Tag Archives: διαμεσολάβηση

Μετά τον χωρισμό

Οικογενειακή Διαμεσολάβηση: Μία λύση πολιτισμού όταν ο ένας στους τρεις γάμους διαλύεται είναι το θέμα που παρουσιάσαμε πριν από μερικές ημέρες στο pm με την Χρυσαυγή Ατσιδάκου-Τζόρβα, στο πλαίσιο της ευρύτερης συνεργασίας μας, καθώς θα ακολουθήσουν και άλλες δράσεις μας.

Ένα θέμα που διαπιστώνουμε ότι έχει κερδίσει το αναγνωστικό σας ενδιαφέρον (βλ.σχετικά http://www.postmodern.gr/oikogeneiaki-diamesolavisi-mia-lisi-politismou-otan-o-enas-stous-treis-gamous-dialietai).

Από τη μία είναι πραγματικά θλιβερή διαπίστωση ότι ένας στους τρεις γάμους διαλύεται. Ιδίως όταν υπάρχουν παιδιά, το διαζύγιο είναι μία τραυματική και επώδυνη διαδικασία, ωστόσο είναι πολύ σημαντικό να μη χαθούν οι πολύτιμες ισορροπίες. Είναι, επομένως, κύριο ζητούμενο οι γονείς και μετά τον χωρισμό να έχουν ουσιαστική επικοινωνία με τα παιδιά τους και να μπορέσουν να στηριχτούν στις δυνάμεις τους, ώστε να αντιμετωπίσουν τις αλλαγές και τα νέα δεδομένα στη ζωή τους.

Ένα “επώδυνο” διαζύγιο δύναται να επιδράσει αρνητικά στην ψυχοσύνθεση των παιδιών και να αποτελέσει εστία προβλημάτων στο μέλλον. Συνεπώς, η προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων εξωδικαστικά, με συζήτηση και με τη γνώση του ειδικού, είναι θεωρώ μία λύση πολιτισμού που μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα τόσο για τα δύο εμπλεκόμενα μέρη γιατί, ακόμα κι αν είναι επιθυμία τους να χωρίσουν, έρχονται αντιμέτωπα με σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητά τους. Πρωτίστως όμως για τα ανήλικα τέκνα, τα οποία καλούνται να διαχειριστούν τα συναισθήματα που τους προκαλεί ο χωρισμός των γονέων.

Συνοψίζοντας, οι επιλογές των γονέων και οι αποφάσεις που λαμβάνουν επιδρούν με τρόπο καθοριστικό στη ζωή και στην ψυχοσύνθεση των ανήλικων τέκνων και γι’ αυτό είναι αναγκαίο να αποτελεί προτεραιότητά των γονέων η ψυχική ηρεμία των παιδιών τους, η οποία πρέπει να εξασφαλιστεί και μετά τον χωρισμό τους. Άλλωστε και μετά τον χωρισμό, οι γονείς εξακολουθούν να παίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή των παιδιών τους! Αυτό το πολύ σημαντικό στοιχείο δεν χρειάζεται να αλλάξει και σε αυτό το σημείο οι γονείς οφείλουν να έχουν την ωριμότητα και την ευαισθησία, προκειμένου να βρουν τη χρυσή τομή.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ο θεσμός της διαμεσολάβησης

Οικογενειακή Διαμεσολάβηση: Μία λύση πολιτισμού όταν ο ένας στους τρεις γάμους διαλύεται

Το αντικείμενο, τους στόχους, τα θέματα τα οποία μπορούν να επιλυθούν με τη διαδικασία της διαμεσολάβησης, καθώς και τα πλεονεκτήματα της διαμεσολάβησης και για τα δύο εμπλεκόμενα μέρη αλλά πρωτίστως για τα ανήλικα τέκνα, διερευνούμε με την πολύτιμη συμβολή της δικηγόρου-διαπιστευμένης διαμεσολαβήτριας-δημοσιογράφου, κ. Χρυσαυγής Ατσιδάκου, στο πλαίσιο της ευρύτερης συνεργασίας μας.

Μπορείτε να διαβάσετε το θέμα στο postmodern.gr εδώ http://www.postmodern.gr/oikogeneiaki-diamesolavisi-mia-lisi-politismou-otan-o-enas-stous-treis-gamous-dialietai/?fbclid=

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Αποκαταστατική δικαιοσύνη

Το δεύτερο άρθρο που επιλέγω να παρουσιάσω από το ηλεκτρονικό εγκληματολογικό περιοδικό Crime Times είναι της δικηγόρου, μεταπτυχιακής φοιτήτριας Ποινικού Δικαίου στη Νομική Κομοτηνής, Βενετίας Ζαχαράκη, με τον τίτλο Αποκαταστατική Δικαιοσύνη και Διαμεσολάβηση: Εργαστήριο Παντείου Πανεπιστημίου.
Μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο εδώ: http://www.crimetimes.gr/apokatastatikh-dikaiosynh-kai-egklhma-sthn-ellada/

Η έννοια και το περιεχόμενο της αποκαταστατικής δικαιοσύνης μας απασχόλησε στο πλαίσιο του πρώτου μας σεμιναριακού μαθήματος στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος «Φυλακές: Έρευνα και Γλωσσικά Ζητήματα», καθώς ξεκινήσαμε την ανάλυσή μας με μια ιστορική αναδρομή, όπου διαπιστώνεται ότι όλες οι φυλές και οι κοινότητες έχουν οργανωθεί βάσει ενός άγραφου κώδικα συμπεριφοράς, ο οποίος καθορίζει ποιες ενέργειες είναι αποδεκτές και ποιες όχι, άρα πρέπει να τιμωρούνται.

Μάλιστα ο χαρακτηριζόμενος και ως «κώδικας ηθικής» διαπιστώνουμε ότι είναι συχνά πιο αυστηρός και έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από τους θεσμικά καθιερωμένους νόμους, γιατί απορρέει από το «λαϊκό αίσθημα» περί δικαίου. Επομένως, ένα πρώτο συμπέρασμά μας ήταν ότι η ποινή από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή, είτε στηρίζεται σε άγραφους είτε σε γραπτούς κανόνες, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο όλων των κοινωνιών, απαραίτητο για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας τους. Μέσα από αυτή την ιστορική αναδρομή η συζήτηση οδηγήθηκε στο σήμερα, στη βαρύτητα που διαδραματίζει ακόμα και στη σύγχρονη εποχή, ιδίως σε κλειστές κοινωνίες αλλά και εντός των καταστημάτων κράτησης, ο “άγραφος κώδικας ηθικής”. Αυτή η συζήτηση μας οδήγησε τελικά και στην ανάδειξη ενός άλλου ζητήματος που αφορά την «αποκαταστατική δικαιοσύνη»-την επίλυση των διαφορών μεταξύ δράστη-παθόντος. Συνεπώς, το άρθρο της κυρίας Ζαχαράκη κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον μου.

Η κ. Ζαχαράκη στην εισαγωγή του άρθρου της επισημαίνει ότι «Η αποκαταστατική δικαιοσύνη αποτελεί μια νέα, παγκόσμια τάση στους τομείς της θυματολογίας και της εγκληματολογίας, μια νέα δυναμική που αναζητά να φέρει μεταβολές στο ποινικό δίκαιο. Στην περίπτωση της ποινικής δικαιοσύνης, το έγκλημα προσβάλλει το ίδιο το κράτος και ο ένοχος πρέπει να λάβει την κατάλληλη τιμωρία, η οποία καθορίζεται και επιβάλλεται από τους κρατικούς λειτουργούς. Αντιθέτως, στην επανορθωτική δικαιοσύνη θύματα είναι οι άνθρωποι και η ευθύνη για την αποκατάσταση της βλάβης ανήκει στον δράστη, ενώ ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα επανορθώσει, προκύπτει μέσα από τη συμφωνία των εμπλεκόμενων μερών[1]».

Όσον αφορά τον ορισμό, αναφέρει «Ο όρος αποκαταστατική δικαιοσύνη εισήχθη για πρώτη φορά το 1977 από τον Albert Eglash, σύμφωνα με τον οποίο η συγκεκριμένη μορφή δικαιοσύνης παρέχει μια οικειοθελή ευκαιρία τόσο στο δράστη και στο θύμα να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους, όσο και στο θύτη, ιδιαίτερα, να βρει έναν τρόπο να επανορθώσει για το κακό που προκάλεσε στο θύμα του[2]».

Στη συνέχεια η κ. Ζαχαράκη προχωρά σε μια συστηματική και ολοκληρωμένη ανάλυση του όρου και των εφαρμογών του, ενώ αναφέρεται στο «Εργαστήριο Αποκαταστατική Δικαιοσύνη και Διαμεσολάβηση» του Πάντειου Πανεπιστήμιου, μέλη του οποίου είναι υποψήφιοι διδάκτορες και εθελοντές, υπό την επιστημονική διεύθυνση της Καθηγήτριας Εγκληματολογίας του Πάντειου Πανεπιστήμιου, κ. Βασιλικής Αρτινοπούλου, το οποίο ιδρύθηκε το έτος 2015 και στις δράσεις του, «μεταξύ των οποίων εντάσσεται και η διοργάνωση επιστημονικών σεμιναρίων, συνεδρίων, ημερίδων και διαλέξεων με σκοπό την ευαισθητοποίηση, την εκπαίδευση, την εφαρμογή και την προώθηση εφαρμοσμένων πρακτικών εναλλακτικών μορφών ειρηνικής επίλυσης των συγκρούσεων».

Ολοκληρώνοντας τη σημερινή μου ανάρτηση, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι θα υπάρξει συνέχεια στην παρουσίαση των άρθρων του Crime Times, γιατί όλα τα άρθρα είναι εξαιρετικά και τα «δικά μου παιδιά», όπως τα νιώθω -Μαίρη Φωσκόλου, Δέσποινα Τζάνη, Βαρβάρα Βαγιανού- έχουν ασχοληθεί με πολύ ενδιαφέροντα θέματα!

1 Αν. Κονιδάρη, Αποκαταστατική δικαιοσύνη και έγκλημα στην Ελλάδα: οι στάσεις των Ελλήνων δικαστικών λειτουργών, διδακτορική διατριβή. Διαθέσιμη στο διαδικτυακό τόπο: https://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/35868 2015.
10http://sociology.panteion.gr/index.php?p=content§ion=2&id=259&lang=el
2 Mirsky L., “Albert Eglash and Creative Restitution”, Restorative Practices E-Forum, h
ttp://www.realjustice.org/libraty/eglasj.html.2003 p.2

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά