Tag Archives: αντεγκληματική πολιτική

Μπορεί το έγκλημα να προληφθεί;

Μπορεί το έγκλημα να προληφθεί; Ένα φλέγον ερώτημα που έχει απασχολήσει εκτενώς την επιστημονική κοινότητα. Ο ρόλος της πρόληψης, στο πλαίσιο της αντεγκληματικής πολιτικής, είναι καθοριστικός και μια πολύ καλα σχεδιασμένη προληπτική πολιτική μπορεί να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην καταπολέμηση του εγκλήματος.

Το έγκλημα δεν θα εξαλειφθεί, γιατί όπως έχουμε επισημάνει σε παλαιότερο άρθρο είναι συνυφασμένο με τις ανθρώπινες κοινωνίες. Ωστόσο, άποψή μου είναι ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί πολύ πιο αποτελεσματικά έαν οι ειδικοί επιστήμονες σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς, οργανώσουν συγκεκριμένες δράσεις πρόληψης μορφών εγκληματικότητας, δίνοντας έμφαση στο φαινόμενο της νεανικής παρσβατικότητας, στην ενδοοικογενειακή βία και στην κακοποίηση ανηλίκων. Πρόκειται για μορφές εγκληματικότητας που αφορούν νευραλγικούς τομείς και ευαίσθητες εκφανσεις της ζωής μας, καθώς σχετίζονται με τον θεσμό της οικογένειας και την ανηλικότητα.

Ταυτόχρονα πρόκειται για μορφές εγκληματικότητας που μπορούν να τεθούν στο επίκεντρο της προληπτικής εγκληματικότητας, με την ενίσχυση του συμβουλευτικού ρόλου της εκπαιδευτικής κοινότητας και των ψυχολογικών-ψυχιατρικών υπηρεσιών που πρέπει να συνεργάζονται με όλα τα σχολεία, σε σταθερή και μόνιμη βάση ώστε να καλύπτονται οι διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες της μαθητικής κοινότητας. Εξίσου αναγκαία η ενίσχυση του ρόλου της τοπικής κοινότητας και της στήριξης που μπορεί να παρέχει σε οικογένειες και σε ανηλίκους εκτεθειμένους σε κινδύνους.

Η επικοινωνία είναι ένα ακόμα ζήτημα που οφείλει να μας απασχολήσει. Η πρόταση που έχω καταθέσει, μέσω της αρθρογραφίας μου, είναι να εντείνουν τα ΜΜΕ τις εκστρατείες ενημέρωσης. Θεωρώ ότι είναι σκόπιμο να γίνεται σε καθημερινή βάση ενημέρωση, μέσα από διαφημιστικά -κοινωνικού περιεχομένου- μηνύματα, όπου θα αναφέρονται φορείς και γραμμές επικοινωνίας στις οποίες οι πολίτες μπορούν να απευθύνονται.

Αναμφίβολα, το ευρύ κοινό πρέπει να γνωρίζει και να κατανοήσει ότι το έγκλημα δεν περιορίζεται στην ανθρωποκτονία που είναι ασφαλώς η ακραία εκδήλωση βίας καθώς αφορά την αφαίρεση του πιο πολύτιμου αγαθού -της ίδιας της ζωής- αλλά υπάρχουν πολύ σοβαρές μορφές εγκληματικότητας, πολυσύνθετες και πολυδιάστατες, με μακροχρόνιες συνέπειες για τις κοινωνίες διεθνώς, όπως τα οικονομικά εγκλήματα και τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος.

Ωστόσο, λόγω του γεγονότος ότι οι παραπάνω μορφές εγκληματικότητας απαιτούν μια διεθνική συνεργασία και προσέγιση, κρίνω εξαιρετικα σημαντικό να αναδειχθεί σε πρώτη φάση ο καθοριστικός ρόλος της πρόληψης και ταυτόχρονα της εμπλοκής του πολίτη, μέσω ενημέρωσης από τους αρμόδιους φορείς, ευαισθητοποίησης και ενεργής συμμετοχής, κυρίως ως προς την πρόληψη των μορφών εγκληματικότητας που αφορούν την οικογένεια και την ανηλικότητα.

Τέλος μια πολύ σημαντική διάσταση του θέματος, στην οποία είναι αναγκαίο να δώσουμε έμφαση, σχετίζεται με τα άτομα που αδυνατούν, λόγω ηλικίας ή γενικότερης καταστασης στην οποία βρίσκονται, να αντιδράσουν στη βία που δέχονται. Σε αυτούς τους ανθρώπους, πρωτίστως, είναι επιτακτική ανάγκη να δοθεί η δυνατότητα να μιλήσουν και εμείς να ακούσουμε τη φωνή τους προσεκτικα, ώστε να τους παρέχουμε έγκαιρα την προστασία που χρειάζονται. Στο σημείο αυτό ο ρόλος των ΜΜΕ και του ενεργού πολίτη είναι ασφαλώς καταλυτικής σημασίας.

Περιμένω τις δικές σας σκέψεις στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Όταν το όνειρο γίνεται ψευδαίσθηση

Στη θεματική μας ενότητα για νέους και εξαρτήσεις (βλ. σχετικά http://www.postmodern.gr/26-ioynioy-pagkosmia-imera-kata-ton-narkotikon-exartiseis-stin-efiveia-kai-tropoi-antimetopisis/ και http://www.postmodern.gr/eimai-katarameni-to-mellon-moy-tha-einai-mesa-stin-preza-den-kano-oneira-echo-papsei-na-elpizo/), παρουσιάζω μια ακόμα συνέντευξη από το πολύτιμο υλικό που μου έχει εμπιστευθεί ο Ομότιμος Καθηγητής Εγκληματολογίας Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Αντώνης Μαγγανάς, στο πλαίσιο της δράσης μας “παρουσίαση και ανάλυση συνεντεύξεων, μεγάλου εγκληματολογικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος, με επιστημονική και ερευνητική χρησιμότητα”.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε το έτος 2011 από την κ. Νάντια Παπαδοπούλου στο μάθημα του Καθηγητή, με τίτλο «Αντεγκληματική Πολιτική». Αναλύοντας τη συνέντευξη οδηγούμαστε σε ορισμένες θλιβερές διαπιστώσεις που όχι μόνο δεν πρέπει να μας αφήσουν αδιάφορους, αλλά απαιτούν συντονισμένες δράσεις κυρίως με κατεύθυνση την πρόληψη νέων εκτεθειμένων σε πολλούς κινδύνους (οικογενειακούς, οικονομικούς, κοινωνικούς, ψυχολογικούς, ψυχιατρικούς).

Οι σημερινές μου διαπιστώσεις θα αποτυπωθούν σε ορισμένες προτάσεις που σημείωνα καθώς μελετούσα τη συνέντευξη: Απουσία προοπτικής. Έλλειψη ονείρου. Αδυναμία αντιμετώπισης της καθημερινότητας, με τις δυσκολίες και τις σκληρές όψεις της. Απουσία υποστηρικτικού οικογενειακού περιβάλλοντος. Έλλειψη κινήτρων και ενημέρωσης στο σχολείο. Μιμητισμός στο πλαίσιο της παρέας. Αρνητικά πρότυπα, πολλές φορές από την ίδια την οικογένεια. Μια ζωή χωρίς ερεθίσματα και δημιουργικές διεξόδους.

Επομένως, θα τονίσω για πολλοστή φορά ότι το σχολείο οφείλει να αλλάξει προσανατολισμό, να δώσει ισχυρά κίνητρα σε όλους τους μαθητές και να στηρίξει τα παιδιά με έντονες ανησυχίες. Παράλληλα, είναι αναγκαίο στη νέα εποχή δημοσιογραφίας, τα ΜΜΕ να δώσουν βαρύτητα στην έρευνα και να δώσουν τον λόγο και σε νέους ερευνητές, ώστε να αρχίσει σταδιακά να γίνεται ένας ουσιαστικός διάλογος επιστημόνων-κοινωνίας για τα τόσο σοβαρά ζητήματα, κοινωνικού και εγκληματολογικού ενδιαφέροντος, για τα οποία δυστυχώς η ευρύτερη κοινωνία δεν έχει ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη ενημέρωση. Μέσα από μια γόνιμη συζήτηση, όχι κεκλεισμένων των θυρών, αλλά ανοιχτή στην κοινωνία, θα υπάρξει μια γενικότερη ανανέωση της επιστήμης. Θα κατατεθούν προτάσεις και θα διατυπωθούν σκέψεις και από τους επιστήμονες της νέας γενιάς, οι οποίοι πρέπει και στο πλαίσιο του σχολείου να ξεκινήσουν τις δράσεις τους, μέσω διαλέξεων, ώστε να ενημερώσουν γονείς και εκπαιδευτικούς τόσο για την πρόληψη (που είναι καθοριστικής σημασίας) όσο και για τους φορείς στους οποίους μπορούν να απευθυνθούν για να ζητήσουν έγκαιρα βοήθεια.

Όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας τη συνέντευξη, τα σημεία που μας προβληματίζουν εντόνως και απαιτούν την κοινωνική μέριμνα συνοψίζονται στα εξής: Θα ξεκινήσω με την αξιοσημείωτη αναφορά του νεαρού σχετικά με τη ζωή του και τον τρόπο με τον οποίο έχει μεγαλώσει, ότι μεγάλωσε περίεργα, υποδηλώνοντας με τη χρήση του συγκεκριμένου επιρρήματος ότι τα πράγματα κατά την παιδική και εφηβική του ηλικία δεν κυλούν ομαλά. Ο ίδιος εξηγεί ότι μεγάλωσε χωρίς τους γονείς του τους οποίους έχασε σε πολύ μικρή, τρυφερή ηλικία. Μια σαφώς πολύ τραυματική εμπειρία για κάθε παιδί, δύσκολα διαχειρίσιμη, σε συναισθηματικό, ψυχολογικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο, εξαιτίας στιγματισμού, ιδίως εάν δεν υπάρξει ψυχολογική στήριξη από κάποιον ειδικό.

Όπως ο ίδιος υπογραμμίζει στη συνέντευξη, ξεκίνησε το κάπνισμα σε παιδική ηλικία, μόλις στην Τρίτη Δημοτικού και στη Δευτέρα Γυμνασίου ξαναρχίζει, αρχικά όχι σε καθημερινή βάση αλλά μετά γίνεται συστηματικό, όπως εξηγεί ο ίδιος. Από το τσιγάρο και τα τσιγαριλίκια, σταδιακά δοκιμάζει όλες τις ουσίες. Το αποτέλεσμα; Η καθημερινότητά του, ολόκληρη η ζωή του, καθορίζεται από τις ουσίες. Ζει για τη χρήση και η χρήση τον οδηγεί σε επικίνδυνες συμπεριφορές. Οδηγεί υπό την επήρεια ουσιών, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή όχι μόνο του ίδιου αλλά και των άλλων οδηγών και περαστικών, καταστρέφει τις προσωπικές του σχέσεις με τις κοπέλες που αντιλαμβάνονται ότι η συμπεριφορά του είναι «αλλοπρόσαλλη», πολλοί φίλοι του πεθαίνουν από τη χρήση. Ξυπνάει και κοιμάται για τον εθισμό του. Μόνο αυτό τον ενδιαφέρει. Αυτή ακριβώς είναι η ζωή των εξαρτήσεων. Σκληρή, θλιβερή, απελπιστική. Θέτει το άτομο, άμεσα και έμμεσα, σε καθημερινούς κινδύνους και του στερεί το όνειρο, το οποίο γίνεται μια ψευδαίσθηση. Ακόμα και η ψευδαίσθηση όμως σταδιακά «σβήνει» και δίνει τη θέση της σε ασθένειες, υιοθέτηση εγκληματικών συμπεριφορών για την εξασφάλιση της δόσης, φυλακή και ένας φαύλος κύκλος τίθεται σε εφαρμογή.

Τέλος, πολύ σημαντικό να επισημανθεί ότι όλες σχεδόν οι αντίστοιχες μαρτυρίες αναφέρουν ότι όλα ξεκίνησαν “απλά, χαλαρά, για χαβαλέ, μέσα στην παρέα, επειδή το έκαναν όλοι”. Αυτή είναι η αλήθεια, έτσι χαλαρά και για χαβαλέ μπορεί να ξεκινήσουνε όλα. Ωστόσο μεταξύ αυτών των παιδιών θα βρεθούν αρκετά με πολύ μειωμένες αντιστάσεις που για μια σειρά λόγων που αναφέρθηκαν και παραπάνω θα μπουν πολύ βαθιά στη χρήση. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να προβληματίστουμε περισσότερο ως προς τα ζητήματα πρόληψης και ενημέρωσης των ανηλίκων.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι, κατά την έρευνά μου για τη γλώσσα της φυλακής (Φυλακή και Γλώσσα: η γλωσσική επικοινωνία των κρατουμένων ως κρίσιμο και αναπόσπαστο στοιχείο της δομής των φυλακών), διαπίστωσα ότι η γλώσσα των τοξικομανών εξακολουθεί να κυριαρχεί, λόγω του υψηλού αριθμού των κρατουμένων που παλεύουν με τις εξαρτήσεις τους. Συνεπώς, δεν είναι τυχαίο ότι η γλώσσα της φυλακής περιλαμβάνει πολλές λέξεις και φράσεις που σχετίζονται με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, γιατί ο αριθμός αυτών των τροφίμων ακολουθεί δυστυχώς δραματικά αυξητικούς ρυθμούς. Αυτή η πραγματικότητα αποτυπώνει το σοβαρότατο κοινωνικό πρόβλημα.

Ενδεικτικά παραδείγματα είναι τα εξής: ζαπρέ = «η πρέζα». Πρόκειται για αναγραμματισμό της λέξης, ένα πολύ προσφιλές μέσο στο οποίο καταφεύγουν οι ομιλητές των γλωσσικών κωδίκων επικοινωνίας. Επισημαίνεται ότι ο αναγραμματισμός θεωρείται «εύκολο» μέσο, γι’ αυτό έχει γνωρίσει τεράστια διάδοση.

Άλλες λέξεις προερχόμενες από τη γλώσσα των ναρκωτικών: είναι φαρμακωμένος/έχει πάρει φάρμακο = «ο κρατούμενος που βρίσκεται υπό την επήρεια φαρμάκων (π.χ. υπνωτικών χαπιών)», είναι χαρμάνης = «ο κρατούμενος που δεν έχει να πάρει ναρκωτικά», ζούμπα/ζούπα = «το τσιγάρο που έχει μέσα τριμμένα χάπια», καπάκι = «μονάδα μέτρησης πρέζας που χρησιμοποιείται στη φυλακή και φτιάχνεται συνήθως με στυλό από έλλειψη άλλων μέσων», κουμπιά = «τα χάπια ‘έκταση’ ή άλλα ναρκωτικά χάπια», μαύρο = «το χασίς», ναρκωτικά πολυτελείας = πολύ ακριβά ναρκωτικά, π.χ. κοκαΐνη, μπαλάκι = «ναρκωτικά σε συσκευασία», «ντρόγκα και παραμυθού = «η πρεζα», να πιω μιά ψιλή = «να πιω πρέζα», πήρα πολλά ντρόγκια = «πήρα μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών», πήρα την πάσα = παρέλαβα τα ναρκωτικά που μου έστειλε ο Χ στη φυλακή, λουκάρισμα = «η μεταφορά ναρκωτικών στις φυλακές», ΣΕΟ = «αυτοσχέδιες σύριγγες που φτιάχνουν οι κρατούμενοι, συνήθως από στυλό», συνοικέσια/παντρέματα/κονέ/μερτικά = «τα ναρκωτικά», σοκολάτα = «το παστεριωμένο ναρκωτικό», ταμχόν = «η πρέζα», τριπάκι = «το αποτέλεσμα της χρήσης ναρκωτικών ουσιών», τριφυλλιά ή αλλιώς τρίφυλλο = «το χασίς», φούντος = «τα ναρκωτικά που πετάνε στη φυλακή (π.χ. με σφεντόνα)», ψιλή = «ηρωίνη».

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ακόμα και για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπως η χρήση ουσιών, πλάθονται εκφράσεις που έχουν σκοπό να προκαλέσουν το γέλιο και να ελκύσουν την προσοχή των συνομιλητών, όπως μπομπαμπόν ντε μπαΐγκόν. Πρόκειται για μία από τις πολλές περιπαικτικές εκφράσεις που αναφέρεται στην πρέζα, η οποία χρησιμοποιείται στη φυλακή.

Να τονίσω βέβαια ότι η γλώσσα είναι ένα δυναμικό και όχι στατικό φαινόμενο, επομένως διαρκώς ανανεώνονται και εμπλουτίζονται οι ιδιαίτεροι γλωσσικοί κώδικες επικοινωνίας της. Μέσα από αυτούς τους κώδικες επικοινωνίας, όπως είναι η γλώσσα της φυλακής, που πρωτίστως λειτουργούν σε συμβολικό και όχι καθαρά γλωσσικό επίπεδο, ο ερευνητής εξάγει σημαντικά συμπεράσματα για τη σκέψη, τα συναισθήματα και γενικότερα την κοσμοθεωρία των ομιλητών της. Άρα, είναι αναγκαία η συνεχής μελέτη της.

Συνοψίζοντας, η θέση των ανθρώπων που δίνουν την καθημερινή, σκληρή τους μάχη, με τις εξαρτήσεις τους σίγουρα δεν είναι στη φυλακή. Η εξασφάλιση της δόσης οδηγεί όμως στην υιοθέτηση εγκληματικών συμπεριφορών που με τη σειρά τους οδηγούν σε πολλές περιπτώσεις στη φυλακή, στοιχείο που όπως καταλαβαίνουμε καθιστά ακόμα πιο σύνθετο και πολύπλοκο το ζήτημα. Ένα ζήτημα που απαιτεί ολοκληρωμένη προσέγγιση, κυρίως με αγάπη για τον Άνθρωπο.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Ερευνήτρια: Νάντια Παπαδοπούλου

-Πες μου για τη ζωή σου, πώς μεγάλωσες;

-Καλά (γελάει), πώς μεγάλωσα ε; Περίεργα μπορώ να σου πω.

– Γιατί περίεργα;

Γιατί δεν με μεγάλωσαν οι γονείς μου, γιατί η μαμά μου πέθανε όταν ήμουν δύο σε τροχαίο και ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν 10 από (αναφέρει ασθένεια) και με μεγάλωσε η (αναφέρει το συγγενικό πρόσωπο που τον μεγάλωσε).

– Ήσουν το μόνο παιδί;

– Όχι, υπήρχαν άλλα δύο παιδιά, τα παιδιά (του συγγενικού προσώπου) και άλλα δύο που ήμασταν εγώ και (..).

– Είπες ότι ήταν περίεργα..

– Εγώ ήμουν περίεργος.

– Ήσουν περίεργος αφού πήγες στο σπίτι;

– Όχι, πάντα ήμουνα περίεργος.

– Πες μου για τις παρέες που είχες από μικρός. Δηλαδή ήταν ήσυχα παιδιά ή..

– Προτιμούσα τους μεγαλύτερους, αυτούς που ήταν “ανήσυχα πνεύματα”.

– Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να καπνίζεις κανονικό τσιγάρο;

– Πότε ήταν η πρώτη φορά ή πότε ξεκίνησα συστηματικά το κάπνισμα;

– Την πρώτη φόρα πες μου.

– Πω…χαχα..Τρίτη Δημοτικού ξέρω γω;

– Τόσο μικρός;

– Ναι..

– Ποιος σε παρακίνησε;

– Εγώ από μόνος μου.

– Από μόνος σου;

– Ναι, ρε παιδί μου τους έβλεπα που κάνανε τσιγάρο και ήθελα και εγώ να δω πώς είναι. Βρήκα τα τσιγάρα μέσα στο συρτάρι…τα άνοιξα και πήρα ένα…

– Σου άρεσε όταν το δοκίμασες;

– Όχι δεν κατάλαβα..

– Και πότε ξεκίνησες το συστηματικό κάπνισμα;

– Μετά ξανακάπνισα…Τετάρτη Δημοτικού…ναι..

– Τότε ένιωσες διαφορετικά;

– Ναι, ήταν διαφορετικά και μετά ξανακάπνισα Δευτέρα Γυμνασίου, όχι κάθε μέρα αλλά μετά έγινε συστηματικό.

– Οι φίλοι σου σε παρακίνησαν να καπνίζεις; Γιατί είπες ότι έκανες παρέα με μεγαλύτερα παιδιά και αυτά θα κάπνιζαν, μήπως σε παρέσυραν;

– Όχι, αυτοί κάπνιζαν και εγώ κάπνισα και αυτό.

– Ωραία θέλω να μου πεις την πρώτη φορά που δοκίμασες μαριχουάνα;

– Χαχα…μμμ..πρώτη;

– Ναι.

– Τρίτη Γυμνασίου.

– Ήσουν με παρέα ή μόνος;

– Ναι με μεγάλη παρέα.

– Καπνίσατε μεγάλη ποσότητα;

– Όχι, ένα τσιγαριλίκι κάναμε όλοι μαζί.

– Τι ένιωσες;

– Ε δεν ήταν τίποτα η ποσότητα αλλά εμένα με έπιασε.

– Δηλαδή;

– Πήγα για ύπνο κατευθείαν. Δεν ένιωσα τίποτα ρε παιδί μου καλά ήταν ξέρω γω…κοιμήθηκα μετά πολύ και μετά πεινούσα. Αυτό και τίποτα παραπάνω.

– Αυτό πώς ξεκίνησε; Δηλαδή το γνώριζε ήδη η παρέα σου; Το είδε από άλλους; Πώς έγινε;

– Είχα ένα φίλο, ας πούμε φίλο και θέλαμε να ”πιούμε” και πήραμε. Ήταν κέρασμα η πρώτη φορά.

– Άρα οι άλλοι είχαν ξανακάνει;

– Ναι.. ναι.

– Και πότε ξεκίνησες συστηματικά να καπνίζεις;

– Πρώτη Λυκείου; Ξέρω γω; Κάπου εκεί.

– Μέχρι τότε δηλαδή το έκανες που και που..

– Ναι πολύ αραιά, όποτε έπεφτε ξέρεις…στην παρέα.

– Συνέχισες να μοιράζεσαι τα τσιγάρα με την παρέα σου;

– Ναι καπνίζαμε όλοι μαζί.

– Και αφού καπνίζατε νυστάζατε όλοι; Βασικά γιατί το κάνατε αυτό; Ήσασταν πιεσμένοι και θέλατε να χαλαρώσετε; Τι σας πρόσφερε περισσότερο από το κανονικό τσιγάρο ή από το αλκοόλ;

– Από το αλκοόλ; Από το αλκοόλ όχι πολλά.

– Είναι το ίδιο πράγμα δηλαδή;

– Σχεδόν ναι.

– Και για ποιο λόγο το κάνατε τότε;

– Τότε το έκανα για άλλο λόγο από ότι τώρα…τότε το έκανα για να ξεχνιέμαι.

– Όλοι γι’ αυτό το λόγο το έκαναν;

– Άλλοι το παίρνανε για χαβαλέ άλλοι για τη φάση ξέρω γω; Άλλοι για να γελάσουν και άλλοι για να κοιμηθούν. Είναι διαφορετικό για τον καθένα και είναι ανάλογα πως λειτουργεί. Αυτό πιστεύω τώρα, γιατί τότε δεν ήξερα..

– Πες μου τώρα για το συστηματικό κάπνισμα μαριχουάνας.

– Καταρχάς άκου την αλήθεια, είναι το πιο…εγκεφαλικό ναρκωτικό από όλα.

– Τι εννοείς;

– Σχετίζεται πολύ με τον εγκέφαλο. Καταρχήν ξεκίνησα με αλκοόλ και μετά συνέχισα με το μπάφο και αυτό μου έμαθε τι είναι το να ”κάνεις κεφάλι” γιατί δεν ήξερα.

– Το αλκοόλ σου έμαθε;

– Ναι, η μπύρα, το ουίσκι. Εκεί ένιωσα τι πάει να πει ”κάνεις κεφάλι” ρε παιδί μου.

– Και μετά δηλαδή προχώρησες στο..

– Ε ναι μετά που ήξερα.

– Και μετά;

– Μετά; Για το μπάφο; Ε μετά το έκανα συστηματικό γιατί μου άρεσε.

– Σου άρεσε που ζαλιζόσουν και ήσουν αλλού;

– Όχι δεν ζαλιζόμουν, δεν μπορώ να πω ότι ζαλιζόμουν.

– Δηλαδή τι σου άρεσε που έφευγε το μυαλό σου;

– Όχι, ούτε το μυαλό έφευγε…πλέον ξεχαρμανιάζεις..αλλά με το καλό ή το κακό μπάφο; Έχει διάφορα χαχα.

– Για πες μου.

– Κοίτα άμα είναι καλός, καθαρός δεν έχεις πρόβλημα.

– Ε τι δεν σου κάνει τίποτα και είναι σαν κανονικό τσιγάρο; Τι εννοείς;

Όχι, αλλά είσαι φυσικά και ωραία και μπορείς να το χειριστείς ρε παιδί μου, άμα είναι κακό τσιγάρο όπως λέμε αλβανικό και τέτοια είναι άσχημο δεν μπορείς να το…κλείνουν τα μάτια σου..

– Εσύ το κατάλαβες όταν κάπνισες κακό τσιγάρο;

– Από την εμπειρία το καταλαβαίνεις.

– Εσύ προτιμούσες το καλό;

– Ναι.

– Έχει διαφορετική τιμή το καλό τσιγάρο από το κακό;

– Ε ναι..

– Πολύ μεγάλη διαφορά;

– Μεγάλη διαφορά.

(….)

-Το χόρτο σε μπερδεύει…σαν πινγκ πονγκ. Κουνάει λίγο το χρόνο και μπερδεύεσαι και δεν σκέφτεσαι ότι τώρα θα μαστουρώσεις, όταν πίνεις δεν σκέφτεσαι κάτι…απλά πίνεις. Δεν σε νοιάζει το μετά.

– Και ωραία το κάνεις αυτό καπνίζεις και μετά τι κάνεις; Σκέφτεσαι;

– Ναι, ανά περιόδους που δεν ήμουνα καλά σκεφτόμουν πολλά πράγματα.

– Προβλήματα που σε απασχολούσαν;

– Όχι, μόνο.. ότι έχεις και δεν έχεις θα σου έρθει τότε να το σκεφτείς αλλά όσο και να σκέφτεσαι τα προβλήματα δεν μπορείς να τα λύσεις και γίνονται υπαρξιακά πλέον.

– Και μετά το τσιγάρο;

– Όλα τα έχω δοκιμάσει…

– Ναι αλλά ήταν απλά δοκιμή ή για ένα διάστημα έπαιρνες μόνο από κάποιο είδος ναρκωτικού;

– Ναι, ναι το έχω κάνει.

– Ποιο;

– Πολλά. Έχω πάρει χάπια LSD.

– Αυτά τα αγόραζες ή σας τα έφερναν;

– Τα αγοράζεις.

– Και όταν τα έπαιρνες ήταν επειδή θα έβγαινες έξω;

– Χαχα κανονικά όταν βγαίνεις έξω τα παίρνεις αλλά εγώ τα έπαιρνα από το σπίτι για να είμαι έτοιμος…πρέπει σίγουρα να βγεις έξω μετά.

– Και τι άλλο έχεις πιει;

– Έχω πιει και κόκα.

– Την κόκα την έπαιρνες σε σπίτι;

– Παντού χαχα και σε σπίτια και έξω όπου λάχει όπου και να είμαι.

– Η κόκα έχω ακούσει ότι είναι η πιο ακριβή από όλα.

– Όχι από όλα.. από πολλά.

– Έχει και αυτή καλή και κακή ποιότητα;

– Πάντα ναι, μπορεί να μην είναι καν κόκα και να είναι ξέρω γω…πούδρα.

– Σου έχει τύχει να μην είναι κόκα;

– Ναι αμφεταμίνη ήτανε.

– Και τι έπαθες;

– Τίποτα.. απλά μαστούρωσα αμφεταμίνη.

– Το ίδιο είναι με την κόκα;

Όχι αλλά και η αμφεταμίνη σε ανεβάζει, κάποιος βλάκας δεν θα καταλάβαινε τη διαφορά θα έλεγε εντάξει είναι κόκα και με ανέβασε. Αμφεταμίνη πίνουν πολλοί τραγουδιστές επειδή δουλεύουν πολλά βράδια σε κρατάει ξύπνιο πολλές ώρες.

– Και η κόκα το κάνει αυτό;

– Και η κόκα.

– Δηλαδή πες μου λίγο τη διαφορά μεταξύ χόρτου και κόκας.

– Το χόρτο σε ηρεμεί και η κόκα σε ανεβάζει και σου δίνει διάθεση, ενώ το χόρτο σχετικά με αυτά κόκα, αμφεταμίνη, χάπια είναι κατεβαστικό γιατί αυτά είναι δυνατά ναρκωτικά.

– Μάλιστα.

– Δηλαδή όταν δεν είσαι καλά και λες πως θα ηρεμήσω τώρα; Κάνεις μπάφο.

– Και αυτά έρχονται από εξωτερικό;

– Ναι την εμπορεύονται, τι να καλλιεργήσουν; Δεν ξέρουν καν το πώς.

– Και πώς πουλιέται η κόκα;

– Από 50 ευρώ το πιο φθηνό δηλαδή αλλά το παίρνεις και πιο φθηνά άμα πάρεις πολύ πράγμα και είναι τα το πουλήσεις.

– Την κόκα γιατί την έπαιρνες; Ένιωθες την ανάγκη να την πάρεις για να διασκεδάσεις;

– Με την κόκα ένιωθα βασιλιάς, ότι είμαι τέλειος. Άμα πάρεις κόκα μετά δεν μπορείς να σταματήσεις να πίνεις με τίποτα.

(…)

– Και για συνέχισε.

– Και έχω πιει και…ηρωίνη.

– Γιατί έφτασες στο σημείο να κάνεις και ηρωίνη;

– Ε το δοκίμασα μία, δύο.

– Σου είπε κάποιος να το δοκιμάσεις;

– Ε σίγουρα σίγουρα….

– Φίλος σου;

– Ε φίλος αν το θεωρείς φίλο…ναι..

– Με αυτό πως νιώθεις;

– Είναι το άλλο άκρο της κόκας.

– Δηλαδή;

– Ανάλογα βασικά…άμα το έχεις συνηθίσει..

– Πες μου τη πρώτη φορά που το δοκίμασες.

– Η πρώτη….απλά νταγκλάρεις.. δεν κοιμάσαι, βλέπεις όνειρα με ανοιχτά τα μάτια. Ακούς τα πάντα ό,τι και να γίνεται γύρω σου το καταλαβαίνεις απλά ταυτόχρονα βλέπεις και όνειρα και νομίζεις ότι είναι αλήθεια.

– Ονειροβατείς κιόλας;

– Ναι στην ουσία αυτό κάνεις αλλά δεν το καταλαβαίνεις…σου αρέσει, είναι πολύ γλυκά όνειρα, τα πιο γλυκά όνειρα που έχεις δει στη ζωή σου. Και μπέμπης να είσαι πιο γλυκά όνειρα δεν έχεις δει. Νιώθεις τέλεια και μετά ξυπνάς και μπερδεύεις την πραγματικότητα και λες τι γίνεται, πού είμαι;

– Πόση ώρα κρατάει αυτό;

Εξαρτάται με το πόσο καλή είναι η ηρωίνη και με το πόσο μαθημένος είσαι. Έχει κρατήσει και 3-4 ώρες μπορεί και 5 αλλά εμείς μόλις συνερχόμασταν πίναμε και ξαναπέφταμε.

– Πίνατε;

– Ναι με μυτιά και αυτή.

(…)

– Δεν σε έφτασε σε σημείο που να πεις δεν μπορώ να ζω μόνο σε όνειρα;

– Ναι, εντάξει αυτό γίνεται όταν συνεχίζεις και πίνεις κάθε μέρα. Άμα πίνεις κάθε μέρα αυτό σημαίνει ότι έχεις πρόβλημα. Πρώτα από όλα δεν βλέπεις πια όνειρα…γίνεται η ζωή σου ένα όνειρο ψεύτικο εντελώς. Όταν συνερχόμουν περίμενα πότε θα έρθει η επόμενη φορά που θα ξαναπάρω. Χαλαρά μόνο αυτό σκεφτόμουν.

– Πόσο καιρό κράτησε αυτό;

– Γύρω στον 1-1μιση χρόνο

– Κάθε μέρα έπινες;

– Ναι, έπαιρνα 10 με 15 μέρες συνεχόμενα όποτε έβρισκα.

– Κάθε φορά που αγόραζες έπαιρνες για εκείνη την ημέρα;

– Εγώ προσωπικά ναι γιατί αν έπαιρνα παραπάνω ήξερα ότι θα το πιω την ίδια μέρα.

– Ήταν εύκολο να βρίσκεις συνέχεια ανθρώπους να το αγοράζεις;

– Ναι παντού υπάρχουν, έχει στο δρόμο και στη (…) και στη (..)..παντού.

(…)

– Την ένεση που την έκανες; Χέρια ή πίσω από το γόνατο; Έχω ακούσει ότι το κάνουν εκεί για να το κρύψουν.

– Χέρια χέρια.

– Καλά και δεν πονούσε;

– Κάπου κάπου, χαχα.

– Μόνος σου την έκανες;

– Στην αρχή άλλοι μετά μόνος μου δεν είχα πρόβλημα.

– Δεν φοβόσουν μόνος σου;

– Τι να φοβηθείς; Δεν φοβάσαι…σκέφτεσαι το μετά και δεν σε νοιάζει. Βασικά αν είσαι χ@στης δεν το κάνεις αυτό μένεις στα άλλα.

(…)

– Πώς αποφάσισες να το σταματήσεις;

– Δεν είχα άλλο τρόπο.

– Πώς το είδες δηλαδή;

– Έβλεπα τους φίλους μου που ήταν υπό την επήρεια, αλλά όταν πίνεις δεν το βλέπεις ότι έχεις πέσει τόσο…λες μέτρια είμαι ποτέ δεν θα πεις ότι είσαι χάλια.

– Εσύ έχεις δει όταν ήσουν καθαρός κάποιον φίλο σου που είχε πάρει ηρωίνη;

– Ναι.

– Και τι σκέφτηκες;

– Ω μακάρι να το κάνω και εγώ, ναι ήθελα να γίνω κι εγώ έτσι. Δεν σκεφτόμουν αυτό μου έβλεπα αλλά το τι θα νιώθει και ήθελα και εγώ να το νιώσω.

– Και πώς έγινε και ένιωσες ότι δεν πήγαινε άλλο; Όλοι το νιώθουν αυτό κάποια στιγμή;

Όχι και ειδικά με τη πρέζα λίγοι. Αφού δεν πάει άλλο…δεν έχεις μέλλον. Δηλαδή πως θα συνεχίσω έτσι;

– Έχουν πεθάνει φίλοι σου εξαιτίας των ναρκωτικών;

– Ναι…πολλοί..

– Αυτό δεν σε έκανε να φοβηθείς;

– Ναι, σίγουρα.

– Τότε είπες ότι πρέπει να σταματήσω;

– Ναι και τότε.

– Έτυχε να πεθάνει κάποιος ενώ ήσουν μπροστά;

– Όχι, αλλά έχει τύχει να πεθάνει φίλος μου σε χέρια άλλων φίλων μου και το προηγούμενο βράδυ να πίναμε μαζί αλκοόλ και διάφορα.

– Και τώρα τι κάνεις;

– Τώρα δεν κάνω τίποτα.

– Έχεις κόψει από αυτές τις παρέες;

– Όχι, απλά έχω δει τι είναι και επειδή έχω δει και την απ’ έξω ακόμα και όταν είμαι με αυτές τις παρέες δεν μπορώ να το κάνω.

– Δεν νιώθεις ότι έχεις χάσει πράγματα εξαιτίας των ναρκωτικών;

– Ναι, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Σίγουρα έχω χάσει…πάρα πολλά.

– Τώρα πια δεν μπαίνεις στο πειρασμό;

– Ναι μπαίνω και μόνος μου αλλά κάνω κάτι άλλο.

– Και όταν είσαι στο πειρασμό πώς σταματάς και δεν το κάνεις;

Ε το σκέφτομαι για λίγο λέω μ@κας είσαι άμα το κάνεις και έτσι δεν το κάνω.

– Έχεις κάνει και μετά το έχεις μετανιώσει;

– Ναι, πολλές φορές ..είχα πει ότι θα είναι η τελευταία και μετά το έκανα πάλι και το ξανάλεγα…το έχω κάνει χιλιάδες φορές.

– Πόσο καιρό έχεις να κάνεις;

– 3μιση μήνες.

– Έχεις πάρει κάτι άλλο;

Ναι κόκα πριν από 1 μήνα.

– Αυτό όμως δεν είναι σαν αλυσίδα; Δεν σε επηρέασε;

– Όχι, γιατί δεν μοιάζουν, το ένα σε ανεβάζει και το άλλο σε κατεβάζει. Όχι δεν μοιάζουν καν σαν ουσία το ένα το κάνεις για να σε ξεχαρμανιάσει.

– Χόρτο συνεχίζεις να καπνίζεις;

– Ουυ πολύ, κάθε μέρα και όχι μόνο ένα τσιγάρο…όσο πάει.

– Τώρα που έχεις περάσει από όλα αυτά τι σε βοηθάει να κρατηθείς και να μην ξανακυλήσεις;

– Ο εαυτός μου, οι άνθρωποι γύρω μου…

– Παίρνεις τίποτα που σε βοηθάει να μην το σκέφτεσαι ας πούμε;

– Ναι, ηρεμιστικά χάπια, όλων των ειδών χαχα… Κοίτα τα περισσότερα πρεζόνια παίρνουν και χάπια…ότι βρουν δηλαδή ηρεμιστικά και διάφορα άλλα…εγώ όμως τα πήρα για να με βοηθήσουν να ξεπεράσω τις πρώτες μέρες που είναι και οι πιο δύσκολες…τι μέρες..μήνες..δηλαδή αλλά τέλος πάντων.

– Πόσες μέρες εσύ ήσουν χάλια; Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα δηλαδή;

– 2 μήνες; Κάπου εκεί…δεν μπορούσα να πάω ούτε μέχρι το καφενείο.

– Και πώς περνούσε η ώρα σου για να μην το σκέφτεσαι;

– Έπαιρνα χάπια για να κοιμάμαι και να μην σκέφτομαι ότι θέλω να πάρω πρέζα. Άμα κοιμάσαι ξεκουράζεσαι κιόλας ενώ αν κάθεσαι και δεν κάνεις τίποτα δεν γίνεται κουράζεσαι και ψυχικά.

– Τώρα συνεχίζεις τα χάπια;

– Όχι τόσο.. τώρα είμαι περισσότερο στο αλκοόλ. το χόρτο…αυτά.. καθημερινά…οτιδήποτε αλλά μακριά από ένεση.

– Το αλκοόλ σε μεθάει πλέον; Μετά από όλα αυτά που έχεις πάρει δηλαδή.

– Όχι δεν μεθάω τώρα, δεν νομίζω να μεθάω εύκολα…απλά με ψιλοζαλίζει και χαλαρώνω.

– Έχεις χάσει τον έλεγχο;

– Από έκσταση και τέτοια ναι, αλλά όχι από το ποτό…αλλά κάνεις άσχημα πράγματα εκεί…και από κόκα.

– Θα μου πεις κάποιο περιστατικό;

– Τι έχω πάθει; Τα πάντα…και αμόκ παραισθήσεις..

– Κάτι όμως που έχεις κάνει σε άλλους ή όλοι μαζί;

– Κοίτα άμα έχουμε πιει όλοι μαζί μια δική μου συμπεριφορά π.χ. θα επηρεάσει όλους το ίδιο χωρίς να το θέλω. Α να σου πω μια φορά είχα πάρει LSD και έβλεπα κάποιον έτσι και καθόταν απέναντί μας και πριν μιλήσει ήξερα τι ήθελε να πει και μετά το έλεγε και ήταν το ίδιο που είχα σκεφτεί. Εγώ το άκουγα με τη φωνή του και αυτός δεν μιλούσε καθόλου και το έλεγε μετά και έλεγα τώρα τι γίνεται ρε παιδί μου, δεν μου έχει τύχει τίποτα παρόμοιο και ίσως έγινε επειδή είχα πάρει αυτό.

– Έχεις οδηγήσει πολλές φορές ενώ είσαι υπό την επήρεια ουσιών;

– Ωωω πάρα πολλές χαχα αλλά δεν τράκαρα ποτέ.

– Ήσουν τυχερός.

– Προσεκτικός πολύ….ααα ναι με πρέζα είχα πρόβλημα…μεγάλο πρόβλημα σε φάση γιατί είναι κατεβαστικό. Μου έχει τύχει να οδηγάω και να κοιμάμαι, τα έχω κλειστά τα μάτια και οι άλλοι να μην το έχουν πάρει πρέφα και να φτάνω στη στροφή από (…) τώρα, από (…) να γυρνάω μαζί με ένα φίλο και να μην το έχει πάρει κανείς μας πρέφα και εγώ να έχω φτάσει στη στροφή και να περνάνε τα αμάξια συνέχεια και εγώ απλά να κινούμαι.

– Καλά και δεν τρακάρατε;

– Χαχαχα (κάνει το σταυρό του) είχα άγιο πολλές φορές.

– Μα καλά δεν φοβόσουν να οδηγήσεις σε τέτοια κατάσταση;

– Τι να φοβηθώ αφού δεν καταλάβαιναν…τους έλεγα θέλω να κοιμηθώ για κανα 5λεπτο και αυτοί επέμεναν να φύγουμε. Και αυτοί δεν μπορούσαν να οδηγήσουν γιατί ήταν χειρότερα.

– Οι φίλοι σου συνεχίζουν τα ναρκωτικά;

– Ναι κάποιοι…πολλοί βασικά.

– Τους προτρέπεις να σταματήσουν;

– Σε όποιους είναι φίλοι μου ναι, με τους άλλους δεν ασχολούμαι.

– Κάνεις στενή παρέα με αυτούς;

– Οι περισσότεροι που κάναμε στενή παρέα κόψανε.

– Μεταξύ σας αποφασίσατε να το κόψετε;

– Να, ο ένας επηρέασε τον άλλο χωρίς να το καταλάβει…επειδή το πήραμε όλοι απόφαση. Να σου πω τι κάνουν όλα τα ναρκωτικά;

– Ναι φυσικά.

– Καταρχήν όλα σου φέρνουν διάθεση. Λοιπόν η κόκα σου φέρνει ανέβασμα έτσι σε φάση να νιώθεις πολύ καλά, τέλεια, ευτυχία…βασικά δεν λέγεται ευτυχία, παραίσθηση είναι. Το LSD σου φέρνει παραισθήσεις, χρώματα διάφορα ξέρω γω, τα πάντα βλέπεις με χρώμα, μπορεί να μην καταλαβαίνεις πλέον που βρίσκεσαι, να χάνεσαι ρε παιδί μου, είναι πολύ βαρύ αυτό. Άμα χαθείς βλέπεις στην αρχή μερικές μ@κίες μετά τα βλέπεις όλα, μετά τρομάζεις και μετά δεν έχεις αίσθηση. Παραισθήσεις δηλαδή μπορεί να δεις με άλλο χρώμα το σπίτι, ή τη πόρτα να δεις ότι είναι κάτι άλλο…τα πάντα μπορείς να βλέπεις. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα.

– Έχει τύχει να παρακινήσεις εσύ κάποιον να πάρει οτιδήποτε;

– Μόνο για χόρτο και δεν το έκαναν συχνά.

– Είχες σχέση το χρονικό διάστημα που έπαιρνες ναρκωτικά;

– Ναι, είχα και με τις περισσότερες χωρίσαμε εξαιτίας των ναρκωτικών.

– Μπροστά τους έπαιρνες ναρκωτικά;

– Όχι…ποτέ, αλλά πήγαινα φτιαγμένος, αλλά δεν μου έλεγαν όλες πως είσαι έτσι κτλ. Μερικές μου έλεγαν για την συμπεριφορά μου, ότι είχα πρόβλημα…καλά και εγώ το καταλάβαινα αυτό, αλλά στη τελική γι’ αυτό χωρίζαμε ήταν σημαντικός λόγος.

– Τώρα που σταμάτησες;

– Τώρα κάνω πολύ πιο εύκολα σχέση, αλλά δεν το λέω ότι ήμουν χρήστης. Ίσως μετά από καιρό που της έχω εμπιστοσύνη…αλλά και πάλι πολύ δύσκολα.

– Κάτι άλλο…γενικά τη μουσική ακούς;

– Ελληνικά μόνο, λαϊκά, ραπ..

– Μπορείς να πεις ότι τα ναρκωτικά σε επηρέασαν σε αυτό;

– Όχι τα ναρκωτικά…ίσως οι παρέες.

– Και στον τρόπο ντυσίματος;

– Δεν νομίζω να έχω επηρεαστεί τόσο ως προς το ντύσιμο, αλλά όταν παίρνεις ναρκωτικά δεν σε νοιάζει τι θα φοράς ή πως θα κυκλοφορείς. Δεν σε νοιάζει τι θα σκέφτονται οι άλλοι για σένα γιατί ζεις για εκείνη τη στιγμή που θα κάνεις χρήση…μόνο αυτό σε νοιάζει και τίποτα άλλο.

– Ωραία, σε ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια σου και σου εύχομαι να πετύχεις τον στόχο σου.

-Ευχαριστώ κι εγώ.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Προστασία του πολίτη και «Kουλτούρα των όπλων»

Προστασία του πολίτη και «Kουλτούρα των όπλων» είναι ο τίτλος του νέου μου θέματος στο postmodern.gr και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/prostasia-toy-politi-kai-koyltoyra-ton-oplon/

Ένα ιδιαίτερο για μένα άρθρο, καθώς κάνω αναφορά και σε μια προσωπική εμπειρία θυματοποίησης. Αισθάνομαι μια έντονα συναισθηματική φόρτιση, οπότε δεν θα κάνω κάποιο άλλο σχόλιο. Θα πω μόνο ότι πρόκειται, αναμφισβήτητα, για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα που μας αφορά όλους. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να μείνουμε απαθείς, αλλά με υπερβολές και ακραίες αντιδράσεις -από οπουδήποτε κι αν προέρχονται αυτές και όποιους σκοπούς κι αν εξυπηρετούν- η κατάσταση δεν θα βελτιωθεί, ίσως επιδεινωθεί.

Περιμένω, όπως πάντα, με μεγάλο ενδιαφέρον τα δικά σας σχόλια στο postmodern.gr και στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Επέκταση του θεσμού των αγροτικών φυλακών

Οι βασικοί άξονες της αντεγκληματικής πολιτικής της χώρας και η επέκταση του θεσμού των αγροτικών φυλακών αποτέλεσαν τα κύρια θέματα συζήτησης και ανάλυσης στη συνέντευξη μας στο postmodern με τον Γενικό Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, κ. Ευτύχη Φυτράκη.

Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη με τον Γενικό Γραμματέα εδώ http://www.postmodern.gr/o-thesmos-ton-agrotikon-fylakon-stin-ellada-synenteyxi-me-ton-g-g-antegklimatikis-politikis-eytychi-fytraki/

Εξαιρετικά κρίσιμης σπουδαιότητας η μείωση της υποτροπής, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί σε κλειστού τύπου φυλακές, όπου οι κρατούμενοι “εκπαιδεύονται” στο έγκλημα, όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν. Οι κρατούμενοι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα θα αποφυλακιστούν, επομένως είναι τεχνητά τα τείχη που χωρίζουν τη φυλακή από την ελευθέρη κοινωνία.

Απαιτείται η κατάλληλη προετοιμασία εντός καταστήματος κράτησης και βέβαια η στήριξη εκτος φυλακής, ώστε να σπάσει ο κύκλος της παρανομίας. Αναμφισβήτητα η αλλαγή της ανθρωπογεωγραφίας της φυλακής σήμερα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν και με συστηματικά και μεθοδικά βήματα, με ορθολογισμό και ρεαλιστικούς στόχους, να γίνουν οι αναγκαίες αλλαγές.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Ο θεσμός των αγροτικών φυλακών στην Ελλάδα – Συνέντευξη με τον Γ.Γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής Ευτύχη Φυτράκη

Ο θεσμός των αγροτικών φυλακών στην Ελλάδα αποτέλεσε το κεντρικό θέμα της συνέντευξής μας με τον Γενικό Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Ευτύχη Φυτράκη στο postmodern. gr και στη στήλη “Έγκλημα και Media”.

Όπως αποδεικνύει η διεθνής έρευνα, ο θεσμός των αγροτικών φυλακών έχει πολλαπλά οφέλη για τον έγκλειστο πληθυσμό, αλλά και για την ευρύτερη κοινωνία. Θεωρώ συνεπώς σημαντική την επέκταση του, προκειμένου τα Αγροτικά Καταστήματα Κράτησης να διαδραματίσουν έναν ουσιαστικό ρόλο στην κοινωνική ενσωμάτωση των αποφυλακισθέντων, γιατί η φυλακή δεν είναι αποκομμένη από την ελεύθερη κοινωνία και τα τεχνητά τείχη πρέπει οπωσδήποτε να γκρεμιστούν.

Σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα αυτοί οι άνθρωποι θα αποφυλακισθούν και είναι αναγκαίο να έχουν αποκτήσει τόσο τις δεξιότητες όσο και μια σταθερότητα στη ζωή τους με την αποφυλάκισή τους, για να απέχουν από την εγκληματική δράση και να μην επιστρέψουν στη φυλακή, έχοντας σε πολλές περιπτώσεις διαπράξει πολύ πιο σοβαρά αδικήματα, για τα οποία βρέθηκαν στη φυλακή την πρώτη φορά. Απαιτείται αναμφισβήτητα τόλμη για τους νεωτερισμούς και την αντικατάσταση των κλειστών φυλακών με ανοιχτού τύπου καταστήματα κράτησης, ταυτόχρονα όμως κάθε βήμα πρέπει να είναι μεθοδικό και πολύ καλά σχεδιασμένο, ώστε να επιφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα για τον έγκλειστο πληθυσμό και το σύνολο της κοινωνίας.

Μπορείτε να διαβάσετε όλη τη συνέντευξη εδώ http://www.postmodern.gr/o-thesmos-ton-agrotikon-fylakon-stin-ellada-synenteyxi-me-ton-g-g-antegklimatikis-politikis-eytychi-fytraki/

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Σεξουαλικά εγκλήματα κατά παιδιών: Αποτελεί λύση ο χημικός ευνουχισμός;

Πολύ δυναμικά υποδεχτήκαμε στο postmodern το φθινόπωρο. Με ένα δύσκολο θέμα, το οποίο όμως μας αφορά όλους και είναι σημαντικό να ανοίγουμε τη συζήτηση με την κοινωνία όχι μόνον όταν γίνεται μια σύλληψη ύστερα από τη διάπραξη ενός αποτρόπαιου εγκλήματος, αλλά προτού συμβεί το κακό.

Σεξουαλικά εγκλήματα κατά παιδιών: Αποτελεί λύση ο χημικός ευνουχισμός; είναι ο τίτλος του νέου μου άρθρου, το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/sexoualika-egklimata-kata-pedion-apoteli-lysi-o-chimikos-evnouchismos

Ο χημικός ευνουχισμός -δηλαδή η χορήγηση φαρμάκων με στόχο τη μείωση της λίμπιντο και της σεξουαλικής δραστηριότητας σε άτομα που έχουν καταδικαστεί για σεξουαλικά εγκλήματα- αποτελεί μέθοδο καταστολής που, αν και δεν είναι καινούργια, εφαρμόζεται σε ολοένα και περισσότερες χώρες στους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων τα τελευταία χρόνια.

Σαφώς, η συμβολή της ιατρικής και της χημείας είναι σημαντικές στην καταπολέμηση του εγκλήματος, ειδικά σε ακραίες μορφές εγκληματικότητας, όπως τα σεξουαλικά εγκλήματα κατά παιδιών. Εν τούτοις, εξακολουθώ να τονίζω την ανάγκη της πρόληψης, ώστε πρωτίστως οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί που έρχονται σε καθημερινή επαφή με το παιδί να είναι πλήρως ενημερωμένοι και να μην το εκθέτουν -από άγνοια ή σε κάποιες περιπτώσεις από αδιαφορία- σε κίνδυνο.

Επίσης, στο πλαίσιο της πρόληψης, στην οποία θεωρώ ότι πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση από τους φορείς αντεγκληματικής πολιτικής, το ίδιο το παιδί πρέπει να ενημερωθεί με απόλυτη ακρίβεια και σαφήνεια για το έγκλημα της παιδοφιλίας και να διδαχτεί τρόπους με τους οποίους θα προστατευθεί ή θα ζητήσει βοήθεια εάν αισθανθεί ότι απειλείται. Ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι εξίσου σημαντικός, γιατί οφείλει να ενημερώσει το ευρύ κοινό για το θέμα, τους ενδεχόμενους κινδύνους και τρόπους αντιμετώπισής τους.

Τέλος, πρέπει να αναδειχθεί μια ακόμα πολύ σοβαρή διάσταση του θέματος, στην οποία δεν δίνεται πάντοτε η δέουσα προσοχή από τα μίντια-ότι συχνά ο παιδόφιλος ή ο παιδοβιαστής βρίσκεται στο πολύ κοντινό περιβάλλον του παιδιού: συγγενικό ή φιλικό, ενώ καταγράφονται -δυστυχώς- περιπτώσεις όπου με τη σιωπή και ανοχή των γονέων λαμβάνει χώρα το έγκλημα. Η κοινωνική πρόνοια, ευαισθησία και το κυριότερο η έγκαιρη παρέμβαση είναι ο μοναδικός τρόπος να σωθεί το παιδί από τη φρίκη που βιώνει σε αυτές τις πολύ δύσκολες και τραγικές περιπτώσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τονίζω ότι όλοι μας -ως ενεργά μέλη της κοινωνίας- οφείλουμε να είμαστε πολύ ευαισθητοποιημένοι και καλά ενημερωμένοι.

Συμπερασματικά, καθίσταται εμφανές ότι το έγκλημα της παιδοφιλίας και το έγκλημα του παιδοβιασμού έχουν βαθιές ρίζες και αυτές πρέπει οι αρμόδιοι φορείς της Πολιτείας να προσπαθήσουν να εξαλείψουν. Με ενημέρωση, δράσεις, αλλά και κοινωνική ευαισθησία, γιατί και η σιωπή είναι συνενοχή στο έγκλημα.

Αναλυτικά στο άρθρο μου στο postmodern όλα τα στοιχεία για τον χημικό ευνουχισμό και τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται σε αρκετές χώρες, τα επιχειρήματα υπέρ και κατά και τα τελικά συμπεράσματα. Για το πολύ σοβαρό αυτό ζήτημα, περιμένω τα σχόλια και τις αντιδράσεις σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com και στο postmodern.gr

Καλό μήνα, εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες του ιστολογίου! Όπως βλέπετε, έχουμε πολλά κι ενδιαφέροντα να λέμε το φθινόπωρο κι όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά σε έναν κόσμο που αλλάζει…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Αντεγκληματική πολιτική και ΜΜΕ

Ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται το έγκλημα σε κάθε κοινωνία κι εποχή είναι καθοριστικής σημασίας για την αντιμετώπισή του. Εξίσου, οι μορφές εγκληματικότητας που εκλαμβάνονται ως “σοβαρές”, σε αντίθεση με άλλες που εντάσσονται στην κατηγορία της “μικροεγκληματικότητας” -άρα μικρότερης βαρύτητας- διαφέρουν σημαντικά όχι μόνο από εποχή σε εποχή, αλλά κι από κοινωνία σε κοινωνία. Αυτό αποδεικνύει ότι η κάθε κοινωνία, ανάλογα με τις αξίες, τις επικρατούσες αντιλήψεις, το νομικό της πολιτισμό, ακόμα και τα ήθη και έθιμά της, ορίζει και προσδιορίζει διαφορετικά το “έγκλημα” και τους τρόπους αντιμετώπισής του. Συνέπεια των παραπάνω είναι σε κάθε ιστορική περίοδο να δίνεται μεγαλύτερη έμφαση σε συγκεκριμένες μορφές εγκληματικότητας και σε ομάδες πληθυσμού που τυγχάνουν μεγαλύτερης προστασίας.

Ανεξαρτήτως πάντως ορισμού του “εγκλήματος”, η έννοια της “αντεγκληματικής πολιτικής” είναι πολύ σημαντική για την καταπολέμηση του εγκλήματος και του φαινομένου της εγκληματικότητας. Ασφαλώς, η αντεγκληματική πολιτική δεν μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη από τις καταλυτικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στα θεμέλια μιας κοινωνίας και ειδικότερα στις πολιτικές, πολιτισμικές κι οικονομικές δομές της.

Στη χώρα μας ασκείται, διαχρονικά, κριτική στον τρόπο άσκησης της αντεγκληματικής πολιτικής. Αναμφισβήτητα, σήμερα είναι επιτακτική ανάγκη μιας πιο αποτελεσματικής οργάνωσης της αντεγκληματικής πολιτικής με έμφαση στις ποιοτικές αλλαγές που υφίσταται το έγκλημα. Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να υπογραμμίσω, ότι και ο ρόλος των μίντια είναι σοβαρός. Οι αστυνομικοί συντάκτες, ειδικά, οφείλουν να απεικονίζουν το φαινόμενο ολοκληρωμένα και ολόπλευρα και να καταγράφουν την πραγματικότητα προσφέροντας στο ευρύ κοινό ουσιαστική ενημέρωση σχετικά με το πολυσύνθετο αυτό ζήτημα.

Εξίσου σημαντικός ο ρόλος των δημοσιογράφων στον τομέα της πρόληψης. Αυτός είναι ένας τομέας, όπου μπορεί ο δημοσιογραφικός κόσμος να διαδραματίσει έναν καταλυτικό ρόλο, πιστεύω, αξιοποιώντας πλέον τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μέσω των οποίων μπορεί να ενημερωθεί ένα ευρύτατο κοινό ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές για θέματα υψίστης σοβαρότητας στη λογική ότι “η πρόληψη σώζει ζωές” ακόμα και σε συσχετισμό με το έγκλημα και το φαινόμενο της εγκληματικότητας. Η “αντεγκληματική πολιτική με στόχο την πρόληψη του εγκλήματος” πρέπει να είναι κεντρικός στόχος της σύγχρονης εποχής, όπου αξίες και θεσμοί καταρρέουν, ενώ οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να μείνουν αμέτοχοι, αλλά να αποκτήσουν έναν ενεργό ρόλο στην όλη προσπάθεια, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην αντιμετώπιση φαινομένων, με μια πρώτη έμφαση -θα έλεγα- σε ζητήματα νεανικής παραβατικότητας, λόγω της μεγάλης επιρροής στους νέους, καθώς και καθημερινής χρήσης των μέσων από τους νέους.

Επιχειρώντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή σχετικά με την έννοια της αντεγκληματικής πολιτικής, ώστε να καταστεί πιο κατανοητός ο σημαίνων ρόλος της, πρέπει να αναφέρω ότι ο Feuerbach όρισε την αντεγκληματική πολιτική στο βιβλίο του Manuel Le droit penal, το 1803, ως “το σύνολο των κατασταλτικών διαδικασιών μέσω των οποίων το κράτος αντιδρά στο έγκλημα”.

Σε εισήγηση του Συμβουλίου της Ευρώπης, η αντεγκληματική πολιτική ορίζεται ως “το σύνολο των μέτρων που τείνουν στην προστασία της κοινωνίας από την εγκληματικότητα, στη φροντίδα για την μελλοντική εξέλιξη του εγκληματία και τη διασφάλιση των δικαιώματων του θύματος”. Όπως καθίσταται εμφανές από τις προσπάθειες ορισμού της έννοιας, πρόκειται για μια πολυσύνθετη έννοια που μεταβάλλεται αναλόγως της μεταβολής του φαινομένου.

Ας εξετάσουμε όμως, εν συντομία, πώς αντιμετωπίστηκε το εγκληματικό φαινόμενο στην πάροδο των χρόνων. Είναι αξιοσημείωτο ότι για πολλούς αιώνες το εγκληματικό φαινόμενο αντιμετωπίστηκε βάσει άγραφων ηθών, κανόνων της φυλής, φυλετικό εθιμικό δίκαιο. Στην αρχαία Ελλάδα ο Δράκων (7ος αι. π.Χ) με τα γνωστά σε όλους μας “δρακόντεια μέτρα” καταργείται, μεταξύ άλλων, η αυτοδικία και καθορίζεται η διάκριση ανάμεσα σε ακούσια κι εκούσια ανθρωποκτονία.

Η εξέλιξη του θεσμού της φυλακής, ως θεσμού με διττό σκόπο (γενικοπροληπτικό και ειδικοπροληπτικό), θα αποτελέσει αντικείμενο ανάλυσης σε επόμενο άρθρο μου, γιατί είναι σίγουρα ένα μεγάλο “κεφάλαιο” στην ιστορία των ποινών, ενώ η εξελικτική της πορεία με έχει απασχολήσει στο βιβλίο μου Φυλακή και Γλώσσα.

Όσον αφορά τις βασικές θεωρίες σχετικά με τη γένεση του εγκλήματος -επομένως και της αντιμετώπισής του- μπορούν σχηματικά να συνοψιστούν στα ακόλουθα: πρώτον, ατομοκεντρική προσέγγιση, σύμφωνα με την οποία το έγκλημα είναι απόρροια των ιδιότυπων ατομικών χαρακτηριστικών του εγκληματία -βιολογικών και ψυχοπαθολογικών-. Στόχος αυτής της προσέγγισης είναι η μεταβολή της προσωπικότητας του εγκληματία ή αχρήστευσή του μέσω εγκλεισμού. Να σημειώσω εδώ ότι η έννοια της “μεταβολής της προσωπικότητας” έχει αποτελέσει έναν θεμελιώδη στόχο της αντεγκληματικής πολιτικής, αλλά την ίδια στιγμή έχει αμφισβητηθεί τόσο η ουσία της όσο και ο σκοπός της.

Δεύτερον, η κοινωνιοκεντρική προσέγγιση που θεωρεί ότι η εγκληματογένεση είναι αποτέλεσμα του κοινωνικού περιβάλλοντος και ο εγκληματίας αντιμετωπίζεται ως ιδιότυπη κοινωνική περίπτωση, ενώ κοινωνικές παροχές και μέτρα για την καταπολέμηση φαινομένων που εκλαμβάνονται ως πρωταρχικοί παράγοντες που οδηγούν στο έγκλημα (π.χ. φτώχεια κι ανεργία) λαμβάνονται. Τρίτον, οι θεωρίες που επικεντρώνονται στην κοινωνική αντίδραση απέναντι στο έγκλημα και τον εγκληματία, υποστηρίζοντας ότι δεν υφίσταται καμία διαφορά ανάμεσα στο δράστη και μη δράστη, παρά μόνο η εμπλοκή με τους φορείς του επίσημου κοινωνικού ελέγχου του εγκλήματος. Στην περίπτωση αυτή η αντεγκληματική πολιτική στρέφεται σε αποποινικοποιήσεις κσι ανάληψη μέτρων που αποσκοπούν στη μείωση των συστηματικών επιδράσεων του ποινικού συστήματος.

Να υπογραμμίσω ότι η σύγχρονη τάση που επικρατεί για την “εγκληματογένεση” είναι πολυπαραγοντική, δίνοντας έμφαση σε πλήθος παραγόντων (κοινωνικών, οικονομικών, βιολογικών, ψυχο-παθολογικών) που δύναται να οδηγήσουν σε εγκληματικές πράξεις. Επομένως, το έγκλημα και το φαινόμενο της εγκληματικότητας πρέπει να προσεγγίζεται από όλες τις πλευρές και τις διαστάσεις του.

Οι αστυνομικοί συντάκτες, ως “δίαυλοι ενημέρωσης”, οφείλουν με τη σειρά τους να γνωρίζουν τις εξελίξεις που αφορούν το φαινόμενο της εγκληματικότητας και να υιοθετούν κριτική στάση, εμβαθύνοντας περισσότερο σε κάθε υπόθεση εγκληματολογικού ενδιαφέροντος που παρουσιάζουν στα ρεπορτάζ τους. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό απαιτείται μελέτη και καταγραφή της άποψης έγκριτων επιστημόνων, γιατί όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από τα προαναφερθέντα το ζήτημα είναι πολυσύνθετο και πολυδιάστατο.

Σημείωση: Πολύτιμα στοιχεία για τις τάσεις αντεγκληματικής πολιτικής αντλούνται από την διπλωματική εργασία της κ. Αναστασίας Χαλκιά (2007- Επιβλέπων Καθηγητής: Ι.Φαρσεδάκης), Τάσεις της Σύγχρονης Αντεγκληματικής Πολιτικής Διεθνώς και στην Ελλάδα. Κριτική Προσέγγιση, Αθήνα: Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Mireile, D. (2005-απόδοση Χ. Ζαραφωνίτου), Πρότυπα και Τάσεις Αντεγκληματικής Πολιτικής, Αθήνα:Νομική Βιβλιοθήκη.
Αντωνοπούλου, Α. (2010), Σύγχρονες Τάσεις Αντεγκληματικής Πολιτικής: Η πολιτική της μηδενικής ανοχής και τα μέτρα διαχείρισης κρίσεων, Αθήνα: Σάκκουλας.

1 Comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Η τεράστια δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ως εργαλείο αντεγκληματικής πολιτικής;

Η τεράστια δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι αδιαμφισβήτητη. Αναδείχθηκε και μέσα από το άρθρο εγκληματολογικής ανάλυσης που έγραψα για την Ασπασία, το οποίο μέσα σε λίγες ώρες διαβάστηκε πάνω από 1.000 αναγνώστες του ιστολογίου και εξακολουθεί να διαβάζεται με ενδιαφέρον, εάν κρίνω από τα στατιστικά στοιχεία αλλά και τα μηνύματα που λαμβάνω από Ελλάδα και Κύπρο.

Αυτό μου δείχνει ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να περάσουν σημαντικά μηνύματα μέχρι τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, καθώς πλέον η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων -ακόμα και μεγαλύτερης ηλικίας πλέον- χρησιμοποιούν σε καθημερινή βάση τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κυρίως το facebook και το twitter. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που οι χρήστες του διαδικτύου ωθούνται σε συγκεκριμένες δράσεις που οργανώνονται από τα μέσα. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ξεκίνησε το φαινόμενο της ανάδειξης ενός θέματος -όχι από τα συμβατικά μέσα αλλά από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- και οργάνωσης συλλαλητηρίων σε όλη την Ελλάδα το 2008 με την υπόθεση Γρηγορόπουλου.

Επομένως, το σημείο που θέλω να αναδείξω με το σημερινό μου κείμενο -ή καλύτερα το ερώτημα που θα ήθελα να θέσω- είναι το εξής “θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως εργαλείο αντεγκληματικής πολιτικής, δεδομένης της τεράστιας δύναμης που έχουν και της δυνατότητας χρήσης τους από μεγάλα τμήματα του πληθυσμού;”.

Να δώσω ένα ενδεικτικό παράδειγμα: σε μια αντίστοιχη υπόθεση οικογενειακού δράματος, όπως αυτήν που βίωσε η μητέρα της Ασπασίας, κ. Σπυριδούλα Φατούρου, όταν μια γυναίκα είναι θύμα κακοποίησης (σωματικής/λεκτικής/ψυχολογικής) και καταγγέλλει τα περιστατικά, αλλά εξακολουθεί να αισθάνεται ότι κινδυνεύει η ίδια ή/και τα παιδιά, πιστεύω ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα ισχυρότατο “κοινωνικό δίχτυ προστασίας” ώστε ακόμα και όταν οι δομές του κράτους υπολειτουργούν, να μπορεί να βρίσκει ένα “καταφυγιο”. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, να μπορεί η κάθε γυναίκα χρησιμοποιώντας τη δύναμη του μέσου, να περάσει το μήνυμά της, να ζητήσει προστασία και καθοδήγηση προκειμένου να ξέρει πώς μπορεί να αντιδράσει και πού πρέπει να κατευθυνθεί για να βρει εξειδικευμένη βοήθεια. Ταυτόχρονα η δύναμη του μέσου θα κάνει τη γυναικα να νιώσει πιο ασφαλής και δύναται να αποτρέψει ενέργειες εις βάρος της οικογένειας. Γιατί είναι σίγουρο ότι ο φόβος “γεννά” περισσότερη βία, καθώς ο φόβος του θύματος “τρέφει τη δίψα” του θύτη εντείνοντας ακραίες συμπεριφορές. Ασφαλώς, είναι σκόπιμο οι ενέργειες να γίνουν οργανωμένα και συντονισμένα για να οδηγήσουν σε κάποιο θετικό δρόμο και να έχουν αποτέλεσμα.

Εδώ πολύ σημαντικός είναι και ο ρόλος του κοινωνικού περιβάλλοντος και η επίδραση που ασκεί στο θύμα, όπως είδαμε αναλυτικά στην υπόθεση της Ασπασίας. Οι κάτοικοι, ιδίως των τοπικών κοινοτήτων, πρέπει να ενημερωθούν μέσα από ομιλίες για το πώς οφείλουν να αντιδράσουν όταν βλέπουν να διαπράττονται δίπλα τους περιστατικά βίας και επιθετικότητας κατά γυναικών, παιδιών κλπ. Είναι επιτακτική ανάγκη να λάβουν χώρα ενημερωτικές διαλέξεις, ώστε να κατανοήσει το ευρύ κοινό ότι είναι συνένοχη και μπορεί να έχει, πέρα από την ηθική ευθύνη, και ποινική ευθύνη εάν συγκαλύπτει τέτοιες ακραίες συμπεριφορές ή/και βοηθάει άμεσα ή έμμεσα το θύτη “ενισχύοντας” τις βίαιες συμπεριφορές. Η κοινωνική παθογένεια πρέπει να καταπολεμηθεί από την οργανωμένη Πολιτεία, καθώς έχουμε δει και σε άλλες πολύκροτες υποθέσεις να οδηγεί σε προβληματικές συμπεριφορές, ακόμα και σε εγκληματικές ενέργειες.

Συνοψίζοντας, πιστεύω ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που στο πλαίσιο της ψηφιακής εποχής της δημοσιογραφίας αποτελούν σημαντικό εργαλείο δουλειάς του δημοσιογράφου, διεθνώς, μπορούν να αποτελέσουν εργαλείο πρόληψης του εγκλήματος, μέσα από συγκεκριμένες και συντονισμένες δράσεις που οι αρμόδιοι ασφαλώς φορείς οφείλουν να οργανώσουν. Ειδικά, σε μια κοινωνία όπως η ελληνική όπου δυστυχώς η μέριμνα μέσα από ειδικούς φορείς και υποδομές είναι ελλιπής, καθώς δεν υπάρχουν και οι αντίστοιχοι πόροι. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν δύναμη και μπορούν να αξιοποιηθούν θετικά ακόμα κι από την επιστήμη, αρκεί να υπάρχει η διάθεση, οι ιδέες και να γίνει συντονισμένη και συστηματική προσπαθεια.

Όσον αφορά την υπόθεση της Ασπασίας που με απασχόλησε στο ιστολόγιο με σειρά άρθρων, με την Άσπα και τη μητέρα της Σπυριδούλα είμαστε πια “οικογένεια”.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας