Category Archives: Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Όμορφοι αγώνες μαθητών! Tα παιδιά μας-το μέλλον μας

Τα παιδιά είναι το μέλλον μας! Το φως μέσα στο σκοτάδι!

Την περασμένη εβδομάδα λάβαμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων https://aggelikikardara.wordpress.com/2018/07/31/τα-θερμα-μου-συγχαρητηρια-στα-αστερια/

Τα αποτελέσματα και στις εξετάσεις Cambridge (FCE, CPE) που είχαμε λάβει τον Ιούνιο & Michigan (ECCE, ECPE) ήταν για τους μαθητές μας άριστα!! Μια χρονιά ακόμα, γεμάτη χαμόγελα και χαρά, με τη μεγάλη αγαπημένη οικογένεια του Αμαρουσίου!! Ετοιμάζουμε το μεγάλο μας πάρτι τον Σεπτέμβριο!!

Μια από τις πιο σημαντικές επαγγελματικές στιγμές και μια ηθική, θα έλεγα, δικαίωση ήταν όταν με ενημέρωσε ο εκπρόσωπος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, πριν από μερικούς μήνες, ότι τα στατιστικά του Διδασκαλείου μας για τα σκορ στα πτυχία είναι πολύ υψηλά και με ρώτησε “το μυστικό της επιτυχίας μας”.

Μυστικές συνταγές, ασφαλώς, δεν υπάρχουν. Υπάρχουν, όμως, ορισμένα συστατικά στοιχεία που θεωρώ ότι μπορούν να οδηγήσουν σε μια επιτυχημένη πορεία. Αυτά τα στοιχεία είναι: η αγάπη για τους μαθητές και το αντικείμενο της δουλειάς, το πείσμα και η προσήλωση στον στόχο, η συστηματοποίηση και η καλή οργάνωση της εξεταστέας ύλης.

Με αυτά τα θεμελιώδη στοιχεία, αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι ακόμα και μαθητές που είναι, θεωρητικά, “αδύναμοι” (προσωπικά δεν πιστεύω σε ταμπέλες και ετικέτες), έχουν τελικά επιτυχία. Είναι πολύ σημαντικό να πιστέψει κάθε παιδί στον εαυτό του, στις δυνάμεις του και να διεκδικήσει τα όνειρά του.

Άλλωστε, οι αγώνες που δίνονται με αληθινό πάθος κάποια στιγμή δικαιώνονται! Αυτό ας το έχουν στο μυαλό τους όλοι οι μαθητές!

Έναρξη μαθημάτων στο Διδασκαλείο στις 18/9/2018.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Ο ρόλος του ρεπόρτερ στην καταγραφή των γεγονότων

Εξαιρετικό το άρθρο του Δημήτρη Καλαντζή στο postmodern.gr με τίτλο Ποιους ενοχλούν τα ντοκουμέντα της τραγωδίας; http://www.postmodern.gr/poioys-enochloyn-ta-ntokoymenta-tis-tragodias/

Μου δίνει το έναυσμα για να γράψω το σημερινό μου κείμενο. Απαράδεκτο θα ήταν εάν ο ρεπόρτερ δεν πήγαινε στον τόπο της τραγωδίας και δεν κατέγραφε τα γεγονότα, ακόμα και τις σκληρές στιγμές -του πόνου και της απόγνωσης- γιατί όταν αναφερόμαστε σε μια εθνική τραγωδία και η αποτύπωση των συναισθημάτων στο ρεπορτάζ είναι μέρος της ιστορίας που πρέπει να καταγραφεί.

“Αν το να είσαι ουδέτερος όλες τις στιγμές είναι για έναν ρεπορτέρ ο μόνος τρόπος να αποκτήσει αξιοπιστία, τότε ένα τέτοιο, χωρίς συναίσθημα ρεπορταζ τραγικών γεγονότων έχει προσφέρει στην απομάκρυνση ή στην κυνική στάση του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού”: Νat Hentoff, ιστορικός, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Βλ. σχετικά το άρθρο μου Ρεπορτάζ:ουδετερότητα ή συναίσθημα; https://aggelikikardara.wordpress.com/2018/08/02/ρεπορτάζ-ουδετερότητα-ή-συναίσθημα/

Ρόλος του ρεπόρτερ είναι, ακόμα και με κίνδυνο της ζωής του πολλές φορές, να καταγράψει την ιστορία, παρουσιάζοντας στο κοινό ντοκουμέντα: εικόνες, μαρτυρίες, πολύτιμα στοιχεία που προκύπτουν από την αυτοψία και τη δημοσιογραφική έρευνα, τα οποία προσφέρουν στην ενημέρωση του κοινού, αλλά και στην πρόληψη και πιο αποτελεσματική διαχείριση κρίσεων και φυσικών καταστροφών στο μέλλον.

Θεωρώ όχι μόνο αδιανόητο αλλά και επικίνδυνο να κατηγορεί το κοινό ή μέρος του κοινού τον ρεπόρτερ που καταγράφει τα γεγονότα και παρουσιάζει ντοκουμέντα. Αυτή είναι η ουσία του ρεπορτάζ και της δημοσιογραφικής έρευνας. Να μπει στο βάθος των γεγονότων, να δει πέρα από την επιφάνεια, να ψάξει, να αναζητήσει και να φέρει στο φως όλες τις πτυχές μιας υπόθεσης, ακόμα και τις πιο σκοτεινές. Να βάλει το “μαχαίρι στο κόκαλο”. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για σεβασμό στις ψυχές που χάθηκαν!! Όχι, με την αδιαφορία, όχι με λήθη. Αυτή δεν είναι απάντηση! Δεν μπορούμε να συνεχίζουμε τις ζωές μας, σαν να μη συνέβη τίποτα, για να μη ταραχθεί η “εύθραυστη” κανονικότητά μας! Χάθηκαν παιδάκια με τον πιο σκληρό και φρικτό τρόπο, πώς μπορεί το καλοκαίρι να συνεχίσουμε ατάραχοι, σαν να είμαστε άγρια θηρία;; Όχι, αυτό δεν γίνεται και δεν πρέπει να γίνει!! Έχουμε συναισθήματα, προβληματισμούς και αυτούς πρέπει να αναδείξει το ρεπορτάζ!!

Ιδίως όταν αναφερόμαστε σε μια εθνική τραγωδία, είναι αδιανόητο να κλείσει σε λίγες ώρες ή σε λίγες μέρες η δημοσιογραφική έρευνα. Ο δημοσιογράφος οφείλει να κάνει πολύμηνη έρευνα, εξονυχιστική αυτοψία, πληρέστατη καταγραφή, γιατί κάποια από τα στοιχεία που θα φέρει στο φως θα αποτελέσουν ιστορικά ντοκουμέντα, τα οποία στο μέλλον ίσως αξιοποιηθούν προς όφελος της κοινωνίας.

Αναμφίβολα, υπάρχει μια λεπτή αλλά σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ δημοσιογραφικής έρευνας και “κακής” δημοσιογραφίας. Είναι πολύ διαφορετικό να καταγράψει ο ρεπόρτερ τις εξελίξεις, ακόμα και τις σκληρές της στιγμές, και διαφορετικό να ζητήσει “εκβιαστικά” δηλώσεις από μια μάνα που θρηνεί για παράδειγμα στον τόπο της τραγωδίας.

Πολύ σημαντικό, επίσης, να μην ερμηνεύει ο δημοσιογράφος αβίαστα τα γεγονότα, αλλά οφείλει να καταγράψει όλες τις απόψεις και κυρίως να παρουσιάσει τις έγκριτες μελέτες ειδικών επί του θέματος που θα εξηγήσουν και θα αναδείξουν πτυχές, τις οποίες δεν γνωρίζει το ευρύ κοινό.

Από την άλλη πλευρά, απαιτείται θεωρώ μεγαλύτερη σύνδεση της θεωρίας με την πράξη στις Σχολές Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου και στις επιμορφώσεις των δημοσιογράφων, προκειμένου η νέα γενιά δημοσιογράφων να είναι και άρτια καταρτισμένη σε επιστημονικό επίπεδο, στοιχείο πολύ σημαντικό κατά την άποψή μου γιατί η γνώση είναι δύναμη, αλλά και να μπορεί να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις του ρεπορτάζ.

Συνοψίζοντας, είναι βέβαιο ότι στη χώρα μας η δημοσιογραφική έρευνα πρέπει να αναπτυχθεί. Το να ζητάμε από τον δημοσιογράφο να μένει απαθής, να μην κάνει έρευνα, να μη φέρνει στο φως στοιχεία, να κλείνει τις πολύ σοβαρές υποθέσεις γρήγορα, είναι ο “θάνατος” του ρεπορτάζ και αυτό δεν πρέπει να γίνει. Σαφώς, όπως σε όλα τα επαγγέλματα, υπάρχουν οι άνθρωποι που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Επομένως, ευθύνη του κοινού είναι να αναζητήσουν και να προβάλλουν τους δημοσιογράφους και τις δημοσιογραφικές δουλειές που αξίζουν. Άλλωστε, διανύουμε τη νέα εποχή δημοσιογραφίας/new media age, όπου ο πολίτης μπορεί να συμμετέχει ενεργά και πολλές φορές οι ίδιοι οι πολίτες αναδεικνύουν γεγονότα και διαμορφώνουν την επικαιρότητα. Κανένα άλλοθι, λοιπόν, σε κανέναν!! Όλοι είμαστε εδώ, ενεργά μέλη της κοινωνίας, για να τοποθετηθούμε υπεύθυνα, επώνυμα, να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν, να περάσουμε από την άγνοια στη γνώση και από την αδράνεια στη δράση!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Καλές Διακοπές από το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος

Ευχές από το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος για καλές διακοπές!!

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας τον Σεπτέμβριο, με πολύ δυναμικές επιστημονικές και ερευνητικές δράσεις, με τα σεμιναριακά μας μαθήματα, πολύ ενδιαφέρουσες και δημιουργικές συνεργασίες, εκδηλώσεις, ανταλλαγή απόψεων με την κοινωνία!

Η επίσημη ιστοσελίδα του ΚΕ.Μ.Ε όπου μπορείτε να ενημερώνεστε για όλα τα νέα μας http://e-keme.gr/ και η σελίδα στο facebook https://www.facebook.com/Κέντρο-Μελέτης-του-Εγκλήματος-365673366919481/

Για τα σεμιναριακά μας μαθήματα στη θεματική “Media & Έγκλημα” μπορείτε να μου στέλνετε ερωτήματα, σχόλια, επισημάνσεις, στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Έναρξη των μαθημάτων μας τον Οκτώβριο του 2018! Ανυπομονώ να σας δω…

Ομάδες δυνατές, αγαπημένες, έτοιμες για δράση και δημιουργία!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Προετοιμασία για ξεχωριστά θέματα…

Το καλοκαίρι αυτό έχει, τελικά, πιο πολύ γράψιμο και εντατική προετοιμασία για όλα όσα ετοιμάζουμε το φθινόπωρο όσον αφορά τα μαθήματα στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος και στο Διδασκαλείο, την αρθρογραφία, την επαναληπτική έρευνα για τη γλώσσα της φυλακής και τη συγγραφή, παρά ξεκούραση…

Αντλώ όμως απίστευτη ενέργεια από την αγάπη μου για αυτό που κάνω, αλλά και από τη συνεργασία με υπέροχους ανθρώπους και εξαιρετικούς επιστήμονες! Η καρδιά πλημμυρίζει τόσο δυνατά συναισθήματα, ώστε στο τέλος της ημέρας αισθάνομαι πολύ όμορφα. Είναι σπουδαίο να αποκομίζεις εμπειρίες, να μαθαίνεις διαρκώς, να συναντάς δημιουργικούς ανθρώπους και να τολμάς να κάνεις νέα στη ζωή βήματα, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Αλλωστε, χωρίς τόλμη, η ζωή δεν έχει γοητεία!

Από αρχές Σεπτεμβρίου ξεκινά ένα πολύ εντατικό πρόγραμμα και θέλω τις δύο τουλάχιστον τελευταίες εβδομάδες του Αυγούστου να (προσπαθήσω) να ξεκουραστώ, να χαλαρώσω και να επιστρέψω δριμύτερη…θα δούμε εάν θα τα καταφέρω! Η χαλάρωση κι εγώ έχουμε τσακωθεί, αλλά κάπου θα καταφέρω να βγάλω όλη αυτή την ένταση από μέσα μου!!

Πριν από λίγη ώρα ολοκληρώθηκε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη για ένα σοβαρό ζήτημα εγκληματολογικού ενδιαφέροντος που θα σας παρουσιάσω από φθινόπωρο στο postmodern.gr και στη στήλη μου “Έγκλημα και Media”. Ένα θέμα που με έκανε να προβληματιστώ εντόνως και πιστεύω ότι ο Σεπτέμβρης θα ξεκινήσει δυναμικά, με μια σειρά θεμάτων ιδιαίτερου κατά την άποψή μου ενδιαφέροντος. Δεν αποκαλύπτω κάτι αλλο προς το παρόν…

Μετά από μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη, τι καλύτερο από ένα ποτήρι κρασί στη βεράντα και (επειδή δεν πρόλαβα να φάω μεσημεριανό) ένα μπισκοτάκι από τα κεράσματα είναι ό,τι πρέπει για μια γλυκιά βραδιά! Διαλέγω το ροζ και σας στέλνω τη γλύκα του!!

Όπως πάντα, περιμένω στο mail μου: kardaraa@gmail.com τα δικά σας μηνύματα για θέματα εγκληματολογικού ενδιαφέροντος σε συεχετισμό με τα ΜΜΕ αλλα και για εκπαιδευτικά ζητήματα που σας απασχολούν, σας προβληματίζουν και θέλετε να αναδείξω στο postmodern.gr

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Ρεπορτάζ: ουδετερότητα ή συναίσθημα;

“Αν το να είσαι ουδέτερος όλες τις στιγμές είναι για έναν ρεπορτέρ ο μόνος τρόπος να αποκτήσει αξιοπιστία, τότε ένα τέτοιο, χωρίς συναίσθημα ρεπορταζ τραγικών γεγονότων έχει προσφέρει στην απομάκρυνση ή στην κυνική στάση του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού”: Νat Hentoff, ιστορικός, συγγραφέας και δημοσιογράφος (1).

Είμαστε το συναίσθημά μας και αυτό δεν μπορεί να μην αποτυπωθεί στο ρεπορτάζ τραγικών γεγονότων, ώστε να αφυπνίσει, να ευαισθητοποιήσει και να κινητοποιήσει τους πολίτες ως προς την ανάληψη δράσης. Ιδίως στο ρεπορτάζ τραγικών γεγονότων, ο ρεπόρτερ δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος και απαθής, γιατί η δημοσιογραφία, παράλληλα με τον ρόλο της ενημέρωσης, επιτελεί και έναν σημαντικό κοινωνικό ρόλο.

Μηνύματα ανθρωπιάς και κινήσεις αλληλεγγύης είναι άμεσα συνυφασμένα με το δημοσιογραφικό έργο. Χωρίς εξάρσεις και υπερβολές, αλλά με πηγαίο συναίσθημα που εκπορεύεται συνήθως από ένα πολύ δυνατό και με βαθύτερο νόημα και περιεχόμενο ρεπορτάζ, ο ρεπόρτερ θα κερδίσει την αξιοπιστία του και θα μεταφέρει τον “παλμό” των γεγονότων, αφυπνίζοντας το ευρύ κοινό.

Το συναίσθημα όμως δεν πρέπει να αλλοιώσει την κρίση του ρεπόρτερ ή να τον αποτρέψει από το να καταγράψει όλες τις απόψεις, ακόμα και αυτές με τις οποίες διαφωνει, και βέβαια να αναδείξει όλες τις πτυχές του θέματος.

Ο ρεπόρτερ πρέπει να αφήσει κατά μέρος τις δικές του προσωπικές απόψεις και να επιχειρήσει να “δει” πέρα από ό,τι έχει δει μέχρι τώρα και πρωτίστως πέρα από όσα το συναίσθημά του τον έχει αφήσει να δει. Να μην περιοριστεί, με άλλα λόγια, η οπτική του και κατ’ επέκταση η προσέγγιση του θέματος από το συναίσθημα και τα “πιστεύω” του, αλλά να αναζητήσει και να αναδείξει “προβληματικά” και “σκοτεινά” σημεία μιας υπόθεσης και να τολμήσει να εμβαθύνει σε αυτά, ανεπηρέαστος από το συναίσθημα και τις προσωπικές του θέσεις.

Με την ολοκλήρωση της δημοσιογραφικής του έρευνας και έχοντας παρουσιάσει όλες τις διαστάσεις και προεκτάσεις του θέματος, ο ικανός ρεπόρτερ θα καταφέρει να δώσει το προσωπικό του στίγμα, να περάσει σημαντικά μηνύματα και να αφυπνίσει ευρύτατα τμήματα πληθυσμού, όχι στη λογική της δημαγωγίας και επιβολής της άποψής του, αλλά με τη δύναμη της έρευνας και του λόγου του.

Οι ισορροπίες πολλές φορές είναι “λεπτές” και εδώ ακριβώς έγκειται ο ρόλος των διδασκόντων σε νέους ανθρώπους δημοσιογραφία, ώστε να τους καθοδηγήσουν σωστά δίνοντας έμφαση στη σημασία και την ουσία της δημοσιογραφικής έρευνας, η οποία στη χώρα μας πρέπει να αναπτυχθεί πολύ περισσότερο.

Συνοψίζοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι χωρίς συναίσθημα, χωρίς κατάθεση ψυχής, κανένας επαγγελματίας, σε οποιονδήποτε τομέα κι αν εργάζεται, δεν μπορεί να παράγει ουσιαστικό έργο. Πόσο μάλιστα, στον χώρο της δημοσιογραφίας, όπου η επικοινωνία με τον πολίτη είναι άμεση και καθημερινή και η ανάδειξη ζητημάτων που αφορούν και απασχολούν εντόνως την κοινωνία, προΰποθέτει γνωση αλλά και συναίσθημα.

Σημείωση: Η ρήση του Νat Hentoff (για τη βιογραφία του Hentoff, βλ. ενδεικτικά https://en.wikipedia.org/wiki/Nat_Hentoff) αντλείται από το βιβλίο: Έξαρχος, Γ. (2007), Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Δημοσιογραφικά “Συν-Κείμενα”, Θεσσαλονίκη:ΕΡΩΔΙΟΣ, σελ.12, Πρώτο Κεφαλαιο “121 ΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ, ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ, Μ.Μ.Ε.”

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΜΟΥ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟΥ ΜΑΣ!!

ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΜΟΥ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΕΙΟΥ ΜΑΣ!!

2018 Cambridge (FCE,CPE) & Michigan (ECCE,ECPE) Results: Μεγάλη επιτυχία για τους μαθητές του Διδασκαλείου “Αγγελική Φ. Καρδαρά”.

Μπράβο, αγαπημένα μου παιδιά!! Πάντα επιτυχίες και όμορφες στιγμές στη ζωή σας, εύχομαι μέσα από την καρδιά μου!!

Επιστροφή στην ΑΘήνα με ένα -επιτέλους- ευχάριστο νέο!!

Κάθε καλοκαίρι η αγωνία για τα αποτελέσματα είναι πολύ μεγάλη. Νομίζω ότι δεν περιγράφεται…ένα χτυποκάρδι απίστευτο…

Σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς βασικός στόχος είναι να αγαπήσουν τα παιδιά την ξένη γλώσσα, ώστε να μπορέσουμε να δουλέψουμε πιο αποτελεσματικά, εμβαθύνοντας στο αντικείμενό μας. Γι’ αυτό τα αστέρια μου με κάνουν πολύ υπερήφανη με τις υψηλές βαθμολογίες που λαμβάνουν στο τέλος αυτής της υπέροχης διαδρομής….

Τους καμαρώνω απίστευτα!! Έχουμε πια γίνει “οικογένεια”. Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε ζήσει πολύ δυνατές στιγμές μαζί, που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην καρδιά.

Κάθε χρόνο τα παιδιά δίνουν τον δικό τους πολύ σημαντικό αγώνα για την απόκτηση των πτυχίων τους στις ξένες γλώσσες και αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι ότι, στο τέλος, συνειδητοποιούνε και τα ίδια αυτό που προσπαθώ να τους δείξω, με λόγια και με πράξεις: πόσο σπουδαίο είναι να θέτουμε υψηλούς στόχους στη ζωή μας και να αγωνιζόμαστε, με αξιοπρέπεια και δύναμη ψυχής, για να τους πετύχουμε!!

Είναι στο χέρι μας να φτάσουμε ψηλά, εκεί που ονειρευόμαστε. Μπορεί μέχρι την κορυφή να υπάρξουν πολλά εμπόδια, διάψευση προσδοκιών, ματαιώσεις, αλλά μέσα από όλες αυτές τις δύσκολες στιγμές ωριμάζουμε, γινόμαστε ακόμα πιο δυνατοί, προσπαθούμε ξανά με τόλμη και πραγματοποιούμε τα όνειρά μας!!

Σας ευχαριστούμε θερμά για την εμπιστοσύνη σας!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Βραδιά ΚΕ.Μ.Ε. για το γυναικείο team

Υπέροχη η χθεσινή βραδιά με την υπέροχη ομάδα γυναικών του ΚΕ.Μ.Ε. και για να ακριβολογώ μέρος αυτής, γιατί μας έλειπαν δύο βασικές και σημαντικές παρουσίες. Την επόμενη φορά όλη η ομάδα ΚΕ.Μ.Ε. γυναικών αλλά και με τα αγαπημένα μας αγόρια, τους εξαίρετους νομικούς μας!

Σε πιο χαλαρό κλίμα αυτήν τη φορά, με μουσική και ποτό, κάναμε τον απολογισμό της χρονιάς 2017-18 στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος και θυμηθήκαμε πολύ όμορφες και δυνατές στιγμές που ζήσαμε σε όλη τη διάρκεια της πολύ δημιουργικής μας χρονιάς, όπου τολμώ να πω ότι ξεπεράσαμε ακόμα και τις προσδοκίες και τους στόχους που είχαμε θέσει.

Επομένως, θεωρώ ότι πλέον έχουν μπει γερές βάσεις για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέχεια (για την οποία, δεν σας κρύβω, ότι ανυπομονούμε κι εμείς οι ίδιοι), με συστηματική επιστημονική και ερευνητική δράση, με εντατικοποίηση των μαθημάτων μας και επιστημονικές εκδηλώσεις, όπου θα συζητήσουμε και θα αναλύσουμε θέματα υψηλού εγκληματολογικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος.

Στις φωτογραφίες με το “δίδυμό” μου, την εξαιρετική συνεργάτιδα και αγαπημένη φίλη, Μάρθα Λεμπέση και την πολύ αγαπημένη μας Πρόεδρο του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος, Αναστασία Χαλκιά

Ταυτόχρονα, όμως, λόγω του ότι οι ιδέες δεν στερεύουν ποτέ, συζητήσαμε και για τα ενδιαφέροντα σχέδια της νέας χρονιάς 2018-19, για τις εκπαιδευτικές μας δράσεις που ξεκινούν τον Οκτώβριο του 2018 (για τις οποίες ήδη μας στέλνετε τα μηνύματά σας και κάποιοι έχετε κλείσει θέση από το καλοκαίρι και βέβαια σας ευχαριστούμε θερμά), αλλά και για τις επιστημονικές μας μελέτες και έρευνες. Αναφερθήκαμε, όπως ήταν αναμενόμενο, και στην έρευνα στον χώρο των καταστημάτων κράτησης με αφορμή την επαναληπτική έρευνα που διεξάγουμε για τη γλώσσα της φυλακής στις φυλακές της σύγχρονης εποχής.

Ακολούθως η επιστημονική ομάδα του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος (η καλύτερη ομάδα που θα μπορούσαμε να έχουμε. Απουσίαζαν 2 μέλη), στην οποία είμαι Επιστημονική Υπεύθυνη, κατά την ολοκλήρωση της εβδομάδας επικοινωνίας και ενημέρωσης ΚΕ.Μ.Ε.

Για εμάς οι καλοκαιρινές διακοπές ξεκινάνε κάπου εδώ, αλλά όπως βλέπετε και στη διάρκεια του καλοκαιριού οργανώνουμε τα σχέδια μας στο ΚΕ.Μ.Ε. Σας περιμένουμε όλους κοντά μας την Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου στον ΙΑΝΟ στην επιστημονική μας εκδήλωση-συζήτηση με θέμα “Εγκλήματα κατά της ζωής, παιδιά και ΜΜΕ: προβληματισμοί και προκλήσεις”. Περισσότερες πληροφορίες εδώ https://www.ianos.gr/events/egklimata-kata-tis-zwis-paidia-kai-mme-provlimatismoi-kai-prokliseis-ekd.html

Όπως πάντα, βέβαια, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αναμένουμε τα δικά σας σχόλια, ερωτήματα και επισημάνσεις για τις εκπαιδευτικές και ερευνητικές μας δράσεις στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Η επίσημη σελίδα του ΚΕ.Μ.Ε. όπου μπορείτε αναλυτικά να ενημερώνεστε για όλες τις δράσεις, τις εκδηλώσεις, τα σεμιναριακά μαθήματα, τις επιστημονικές μελέτες, έρευνες και αρθρογραφία: http://e-keme.gr/

Η θεματική ενότητα των σεμιναρίων μας: http://e-keme.gr/category/seminars/

Το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος σας εύχεται καλό καλοκαίρι!!

Η δυνατή ομάδα ΚΕ.Μ.Ε. και μέλη μας στη γιορτή για την ολοκλήρωση της εβδομάδας επικοινωνίας και ενημέρωσης ΚΕ.Μ.Ε.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Το οφείλαμε ως κοινωνία στο ανήλικο αγόρι! Η προστασία της ανηλικότητας είναι υπόθεση όλων μας

Το οφείλαμε, ως κοινωνία, πρωτίστως σε αυτό το ανήλικο αγόρι http://www.postmodern.gr/dimosia-paremvasi-gia-to-bullying-eis-varos-anilikoy-ofeiloyme-dimosia-syggnomi-os-koinonia/ και είμαι ευτυχισμένη που γίνεται πράξη, με την δημόσια υπόσχεση που του δίνουμε ότι η επιστημονική κοινότητα, ο νομικός αλλά και ο δημοσιογραφικός κόσμος, δεν θα μείνουν αδιάφοροι και απαθείς όσον αφορά την παρουσίαση στα ΜΜΕ εγκλημάτων στα οποία θύματα (με τη στενή ή και ευρεία έννοια) είναι παιδιά. Η προστασία της ανηλικότητας, σε όλες τις υποθέσεις εγκληματολογικού ενδιαφέροντος, είναι υποχρέωση μας και θα την διασφαλίσουμε!!

Ο δημοσιογραφικός, ακαδημαϊκός και νομικός κόσμος ενώνουν τη φωνή τους, την Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου του 2018, στο πλαίσιο επιστημονικής εκδήλωσης-συζήτησης, στον ΙΑΝΟ, με τίτλο “Εγκλήματα κατά της ζωής, παιδιά και ΜΜΕ: προβληματισμοί και προκλήσεις”, θέτοντας έναν σημαντικό στόχο: την ευαισθητοποίηση του κοινού και την ενημέρωση των ειδικών/ενδιαφερομένων σε θέματα εγκληματολογικού ενδιαφέροντος, με έμφαση στην προστασία της ανηλικότητας και στην καταπολέμηση του «στιγματιστικού λόγου» των ΜΜΕ.

https://www.ianos.gr/…/egklimata-kata-tis-zwis-paidia-kai-m…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

“Εγκλήματα κατά της ζωής, παιδιά και ΜΜΕ: προβληματισμοί και προκλήσεις”

Μια πολύ σημαντική στιγμή για εμάς και σας θέλουμε δίπλα μας! Από τη θεωρία να περάσουμε στην πράξη! Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου όλους όσοι πίστεψαν σε αυτή την ιδέα και την κάνουν, με την ψυχή τους, πραγματικότητα!! Κρατήστε την ημερομηνία και έχουμε συνέχεια….

https://www.ianos.gr/events/egklimata-kata-tis-zwis-paidia-kai-mme-provlimatismoi-kai-prokliseis-ekd.html

Το Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος οργανώνει την Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2018 και ώρα 18:00-20:00 Στρογγυλό Τραπέζι για την ευαισθητοποίηση του κοινού και την ενημέρωση των ειδικών/ενδιαφερομένων σε θέματα εγκληματολογικού ενδιαφέροντος, με έμφαση στην προστασία της ανηλικότητας και στην καταπολέμηση του «στιγματιστικού λόγου» των ΜΜΕ.

Αντικείμενο διερεύνησης η απεικόνιση στα ΜΜΕ δύο πρόσφατων πολύ σοβαρών εγκληματολογικών υποθέσεων, του εγκλήματος της παιδοκτονίας στη Νέα Σμύρνη, όπου η νεαρή μητέρα φέρεται να σκότωσε το βρέφος αμέσως μετά τη γέννησή του και της διπλής ανθρωποκτονίας ζευγαριού στην Κύπρο, όπου ένα ανήλικο αγόρι στιγματίστηκε από τα μέσα ως «δολοφόνος» των γονέων του. Δύο εγκλήματα που διαφοροποιούνται μεταξύ τους, είχαν όμως στο επίκεντρό τους παιδιά και προσεγγίστηκαν από τα media χωρίς την πρέπουσα δημοσιογραφική δεοντολογία και τον απαιτούμενο σεβασμό στην ισχύουσα νομοθεσία.


Ομιλητές:

Γιάννης Πανούσης, Ομότιμος Καθηγητής Εγκληματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
Αγγελική Καρδαρά, Δρ Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ Πανεπιστημίου Αθηνών-Φιλόλογος, Τακτική Επιστημονική Συνεργάτιδα ΚΕ.Μ.Ε.
Σουζάνα Παπαφάγου, Κλινική Ψυχολόγος, Ομαδική- Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια
Φώτιος Σπυρόπουλος, Δ.Ν., Καθηγητής Ποινικού Δικαίου Πυροσβεστικής Ακαδημίας, μέλος Δ.Σ. ΚΕ.Μ.Ε.
Διονύσης Χιόνης, Δικηγόρος – ΜΔΕ Εγκληματολογίας, Αντιπρόεδρος ΚΕ.Μ.Ε.
Τη συζήτηση συντονίζει ο Γιώργος Καραϊβάζ, Δημοσιογράφος.

Χορηγός επικοινωνίας: Free press για γονείς Τaλκ.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ. ΕΠΙΘΕΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΜΑΘΗΤΡΙΩΝ ΩΣ ΜΕΣΟ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

Το θέμα της μελέτης που πραγματοποίησα τα έτη 2010-2011 και συμπεριελήφθη το έτος 2013 στην Ευρωπαϊκή Εκστρατεία κατά του Σχολικού Εκφοβισμού φέρει τον τίτλο «Ένταση στο σύγχρονο σχολείο. Επιθετικές συμπεριφορές μεταξύ ανήλικων μαθητριών ως μέσο έκφρασης». Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη μελέτη εδώ https://www.scoop.it/t/heddishc και εδώ http://www.e-abc.eu/files/1/PDF/Announcements/announ_01_04_2013.pdf

Αντικείμενο διερεύνησης ήταν η επιθετική συμπεριφορά που εκδηλώνεται από μεμονωμένες μαθήτριες ή συνήθως ομάδες ανήλικων μαθητριών προς μία ή περισσότερες συμμαθήτριες τους, η οποία (συμπεριφορά) καταλήγει σε υβριστικά σχόλια και χειροδικία. Υπόθεση έρευνας ήταν ότι στο πλαίσιο του σύγχρονου σχολείου που αποτελεί τη μικρογραφία της κοινωνίας, ανήλικες μαθήτριες αντιγράφοντας κοινωνικά πρότυπα επιδεικνύουν μία επιθετική συμπεριφορά προσπαθώντας μέσω αυτής να εκφράσουν βαθύτερα συναισθήματα και ανησυχίες, τα οποία αδυνατούν να εκφράσουν με άλλους τρόπους. Η εκδήλωση επιθετικής συμπεριφοράς καθίσταται σε αυτές τις περιπτώσεις ένα μέσο για να αποκτήσουν μεγαλύτερη ισχύ και δημοτικότητα μεταξύ των συμμαθητών τους και εκλαμβάνεται από τις ίδιες τις εμπλεκόμενες ως ένα αποτελεσματικό μέσο διεκδίκησης του δίκιου τους και επικοινωνίας με τις συμμαθήτριες τους. Συνεπώς, η βία «νομιμοποιείται» στα μάτια τους, εφόσον πιστεύουν ότι μέσω αυτής μπορούν να αμυνθούν, να προστατευτούν ή απλώς να διεκδικήσουν όλα όσα θεωρούν ότι τους ανήκουν.

Η μέθοδος που εφάρμοσα για τη συγκέντρωση του υλικού της έρευνάς μου, με τίτλο «Ένταση στο σύγχρονο σχολείο. Επιθετικές συμπεριφορές μεταξύ ανήλικων μαθητριών ως μέσο έκφρασης», βασίστηκε σε διαπροσωπικές επαφές με εκπαιδευτικούς δημοσίων σχολείων και 80 μαθήτριες ηλικίας 14-17 ετών δημοσίων Γυμνασίων και Λυκείων των Αθηνών. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τα έτη 2010-2011. Αναμφίβολα, όπως εξ αρχής τόνισα στη μελέτη, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για φαινόμενο, δεδομένου ότι η εν λόγω μελέτη είναι μικρής κλίμακας. Αναφέρθηκα, επομένως, σε μία τάση που έχει αρχίσει να εκδηλώνεται και τόνισα ότι εάν δεν δοθεί η δέουσα προσοχή από την εκπαιδευτική κοινότητα και τους γονείς μπορεί να εξελιχθεί σε «μόδα» που –όπως κάθε μόδα- θα έχει μιμητές. Σε μία πρώτη φάση συνέταξα ερωτηματολόγια, τα οποία χρησιμοποίησα για να θέσω τους κύριους άξονες της έρευνάς μου. Σε δεύτερη φάση ήρθα σε επαφή με τους εκπαιδευτικούς και τις μαθήτριες και προχωρήσαμε σε μία εκτενή και μακρά συζήτηση σχετικά με το προς διερεύνηση θέμα, ώστε να καλύψουμε όλα τα ερωτήματα.

Τα καίρια ερωτήματα που με απασχόλησαν συνίστανται στα ακόλουθα σημεία:

Χρησιμοποιεί ένας αριθμός ανήλικων μαθητριών τη βία ως μέσο έκφρασης;

Για ποιους λόγους οι ανήλικες μαθήτριες καταφεύγουν στη βία ως μέσο έκφρασης; 

Ποιες ιδιαίτερες εκφάνσεις λαμβάνει η επιθετική συμπεριφορά μεταξύ των κοριτσιών;

Πώς αισθάνονται οι μαθήτριες όταν εμπλέκονται σε τέτοιες μορφές επιθετικές συμπεριφοράς;

Ποια είναι τα «θύματά» τους;

Έχουν υπάρξει και οι ίδιες θύματα επιθετικής συμπεριφοράς και πώς έχουν αντιδράσει; 

Αντιγράφουν την κοινωνική βία, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την τηλεόραση ή άλλα κοινωνικά πρότυπα;

Το πρώτο αξιοσημείωτο συμπέρασμα που προέκυψε από την έρευνα που πραγματοποίησα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητριών που συμμετείχε στην έρευνα δήλωσε ότι έχει γίνει μάρτυρας έντονου καυγά μεταξύ μαθητριών, ο οποίος έχει καταλήξει σε χειροδικία. Ελάχιστες είναι οι μαθήτριες που απάντησαν αρνητικά, διευκρινίζοντας όμως ότι έχουν επίγνωση αυτής της τάσης. Πρέπει, ασφαλώς, να τονίσουμε ότι η πλειοψηφία των συμμετεχουσών στην έρευνα υποστήριξε ότι ανάλογοι έντονοι καυγάδες δεν είναι καθημερινοί, ούτε συχνοί. Το ανησυχητικό όμως είναι ότι οι μαθήτριες «θύματα» οδηγούνται σε αποξένωση από τη μαθητική κοινότητα και δυσκολεύονται να ενταχθούν στις ομαδικές σχολικές δραστηριότητες. Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις έντονοι καυγάδες έχουν οδηγήσει σε τραυματισμούς, διότι μπορεί να χρησιμοποιηθούν ακόμα και σιδερογροθιές και ρόπαλα.

Αξίζει να υπογραμμίσουμε ότι οι μαθήτριες προβαίνουν σε ένα διαχωρισμό μεταξύ δύο «κατηγοριών»: των μαθητριών που «πουλάνε τσαμπουκά», χωρίς όμως να προχωράνε στη χειροδικία. Παραμένουν, δηλαδή, στα λόγια για να περάσουν στις συμμαθήτριες και τους συμμαθητές τους την εικόνα ότι είναι άγριες, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ακόμα και φοβισμένες. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι μαθήτριες που εμπλέκονται σε καυγάδες που περιλαμβάνουν τόσο λεκτική όσο και σωματική βία. Όσον αφορά τη «μέθοδο» που χρησιμοποιούν τα κορίτσια που εμπλέκονται σε καυγάδες, συνήθως κρατάνε την κοπέλα-θύμα από τα μαλλιά και με το γόνατο τους, της δίνουν μπουνιές σε ολόκληρο το σώμα. Μπορεί να την πετάξουν στο έδαφος και να την κλοτσάνε σε όλο της το σώμα, αποφεύγοντας συνήθως τα χτυπήματα στο κεφάλι.

Συχνά δημιουργείται «βεντέτα», καθώς η μία παρέα κυνηγά την άλλη και είναι έτοιμη να πλακώσει στο ξύλο η μία την άλλη. Ο «δίκαιος» αγώνας μεταξύ των κοριτσιών είναι μία προς μία, αλλά αρκετές φορές μεγάλος αριθμός κοριτσιών μπορεί να επιτεθεί σε ένα κορίτσι και το κορίτσι αυτό να καλέσει τα μέλη της δικής του παρέας και να δημιουργηθεί μία «βεντέτα». Όσον αφορά τους κυριότερους λόγοι για να ξεσπάσει ένας έντονος καυγάς είναι, όπως καταγράφηκαν από τις ίδιες τις μαθήτριες, πρώτον, η διεκδίκηση ενός αγοριού, τα «γκομενικά», όπως χαρακτηριστικά λένε.

Ειδικότερα, από τη συζήτηση με τις συμμετέχουσες στην έρευνα προέκυψε ότι είναι πολύ σημαντικό για την υπόληψή τους να «φυλάνε» το αγόρι τους, ακόμα και το τέως αγόρι τους, από άλλα κορίτσια. Είναι χαρακτηριστική η φράση που χρησιμοποιήθηκε από έναν αριθμό κοριτσιών «για τα αγόρια θα κάνω τα πάντα». Άλλωστε, στην περίοδο της εφηβείας ξεκινούν τα πρώτα καρδιοχτύπια και δημιουργούνται οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Πίσω, βέβαια, από αυτήν τη διεκδίκηση παρατηρούμε ότι σε πολλές περιπτώσεις κρύβεται ο ανταγωνισμός για το ποια είναι ποιο όμορφη και δημοφιλής. Ακριβώς αυτός ο ανταγωνισμός που υπάρχει μεταξύ των κοριτσιών, τα ωθεί σε εκδήλωση επιθετικής συμπεριφοράς, με αφορμή πολλές φορές την καρδιά ενός αγοριού.

Ο δεύτερος σημαντικός λόγος για να ξεσπάσει ένας καυγάς είναι οι προσβολές. Πιο συγκεκριμένα, όταν μία μαθήτρια προσβάλλει, πολλές φορές ακόμα και με βρισιές, τη συμμαθήτρια της (συχνά για ασήμαντη αφορμή, όπως για τα ρούχα που φοράει, την εξωτερική της εμφάνιση, το γεγονός ότι αρέσει ή δεν αρέσει σε αγόρια κ.λπ.) ή τους γονείς, συγγενείς ή φίλους της, η μαθήτρια που έχει δεχτεί την προσβολή δύναται να αντιδράσει με βίαιο τρόπο, είτε μόνη της είτε καλώντας «ενισχύσεις», τα μέλη της δικής της παρέας.

Όσον αφορά τα μέρη στα οποία δύναται να λάβει χώρα ένας έντονος καυγάς μεταξύ κοριτσιών είναι τόσο το σχολείο, όσο και μέρη εκτός σχολείου, κυρίως πλατείες και αλάνες κοντά στο σχολείο. Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι ορισμένες φορές ανάλογοι καυγάδες λαμβάνουν χώρα μπροστά σε εκπαιδευτικούς ή σε περαστικούς, οι οποίοι δεν αντιδρούν επαρκώς. Εδώ έγκειται, κατά την άποψή μου, η τεράστια ευθύνη της εκπαιδευτικής κοινότητας, η οποία οφείλει να λάβει σοβαρά υπ’ όψιν της ότι το σύγχρονο σχολείο του 21ου αιώνα διαφοροποιείται σημαντικά από το παραδοσιακό σχολείο και ότι ο σύγχρονος μαθητής στο πλαίσιο της σκληρής και ανταγωνιστικής εποχής που διανύουμε, έχει αποκτήσει μία νέα κοσμοθεωρία, έχει πολύ έντονους προβληματισμούς και ανησυχίες, με συνέπεια να ψάχνει διέξοδο ακόμα και στη βία. Ο εκπαιδευτικός αντιμέτωπος με αυτήν τη νέα πραγματικότητα, οφείλει να είναι συνοδοιπόρος του νέου και όχι εχθρός του, ούτε παθητικός δέκτης.

Αρκετές μαθήτριες ανέφεραν ακόμα ότι το Facebook αποτελεί ένα πεδίο όπου μπορεί μία μαθήτρια να αρχίσει να βρίζει κάποια ή κάποιες συμμαθήτριες της και από αυτό το γεγονός να ξεσπάσει στο σχολείο ένας καυγάς. Πολλές φορές μάλιστα δίνουν ραντεβού για ξύλο μέσω Διαδικτύου. Αυτό όμως που μου προκάλεσε μεγαλύτερη αίσθηση είναι ότι και σε μεγάλα εμπορικά κέντρα, άγνωστα μεταξύ τους κορίτσια, αρχίζουν να καυγαδίζουν. Πιο συγκεκριμένα, ένα κορίτσι, εσκεμμένα, για να μπλέξει σε καυγά, επειδή «βαριέται και δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει», όπως αναφέρθηκε στην έρευνα, κοιτάζει ένα άγνωστο κορίτσι και προκλητικά του λέει, για παράδειγμα: «Πώς είσαι έτσι; Σε λυπάμαι!». Το κορίτσι που ακούει αυτήν τη φράση ή δεν θα αντιδράσει και θα σταματήσει εκεί η ιστορία, ή θα δώσει ραντεβού για ξύλο έξω από το εμπορικό, εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο της έρευνας είναι ότι τα κορίτσια που εμπλέκονται σε έντονους καυγάδες αισθάνονται μεν δημοφιλή και περήφανα όπως χαρακτηριστικά λένε «όταν πετύχουν το στόχο τους», αλλά συχνά φοβισμένα, ανίσχυρα και αναγκασμένα να δράσουν όπως δρουν, για να γίνουν αποδεκτά από την υπόλοιπη παρέα και γενικότερα από τη μαθητική κοινότητα. Το γεγονός αυτό δικαιολογείται, εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι η ένταξη στην παρέα των ομηλίκων είναι στοιχείο εξέχουσας σημασίας για κάθε έφηβο, ο οποίος έχει την ανάγκη να αισθάνεται ότι ανήκει σε μία ομάδα και είναι αποδεκτός.

Η πίεση που ασκείται από τους συνομηλίκους (peer pressure) είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει έντονα τους ψυχολόγους και κοινωνιολόγους. Ένας συχνός μάλιστα φόβος τους είναι να μη χαρακτηριστούν «θύματα» και περιθωριοποιηθούν από τους συμμαθητές τους. Προτιμούν να είναι δυναμικές και να «πουλάνε τσαμπουκά» από το να τις χλευάζουν οι συμμαθητές τους. Δυστυχώς, η ίδια λογική επικρατεί στην κοινωνία, όπου οι ισχυρότεροι επιτίθενται στους αδύναμους. Το σχολείο ως μικρογραφία της κοινωνίας αποτυπώνει όλες αυτές τις αρνητικές συμπεριφοράς και αναπαράγει τα αρνητικά πρότυπα των ενηλίκων.

Ακόμα, μέσα από τη συζήτηση προέκυψε ότι οι μαθήτριες πιστεύουν πως η βία είναι πολλές φορές ο μοναδικός τρόπος για να διεκδικήσουν το δίκιο τους και να αμυνθούν. Εδώ οι ίδιες οι μαθήτριες κάνουν ένα διαχωρισμό μεταξύ των κοριτσιών που προκαλούν τον καυγά, για να τραβήξουν την προσοχή και των κοριτσιών που απλώς αντιδρούν για να υπερασπιστούν το δίκιο τους. Αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει είναι γιατί έχει επικρατήσει η άποψη ότι «οι διαφορές λύνονται με τη βία»; Μήπως, επειδή ολόκληρη η κοινωνία είναι δομημένη στη βία, αναπαράγει και επικροτεί ανάλογα πρότυπα συμπεριφοράς; Οπότε, οι εκπαιδευτικοί σε συνεργασία με τους γονείς, πρέπει να δείξουν στους νέους ότι υπάρχουν πολύ πιο αποτελεσματικοί τρόποι επίλυσης των διαφορών. Ένα ακόμα σημείο που πρέπει να υπογραμμιστεί είναι ότι κάποιες μαθήτριες –ακόμα και αυτές που δεν εμπλέκονται σε καυγάδες- δηλώνουν ότι ως ένα βαθμό επηρεάζονται από τη βία όπως αυτή αποτυπώνεται σε τηλεοπτικές εκπομπές, κυρίως ριάλιτι.

Όσον αφορά τη συμπεριφορά τους προς τις συμμαθήτριες με τις οποίες δεν είναι κοντά, οι περισσότερες μαθήτριες δήλωσαν ότι δεν θα ήθελαν να αλλάξουν κάτι, γιατί όπως υπογράμμισαν «είμαστε αυτές που είμαστε και σε όποιον αρέσουμε». Μαθήτριες με πιο χαμηλό προφίλ δήλωσαν ότι θα ήθελαν να είναι πιο κοινωνικές και να μπορούν να εκφράζουν με μεγαλύτερη ευκολία και άνεση τα συναισθήματά τους προς τις συμμαθήτριες τους. Θεωρούν, δηλαδή, ότι αν ήταν πιο δυναμικές και κοινωνικές, θα είχαν περισσότερες παρέες στο σχολείο. Επιπροσθέτως, ένας μικρός αριθμός συμμετεχουσών δήλωσε ότι έχει υποστεί βία, κυρίως λεκτική και ψυχολογική, από συμμαθήτριες και είτε έχει αντιδράσει ανάλογα, είτε έχει αποξενωθεί από τη μαθητική κοινότητα, γεγονός πολύ τραυματικό για την ψυχοσύνθεση του εφήβου.

Η πλειοψηφία των μαθητριών υποστήριξε ότι «δεν τολμάνε να με πειράξουνε», «δεν δέχομαι μύγα στο σπαθί μου», «θα με υπερασπιστεί η παρέα μου», «όταν πήγαν να με πειράξουν, απείλησαν ότι θα φωνάξω τη μάνα μου και με άφησαν». Σχετικά με τις απόψεις τους για την επίλυση των διαφορών μεταξύ κοριτσιών με έντονο τρόπο, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει σε χειροδικία, αν και οι περισσότερες ισχυρίζονται ότι είναι αποτελεσματικός, για να κερδίσουν ό,τι πιστεύουν ότι τους ανήκει (είτε αφορά ένα αγόρι, είτε την υπόληψή τους, είτε να υπερασπιστούν τη φίλη τους κ.λπ.), αρκετές είναι και όσες τον καταδικάζουν, με τις εξής χαρακτηριστικές φράσεις: «ανούσια, κουκλίστικη ηχορύπανση», «την κρίνω ανούσια, οπισθοδρομική, απολυταρχική και υποβιβαστική για το άτομο που επιβάλλεται με τέτοιο τρόπο», «πρέπει να σταματήσουν να τραβάνε την προσοχή για τον οποιονδήποτε λόγο», «Η βία δεν είναι λύση», «η ομαδική συζήτηση είναι η απάντηση».

Τέλος, ένα θετικό στοιχείο που προέκυψε από την έρευνα είναι ότι τα περιστατικά επιθετικότητας μειώνονται σημαντικά, όσο μεγαλώνουν οι μαθήτριες και επικεντρώνονται σε μεγαλύτερο βαθμό στις σπουδές τους. σε αυτό το σημείο πιστεύω ότι το να θέτει ο έφηβος ένα στόχο και να αγωνίζεται για να τον υλοποιήσει, είναι πολύ θετικό για την ωρίμανση και ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Γι’ αυτό πρεσβεύω ότι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να δώσουν οράματα και στόχους στους μαθητές και τις μαθήτριες και να τους διδάξουν την ευγενή άμιλλα και τη σπουδαιότητα της συνεργασίας και του ομαδικού πνεύματος. Πρώτα από όλα όμως πρέπει οι ίδιοι να αποτελέσουν τα πρότυπα προς μίμηση.

Εν κατακλείδι, οι συμμετέχουσες στην έρευνα θεωρούν ότι η εμπλοκή σε καυγάδες αποτελεί πρώτον, έναν τρόπο επικοινωνίας μεταξύ τους για να διεκδικήσουν αυτό που θεωρούν δίκαιο και δεύτερον, έναν τρόπο για να επιδείξουν τη δύναμή τους, να αποκτήσουν περισσότερους φίλους και κατ’ επέκταση να γίνουν πιο δημοφιλείς στο πλαίσιο του ανταγωνιστικού σχολείου. Μάλιστα, ισχυρίζονται ότι έχει γίνει «μόδα» το να είναι μία κοπέλα δυναμική, ατίθαση και να λύνει με το ξύλο τις διαφορές της! Η εικόνα της μαθήτριας «τσαμπουκάς», όπως χαρακτηρίζεται, προσελκύει το ενδιαφέρον και κερδίζει «πόντους» δημοτικότητας στο σχολείο του 21ου αιώνα, γεγονός που δεν πρέπει να μας αφήσει αδιάφορους.

Συμπερασματικά, το στοιχείο εκείνο που πρέπει κατά την άποψή μου να μας προβληματίσει εντόνως είναι η “νομιμοποίηση” της βίας, η αντίληψη ότι με “βία και τσαμπουκά λύνονται όλα τα προβλήματα”. Μια λογική που αναπαράγεται από το σύνολο της κοινωνίας και αντιγράφεται από τους ανηλίκους, στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και εκφάνσεις της ζωής τους. Επομένως από το να επιρρίπτουμε μόνο ευθύνες, οφείλουμε να δείξουμε, ως γονείς και εκπαιδευτικοί, νέους δρόμους έκφρασης συναισθημάτων, νέους τρόπους διεκδίκησης του δίκιου και κυρίως να αυξήσουμε τις ευκαιρίες συνεργασίας και δημιουργικών δράσεων όλων των μαθητών στα σχολεία.

Αυτό σημαίνει αύξηση των καλών πρακτικών στα σχολεία, με στόχο να έρθουν τα παιδιά πιο κοντά, να γνωρίσει το ένα το άλλο, να επικοινωνήσουν μεταξύ τους θέτοντας στόχους, τους οποίους θα κληθούν από κοινού να υλοποιήσουν και να εξαλειφθούν τα περιθώρια υιοθέτησης βίαιων συμπεριφορών και περιθωριοποίησης παιδιών. Έγκαιρα να αντιληφθεί η εκπαιδευτική κοινότητα ότι ένα παιδί αισθάνεται μοναξιά και ότι χρειάζεται την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών για να ενταχθεί στην ομάδα. Η ενίσχυση των ευκαιριών να λειτουργήσουν τα παιδιά ως ομάδα και ταυτόχρονα των ευκαιριών να συζητήσουν με ομάδες συμμαθητών τους και καθηγητών τους τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους πιστεύω ότι θα επιφέρει θετικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση του φαινομένου του στιγματισμού και της περιθωριοποίησης. Αναλυτικά οι προτάσεις μου στο άρθρο μου στο pm εδώ http://www.postmodern.gr/o-scholikos-ekfovismos-mporei-na-antimetopistei-omades-synergasias-se-kathe-scholeio/

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά