Tag Archives: ενδοοικογενειακή βία

“Όχι η αγάπη δεν οδηγεί στην αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής”

Ευχαριστούμε το bloko.gr και τον αγαπημένο δημοσιογράφο, κ. Γιώργο Καραΐβάζ, για την αναδημοσίευση ενός πολύ σοβαρού θέματος, με το οποίο ασφαλώς θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε μέχρι να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη και να δημιουργηθεί ένας προστατευτικός κλοιός για όλους τους ανθρώπους που όταν κλείνουν οι πόρτες του σπιτιού τους, αντί να αισθάνονται ασφάλεια και θαλπωρή, γίνονται θύματα βίας στις πιο ακραίες εκφάνσεις της και μορφές, σε πολλές περιπτώσεις.

Ο λόγος στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας: «Όχι, η αγάπη δεν οδηγεί στην αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής» εδώ http://www.bloko.gr/2019/06/blog-post_712.html

Καλή Κυριακή στην υπέροχη παρέα του blog!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Αναγκαίος ο προστατευτικός κλοιός στις γυναίκες και στα παιδιά θύματα ενδοοικογενειακής βίας

Ο λόγος στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας! Να δημιουργηθεί ο προστατευτικός κλοιός ώστε η γυναίκα που κακοποιείται να μη νιώθει απροστάτευτη και μόνη, ούτε -στον αντίποδα- ο δράστης ανεξέλεγκτος να κακοποιεί τη γυναίκα και τα παιδιά όταν η πόρτα του σπιτιού κλείνει.

Το μήνυμα της Σπυριδούλας, που υπήρξε θύμα ενδοοικογενειακής βίας και δίνει έναν πολύ σκληρό αγώνα για την αποκατάσταση της κόρης της, σε όλες τις γυναίκες, είναι πολύ δυνατό: “Θα τους πω το εξής και θα το φωνάξω. Ότι η αγάπη σε κανένα επίπεδο δεν προκαλεί βιαιότητα. Ούτε συναισθηματική, ούτε λεκτική, ούτε ψυχολογική βία. Επίσης, θα τους πω ότι δεν ανήκουν πουθενά, ότι δεν είναι κτήμα κανένας. Εάν ξεφύγουν από αυτή την επικίνδυνη λογική, θα μπορέσουν να ξεφύγουν και από τη βία που υφίστανται. Σε ό, τι αφορά τα παιδιά, κατ’ αρχάς να περάσουν οι μητέρες στα παιδιά τους το μήνυμα να είναι ευτυχισμένα από μόνα τους και ότι δεν χρειάζεται να βρουν το άλλο τους μισό για να είναι ευτυχισμένα. Δεν υπάρχει το άλλο μου μου μισό. Όταν ακούω αυτή την έκφραση, γελάω. Ο καθένας είναι ολόκληρος, έχει ολοκληρωμένη προσωπικότητα και πρέπει να μάθει να είναι ευτυχισμένος μόνος του για να μπορέσει στο μέλλον να δώσει ευτυχία και στους άλλους και να πάρει ευτυχία και από την οικογένεια. Δεν εξαρτόμαστε από κανέναν για να είμαστε ευτυχισμένοι. Τα παιδιά μας, ας μην ξεχνάμε ότι, είναι “σφουγγάρια”, οπότε εάν δεν τους δείξει η ίδια η μητέρα με τις λέξεις αλλά και με τις πράξεις της ότι δεν κάνει ανεκτή τη βία, σε καμία έκφανση και μορφή, το παιδί θα πάρει κι αυτό λάθος μηνύματα. Είναι συνενοχή να ξέρει η μητέρα ότι ο πατέρας κακοποιεί το παιδί και να μη μιλάει. Εκεί, για μένα, παύει να λέγεται μάνα. Θα πρόσθετα μάλιστα ότι είναι πολύ πιο σοβαρό να ξέρει η ίδια η μάνα ότι το παιδί της κακοποιείται από τον πατέρα και να μη μιλάει, παρά ο γείτονας, ο περίγυρος. Η μάνα φέρει την ευθύνη και έχει χρέος να μιλήσει και να προστατεύσει το παιδί της”.

Συνεχίζουμε μεχρι να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη!

Βλ. σχετικά: http://www.postmodern.gr/o-logos-sta-thimata-enooikogeneikis-vias/?fbclid=IwAR1TQst53_QB71lVEqLylNkBlhziVjmJiuksB7YnMXm9Ck_NNbTtW9SZLCc

2 Comments

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Ο λόγος στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας: Συνέντευξη

Θα ήθελα να σταθώ σε δύο αποσπάσματα από τη συνέντευξη που μου παραχώρησε η Σπυριδούλα, στο χθεσινό θέμα που παρουσιάσαμε στο pm, με τίτλο Ο λόγος στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, καταθέτοντας το προσωπικό της βίωμα.

Θα ξεκινήσω με το μήνυμά της σε όλες τις γυναίκες:

Θα τους πω το εξής και θα το φωνάξω. Ότι η αγάπη σε κανένα επίπεδο δεν προκαλεί βιαιότητα. Ούτε συναισθηματική, ούτε λεκτική, ούτε ψυχολογική βία. Επίσης, θα τους πω ότι δεν ανήκουν πουθενά, ότι δεν είναι κτήμα κανένας. Εάν ξεφύγουν από αυτή την επικίνδυνη λογική, θα μπορέσουν να ξεφύγουν και από τη βία που υφίστανται. Σε ό, τι αφορά τα παιδιά, κατ’ αρχάς να περάσουν οι μητέρες στα παιδιά τους το μήνυμα να είναι ευτυχισμένα από μόνα τους και ότι δεν χρειάζεται να βρουν το άλλο τους μισό για να είναι ευτυχισμένα. Δεν υπάρχει το άλλο μου μου μισό. Όταν ακούω αυτή την έκφραση, γελάω. Ο καθένας είναι ολόκληρος, έχει ολοκληρωμένη προσωπικότητα και πρέπει να μάθει να είναι ευτυχισμένος μόνος του για να μπορέσει στο μέλλον να δώσει ευτυχία και στους άλλους και να πάρει ευτυχία και από την οικογένεια. Δεν εξαρτόμαστε από κανέναν για να είμαστε ευτυχισμένοι. Τα παιδιά μας, ας μην ξεχνάμε ότι, είναι “σφουγγάρια”, οπότε εάν δεν τους δείξει η ίδια η μητέρα με τις λέξεις αλλά και με τις πράξεις της ότι δεν κάνει ανεκτή τη βία, σε καμία έκφανση και μορφή, το παιδί θα πάρει κι αυτό λάθος μηνύματα. Είναι συνενοχή να ξέρει η μητέρα ότι ο πατέρας κακοποιεί το παιδί και να μη μιλάει. Εκεί, για μένα, παύει να λέγεται μάνα. Θα πρόσθετα μάλιστα ότι είναι πολύ πιο σοβαρό να ξέρει η ίδια η μάνα ότι το παιδί της κακοποιείται από τον πατέρα και να μη μιλάει, παρά ο γείτονας, ο περίγυρος. Η μάνα φέρει την ευθύνη και έχει χρέος να μιλήσει και να προστατεύσει το παιδί της“.

Όσον αφορά το πώς η κοινωνία μπορεί να στηρίξει έμπρακτα τις γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής, η Σπυριδούλα υπογραμμίζει:

Να υπάρξουν πιο δραστικά και γρήγορα μέτρα. Κι εγώ είχα κάνει καταγγελία για τη βίαιη συμπεριφορά του εν διαστάσει συζύγου μου, αλλά υπάρχει μια τεράστια διαδικασία και χρονοβόρα για να ελέγξει η αστυνομία τι συμβαίνει. Επομένως, δεν μου λέει κάτι να του κάνω μήνυση και να τον πιάσουν αυτόφωρο εάν τον βρούνε, το τονίζω αυτό εάν τον βρούνε γιατί μπορεί και να κρυφτεί, και την άλλη μέρα μετά τις συστάσεις από τον εισαγγελέα να αφεθεί ελεύθερος και να έρθει να με σκοτώσει. Πρέπει να δημιουργηθεί ένας ειδικός μηχανισμός για την ενδοοικογενειακή βία. Επίσης, δεν λέει τίποτα μόνο να παρουσιάζουμε τις υποθέσεις αλλά πρέπει να τιμωρείται και ο δράστης και να αυξηθούν τα μέτρα πρόληψης, διότι η οικογενειακή βία θερίζει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ασφαλώς και γιατί στη σημερινή εποχή υπάρχουν περισσότερα προβλήματα μέσα στην οικογένεια, άρα και πιο επιβαρυμένες ψυχολογίες αλλά και γιατί ενεργοποιείται ένας μηχανισμός, θα έλεγα, που τον μιμείται ο άλλος όταν μένει ατιμώρητος. Σκέφτεται “εγώ θα την σκοτώσω στο ξύλο και δεν θα μου κάνουν τίποτα” και αισθάνεται πανίσχυρος, ακριβώς γιατί ξέρει ότι δεν θα τιμωρηθεί και ότι κανείς δεν θα τον σταματήσει“.

Μπορείτε να διαβάσετε όλη τη συνέντευξη εδώ: http://www.postmodern.gr/o-logos-sta-thimata-enooikogeneikis-vias/

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Ηχηρό όχι!!!

Ένα ηχηρό “όχι” από όλους μας! Το μήνυμα να είναι σαφές και ξεκάθαρο σε όλες τις γυναίκες, σε όλες τις οικογένειες.

ΟΧΙ η αγάπη ΔΕΝ οδήγησε στο έγκλημα!

Σήμερα στο postmodern.gr ενώνουμε τη φωνή μας στο πιο δυνατό μας “ΟΧΙ”.

ΟΧΙ, η αγάπη ΔΕΝ οδήγησε στο έγκλημα!

ΟΧΙ, η αγάπη ΔΕΝ οδήγησε στο έγκλημα!

Το πρώτο μήνυμα που έλαβα σήμερα το πρωί με τη δημοσίευση του θέματος ήταν από την Σπυριδούλα Φατούρου, τη μητέρα της Άσπας που πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον ίδιο της τον πατέρα στο Άργος το 2013, η οποία μου έγραψε σε δημόσιο σχόλιο της “Όχι όχι όχι….Χίλιες φορές όχι αγαπημένη μου φίλη..”.

Ας ακούσουμε επομένως με προσοχή τις γυναίκες που βίωσαν και βιώνουν τη βία μέσα στην οικογένειά τους και ας αντιδράσουμε!

Συνεχίζουμε, πολύ δυναμικά! Και αυτό είναι υπόσχεση!

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Δεν μένουμε απαθείς!

Μετά το όμορφο break, επιστροφή στη ροή μας και στο πρόγραμμα!!

Ευχαριστώ θερμά το bloko.gr για την αναδημοσίευση του πολύ σοβαρού θέματος για τις δυσλειτουργικές οικογένειες και τη μελέτη περίπτωσης/case study ανήλικου θύματος ενδοοικογενειακής βίας (http://www.postmodern.gr/dysleitoyrgikes-oikogeneies-dysfunctional-families-kai/?fbclid=IwAR2dH_jXH8gFzj2jfEh8k13-)9IHPosBc8nI7llr23k9b7AD3TBHDUMCWk_s).

Βλ. σχετικά http://www.bloko.gr/2019/04/dysfunctional-families.html

Από τα θέματα στα οποία νιώθω ότι έδωσα όλη μου την ψυχή, γιατί πραγματικά με προβληματίζει ερευνητικά και με συγκινεί σε ανθρώπινο επίπεδο το πόσο βίαιος μπορεί να γίνει ένας γονιός. Αυτό καθιστά επιτακτική την ανάγκη πρόληψης και έγκαιρης κοινωνικής παρέμβασης. Κανείς να μη μείνει αμέτοχος και απαθής.

Σκέφτομαι και αυτό το πανέμορφο κοριτσάκι που γνώρισε τη βία και όχι την αγάπη μέσα στην οικογένειά της, το ξύλο και όχι την τρυφερότητα. Σκέφτομαι ότι τώρα θα κάνει τα πρώτα της βήματα στην ενήλικη ζωή της και πραγματικά εύχομαι να είναι καλά, να έχει καταφέρει να επουλώσει τα ψυχικά της τραύματα και κυρίως να έχει κάνει καλές επιλογές στην προσωπική της ζωή και να μη δεχτεί ποτέ από κανέναν σύντροφο να σηκώσει το χέρι του για να την χτυπήσει.

Στα χρόνια διδασκαλίας μου, έχει αποτυπωθεί πολύ έντονα η εικόνα μίας φοιτήτριας που βγήκε κλαίγοντας από το αμφιθέατρο όταν αναλύαμε το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας. Επέστρεψε “διαλυμένη” ψυχικά, ήταν και για μένα από τις πιο δύσκολες στιγμές στη διάρκεια της διδασκαλίας, θεωρώ όμως σημαντικό και λυτρωτικό να αφήνουμε χώρο και χρόνο στα συναισθήματά μας, να τολμάμε να τα εξωτερικεύσουμε και τα δάκρυα πολλές φορές λειτουργούν θεραπευτικά. Τώρα συνεχίζει όμορφα τη ζωή της και είμαι σίγουρη ότι όλα τα παιδιά που έχουν βιώσει τόσο επώδυνες και τραυματικές εμπειρίες στην οικογένειά τους -από τους ίδιους τους ανθρώπους που τους έδωσαν ζωή- μπορούν με την κατάλληλη στήριξη να συνεχίσουν με δύναμη την ενήλικη ζωή τους και να κάνουν τον πόνο αγάπη!

Εννοείται ότι είμαστε δίπλα στον συνάνθρωπο, όπου μπορούμε να βοηθήσουμε! Όλοι μαζί, ενωμένοι, ενημερωμένοι και ευαισθητοποιημένοι μπορούμε σίγουρα να είμαστε πιο αποτελεσματικοί και να πετύχουμε πολλά περισσότερα! Το μήνυμά μας “δεν μένουμε απαθείς”!!

Συνεχίζουμε την επόμενη εβδομάδα με μία, σας υπόσχομαι, πολύ δυνατή συνέντευξη που θα μας δώσει το έναυσμα για μία πολύ ουσιαστική συζήτηση.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Δυσλειτουργικές οικογένενειες και μελέτη περίπτωσης (ενδοοικογενειακή βία)

Σε κάποια άρθρα νιώθεις ότι έχεις δώσει κάτι παραπάπω από την ψυχή σου. Έτσι αισθάνομαι για το σημερινό μου άρθρο στο postmodern, γιατί αφορά ένα πολύ ευαίσθητο θέμα -τον ρόλο της οικογένενειας σε συσχετισμό με το φαινόμενο της νεανικής παραβατικότητας. Πρόκειται για ένα θέμα που με απασχολεί ερευνητικά και με προβληματίζει σε ανθρώπινο επίπεδο.

Ο καθοριστικός ρόλος της οικογένειας αναδεικνύεται συνεχώς και μέσα από τις συνεντεύξεις που πραγματοποιούμε με τους αποφυλακισμένους. Ένα νοσηρό οικογενειακό περιβάλλον αδυνατεί να στηρίξει τα παιδιά, με αποτελέσμα σε αρκετές περιπτώσεις να “κατασκευάζει” εγκληματίες, εάν δεν υπάρξει ένα πλέγμα προστασίας των παιδιών που προέρχονται από αυτά τα οικογενειακά περιβάλλοντα. Αυτό ακριβώς το στοιχείο θα διερευνήσουμε και στο άρθρο της επόμενης εβδομάδας.

Το σημερινό μου άρθρο φέρει τον τίτλο Δυσλειτουργικές οικογένενειες/dysfunctional families και μελέτη περίπτωσης (ενδοοικογενειακή βία) και μπορείτε να το διαβάσετε στο postmodern.gr στη στήλη μου “Έγκλημα και Media” εδώ http://www.postmodern.gr/dysleitoyrgikes-oikogeneies-dysfunctional-families-kai/

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Βία και ανήλικα θύματα

Σκέψεις….

Μελετώ, με πολύ μεγάλη προσοχή και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, αρχεία από το πολύτιμο και εκτενέστατο υλικό του Ομ.Καθηγητή Εγκληματολογίας Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Αντώνη Μαγγανά, στο πλαίσιο της δράσης μας για την παρουσίαση και ανάλυση υποθέσεων και ζητημάτων υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος στα ΜΜΕ.

Πρόκειται για ένα σπουδαίο υλικό από το οποίο έχουμε να αναδείξουμε πολύ σημαντικά θέματα και είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουμε να συζητάμε και να εμβαθύνουμε σε όλα αυτά τα φλέγοντα ζητήματα που δίδαξε ο Καθηγητής, για πολύ καιρό ακομα.

Ένα από τα επόμενα θέματά μας αφορά μία πολύ σοβαρή υπόθεση με θύμα ανήλικη. Σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο, γιατί τα υπόλοιπα σημεία θα τα αναδείξουμε στην αρθρογραφία μας, θα θέσω το ερώτημα “πώς είναι δυνατόν μία μητέρα που φέρει στο σώμα της 9 μήνες τη νέα ζωή και ένας πατέρας που δίνει κι αυτός ζωή, μπορούν να φτάσουν στο ακραίο σημείο να βλάψουν με τον πιο ειδεχθή τρόπο το ίδιο τους το παιδί;”

Τι βλέπουν όταν κοιτάζουν στα μάτια το παιδί τους, τι συναισθήματα έχουν μέσα στην καρδιά τους;

Βία…βία ακραία, βία χωρίς όρια…πώς είναι δυνατόν η βία να αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο σε ανθρώπινες σχέσεις και μάλιστα στον πυρήνα μίας οικογένειας; Πώς είναι δυνατόν η πιο ζεστή σχέση, μάνας-παιδιού και πατέρα-παιδιού, να μετατρέπεται σε σχέση μίσους, πόνου και δυστυχώς εξάρτησης;

Όσον αφορά τις “ενοχές σιωπές”, προβληματίζομαι εντόνως και αναρωτιέμαι πώς μπορούμε, ως ενεργά μέλη της κοινωνίας, να παραμένουμε απαθείς και αδιάφοροι στην κλιμάκωση της βίας;

Ποια, τελικά, πρέπει να είναι η αντιμετώπιση της κοινωνίας και η προσέγγιση των φορέων αντεγκληματικής πολιτικής απέναντι σε αυτούς τους γονείς;

Εδώ πρέπει, με όλες μας τις δυνάμεις, να τονίσουμε τον καθοριστικό ρόλο της εκπαιδευτικής κοινότητας που θα αντιληφθεί τόσο ακραία περιστατικά και θα προστατεύσει αυτά τα παιδιά!

Παιδιά που πάνε συνεχώς στο σχολείο με σπασμένα χέρια, με σημαδεμένα πρόσωπα και πρωτίστως με τραυματισμένη ψυχή, υιοθετώντας και τα ίδια σε αρκετές περιπτώσεις αποκλίνουσες συμπεριφορές, ίσως είναι τα παιδιά θύματα ενδοοικογενειακής βίας και τα παιδιά για τα οποία δεν νοιάστηκε ποτέ κανείς αρκετά…

Στη σύγχρονη εποχή και κοινωνία, με τις σημαντικές δυνατότητες που έχουμε στη διάθεσή μας για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση ευρύτατων τμημάτων πληθυσμού και για αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης αλλά και της διεθνούς εγκληματολογικής εμπειρίας, τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν και η προστασία της ανηλικότητας να αποτελέσει βασική προτεραιότητα όλων μας -γονιών, εκπαιδευτικών, ασχολουμένων με τα ΜΜΕ, φορέων αντεγκληματικής πολιτικής.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Ενώνουμε τις δυνάμεις μας!

Ευχαριστώ θερμά το bloko.gr και τον δημοσιογράφο Γιώργο Καραΐβάζ για την αναδημοσίευση του σημερινού μου άρθρου στο pm και στη στήλη “Έγκλημα και Media” και της συνέντευξης με τον Αντιστράτηγο ε.α. της ΕΛ.ΑΣ., κ.  Βασίλη Γατσά, για τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας και τον τρόπο με τον οποίο η Αστυνομία οφείλει να χειρίζεται υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας.

http://www.bloko.gr/2019/01/blog-post_144.html

Γιατί ο κόσμος μας μπορεί να γίνει καλύτερος,  αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Ο θεσμός των αγροτικών φυλακών στην Ελλάδα – Συνέντευξη με τον Γ.Γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής Ευτύχη Φυτράκη

Ο θεσμός των αγροτικών φυλακών στην Ελλάδα αποτέλεσε το κεντρικό θέμα της συνέντευξής μας με τον Γενικό Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Ευτύχη Φυτράκη στο postmodern. gr και στη στήλη “Έγκλημα και Media”.

Όπως αποδεικνύει η διεθνής έρευνα, ο θεσμός των αγροτικών φυλακών έχει πολλαπλά οφέλη για τον έγκλειστο πληθυσμό, αλλά και για την ευρύτερη κοινωνία. Θεωρώ συνεπώς σημαντική την επέκταση του, προκειμένου τα Αγροτικά Καταστήματα Κράτησης να διαδραματίσουν έναν ουσιαστικό ρόλο στην κοινωνική ενσωμάτωση των αποφυλακισθέντων, γιατί η φυλακή δεν είναι αποκομμένη από την ελεύθερη κοινωνία και τα τεχνητά τείχη πρέπει οπωσδήποτε να γκρεμιστούν.

Σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αυτοί οι άνθρωποι θα αποφυλακισθούν και είναι αναγκαίο να έχουν αποκτήσει τόσο τις δεξιότητες όσο και μια σταθερότητα στη ζωή τους με την αποφυλάκισή τους, για να απέχουν από την εγκληματική δράση και να μην επιστρέψουν στη φυλακή, έχοντας σε πολλές περιπτώσεις διαπράξει πολύ πιο σοβαρά αδικήματα, για τα οποία βρέθηκαν στη φυλακή την πρώτη φορά. Απαιτείται αναμφισβήτητα τόλμη για τους νεωτερισμούς και την αντικατάσταση των κλειστών φυλακών με ανοιχτού τύπου καταστήματα κράτησης, ταυτόχρονα όμως κάθε βήμα πρέπει να είναι μεθοδικό και πολύ καλά σχεδιασμένο, ώστε να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα για τον έγκλειστο πληθυσμό και το σύνολο της κοινωνίας.

Μπορείτε να διαβάσετε όλη τη συνέντευξη εδώ http://www.postmodern.gr/o-thesmos-ton-agrotikon-fylakon-stin-ellada-synenteyxi-me-ton-g-g-antegklimatikis-politikis-eytychi-fytraki/

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Φάκελος “παιδική κακοποίηση”

Η παιδική κακοποίηση είναι ένα ζήτημα που «πληγώνει», γιατί κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να κακοποιείται! Η παιδική ηλικία είναι συνυφασμένη με τη χαρά και το γέλιο, αλλά δυστυχώς αυτή δεν είναι πάντα η πραγματικότητα που βιώνουν τα παιδιά. Το γεγονός ότι παιδιά εμπλέκονται σε παράνομες δραστηριότητες και υιοθετούν, πρώιμα, παραβατικές συμπεριφορές, μπορεί να είναι αποτέλεσμα παιδικής κακοποίησης. Γιατί η κακοποίηση, σε κάθε μορφή της, σωματική, λεκτική, ψυχολογική, “γράφει” με μαύρο μελάνι στην ψυχή των παιδιών που την υφίστανται. Συνεπώς, η εμπλοκή ανηλίκων με το έγκλημα, σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις -για να μη γενικεύσω- πηγάζει από την κακοποίηση που υφίστανται από τους γονείς τους. Θα έλεγα ότι σχεδόν καμία συμπεριφορά δεν είναι ανεξήγητη, όσο ακραία κι αν είναι και αναμφίβολα η οικογένεια παίζει πρωταρχικό ρόλο. Εάν, λοιπόν, οι γονείς αδυνατούν για τον οποιονδήποτε λόγο να παρέχουν ένα δίχτυ προστασίας στα παιδιά τους, οφείλει να τους προστατεύσει η ευρύτερη κοινωνία: τόσο η οργανωμένη Πολιτεία, όσο και όλοι οι πολίτες, δεδομένου ότι στη χώρα μας δεν υπάρχουν δομές για να καλυφθούν επαρκώς οι ανάγκες όλων των παιδιών.

Η παιδική κακοποίηση, σαφώς, αποτελεί ένα ζήτημα που οφείλει να μας προβληματίσει σοβαρά, καθώς δίπλα μας μπορεί να υπάρχει ένα παιδί που «εκπέμπει sos» και έχει άμεση ανάγκη τη βοήθεια και τη στήριξή μας. Έστω και μια παιδική ψυχούλα να προστατευθεί, είναι κάτι και είναι αναγκαίο. Η Ψυχολόγος-Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια, κ. Ματίνα Μαλανδρή με πολλή αγάπη για το παιδί και ουσιαστική γνώση του αντικειμένου της, μου παραχώρησε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη, την οποία αξίζει να διαβάσετε με προσοχή. Πρόκειται για την 27η συνέντευξη, με τίτλο “Παιδική κακοποίηση: αντιμετώπιση ενός πολύ σοβαρού φαινομένου” και μπορείτε να την διαβάσετε εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/interviews/interview_27/

Η κ. Μαλανδρή μας δίνει απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα σχετικά με τις μορφές κακοποίησης που υφίστανται τα παιδιά στην Ελλάδα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, μας μιλάει αναλυτικά για όλες εκείνες τις υποθέσεις που δεν καταγγέλλονται, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουμε την πραγματική εικόνα της παιδικής κακοποίησης, η οποία είναι πολύ πιο σοβαρή από όσο ενδεχομένως πιστεύουμε. Επίσης, η κ. Μαλανδρή αναλύει το προφίλ των γονιών που κακοποιούν τα παιδιά τους και μας δίνει στοιχεία για τη συμπεριφορά που υιοθετούν παιδιά που κακοποιούνται, ώστε εάν υποψιαζόμαστε -ως εκπαιδευτικοί, ως γείτονες, ως συγγενείς ή φίλοι- ότι ένα παιδί κακοποιείται, να ψάξουμε περισσότερο το θέμα και να μην το αφήσουμε στην “τύχη” του, καθώς η κακοποίηση ενός παιδιού μπορεί να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Το κυριότερο μας δίνει πολύτιμες συμβουλές για τον τρόπο με τον οποίο οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε ένα παιδί που είναι θύμα κακοποίησης και πώς να το στηρίξουμε ουσιαστικά.

Θα ήθελα να καταστήσω απολύτως κατανοητό ότι είναι εξαιρετικά κρίσιμο τα περιστατικά παιδικής κακοποίησης να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά. Σε διαφορετική περίπτωση, το παιδί που κακοποιείται θα συνεχίζει να υποφέρει και ο τρόπος με τον οποίο θα αντιδράσει στο μέλλον τόσο απέναντι στους συνανθρώπους του, όσο και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, δύναται να είναι ακραίος, όπως έχουμε άλλωστε δει να συμβαίνει. Όταν ενημερωνόμαστε για ανάλογα περιστατικά από τα μίντια, όλοι “πέφτουμε από τα σύννεφα” κι αρχίζουμε να επιρρίπτουμε επιλεκτικά ευθύνες. Η αλήθεια όμως είναι ότι όλα τα γεγονότα είναι μια “αλυσίδα” στην οποία τις περισσότερες φορές δεν δίνουμε τη δέουσα βαρύτητα και προσοχή, ώστε να προλάβουμε κάποιες καταστάσεις προτού οδηγήσουν σε ακόμα πιο επικίνδυνες “διαδρομές”.

Αυτό που με συγκίνησε από τη συνέντευξη είναι το σημείο που υπογραμμίζει η κ. Μαλανδρή ότι τα παιδιά, παρά την κακοποίηση που υφίστανται, δύσκολα θα “προδώσουν” τους γονείς τους και θα αποκαλύψουν το δράμα που βιώνουν. Αντίθετα, τα παιδιά θα στηρίξουν τους γονείς τους. Το στοιχείο αυτό αποδεικνύει περίτρανα την ανάγκη των παιδιών να αγαπηθούν από τους γονείς τους και να έχουν μια οικογένεια. Δεν μπορώ να δεχτώ, συνεπώς, πως ορισμένοι γονείς μένουν απαθείς μπροστά στο συναίσθημα των παιδιών και φτάνουν στο σημείο με τα λόγια, τη σωματική και ψυχολογική βία, να τα κακοποιήσουν.

Κρατώ επίσης το γεγονός ότι πολλά περιστατικά παιδικής κακοποίησης δεν καταγγέλλονται, ούτε όμως απευθύνονται στους ειδικούς οι γονείς, γιατί ένας γονιός που κακοποιεί το παιδί του δύσκολα θα φτάσει στη φάση της συνειδητοποίησης από μόνος του και θα ζητήσει βοήθεια. Ακριβώς επειδή οι γονείς δεν θα ζητήσουν ψυχολογική στήριξη, είναι σημαντικό κυρίως οι εκπαιδευτικοί που έρχονται σε καθημερινή επαφή με το παιδί να αναγνωρίσουν το πρόβλημα και να το βοηθήσουν. Οι εκπαιδευτικοί είναι ενδεχομένως οι μοναδικοί άνθρωποι που μπορούν να εντοπίσουν το πρόβλημα και να παρέμβουν, κυριολεκτικά σώζοντας το παιδί που κακοποιείται, προσφέροντάς του με αυτό τον τρόπο μια ευκαιρία στη ζωή. Αγάπη για το παιδί και μεγαλύτερη ευαισθησία χρειάζονται μόνο. Τόσο δύσκολο, άραγε, είναι να γίνει το σχολείο μια μεγάλη “αγκαλιά”;

Τέλος, αξίζει να αναφερθώ σε μια πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση που καταγράφεται μέσα από τη συνέντευξη με την κ. Μαλανδρή και αφορά το σπουδαίο ρόλο της τέχνης στη θεραπεία και πρόληψη του φαινομένου. Η τέχνη είναι, αναμφισβήτητα, ένα μέσο που θα έπρεπε να χρησιμοποιείται στα σχολεία σε μεγάλο βαθμό ως “εργαλείο” μάθησης και δημιουργίας ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων. Ειλικρινά θλίβομαι που μέχρι σήμερα δεν έχει αξιοποιηθεί η δύναμή της. Τα παιδιά μέσα από την τέχνη εκφράζονται, εξωτερικεύουν βαθύτερες σκέψεις και βγάζουν από την ψυχούλα τους συναισθήματα που εάν “καταπιεστούν” ενδέχεται να οδηγήσουν ακόμα και σε ακραίες σκέψεις αλλά και πράξεις. Η τέχνη στο σχολείο θα “ανοίξει” νέους δρόμους σκέψης κι έκφρασης και θα αγγίξει τις παιδικές και εφηβικές ψυχούλες, ιδίως στο πλαίσιο μιας κοινωνίας όπου το έγκλημα σκληραίνει και οι νέοι αναζητούν διέξοδο σε αδιέξοδες καταστάσεις που βιώνουν πραγματικά ή αισθάνονται ότι βιώνουν.

20160622_130802-1-1

Περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά