βοήθεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία και πρόνοια ώστε αυτά τα παιδιά ή νέοι (γιατί και στα 23 και στα 25 ακόμα ο καθένας από εμάς κουβαλά κάτι από την παιδική του ηλικία) να μη βγουν από τη φυλακή πωρωμένοι/ σκληροί εγκληματίες, ούτε όμως να μείνουν εκτός φυλακής χωρίς καμία στήριξη και καθοδήγηση, γιατί αργά ή γρήγορα θα βρεθούν στη φυλακή…

Συνοψίζοντας, το πρόβλημα είναι σύνθετο και απαιτεί ουσιαστικές και ριζικές λύσεις, με μακροχρόνια αποτελέσματα. Λύσεις, δηλαδή, που θα δίνουν έμφαση και στην πρόληψη και ταυτόχρονα θα μεριμνούν για το “μετά της φυλακής”, για το πώς αυτοί οι άνθρωποι θα κρατηθούν μακριά από το έγκλημα και δεν θα βρεθούν εκ νέου στις φυλακές, έχοντας διαπράξει σε πολλές περιπτώσεις πιο σοβαρές μορφές εγκληματικότητας.

Οι απόψεις μου αναλυτικά στο νέο μου άρθρο στο postmodern.gr εδώ http://www.postmodern.gr/kanena-pedi-piso-apo-kagkela/

Περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας στο postmodern και το mail μου: kardaraa@gmail.com

Σας εύχομαι μια υπέροχη εβδομάδα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας