Tag Archives: γυναίκες στη φυλακή

Από τα κάγκελα της φυλακής στα κάγκελα ενός ιδρύματος

Πώς μπορεί μία μάνα να αποχωριστεί το παιδί της; Πώς μπορεί να το αποχαιρετήσει, γνωρίζοντας ότι ίσως δεν το δει ποτέ ξανά;

Από τα κάγκελα της φυλακής στα κάγκελα ενός ιδρύματος….μία τραυματική παιδική ηλικία και ένα θέμα με πολύ σημαντικές κοινωνικές διαστάσεις και προεκτάσεις.

http://www.ant1news.gr/watch/1285648/fylakes-elaiona–parembasi-toy-oie-gia-ton-apoxorismo-kratoymenis-apo-tin-3xroni-kori-tis?fbclid=IwAR2K5yRLLaJ8gmmXivscL_InlDRFmhSoVuY_IaQZn8PCQU3HnM7Tl9gu_VQ

“Κάγκελα παντού” λένε οι κρατούμενοι στον ιδιαίτερο γλωσσικό κώδικα επικοινωνίας τους και αυτή η φράση λαμβάνει μία ιδιαίτερη συναισθηματική ένταση μέσα στη φυλακή. Το να ζεις πίσω από κάγκελα, το να στερείσαι την ελευθερία αλλά σε πολλές περιπτώσεις και την αξιοπρεπή διαβίωση είναι μία εξαιρετικά δύσκολα διαχειρίσιμη κατάσταση, σε πολλα επίπεδα, και βέβαια ό,τι πιο επώδυνο μπορεί να συμβεί σε ένα μωρό.

Επομένως, το θέμα πρέπει να προσεγγιστεί με πολύ μεγάλη κοινωνική ευαισθησία και να υπάρξει μέριμνα για όλα τα μωρά που οι επιλογές και οι πράξεις των γονέων τους τα έφεραν σε αυτήν τη δυσχερή κατάσταση, στο να μεγαλώνουν πίσω από κάγκελα ιδρυμάτων. Ας λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας ότι τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού καθορίζουν την ψυχοσύνθεσή του και κατ’επέκταση τη μετέπειτα πορεία ζωής τους. Επομένως, δύο είναι τα θεμελιώδη στοιχεία στα οποία πρέπει να δοθεί έμφαση και να επέλθει η ισορροπία: από τη μία η στέρηση της μητρικής αγάπης και το απότομο και βίαιο “κόψιμο”/’σπάσιμο” του ψυχικού δεσμού μητέρας-παιδιού και από την άλλη οι μη κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης για ένα παιδί που μεγαλώνει, αναγκαστικά, πίσω από κάγκελα -οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά.

Προτάσεις έχουν διατυπωθεί από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα και έχουμε αναλυτικά αναφερθεί σε αυτές και σε άρθρα και σε παρουσιάσεις. “Κανένα μωρό πίσω από κάγκελα” είναι ένα μήνυμα-σύνθημα που αξίζει να υλοποιηθεί στην πράξη, αφού εξετάσουν με προσοχή οι αρμόδιοι φορείς και η επιστημονική κοινότητα όλες τις παραμέτρους και καταλήξουν στη χρυσή τομή και στην αναγκαία ισορροπία ανάμεσα στη μη στέρηση της μητρικής αγκαλιάς και των αξιοπρεπών και κατάλληλων συνθηκών διαβίωσης για κάθε μωρό και παιδί που, χωρίς να είναι δική του ευθύνη ούτε επιλογή, έχει βρεθεί σε αυτήν τη θέση και αντιμέτωπο με μία πολύ σκληρή κατάσταση.

Συνοψίζοντας, πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, το οποίο πρέπει με προσοχή να εξετάσουμε και είναι πολύ σημαντικό να έρχεται στη δημόσια συζήτηση και να απασχολεί τα ΜΜΕ, ώστε να υπάρξει ενημέρωση αλλά και μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση από όλα τα μέλη της κοινωνίας.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

“Να νιώσω ένα χάδι από τη μανούλα μου και να αναπνέω αέρα έξω από τα συρματοπλέγματα”

Κανένα παιδί πίσω από κάγκελα είναι ο τίτλος του νέου μου άρθρου στο postmodern και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/kanena-pedi-piso-apo-kagkela/

Το κείμενό μου επιχειρεί να αναδείξει την ανθρώπινη διάσταση ενός σοβαρού ζητήματος που αφορά τον εγκλεισμό μωρών (μέχρι 3 ετών) μαζί με τις φυλακισμένες μητέρες τους. Τα δεινά του εγκλεισμού / pains of imprisonment, όπως αποδεικνύει η διεθνής έρευνα, είναι τεράστια και επιβαρύνουν την ψυχοσύνθεση του εγκλείστου. Συνεπώς, ένα μωρό αναγκαστικά βιώνει, μαζί με τη μητέρα του, τα εν λόγω δεινά.

Από την άλλη πλευρά, πολλοί συμπολίτες μας θα έθεταν το εύλογο ερώτημα «οι μητέρες που εγκλημάτησαν, δεν πρέπει να τιμωρηθούν;». Σε αυτό το ερώτημα απαντώ μέσα από το κείμενό μου, καταθέτοντας την προσωπική μου άποψη και πρόταση για τον εγκλεισμό των μητέρων και των μωρών τους.

Με την σημερινή μου ανάρτηση στο blog έκρινα σκόπιμο να αναφερθώ στα συγκλονιστικά λόγια μιας ανήλικης κρατούμενης, όπως τα είχα καταγράψει στη συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει για το ιστολόγιο το έτος 2012, όταν την είχα ρωτήσει τι ονειρεύεται….Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/interviews/interview_12/

“Τα πιο απλά και πολύτιμα, αυτά που εσείς εκεί έξω δεν θεωρείτε μεγάλο ζήτημα, πράγματα καθημερινά, συνηθισμένα που έχουν μάθει στη ζωή δεδομένα. Την οικογένειά μου, να τρέξω να την αγκαλιάσω, να νιώσω ένα χάδι από τη μανούλα μου. Να κάνω πράγματα ώστε να μπορούν να είναι υπερήφανοι για εμένα. Να πάω στη θάλασσα και να την κοιτάζω με τις ώρες. Να αναπνέω αέρα έξω από τα συρματοπλέγματα”.

Δεν μπορώ να μη νιώσω βαθιά συγκίνηση με την ανάγκη ενός κοριτσιού να νιώσει το χάδι της μανούλας, να αντικρίσει τη θάλασσα και να αναπνεύσει αέρα….

Δεν είναι ωστόσο μόνο συγκίνηση αυτό που νιώθω, αλλά και ευθύνη. Την ευθύνη που φέρουμε όλοι μας, ως γονείς, ως εκπαιδευτικοί, ως ενεργά μέλη αυτής της κοινωνίας να προστατεύσουμε τα παιδιά που μας έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και που έχουν μέσα στην ψυχή τους πολλά συναισθήματα και πολλές αγωνίες που δεν μπορούν να εξωτερικεύσουν χωρίς τη βοήθεια κάποιου ειδικού, ώστε να “λυτρωθούν” από όλα όσα τα κρατούν δέσμια σε ένα παρόν δίχως μέλλον.

Ασφαλώς, τα λάθη πληρώνονται, αλλά όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο και σε μια δεύτερη ευκαιρία ζωής. Οι φορείς αντεγκληματικής πολιτικής πρέπει να εξετάζουν την παράμετρο “οικογένεια”, να διερευνήσουν αν αυτά τα παιδιά είχαν στήριξη ή εγκλημάτησαν επειδή κανείς δεν τα πρόλαβε, κανείς δεν τους έδειξε άλλες διεξόδους, κανείς δεν τα στήριξε στις δύσκολες στιγμές τους όταν είχαν ανάγκη από βοήθεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία και πρόνοια ώστε αυτά τα παιδιά ή νέοι (γιατί και στα 23 και στα 25 ακόμα ο καθένας από εμάς κουβαλά κάτι από την παιδική του ηλικία) να μη βγουν από τη φυλακή πωρωμένοι/ σκληροί εγκληματίες, ούτε όμως να μείνουν εκτός φυλακής χωρίς καμία στήριξη και καθοδήγηση, γιατί αργά ή γρήγορα θα βρεθούν στη φυλακή…

Συνοψίζοντας, το πρόβλημα είναι σύνθετο και απαιτεί ουσιαστικές και ριζικές λύσεις, με μακροχρόνια αποτελέσματα. Λύσεις, δηλαδή, που θα δίνουν έμφαση και στην πρόληψη και ταυτόχρονα θα μεριμνούν για το “μετά της φυλακής”, για το πώς αυτοί οι άνθρωποι θα κρατηθούν μακριά από το έγκλημα και δεν θα βρεθούν εκ νέου στις φυλακές, έχοντας διαπράξει σε πολλές περιπτώσεις πιο σοβαρές μορφές εγκληματικότητας.

Οι απόψεις μου αναλυτικά στο νέο μου άρθρο στο postmodern.gr εδώ http://www.postmodern.gr/kanena-pedi-piso-apo-kagkela/

Περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας στο postmodern και το mail μου: kardaraa@gmail.com

Σας εύχομαι μια υπέροχη εβδομάδα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας