Tag Archives: Γιώργος Φιλιππίδης

Γιώργος Φιλιππίδης, Γαλάζια μηχανή

Γιώργος Φιλιππίδης, Γάλάζια μηχανή

https://doumoustella.wordpress.com/2015/01/13/%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b9%cf%80%cf%80%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%b6%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%b7%cf%87%ce%b1%ce%bd%ce%ae/

Την παραπάνω ανάρτηση-παραπομπή έκανε απόψε στο Facebook η μητέρα του, η αγαπημένη κ. Λίζα Διονυσιάδου.

Πάντα με συγκινεί όταν φέρνω στο μυαλό μου τον Γιώργο που “ταξίδεψε” στα μανιασμένα του όνειρα πολύ νωρίς….

Από τις πιο δύσκολες αλλά ταυτόχρονα δυνατές στιγμές μου στην αρθρογραφία http://www.postmodern.gr/o-piitis-giorgos-filippidis-afiste-tous-iroes-ke-poreftite-me-ton-iroa-pou-o-kathenas-echi-mesa-tou/

Ο Γιώργος είχε πολλά και σπουδαία ακόμα να πει, αλλά έφυγε νωρίς. Στις 17 Ιουλίου του 1997, στα 20 του χρόνια, θέλησε να πετάξει εκεί που ποθούσε η καρδιά του να φτάσει. Μία καρδιά που πάλευε με τους δαίμονές της και χρειαζόταν βοήθεια, για να βγει από το αδιέξοδο. Ένιωθε εγκλωβισμένος/παγιδευμένος στη ζωή της πόλης και της στείρας καθημερινότητας που, αισθανόταν ότι, σκοτώνει τα “θέλω”, τα “πιστεύω” και τα όνειρα ενός νέου ανθρώπου. Δεν μπόρεσε να διαχειριστεί όλο αυτά τα έντονα συναισθήματα που τον είχαν κατακλύσει και είχαν γίνει πολύ έντονα τους τελευταίους μήνες, πριν από τον θάνατό του. Ο τρόπος αυτοκτονίας του ήταν τρομακτικά βίαιος και σοκαριστικός.

Ο Γιώργος επεδίωξε τον απόλυτο αφανισμό του, όμως οι ιδέες του, τα λόγια του, οι στίχοι του είναι μέσα μας και θα συνεχίσουν να αποτελούν πηγή έμπνευσής μας.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Μία άλλη εποχή….

Είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε τους σπουδαίους ανθρώπους που άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στις ζωές ή στις σκέψεις μας. Εχθές βράδυ, στην παρέα φίλων που βρισκόμουν, είχαμε μία πολύ ωραία συζήτηση για τα έντονα φοιτητικά μας χρόνια, για τις εμπειρίες και τα όνειρα που είχαμε μοιραστεί σε μία άλλη εποχή, πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Η κουβέντα πήγε και σε ένα συγκλονιστικό γεγονός που έλαβε χώρα προς τα τέλη της δεκαετίας του 90, το οποίο σημάδεψε και καθόρισε τις ζωές πολλών νέων ανθρώπων τότε. Αφορούσε το τέλος του Γ.Φ.

Ο Γιωργος Φιλιππίδης είναι ο “ήρωας ενός παραμυθιού” που δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας, αλλά η δύναμη των ιδεών του θα βρίσκεται για πάντα μέσα μας και θα αποτελεί πηγή έμπνευσής μας. “Γνώρισα” τον Γιώργο στην πιο σκοτεινή στιγμή της ζωής του. Τον Μάιο του 1997. Δύο μήνες προτού δώσει τέλος στη ζωή του, με την πιο δυνατή κραυγή. Απόφοιτος της Σχολής Αναβρύτων και φοιτητής Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, μόλις στα 20 του χρόνια επέλεξε τον απόλυτο αφανισμό του σώματός του. Στις 17 Ιουλίου του 1997 αυτοκτόνησε, επιλέγοντας τον πιο ακραίο τρόπο αυτοχειρίας που, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί επιστήμονες, αποκαλύπτει σημαντικά στοιχεία για την ψυχοσύνθεση του ατόμου που ασκεί αυτή την ακραίας μορφής βία στο ίδιο του το σώμα.

Ο Γιώργος ήταν διανοούμενος. Ήταν ποιητής. Διέφερε από όλους μας. Μιλούσες μαζί του και ταξίδευες. Ένα φωτεινό αστέρι της γενιάς του 90, σε μια εποχή που οι φοιτητές ζούσαμε σε τρελούς ρυθμούς, με αφθονία των πάντων, σε μια επίπλαστη ευδαιμονία.

Ο Γιώργος γοήτευε. Πολεμούσε από παιδί με τις ιδέες και τα γραπτά του κείμενα για δικαιοσύνη και ισότητα, για έναν καλύτερο κόσμο. Είναι βέβαιο ότι είχε να προσφέρει πολλά στην ποίηση και στη λογοτεχνία, αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία μας. Πάλευε όμως με τους δαίμονές του. Δεν μπορούσε να ζει εγκλωβισμένος. Δεν άντεχε. Ήθελε να αφήσει την ψυχή του να πετάξει ελεύθερη.

Όταν μιλήσαμε, δύο μήνες προτού φύγει από τη ζωή, ο Γιώργος είχε αποσυρθεί από την οικογένεια και τους κολλητούς του, ζούσε απομονωμένος στο φοιτητικό του διαμέρισμα στο Παγκράτι. Με τον δικό του τρόπο μου προανήγγειλε στη συζήτησή μας το τέλος του. Δυστυχώς, δεν το κατάλαβα. Λόγω νεότητας, σε αυτό το φαινομενικά ευχάριστο και ξέγνοιαστο απόγευμα του Μαΐου, δεν μπόρεσα να αξιολογήσω τη σοβαρότητα όσων έλεγε. Νόμιζα ότι μιλούσε ποιητικά και δεν μπόρεσα να καταλάβω ότι ουσιαστικά σχεδίαζε το φρικτό του τέλος. Ήθελε να γράψει το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του, γιατί δεν άντεχε τον εφιάλτη που ένιωθε ότι ζούσε. Ήταν ευφυής, υπερευαίσθητος, η δύναμη του μυαλού του δεν έβρισκε διέξοδο μέσα από το στείρο εκπαιδευτικό μας σύστημα και την κοινωνική παθογένεια. Χρειαζόταν βοήθεια, την οποία δυστυχώς δεν έλαβε ποτέ. “Ούρλιαζε” και έγραφε, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να ακούσει τις κραυγές του.

Έχω να πω τόσα πολλά, κι όμως ξέρω πως δεν θα καταφέρω να πω τίποτα

Κουβαλούσα τα λόγια του, τη χροιά της φωνής του -ήρεμη κι εύθραυστη συνάμα, σαν γυαλί που θέλει να σπάσει με κρότο- μέσα μου και όλα αυτά τα χρόνια με βασάνιζε το “γιατί να μην έχω καταλάβει” ότι η συζητήση που επεδίωξε να κάνουμε για την αυτοχειρία αφορούσε το δικό του τέλος και ότι δεν μιλούσε γενικά. Γι’ αυτό ήταν λυτρωτική η συνάντηση με τη μητέρα του, 20 χρόνια μετά την αυτοχειρία του. Ήταν λυτρωτική η αγκαλιά μας, η συγκίνησή μας, όλα όσα μου είπε για τη ζωή, το έργο και το τέλος του ποιητή Γιώργου Φιλιππίδη και τελικά αυτό το κείμενο που έγραψα για τον Γ.Φ. και τη “Γαλάζια Μηχανή” του τον Νόεμβριο του 2017 στο pm με τίτλο Ο ποιητής Γιώργος Φιλιππίδης: “Αφήστε τους ήρωες και πορευτείτε με τον ήρωα που ο καθένας έχει μέσα του” http://www.postmodern.gr/o-piitis-giorgos-filippidis-afiste-tous-iroes-ke-poreftite-me-ton-iroa-pou-o-kathenas-echi-mesa-tou/

Πιστεύω ότι η ψυχή του Γιώργου είναι ελεύθερη τώρα και έρχεται στο μυαλό και στις καρδιές μας για να μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τις αξίες και τα ιδανικά μας, για εναν κόσμο καλύτερο, για κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, για την ομορφιά της ποίησης και για την κα@λα του παραμυθιού, όπως ελεγε χαρακτηριστικά!

Η Γαλάζια Μηχανή αγρυπνά και ταξιδεύει!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

O ποιητής Γιώργος Φιλιππίδης: “Αφήστε τους ήρωες και πορευτείτε με τον ήρωα που ο καθένας έχει μέσα του”

Κάποιες κραυγές σωπαίνουνε νωρίς, αλλά τις έχουμε πάντα μέσα μας. Ο ποιητής Γιώργος Φιλιππίδης, φοιτητής Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Αθηνών, έδωσε «θεατρικό» τέλος στη ζωή του στις 17 Ιουλίου του 1997 στο φοιτητικό του σπίτι, αλλά μας άφησε σπουδαίο έργο. Η ποιητική του ανθολογία, με τίτλο Γαλάζια Μηχανή (*1), εκδόθηκε το 1999, δυο χρόνια δηλαδή μετά τον θάνατό του. Το βιβλίο αυτό περιέχει τα περισσότερα από τα ποιήματα που έγραψε κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων χρόνων της ζωής του.

O ποιητής Γιώργος Φιλιππίδης: “Αφήστε τους ήρωες και πορευτείτε με τον ήρωα που ο καθένας έχει μέσα του” είναι ο τίτλος του νέου μου άρθρου-αφιερώματος στον ποιητή Γ.Φ. και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/o-piitis-giorgos-filippidis-afiste-tous-iroes-ke-poreftite-me-ton-iroa-pou-o-kathenas-echi-mesa-tou/

Ευχαριστώ θερμά τη μητέρα του Γ.Φ., συγγραφέα Λίζα Διονυσιάδου, η οποία φώτισε σημαντικές πτυχές της προσωπικότητας του ποιητή και ανθρώπου, Γιώργου Φιλιππίδη.

«Ο Γιώργος ήταν ένας τρομακτικός συνδυασμός οργής, ευαισθησίας και ευφυΐας. Αυτή την οργή έπρεπε κάπου να την διοχετεύσει. Λόγω υπερβολικής του ευαισθησίας δεν έστρεψε την οργή του κατά της κοινωνίας, όπως θα έκανε κάποιος άλλος, αλλά την έστρεψε κατά του εαυτού του. Θα μπορούσε να βάζει παντού βόμβες, αλλά δεν το έκανε. Αυτή την οργή που είχε για τον κόσμο την έστρεψε τελικά στον εαυτό του», επισημαίνει η κ. Διονυσιάδου.

«Ο Γιώργος δεν έφυγε. Είναι παρών. Ο Γιώργος δεν θα φύγει ποτέ. Γι’ αυτό παλεύω να κηρύξω το μήνυμα του Γιώργου ότι ο ήρωας είναι μέσα μας. Ο Γιώργος έλεγε “Ο καθένας σας έχει μέσα του τον προσωπικό του ήρωα. Ο καθένας ας κάνει κάτι καλό, ας μην είναι η ιδεολογία, ας είναι η κ@υλα του παραμυθιού. Αφήστε τους ήρωες και πορευθείτε με τον ήρωα που ο καθένας έχει μέσα του”» τονίζει επίσης η μητέρα του Γιώργου Φιλιππίδη και αυτό είναι το μήνυμα του σημερινού μου άρθρου στο postmodern.

Δύο μήνες προτού δώσει τέλος στη ζωή του, ο Γιώργος είχε αποσυρθεί και απομονωθεί από τους φίλους και την οικογένειά του. Είχε μια μεγάλη άρνηση για τα πάντα. Στην πιο σκοτεινή του στιγμή, τον Μάιο του 1997, τον «γνώρισα» μέσα από μια επικοινωνία που μοιραία συνέβη. Θα κουβαλώ για πάντα στην καρδιά μου τις λέξεις του που σαν βίαιο κύμα χτυπούσαν την ψυχή και το μυαλό του. Θα κουβαλώ πάντα μέσα μου τη χροιά της φωνής του ήρεμη, αλλά και εύθραυστη σαν ένα γυαλί που θέλει να σπάσει με κρότο. Αυτό το κείμενο, λοιπόν, του το χρωστώ και δεν θέλω να έχει πάνω του δάκρια, ούτε καν θλίψη. Μόνο άγρια δύναμη που σαν κύμα θα τυλίξει τις ψυχές μας. Ακριβώς όπως θα ήθελε και ο ίδιος.

Θα κλείσω με τον ποιητικό λόγο του Γιώργου Φιλιππίδη:
«Όνειρο άγιο, όνειρο του τόπου που δεν υπάρχουν όνειρα, λάγιασε. Κι αν δεν στέρξει ο άνθρωπος, θα στέρξει, θα γείρει το κεφάλι, θα κοιμηθεί. Μα η μηχανή αγρυπνά και ταξιδεύει».

1. Γ. Φιλιππίδης, ΓΑΛΑΖΙΑ ΜΗΧΑΝΗ (ΠΟΙΗΜΑΤΑ), ΜΕ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ, 3η έκδ., Αθήνα: Καστανιώτης, 1999.  

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Θάνατος στα είκοσι: όταν ο θάνατος γίνεται επιλογή

Όταν ο θάνατος γίνεται επιλογή και, μάλιστα, την πιο ωραία περίοδο στη ζωή ενός ανθρώπου, στα είκοσί του χρόνια, όπου το όνειρο ανθίζει και η καρδιά χτυπά ασταμάτητα για όλες τις ηδονές της ζωής, τότε ανακύπτουν πολλά ερωτήματα και, συχνά, γεννιέται ένας έντονος προβληματισμός για το τι λάθος κάνει η κοινωνία, στο σύνολό της, και οδηγεί νέους και δημιουργικούς ανθρώπους σε αυτήν τη μοιραία επιλογή.

Ο Γιώργος Φιλιππίδης ήταν είκοσι ετών, απόφοιτος της Σχολής Αναβρύτων και φοιτητής Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Αθηνών, όταν αυτοκτόνησε, με τρόπο επεισοδιακό, στο σπίτι του στο Παγκράτι, τον Ιούλιο του 1997. Ο Γ.Φ. ήταν, ταυτόχρονα, ποιητής. Έγραφε από την παιδική του ηλικία. Πρόλαβε να δημοσιεύσει μερικά κείμενά του στο περιοδικό Ιδιότροπο και δυο άρθρα στο περιοδικό Αντί. Η ποιητική του ανθολογία, με τιτλο Γαλάζια Μηχανή, εκδόθηκε το 1999, δυο χρόνια δηλαδή μετά το θάνατό του. Το βιβλίο αυτό περιέχει τα περισσότερα από τα ποίηματα που έγραψε στα δυο τελευταία χρόνια της ζωής του.

Όπως γράφει ο Καθηγητής Νάσος Βαγενάς, στον πρόλογο “το βιβλίο αυτό περιέχει ποιήματα ενός νέου που δεν υπάρχει πια• που αυτοχειριάστηκε τον Ιούλιο του 1997 σε ηλικία είκοσι ετών. Η έκδοσή του, ωστόσο, δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως μια επιμνημόσυνη πράξη• γιατί η ποιότητα των στίχων που περιέχει υπερβαίνει τη συνήθη ποιότητα των στίχων που γράφουν οι εικοσάχρονοι και καθιστά το βιβλίο άξιο να δημοσιευτεί ως βιβλίο ποιητικό”. Επίσης, ο Καθηγητής υπογραμμίζει “πιστεύω ότι φράσεις όπως “ο θάνατος έκοψε τον σγγραφικό του δρόμο” ελάχιστο νόημα έχουν στην περίπτωση του Γιώργου Φιλιππίδη. Γιατί η σχέση του με τη γραφή, μολονότι ουσιώδης, αισθάνομαι πως δεν ήταν θεμελιώδης• πως ήταν μέρος μιας ευρύτερης και βαθύτερης σχέσης, που ήταν η σχέση του με τον θάνατο”.

Ο λόγος που αναφέρομαι σήμερα στον Γ.Φ. είναι διττός. Ο πρώτος λόγος αφορά την ποίησή του και το πόσο με έχει αγγίξει. Στο δεύτερο λόγο θα αναφερθώ κλείνοντας το κείμενό μου.

Ομολογώ ότι, τυχαία, έπεσε στα χέρια μου το συγκεκριμένο βιβλίο, πριν από λίγο καιρό μάλιστα, μολονότι έχει εκδοθεί χρόνια πριν. Όταν όμως διάβασα τα ποίηματα και τα κείμενά του, ένιωσα κάτι δυνατό. Γιατί ο λόγος του είναι αιχμηρός και επίκαιρος. Υπερβαίνει έναν νέο είκοσι ετών που μόλις ξεκινά τη ζωή του. Είναι ο λόγος ενός κριτικά σκεπτόμενου ανθρώπου που, σε μένα τουλάχιστον, δίνει την εντύπωση ότι διακατέχεται από έναν υπέρμετρο φόβο για τη ζωή, αλλά και από ένα έντονο πάθος για να προλάβει να ζήσει όλα όσα ονειρεύεται. Είναι ένας λόγος που “αναβλύζει” συναισθήματα και σκέψεις.

Η σχέση του με τη γλώσσα είναι ξεχωριστή και ιδιαίτερη. Η επιλογή των λέξεων φανερώνει την ευαισθησία της ψυχής και τον ώριμο νου του. Με διορατικότητα ενός νέου που αναζητεί ενα καλύτερο μέλλον για τη γενιά του, αλλά ταυτόχρονα βλέπει και αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι “σκοτώνουν” το μελλον των νέων, γράφει “Αφού σπαρτάρησε στ’ αγκίστρι της βίας, η Ευρώπη κοιμάται σαν κρέας σε χασάπικο, φρουρούμενη από διμοιρίες μπάτσων”.

Άραγε, πώς θα αισθανόταν και τι θα έγραφε σήμερα για την Ευρώπη και την πορεία της, ο Γιώργος Φιλιππίδης;

Διαβάζοντας το σύνολο των ποιημάτων του, έχω την αίσθηση ότι υφαίνει ένα σκηνικό θανάτου, την ίδια στιγμή που από τους στίχους του “πηγάζει”, σαν από ορμητικό ποτάμι, ένα έντονο πάθος και ένας πόθος για ζωή. Μια ζωή, όμως, που δεν είναι συμβατική και σύμφωνη με τους κανόνες και τα “πρέπει” της κοινωνίας. Ονειρεύεται μια ζωή που κρύβει μέσα της αγάπη, δημιουργία, κοινωνική ισότητα, δικαιοσύνη. Μοιάζει τρομαγμένος μπροστά στην κοινωνική παθογένεια, την οποία “καταγγέλλει” με τους στίχους του. Ο φόβος του για την “αρρωστημένη” και άδικη κοινωνία τον οδηγεί, ενδεχομένως, στην απέχθεια αυτής της “θανατηφόρας” πλευράς της ζωής, σε αντίθεση με τη ζωή που ο ίδιος ονειρεύεται να προλάβει να ζήσει.

Με συγκλονίζει όταν γράφει “έχω να πω τόσα πολλά, κι όμως ξέρω πως δεν θα καταφέρω να πω τίποτα”. Συγκινούμαι, αναλογιζόμενη ότι η εν λόγω φράση αντανακλά το συναίσθημα πάρα πολλών νέων, των οποίων τα όνειρα “δηλητηριάζονται” προτού ακόμα γεννηθούν. Νέοι γεμάτοι ταλέντα και δημιουργικότητα, οι οποίοι θέλουν απλώς να ζήσουν μια όμορφη ζωή, αλλά πρώιμα τους κόβονται τα φτερά.

Έτσι η πόλη με τα “ετοιμοθάνατα νοσοκομεία της και τα πολυώροφα γκρίζα ψυγεία της”, όπως με γλαφυρότητα την περιγράφει ο Γ. Φ., μετατρέπεται εν τέλει σε έναν “απρόσωπο δημιο” που δολοφονεί τις νεανικές ψυχές, οι οποίες θέλουν να αγαπήσουν, να ερωτευτούν, να ονειρευτούν, να ΖΗΣΟΥΝ.

“Δεν γράφω πολύ, μεθώ όμως τακτικά, περπατώ πολύ, συνήθως μόνος, αράζω σε μπαρ μόνος, κάνω ασκήσεις τηλεπάθειας, αγαπώ (θέλω να προλάβω να το κάνω καλά, όλο και καλύτερα). Είναι στιγμές που δεν φοβάμαι το θάνατο…θάνατος”. Γράφει ο Γιώργος Φιλιππίδης και το δικό μου μυαλό προσπαθεί να κατανοήσει τι είναι αυτό -ποια βαθύτερη σκέψη, ποιο βαθύτερο συναίσθημα- που οδηγεί έναν νέο άνθρωπο, έναν ξεχωριστό φοιτητή, αγαπητό μεταξύ των συμφοιτητών του, ο οποίος μόλις έχει ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του, στο θάνατο….

Είμαι σίγουρη ότι ένας άνθρωπος που στα είκοσι γράφει με τέτοιο τρόπο, θα είχε σπουδαία πράγματα να μας πει σήμερα. Πράγματα που θα άξιζε να μας πει και να ακούσουμε. Ειδικά σε τοσο κρίσιμες εποχές που έχουμε ανάγκη από νέους, διορατικούς, με κοινωνική ευαισθησία και προβληματισμό. Γιατί, δυστυχώς, λείπουν οι άνθρωποι που μπορούν να αντισταθούν με το λόγο και τις πραξεις τους στην κοινωνική αδικία και ανισότητα και να προβάλλουν τις αληθινές αξίες της ζωής.

Ήταν, όμως, επιλογή του και πρέπει να γίνει σεβαστή.

Ο δεύτερος λόγος που αναφέρομαι στον Γ.Φ. είναι γιατί, διαβάζοντας την ποίησή του και αναζητώντας κάποιες επιπρόσθετες πληροφορίες, συνειδητοποίησα ότι αυτός ο άνθρωπος είχε “βρεθεί” στη ζωή μου με έναν πολύ παράδοξο τρόπο. Ένα μήνα πριν από το θάνατό του (ίσως και λίγο περισσότερο, δεν θυμάμαι με ακρίβεια), είχαμε επικοινωνήσει στο τηλέφωνο. Άγνωστοι μεταξύ μας, μέσω μιας αγαπημένης του φίλης και δικής μου αδελφικής φίλης, είχαμε τυχαία μιλήσει στο τηλέφωνο. Μια συνομιλία που ξεκίνησε τυχαία, κράτησε όμως αρκετή ώρα, ενώ από τα πρώτα λεπτά ήταν εμφανές ότι επρόκειτο για έναν πολύ ξεχωριστό νέο, με πολύ διαφορετική σκέψη και προβληματισμό σε σχέση με τα παιδιά της ηλικίας του.

Όταν η τηλεφωνική μας επικοινωνία έφτανε στο τέλος, ο Γιώργος μου είπε ότι θέλει να με ρωτήσει κάτι. Ηχεί ακόμα στα αυτιά μου η ερώτησή του. Με ρώτησε εάν θα επέλεγα να αυτοκτονήσω και με ποιον τρόπο. Δεν ξέρω και δεν θα μάθω ποτέ γιατί απηύθυνε σε μια άγνωστή του κοπέλα την συγκεκριμένη ερώτηση. Σε πολύ τρυφερή ηλικία κι εγώ, δεν έδωσα συνέχεια στη συζήτηση. Θεωρώ ότι σε αυτή την τόσο νεαρή, σχεδόν παιδική μου ηλικία, φοβήθηκα να μπω στα “άδυτα” του μυαλού ενός μέχρι εκείνη τη στιγμή αγνώστου. Ούτε ασφαλώς μου πέρασε τότε από το μυαλό ότι τα λόγια αυτά έκρυβαν μέσα τους μιαν αλήθεια και κάτι άλλο, έναν φόβο; έναν πόνο; μια μοναξιά; κάποιο άλλο συναίσθημα; Ήταν τεράστιο βέβαια σοκ, όταν έμαθα, στα τέλη εκείνου του καλοκαιριού, ότι είχε αυτοκτόνησει. Ένας τόσο νέος άνθρωπος. Με χιλιάδες λόγους για να συνεχίσει να ζει και να ονειρεύεται. Πολύ μεγάλος ήταν ο πόνος και για τους συμφοιτητές του που τον αγαπούσαν πολύ.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φωνή του και μακάρι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω. Για να του φωνάξω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, ότι μια “αρρωστιάρα κοινωνία” έχει ανάγκη από ανθρώπους, όπως εκείνος, με αξίες και ιδανικά, με όνειρα και δυνατή σκέψη, για να “γιατρευτεί” και να λυτρωθεί από τα δεινά της. Κι ότι όσο “άρρωστη” κι αν είναι η κοινωνία μας, όταν “κρατιέσαι” από το όνειρο και από ό,τι αγαπάς και σε κάνει να χαμογελάς, τότε αξίζει να ζεις και να προσπαθείς για ένα καλύτερο αύριο. Αυτά τα λόγια, όμως, δεν θα του τα πω ποτέ. Ωστόσο, η δική του σκέψη θα μας συντροφεύει μέσα από τα κείμενα που έγραψε.

Θα κλείσω με τον ποιητικό λόγο του Γιώργου Φιλιππίδη:

“Όνειρο άγιο, όνειρο του τόπου που δεν υπάρχουν όνειρα, λάγιασε. Κι αν δεν στέρξει ο άνθρωπος, θα στέρξει, θα γείρει το κεφάλι, θα κοιμηθεί. Μα η μηχανή αγρυπνά και ταξιδεύει”.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά