Tag Archives: καινούργια αρχή

Κάνε το Βήμα: το πρώτο μου κείμενο για το 2016

Ήρθε και το 2016! Καλή χρονιά κι επίσημα!

Για να είμαι ειλικρινής, σκεφτόμουν πολύ έντονα τις τελευταίες μέρες με ποιο θέμα θα ήταν ωραίο να υποδεχτώ την καινούργια χρονιά μέσα από το blog μου. Ένα ενδιαφέρον θέμα που να έχει κάτι όμως να σας “πει”. Άρχισα να σκέφτομαι τις ευχές, με τις οποίες θα ήθελα να ξεκινήσω το πρώτο κείμενο του 2016 και τότε μου ήρθε στο νου μου, ασυναίσθητα, ένα επίθετο, το επίθετο “δίκαιος”. Ξεροκατάπια και προσπάθησα να συνειδητοποιήσω γιατί η λ. “δίκαιος” ήταν η πρώτη που πέρασε από το μυαλό μου. Τότε, μου ήρθαν, αμέσως, στο νου οι σκληρές εικόνες των τελευταίων μηνών, με τα νεκρά παιδιά, τα “χτυπημένα” από την άδικη μοίρα τους. Εικόνες που έπρεπε να δω και να ξαναδώ στο πλαίσιο των διαλέξεων, ώστε να ενημερώσω και τους φοιτητές για θέματα επικαιρότητας που αναλύαμε. Τις έβλεπα μέσα στο πλαίσιο της δουλειάς μου, αλλλα πονούσα φρικτά, ως μάνα, ως άνθρωπος. Θυμάμαι τον κόμπο στο λαιμό, το σφίξιμο, αλλά και την άξαφνη επιθυμία που ένιωσα να αλλάξω, έστω και κάτι μικρό, από τα χιλιάδες άσχημα που καταστρέφουν τις ζωές των παιδιών πάνω στη Γη.

Γι’ αυτό, ήθελα να ξεκινήσω το σημερινό μου κείμενο με την ευχή να είναι ο νέος χρόνος ειρηνικός, δημιουργικός και προπάντων πιο δίκαιος με όλους μας. Πρωτίστως με τα παιδάκια σε ολόκληρο τον πλανήτη, ώστε να βλέπουμε γύρω μας χαμογελαστά προσωπάκια και όχι γεμάτα απόγνωση βλέμματα. Όπως τα βλέμματα των προσφυγόπουλων που χάθηκαν στα άγρια κύματα και “μάτωσαν” το 2015.

Συνεπώς, από το επίθετο “δίκαιος” και όλα όσα συνεπάγεται αυτός ο όρος, εμπνεύστηκα για να γράψω το σημερινό μου κείμενο, με το οποίο θέλω να περάσω κι ένα μήνυμα. Αυτό που σκεφτόμουν είναι ότι, επειδή τα πράγματα, δυστυχώς, δεν αλλάζουν μαγικά, σαν τα παραμύθια, πρέπει κι εμείς να συμβάλλουμε με τον δικό μας τρόπο, ώστε όπου βλέπουμε να διαπράττονται μεγάλες αδικίες και να πληγώνονται αθώα παιδιά, να προσπαθούμε, όσο μπορούμε, χωρίς να αποκτούμε εμμονές ή να θεωρούμε ότι έχουμε το μαγικό “ραβδάκι” για να σώσουμε την ανθρωπότητα (γιατί, ας μη γελιόμαστε, δεν το έχουμε) να αποκαταστήσουμε τις αδικίες.

Θαύματα δεν γίνονται, όχι τουλάχιστον σε καθημερινή βάση, αλλά γίνονται βήματα που μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή μας. Επομένως, ακόμα και μια μικρή αλλάγή να πετύχουμε είναι σημαντική. Αξίζει να κάνουμε το βήμα, ξεκινώντας ο κάθε ένας από τον δικό του μικρόκοσμο. Άλλωστε, πάρα πολλά παιδιά έχουν ανάγκη από μια μεγάλη αγκαλιά και με τη “γέννηση” του νέου έτους τι πιο όμορφο από το να τους την δώσουμε! Κι αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε όσους βρίσκονται μακριά, μπορούμε τουλάχιστον να ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας σε όσους βρίσκονται δίπλα μας και μας χρειάζονται. Έστω και σε ένα παιδί να καταφέρουμε να δώσουμε λίγη παραπάνω χαρά είναι σημαντικό, γιατί πάρα πολλά παιδιά, στα πέρατα του κόσμου υποφέρουν, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και κάθε παιδί είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Φοβάμαι, δηλαδή, ότι πολλές φορές κοιτάζοντας το δάσος, χάνουμε ακόμα και το δέντρο.

Το πρώτο κείμενο, λοιπόν, του 2016 αποφάσισα να το τιτλοφορήσω “Κάνε το Βήμα” και να περάσω ένα μήνυμα ελπίδας ότι αρκεί ένα βήμα για να αλλάξει η δική μας η ζωή και η ζωή των συνανθρώπων μας, προς το καλύτερο. Σε αυτό το πλαίσιο, προσκαλώ φίλες και φίλους της σελίδας, εάν, στη διάρκεια αυτής της χρονιάς, κάνουν ένα μικρό ή πιο μεγάλο βήμα για να φέρουν χαρά στη ζωή ενός παιδιού ή (ακόμα καλύτερα) και πολύ περισσότερων παιδιών να μου στείλουν στο mail μου: kardaraa@gmail.com το δικό τους κείμενο, με τίτλο “Το Δικό μου Βήμα” για να το δημοσιεύσω στο blog μου και για να νιώσουμε ότι όλοι μαζί, σαν μια δυνατή γροθιά, μπορουμε να κάνουμε τη διαφορά και να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, βήμα βήμα. Μέσα από το δικό τους κείμενο, άλλωστε, θα δώσουν και σε εμάς τους υπόλοιπους μια ωραία ιδέα για το πώς μπορούμε να βοηθήσουμε, ώστε να βλέπουμε δίπλα μας ευτυχισμένα παιδιά.

Το δικό μου, πολύ μικρό, βήμα για να κάνω ένα παιδάκι χαρούμενο, με τη “γέννηση” του νέου έτους, ήταν να αγοράσω το δωράκι που ζήτησε η Ελευθερία από το “Μαζί για το Παιδί” κι ελπίζω να της δώσαμε χαρά. Αυτή την παιδική, απίστευτη, χαρά που φωτίζει ολόκληρο το πρόσωπο και δεν σύγκρινεται με τίποτε άλλο στον κόσμο! Πολύ μικρό βήμα, ασήμαντο μπροστά στην προσφορά άλλων ανθρώπων. Ωστόσο, ένα βήμα, αναμφίβολα, είναι μια αρχή. Μια αρχή που ομορφαίνει τη ζωή μας και φέρνει και στην δική μας καρδούλα ένα υπέροχο συναίσθημα, πληρότητας.

Πάμε, λοιπόν, αξίζει! Πάμε να κάνουμε ένα ακόμα βήμα, για να ζήσουμε ένα πιο όμορφο αύριο. Ένα αύριο, όπως εμείς το ονειρευόμαστε, κι όχι όπως θέλουν να μας το φτιάξουν άλλοι. Το μέλλον, άλλωστε, ανήκει σε εμάς και τα παιδιά μας και κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει τη χαρά να δημιουργήσουμε κάτι νέο, κάτι δικό μας. Να ανάψουμε ένα φως στο τούνελ, για να βάλουμε επιτέλους το δικό μας λιθαράκι στο “βιβλίο” του 2016.

Αυτό είναι, λοιπόν, το πρώτο κείμενο του 2016 στο blog μου και το αφιερώνω σε όλους, όσοι αγαπάτε τη ζωή και το παιδί που κρύβετε μέσα σας και θέλετε να ζήσετε πιο όμορφες στιγμές το 2016…

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η πρώτη διάλεξη και η “επιστροφή” στα φοιτητικά στέκια

Ξεκινήσαμε! Την Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2015 έδωσα την πρώτη μου διάλεξη στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του CPJ/University of Wolverhampton. Το μάθημα που διδάσκω είναι καινούργιο στο πρόγραμμα σπουδών του Πανεπιστημίου και φέρει τον τίτλο “Ethical Journalism. Codes of conduct”. Το αντικείμενο παρουσιάζει τεράστιο ερευνητικό ενδιαφέρον, γιατί σε ένα μιντιακό περιβάλλον που αλλάζει ριζικά, ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να μείνει πίσω, αλλά πρέπει να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στα καινούργια δεδομένα και τις νέες προκλήσεις, με τις οποίες έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος.

Η διδασκαλία σε ένα ξενόγλωσσο Πανεπιστήμιο είναι συναρπαστική εμπειρία. Είναι μια καινούργια αρχή και για μένα και θέλω να την ζήσω, αποκομίζοντας όσα περισσότερα εφόδια μπορώ. Οφείλω να ομολογήσω πως με ικανοποίησε το γεγονός ότι εγγεγραμμένοι φοιτητές-δημοσιογράφοι με εμπειρία στο χώρο των ΜΜΕ βρήκαν εξαιρετικά ενδιαφέρον και ωφέλιμο για την μελλοντική πορεία τους το αντικείμενο του νέου μαθήματος, όπως και όλων των μαθημάτων.

Χαίρομαι, επίσης, πολύ, γιατί το επίπεδο σπουδών στο Κολλέγιο είναι υψηλό και, όπως έχω γράψει σε παλαιότερο κείμενο μου, θα συμβούλευα όσους νέους στο χώρο των μίντια αναζητούν εργασία στην Αγγλία, αλλά και δημοσιογράφους που θέλουν να διευρύνουν τους ορίζοντες τους, να πάρουν πληροφορίες για το προπτυχιακό και μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Κολλεγίου/ College of Professional Journalism, το οποίο εκπροσωπεί στην Ελλάδα το κρατικό βρετανικό Πανεπιστήμιο του Wolverhampton.

Θα κλείσω το σημερινό μου κείμενο νοσταλγικά και ρομαντικά, καθώς ξεκινώντας τα μαθήματα στο Κολλέγιο, “επέστρεψα” στα φοιτητικά στέκια, τα γεμάτα υπέροχες ανάμνησεις και, ταυτόχρονα, θυμήθηκα πόσο όμορφη είναι η Αθήνα μας το βράδυ. Πόσο όμορφα και τρυφερά συναισθήματα γεννιούνται στην καρδιά, όταν περπατάς στους δρόμους του κέντρου και βλέπεις τη νεολαία μας να προχωρά με χαμόγελο χαραγμένο στα χείλη και όνειρα για ένα καλύτερο αύριο χαραγμένα στην ψυχή. Οι νέοι μας, άλλωστε, είναι η ελπίδα που περιμένουμε να έρθει και να αλλάξει αυτό το μίζερο τοπίο που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας.

Είναι βέβαιο, λοιπόν, ότι θα απολαμβάνω από φέτος αυτές τις απογευματινές βόλτες στο κέντρο…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά