Category Archives: Ιστορίες

“Από το σκοτάδι προέρχομαι και στο σκοτάδι πρέπει κάθε τόσο να επιστρέφω”

Η Υπόθεση του Κακού, το συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα του Ντονάτο Καρίζι, πέρα από την συγκλονιστική πλοκή που προσφέρει στον αναγνώστη, θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο διδασκαλίας σε Δημοσιογραφικές Σχολές. Η λογοτεχνία, άλλωστε, δίνει πολύτιμα μαθήματα στον επιστημόνα και ερευνητή, γιατί τον βοηθάει να διευρύνει τους οριζόντες του και αρκετές φορές του δίνει τα γνωστικά ή/και μεθοδολογικά εργαλεία να ερευνά εις βάθος και να αναζητεί την αλήθεια πέρα και πίσω από το αυτονόητο και προφανές.

20160818_224504

Ο Καρίζι έχει σπουδάσει νομική κι εγκληματολογία. Το 1999 άρχισε να δουλεύει ως σεναριογράφος. Ζει στη Ρώμη και το πρώτο του μυθιστόρημα φέρει τον τίτλο Ο Υποβολέας. Στην Υπόθεση του Κακού ο Καρίζι θέτει το αιώνιο ντοστογιεφσκικό ερώτημα περί καλού και κακού, για το οποίο έχει χυθεί τόνος μελάνι και το οποίο εξακολουθεί να απασχολεί και να προβληματίζει τους συγγραφείς.

“Η δολοφονία μιας τοκογλύφου που καταδυναστεύει αθώους πολίτες μπορεί να θεωρηθεί έγκλημα όταν με το θάνατό της απαλλάσσονται από την αδικία και τον πόνο τόσοι άνθρωποι;” αναρωτιέται ο Ρασκόλνικωφ στο Έγκλημα και Τιμωρία, ο οποίος μάλιστα αποκαλεί “ψείρα” την τοκογλύφο που σκοτώνει, απαξιώνοντας την και αφαιρώντας από αυτήν οτιδήποτε σχετίζεται με την ανθρώπινη υπόσταση. “Και γιατί να μη θεωρείται έγκλημα ο πόλεμος, εξαιτίας του οποίου χάνουν τη ζωη τους χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους αθώα γυναικόπαιδα;”, συνεχίζει τη σκέψη του ο Ρασκόλνικωφ, ο οποίος όμως δεν μπόρεσε να μείνει μέχρι τέλους “πιστός” στην ιδεολήψια του που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο της γριάς τοκογλύφου και της αδελφής της (το παράπλευρο, αθώο θύμα, που έτυχε να είναι στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή).

Ο Καρίζι ξετυλίγει κι αναπτύσσει την ίδια ακριβώς υπόθεση του κακού: “να κάνεις καλό στον πλησίον εξαλείφοντας έναν επίπλαστα έντιμο”. Η Υπόθεση του Κακού, στο ομώνυμο μυθιστόρημα, βασίζεται στο ότι καλό και κακό δεν είναι πάντοτε διαχωρισμένα, αλλά τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις συνυπάρχουν κι εν τέλει μπλέκονται μεταξύ τους δικαιολογώντας το ότι “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”.

Με οποιοδήποτε, ωστόσο, κόστος; Ακόμα και με την απώλεια της ανθρώπινης ζωής; Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα θέμα εξαιρετικά πολύπλοκο και σύνθετο, το οποίο διερευνήθηκε με τον πιο αριστοτεχνικό τρόπο από τον Ντοστογιέφσκι (και είχα τη μεγάλη ευκαιρία και χαρά να το αναλύσω διδακτικά στο πλαίσιο των διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο). Ένα ερώτημα που οδηγεί σε μια σειρά άλλων καίριων ζητημάτων, με κυρίαρχο “ποιος και γιατί έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τις ζωές άλλων ανθρώπων, ακόμα και για τις θεωρούμενες ψείρες της κοινωνίας”;

Ο Καρίζι στο εν λόγω μυθιστόρημα, παράλληλα με την εξέλιξη της πλοκής που είναι κινηματογραφική και πολυεπίπεδη, “παραδίδει” ορισμένα βασικά μαθήματα εγκληματολογίας, τα οποία θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν κατά τη διδασκαλία του αστυνομικού ρεπορτάζ. Αρχικά, κάνει τη σημαντική διάκριση ανάμεσα στον “κατά συρροή δολοφόνο” και “μαζικό δολοφόνο”, παραθέτοντας τα χαρακτηριστικά της κάθε εγκληματολογικής τυπολογίας. Μια διάκριση που αποτελεί αντικείμενο ανάλυσης στο υπό έκδοση βιβλίο μου Εγχειρίδιο Εγκληματολογίας για τον Αστυνομικό και Δικαστικό Συντάκτη. Επομένως, θα επανέλθω με επόμενο κείμενο το φθινόπωρο στις δύο αυτές τυπολογίες και σε συγκεκριμένα παραδείγματα που καθιστούν τη διάκριση ακόμα πιο σαφή και ακριβή, ωστε ο αστυνομικός συντάκτης να αξιοποιήσει στα ρεπορτάζ του το υλικό.

Στη συνέχεια, κάνει μια σημαντική αναφορά στο όργανο του εγκλήματος και στο τι συμβολίζει για το ψυχο-εγκληματικό προφίλ του δράστη, γράφοντας χαρακτηριστικά “Δεν είχε μαζί του μαχαίρια, σωστά;. Την ερώτηση της Μίλα την είχε υπαγορεύσει ένας συγκεκριμένος λόγος. “Καμία φυσική επαφή”, επιβεβαίωσε ο Τσανγκ, που κατάλαβε την αμφιβολία της. “Διατηρούσε συνεχώς μια απόσταση από τα θύματα”. Ήταν ένα σημαντικό δεδομένο. Το γεγονός ότι δεν ήθελε να λερώσει τα χέρια του με το αίμα τους απέκλειε κάθε στοιχείο ψύχωσης του πολυδολοφόνου. Της ήρθε στο μυαλό μια λέξη που περιέγραφε στην εντέλεια αυτό που είχε συμβεί σ’ εκείνους τους τοίχους. Εκτελέσεις”.

Συνεπώς, ένα θέμα που πρέπει να απασχολήσει το αστυνομικό ρεπορτάζ σε υποθέσεις ανθρωποκτονιών είναι το όργανο του εγκλήματος και τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν για το προφίλ του δράστη από το όργανο που χρησιμοποιήθηκε για την τέλεση του εγκλήματος, καθώς και από τον τρόπο εγκληματικής δρασης. Σημαντική διάσταση που είναι σκόπιμο να προβληθεί από το αστυνομικό ρεπορτάζ και αναμφισβήτητα θα οδηγήσει το δημοσιογράφο σε σημαντικές διαπιστώσεις. Πάντα με τη βοήθεια του εγκληματολόγου, ο οποίος θα δώσει στον αστυνομικό συντάκτη την επιπρόσθετη γνώση για να εμβαθύνει στο θέμα και να αναλύσει το έγκλημα ολόπλευρα. Ο τρόπος δράσης αποτελεί επίσης αντικείμενο διερεύνησης στο υπό έκδοση βιβλίο μου, γιατί το θεωρώ πολύ σοβαρό στοιχείο για την δημοσιογραφική ανάλυση.

Γλαφυρή επίσης είναι η περιγραφή μιας συγκεκριμένης τυπολογίας εγκληματιών (των πυρομανών), στην οποία προβαίνει ο Καρίζι. “Στα βιβλία εγκληματολογικής ανθρωπολογίας είχε μάθει πως η πυρομανία ήταν η πιο οξεία εκδήλωση ενός σαδιστικού χαρακτήρα […] είχε να κάνει με το γεγονός ότι “ένα πλάσμα της φωτιάς” ήταν επικίνδυνο γιατί ο σκοπός μιας τέτοιας συνομοταξίας ανθρώπων δεν ήταν απλώς ο θάνατος αλλά η καταστροφή”.

Ένα άλλο σημαντικό ζήτημα που θέτει ο Καρίζι αφορά την ποινική μεταχείριση των εγκληματιών και τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον καταλογισμό της πράξης και το ακαταλόγιστο, η οποία ουσιαστικά κρίνει την επιβληθείσα ποινή. Γράφει σχετικά “Ακούει φωνές, θέλει να τον περάσουμε για τρελό. Ο συνήγορος θα υποστηρίξει ότι ο…απομακρύνθηκε από την οικογένειά του όταν ήταν παιδί κι ότι αυτό συνεπάγεται πως έχει υποστεί τραύμα”.

Τέλος, η εμπλοκή των μίντια στην υπόθεση δολοφονιών που οδηγούν στην αναζήτηση του “Γητευτή των Ψυχών” ή αλλιώς του “Κυρίου της Καληνύχτας” σε αυτό το πραγματικά ανατρεπτικό μυθιστόρημα, είναι ακόμα ένα στοιχείο που μπορεί να αξιοποιηθεί διδακτικά στις Σχολές Δημοσιογραφίας. Θα κλείσω με τη συγκλονιστική διαπίστωση που προκύπτει σε αρκετά σημεία του βιβλίου κι αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα: τα ΜΜΕ αναζητούν πάντα ένα τέρας. Τα θύματα δεν τους απασχολούν τόσο, γεγονός που αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι στο τέλος όλοι θυμούνται το όνομα του “τέρατος” κι όχι του θύματος.

Μεγάλη αλήθεια, αν την σκεφτούμε καλύτερα. Μιαν αλήθεια ωστόσο που πρέπει να μας απασχολήσει και προβληματίσει, γιατί τα θύματα εγκληματικών ενεργειών αξίζουν την ίδια προσοχή από τα μίντια και ταυτόχρονα σεβασμό ώστε να μη θυματοποιηθούν εκ νέου, στοιχείο που δυστυχώς έχουμε δει πολλές φορές να συμβαίνει κι έχουμε καταγράψει ερευνητικά. Από την άλλη πλευρά το “τέρας” μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να είναι απλώς μια μιντιακή κατασκευή….

Τα παραπάνω “ανοίγουν” σίγουρα μια νέα μεγάλη συζήτηση που θα αποτελέσει αντικείμενο ανάλυσης επόμενου άρθρου. Προς το παρόν, περιμένω τα σχόλια και μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ιστορίες

Ο κόσμος της δικαιοσύνης μέσα από τα μάτια του Σκρουτζ Μακ Ντακ

Σήμερα το πρωί με περίμενε στο τραπεζάκι του κήπου ένα κλασικό κόμικ από τη Μεγάλη Βιβλιοθήκη του Disney. Μου το είχε αφήσει η φίλη μου από το διπλανό σπίτι για να το διαβάσω στα παιδιά, καθώς κάθε καλοκαίρι μου αφήνει βιβλία για τα παιδιά κι εμένα από τη δική της βιβλιοθήκη.

Το πήρα στα χέρια μου, το ξεφύλισσα, μύρισα τις σελίδες όπως κάνουν όλοι όσοι αγαπούν τα βιβλία (I think!!) και αμέσως αναδύθηκε μυρωδιά παιδικών καλοκαιρινών διακοπών. Ξέγνοιαστες διακοπές στο εξοχικό του θείου στο Χαλκούτσι, με πολύ γέλιο κι ανεμελιά, με πολλή φροντίδα από τη γιαγιά και τον παππού, ατελείωτα γέλια αλλά και απιστευτοί τσακωμοί με τα λατρεμένα ξαδέλφια, κρυφτό και παγωτίνια στα οποία ποιο παιδί θα μπορούσε να αντισταθεί(;), πατατούλες τηγανίτες με αυγουλάκια στη βεράντα τα βράδια και , βέβαια, μεγαλώνοντας ποτάκι στον “Αλέκο” στον Κάλαμο.

20160816_132930

Με μεγάλο ενθουσιασμό και τις αναμνήσεις να ξεχύνονται σαν όμορφα και πονηρούτσικα ξωτικά από το μυαλό και να φτιάχνουν φωλίτσες σε κάθε γωνίτσα του κήπου, ξεκίκησα να διαβάζω στα παιδιά που με προσοχή και χαμόγελο ακούγανε τις ιστορίες του Ντόναλτ και του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Στην πρώτη ιστορία υπήρχε και η εμπλοκή των δύο παπιών με τη δικαιοσύνη.

Γέλασα πολύ με την αντίδραση του Σκρουτζ απέναντι στο δικαστή και το σύστημα της δικαιοσύνης. Αν ωστόσο κάνουμε έναν παραλληλισμό με την πραγματικότητα, μπορούμε να θίξουμε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα που αφορά τις παρεμβάσεις στο σύστημα απονομής δικαιοσύνης, όπως επίσης και το φλέγον ερώτημα “ποιοι τελικά καταλήγουν πίσω από τα κάγκελα”, το οποίο με μεγάλη γλαφυρότητα και χιούμορ αποδίδεται στο κόμικ μέσω των εικόνων και των διαλόγων στα “συννεφάκια”.

Πάμε να δούμε όμως τα πρώτα “συννεφάκια”, για να έχετε κι εσείς την εικόνα:

20160816_132849

“ΩΡΑΙΑ! ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΩ ΕΓΩ ΤΙ ΕΣΤΙ ΝΟΜΟΣ”, λέει με αυτοπεποίθηση ο δικαστής που θέλει να επιβάλλει την τάξη και το νόμο, για να λάβει την απάντηση από τον Σκρουτζ “ΠΡΟΣΕΞΕ ΚΑΛΑ, ΦΙΛΕ!ΕΙΜΑΙ Ο ΣΚΡΟΥΤΖ ΜΑΚ ΝΤΑΚ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙΣ, ΘΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΤΟ ΔΗΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΑΠΟΛΥΣΩ!”.

Πόση αλήθεια κρύβουν τα παραπάνω λόγια σε έναν κόσμο που εξουσιάζεται από το χρήμα; Γιατί το χρήμα είναι “θεός”. Δυστυχώς.

Πάμε και στα επόμενα “συννεφάκια”, εξίσου ξεκαρδιστικά και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά:

20160816_130402

“ΤΟ ΠΡΟΣΤΙΜΟ ΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΔΟΛΛΑΡΙΑ!”, αποφαίνεται με στόμφο ο δικαστής που θέλει να επιβάλλει το νόμο και χτυπάει το σφυράκι, το οποίο μάλιστα σπάει από την ένταση των λόγων του!

Η απάντηση, ωστόσο, που λαμβάνει από τον Σκρουτζ, ο οποίος απαξιωτικά του πετάει κυριολεκτικά στα μούτρα ένα μάτσο από δολλάρια, είναι πραγματικά αποστομωτική: “ΠΑΡΕ ΔΥΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ…ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟΨΕ!”.

Αυτές ακριβώς οι φράσεις περιγράφουν, με απόλυτη ακρίβεια, μια σκληρή πραγματικότητα: πίσω από τα κάγκελα θα βρεθεί και ο μεγαλέμπορος ναρκωτικών, αλλά πολύ πιο εύκολα θα βρεθούν τα παιδιά που “βουλιάζουν” στη χρήση και δεν έχουν τον καλό δικηγόρο να τα υπερασπιστεί. Στη φυλακή θα βρεθεί και ο μεγαλο-οφειλέτης, αλλά θα βρει τον μπελά του και ο παππούς που δεν έχει να πληρώσει τα βασικά. Ασφαλώς, “ο νόμος είναι νόμος” και το γράμμα του νόμου ισχύει για όλους μας. Βέβαια, για να δώσω και την θετική πλευρά, υπάρχουν κι οι “σοφοί” δικαστές που βλέπουν και το γράμμα και την ουσία.

Είχα μια συζήτηση πριν από λίγο καιρό σχετικά με ένα γνωστό στα μίντια άτομο που διέπραξε στο παρελθόν ένα πολύ σοβαρό έγκλημα (για ευνόητους λόγους δεν αναφέρω ούτε δικά του στοιχεία, ούτε στοιχεία για την υπόθεση. Άλλωστε, το παράδειγμα είναι ενδεικτικό, υπάρχουν πολλά άλλα παρόμοια παραδείγματα), ο οποίος υπογράμμισε το πόσο σημαντικό ήταν το ότι με τα χρήματά του προσέλαβε τους καλύτερους δικηγόρους και “έπεσε στα μαλακά”. Πολύ καλά έκανε, ασφαλώς, και ο καθένας στη θέση του το ίδιο θα έκανε. That’ s life!!

Το μόνο που ελπίζω μόνο είναι οι ευκαιρίες να δίνονται (και) σε όσους τις αξίζουν πραγματικά και οι επιβληθείσες ποινές να μην είναι κενές περιεχομένου. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί εάν ο δικαστής έχει ορισμένα τουλάχιστον χαρακτηριστικά του “ιδανικού” δικαστή, τον οποίο αναλυτικά περιέγραψα σε προηγούμενο άρθρο μου που μπορείτε να διαβάσετε στο ιστολόγιο με τίτλο Ο ιδανικός δικαστής. Γιατί η δικαιοσύνη δεν είναι και δεν πρέπει να είναι “τυφλή”!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

“Περισσότερο αίμα”

Καλοκαίρι χωρίς Jo Nesbo δεν γίνεται!! Μaster του είδους της αστυνομικής λογοτεχνίας με τα βιβλία του να ξεπερνούν τα 28.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως σε πωλήσεις και να εκδίδονται σε περισσότερες από 40 χώρες. Έχει τιμηθεί με τα πιο έγκυρα βραβεία, καθώς και με τις υψηλότερες διακρίσεις στη χώρα του. Το πρώτο του μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1997 με τίτλο Η Νυχτερίδα, το οποίο ήταν το πρώτο της σειράς με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Χάρι Χόλε.

Λίγα λόγια για το Nesbo: γεννήθηκε στις 29-3-1960 στο Όσλο, όπου και ζει μόνιμα. Σπούδασε οικονομικά και εργάστηκε ως χρηματιστής και δημοσιογράφος. Είναι αξιοσημείωτο ότι, παράλληλα με τα αστυνομικά του μυθιστορήματα, έχει γράψει μια σειρά παιδικών βιβλίων με ήρωα τον Δόκτορα Παρδαλό, επιβεβαιώνοντας την άποψη ότι αρκετά άτομα που ασχολούνται με το έγκλημα ερευνητικά ή μυθιστορηματικά έχουν μεγάλη αγάπη για το παιδί. Με αυτό τον τρόπο, θα έλεγα, ότι έρχεται και η “ισορροπία της ψυχής” μέσα από την ενασχόληση με κάτι όμορφο και αναμφισβήτητα λιγότερο σκληρό από το έγκλημα.

Το Σεπτέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε η συγκλονιστική συνέχεια του μπεστ σέλερ του Nesbo Αίμα στο χιόνι, με τίτλο Περισσότερο αίμα. Η γραφή του δυνατή. Κινηματογραφική. Η ιστορία ξετυλίγεται στον παγωμένο βορρά, σε ένα λαπωνέζικο χωριό, όπου καταφτάνει ένας άντρας με μια δερμάτινη τσάντα, ένα πιστόλι κι ένα τσαντάκι γεμάτο χαρτονομίσματα. Υποστηρίζει ότι τον λένε Ούλφ και ότι έχει έρθει στο χωριό για κυνήγι. Δεν λέει όμως την αλήθεια. Δεν είναι κυνηγός. Είναι θήραμα. Τον κυνηγούν, γιατί δεν “τελείωσε τη δουλειά”. Δεν τράβηξε τη σκανδάλη…

Είναι άραγε πληρωμένος δολοφόνος; Τι κρύβει η ιστορία του και με ποιον τρόπο ο έρωτας και η πίστη θα εμπλακούν σε αυτήν τη συναρπαστική ιστορία και πού τελικά θα οδηγήσουν τον ήρωα;

Πέρα από την πλοκή με τα “σκοτεινά” σημεία, ο Nesbo ξεδιπλώνει την κοσμοθεωρία των Λαπώνων και μας περιγράφει τον τρόπο ζωής σε μια περιοχή άγνωστη ακόμα και στους Νορβηγούς -το Φίνμαρκ-. Όπως ο ίδιος επισημαίνει στο τέλος του βιβλίου, οι περιγραφές του βασίζονται στις δικές του ταξιδιωτικές εμπειρίες και τη διαμονή του εκεί τη δεκαετία του 70 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, καθώς επίσης στις διηγήσεις τρίτων προσώπων για την κουλτούρα των Σάμι. Μάλιστα, χρησιμοποίησε αποσπάσματα από εργασία για τον λασταντιανισμό, με την άδεια ασφαλώς του γράφοντα, προκειμένου να “μυήσει” τον αναγνώστη στα μυστικά της κοσμοθεωρίας τους.

Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγω, κλείνοντας το σημερινό μου κείμενο: ότι ένας επιτυχημένος συγγραφέας (και αστυνομικής λογοτεχνίας) πρέπει να έχει εμπειρίες ζωής. Να είναι “ταξιδεμένος” και ταυτόχρονα να έχει εμβαθύνει στον πολιτισμό και γενικότερα τον τρόπο ζωής άλλων λαών, για να μπορέσει να αξιοποιήσει τα στοιχεία που ο ίδιος κρίνει ενδιαφεροντα, προσδίδοντας στο έργο του ζωντάνια και στις περιγραφές του γλαφυρότητα. Τέλος, η γνώση είναι δύναμη και όσον αφορά τη συγγραφή, καθώς δίνει τη δυνατότητα στο γράφοντα να αναπτύξει περισσότερο τον προβληματισμό του, να φέρει στην επιφάνεια πολυσύνθετα ζητήματα που απαιτούν μια ειδική προσέγγιση και να κερδίσει το αναγνωστικό κοινό που επιθυμεί να ταξιδέψει στα μαγικά μονοπάτια του χώρου, του χρόνου, του πολιτισμού, της σκέψης, ώστε να μάθει, να γνωρίσει, να συγκινηθεί, να νιώσει….

Γιατί αυτό, θα έλεγα, ότι είναι η επιτυχία ενός μυθιστορήματος: να αισθάνεται ο αναγνώστης. Να βιώνει συναισθήματα έντονα και δυνατά γυρίζοντας την κάθε σελίδα. Συναισθήματα που κάνουν την ψυχή του να σκιρτήσει και τον οδηγούν στο να πλάσει μέσα στο μυαλό του καινούργιους κόσμους, ξεφεύγοντας έστω και για λίγες ώρες ή μέρες από τα μόνιμα, τα συνηθισμένα και καθημερινά….

20160808_113447

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ιστορίες

Αστυνομική λογοτεχνία και “θερμικός νόμος” της εγκληματικότητας

Τα μυστικά του κλειδωμένου δωματίου “αποκαλύπτω” σήμερα και στους αναγνώστες του postmodern.gr στο κείμενο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/astinomiki-logotechnia-ta-mystika-tou-klidomenou-domatiou/

Ένα κείμενο που διαβάσατε με μεγάλο ενδιαφέρον και οι αναγνώστες του ιστολογίου, γιατί απλούστατα καλοκαίρι χωρίς ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα δεν γίνεται!! Μάλιστα, φίλοι μου και στην Πάρο, όπου πέρασα οικογενειακώς λίγες ημέρες, με ρωτούσαν ποια είναι τα καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα που αξίζει να διαβάσουν αυτό το καλοκαίρι, γεγονός που αποδεικνύει ότι το καλοκαίρι διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος.

Αν και στο μυαλό μου είναι αναπόσπαστα δεμένη η εικόνα του αχνιστού γαλλικού καφέ με ένα λαχταριστό κομμάτι κέικ βανίλιας και η ανάγνωση αστυνομικής λογοτεχνίας -εικόνα που παραπέμπει περισσότερο σε χειμωνιάτικα συναισθήματα- πολύ εύκολα μεταφέρω αυτή την εικόνα και το αντίστοιχο συναίσθημα στο καλοκαιρινό τοπίο και πιο συγκεκριμένα σε όμορφο κήπο με ένα ποτήρι κρασί σε ψηλό ποτήρι και μικρές γουλιές να “συνοδεύουν” το γύρισμα των σελίδων! Δεν είναι θέμα στυλ! Η ανάγνωση αστυνομικής λογοτεχνίας θέλει, οπωσδήποτε, το κατάλληλο “σκηνικό”, ώστε ο αναγνώστης να μυηθεί στα μυστικά της και να “ταξιδέψει” στις σελίδες της, αφημένος στη μαγεία που δημιουργεί ένα δυνατό μυστήριο!

Αναζητώντας την αιτία για την οποία τα αστυνομικά μυθιστορήματα διαβάζονται πολύ τους καλοκαιρινούς μήνες, μου ήρθε στο νου η εγκληματολογική θεωρία σύμφωνα με την οποία τους θερινούς μήνες παρατηρείται αύξηση της εγκληματικότητας και ειδικότερα των πιο βίαιων μορφών εγκληματικότητας, όπως είναι οι βιασμοί, οι ανθρωποκτονίες που μάλιστα διαπράττονται με ιδιαίτερα ειδεχθή τρόπο και οι βιαιοπραγίες. Όπως υποστηρίζουν οι υπέρμαχοι της συγκεκριμένης θεωρίας, η οποία αποκαλείται -“θερμικός νόμος” της εγκληματικότητας- η αύξηση αυτής της μορφής εγκληματικότητας οφείλεται στις υψηλές θερμοκρασίες που επιδρούν δυσμενώς στο άτομο, πρωτίστως στην ψυχοσύνθεση ατόμων με ήδη βεβαρημένη ψυχοπαθολογία. Επίσης, το γεγονός ότι το καλοκαίρι έχουμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο, σε σχέση με το χειμώνα, βρισκόμαστε σε πιο χαλαρή διάθεση και “δραπετεύουμε” από την πραγματικότητα, δύναται να οδηγήσει σε αύξηση εγκλημάτων, όπως τα προαναφερθέντα. Άλλωστε, η άμετρη κατανάλωση αλκοόλ τους θερινούς μήνες έχει, σε πολλές περιπτώσεις, οδηγήσει σε βίαια εγκλήματα και αυτό είναι ένα ζήτημα που έχει αναδειχθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Για να επιστρέψουμε στο κύριο θέμα μας -την ανάγνωση αστυνομικής λογοτεχνίας το καλοκαίρι- αναμφισβήτητα οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε περισσότερο χρόνο για ανάγνωση. Τώρα, εάν θα μπορούσαμε να συσχετίσουμε την ανάγνωση του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους με τον “θερμικό νόμο” απαιτεί, σίγουρα, διερεύνηση. Ενδεχομένως, θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν έμμεσο συσχετισμό: ότι δηλαδή η αύξηση της βίαιης μορφής εγκληματικότητας το καλοκαίρι και η παρακολούθηση ανάλογων υποθέσεων από τα μίντια και γενικότερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οδηγεί τον αναγνώστη σε αναζήτηση βιβλίων με πλοκή που βασίζεται στο έγκλημα και το μυστήριο. Να υπογραμμίσω, ωστόσο, ότι μιλώ σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο, χωρίς να στηρίζομαι σε κάποια συγκεκριμένη έρευνα. Έχει όμως ενδιαφέρον να εξεταστεί ο εν λόγω συσχετισμός, ώστε να δούμε εάν υφίσταται τελικά.

Περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com και πλέον και στο postmodern.gr

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ιστορίες

Στον 5ο όροφο της Νομικής

Διάβασα με αντίστροφη σειρά τα μυθιστορήματα του Χρήστου Μαρκογιαννάκη. Ξεκίνησα με το δεύτερο μυθιστόρημά του, “Έγκλημα στην παραλία της Βουλιαγμένης”, τη βιβλιοκριτική μου μπορείτε να την διαβάσετε εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/2016/06/19/%cf%84%ce%bf-%ce%ad%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf% και συνέχισα με το πρώτο, σε σειρά έκδοσης, μυθιστόρημά του με τίτλο “στον 5ο όροφο της Νομικής”.

Ο τίτλος είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον μου, προτού ξεκινήσω την ανάγνωση. Μάλιστα, ανυπομονούσα να το πάρω στα χέρια μου. Ίσως γιατί τις Παρασκευές, πολύ πρωί, όταν έφτανα στον τρίτο όροφο στη Σοφοκλέους για τις διαλέξεις στο ΕΜΜΕ στα εγκληματολογικά μαθήματα κι έκανα μια βόλτα στους άδειους διαδρόμους (μέχρι να γεμίσουν από φοιτητές), σκεφτόμουν ότι ο χώρος ήταν ιδανικός για τους φοιτητές που ασχολούνται με την τέχνη να γυρίσουν μια ταινία ή διαδικτυακή σειρά με μεγάλο ενδιαφέρον για το κοινό. Ο χώρος του Πανεπιστημίου αποπνέει -τουλάχιστον, κατά την άποψή μου- μια ξεχωριστή μαγεία, ενδεχομένως γιατί τον έχω συνδέσει με δυνατές και όμορφες στιγμές. Επομένως, ο τίτλος μού δημιούργησε υψηλές προσδοκίες, οι οποίες καλύφθηκαν πλήρως από το βιβλίο.

Η υπόθεση του μυθιστορήματος είναι η εξής: δύο άψυχα σώματα βρίσκονται στον 5ο όροφο της Νομικής Σχολής Αθηνών στον Τομέα Εγκληματολογίας: η Καθηγήτρια Λαμπρινή Σιώμου, με το παρατσούκλι “Οχιά” εξαιτίας του δύστροπου χαρακτήρα της και ο υποψήφιος διδάκτορας Άγγελος Κονδύλης, ένας γοητευτικός και αγαπητός μεταξύ συμφοιτητών και Καθηγητών νέος. Ο αστυνόμος Χριστόφορος Μάρκου, παλιός γνώριμος των θυμάτων, καθώς είχε αποφοιτήσει και ο ίδιος από το μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του Τομέα, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει το διπλό έγκλημα. Στην πορεία αναζήτησης της σχέσεως ανάμεσα στα δύο θύματα που βρέθηκαν την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος και στην προσπάθεια εξιχνίασης της σκοτεινής υπόθεσης, ο αστυνόμος Μάρκου ανακαλύπτει βαθιά κρυμμένα μυστικά, ίντριγκες, έριδες, απάτες και ψέματα.

Τα στοιχεία που με κέρδισαν περισσότερο στο μυθιστόρημα είναι η αριστοτεχνική σύνδεση διαφορετικών ιστοριών ανθρώπων που έχουν ένα κοινό “κρίκο” να τους ενώνει -το Πανεπιστήμιο και ειδικότερα τον Τομέα Εγκληματολογίας της Νομικής Αθηνών- και τη ζωή τους μέσα σε αυτό, δεύτερον ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονται οι πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής -ακόμα και φαινομενικά φιλήσυχων και αφοσιωμένων στην επιστήμη τους ανθρώπων- και, τέλος, το γεγονός ότι ο συγγραφέας αξιοποιεί τις εγκληματικές θεωρίες, θέτει φλέγοντα ερωτήματα εγκληματολογικού ενδιαφέροντος και αναδεικνύει το ρόλο των μίντια στην τροπή κάποιων γεγονότων.

Εξαιρετική η γραφή του Χρήστου Μαρκογιαννάκη (και σε αυτό το μυθιστόρημα), με συνεχείς ανατροπές που οδηγούν τον αναγνώστη σε άλλα μονοπάτια από αυτά που αναμένει να οδηγηθεί. Η εμβάθυνση που κάνει στην ψυχοσύνθεση των προσώπων που εμπλέκονται στην ιστορία είναι, όχι μόνον ακριβής και ολοκληρωμένη, αλλά ταυτόχρονα μας προβληματίζει για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί -και στην πραγματική ζωή- να λειτουργήσει η ανθρώπινη ψυχή και τις ακραίες επιλογές που δύναται να κάνει, στο βωμό πολλών πραγμάτων -αλαζονείας, κέρδους, προσωπικού οφέλους, ματαιοδοξίας….-. Γιατί όσα διαδραματίζονται στο βιβλίο κρύβουν μέσα τους και αλήθειες, δοσμένες με τον πιο συναρπαστικό τρόπο από το συγγραφέα.

Πραγματικά, απόλαυσα την κάθε σελίδα του μυθιστορήματος και χαίρομαι πολύ γιατί ένας νέος συγγραφέας, με σπουδές και γνώσεις στην νομική επιστήμη και την εγκληματολογία, ασχολείται με τα ελληνικά γράμματα, προσφέροντας τόσο στη λογοτεχνία, όσο και στην έρευνα.

Το ερώτημα που θα θέσω κλείνοντας, χωρίς να δώσω ωστόσο απάντηση (θα σας αφήσω να απαντήσετε οι ίδιοι όταν διαβάσετε το μυθιστόρημα του Χ. Μαρκογιαννακη) είναι: “Υπάρχει, τελικά, το τέλειο έγκλημα;”. Ένα ερώτημα που θέτει εξ αρχής ο αστυνόμος Μάρκου και, αναμφίβολα, μας έχει προβληματίσει όλους.

Περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

20160717_161343-1-1

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ιστορίες

Το προφίλ του “ιδανικού” αστυνομικού συντάκτη μέσα από “Το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου”

“Το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου” του συγγραφέα του βιβλίου “Το Φάντασμα της Όπερας”, Gaston Leroux, πρέπει οπωσδήποτε να διαβαστεί από τους δημοσιογράφους και κυρίως όσους ασχολούνται με το αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ. Να σημειώσω ότι πρόκειται για ένα από τα 100 καλύτερα βιβλία μυστηρίου που έχουν γραφτεί ποτέ και πραγματικά συγκλονίζει με τις συνεχείς ανατροπές.

Αν και έχει γραφτεί πριν από έναν αιώνα, κερδίζει μέχρι σήμερα τον αναγνώστη και αποτελεί πηγή έμπνευσης για τον σύγχρονο συγγραφέα ιστοριών μυστηρίου. Το στοιχείο που κέντρισε περισσότερο το δικό μου ενδιαφέρον, από ερευνητική σκοπιά, δεν ήταν τόσο η ιστορία μυστηρίου και η εξέλιξή της, αλλά η απεικόνιση του προφίλ του δαιμόνιου νεαρού δημοσιογράφου. Γι’ αυτό υπογράμμισα ότι αξίζει να διαβαστεί από τους δημοσιογράφους. Άλλωστε, η λογοτεχνία πάντοτε “δίνει μαθήματα”, κυρίως μέσα από τις ιδέες που προβάλλει, τα οποία μπορούν να αξιοποιηθούν και πρακτικά από τους επαγγελματίες.

Σε αυτή την περίπτωση ο νεαρός δημοσιογράφος με συστηματικότητα και μεθοδικότητα ερευνά την υπόθεση. Εξετάζει το κάθε στοιχείο προσεκτικά και υπό το “φίλτρο της λογικής”, όπως χαρακτηριστικά λέει, προσπαθώντας να εξηγήσει λογικά -και όχι βάσει παρορμήσεων και συναισθηματισμών- τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή σου. Εξαιρετικά σημαντικό “μάθημα” για τον αστυνομικό συντάκτη, ο οποίος οφείλει να μην παρασύρεται από συναισθηματισμούς ή προσωπικές του ιδεοληψίες, αλλά ως υπεύθυνος επαγγελματίας να εξετάζει τα στοιχεία που έχει στα χέρια του, πολύ προσεκτικά, να διασταυρώνει τις πληροφορίες του και παρουσιάζοντας όλες τις πλευρές μιας υπόθεσης να παρουσιάζει την υπόθεση, ολοκληρωμένα. Ασφαλώς, ο δημοσιογράφος μπορεί να καταθέσει την προσωπική του άποψη και να δώσει το στίγμα του, αλλά χωρίς να επιβάλλει τις δικές του θέσεις. Ρόλος του, άλλωστε, δεν είναι η απονομή δικαιοσύνης, αλλά η ολόπλευρη κάλυψη μιας υπόθεσης και η αποκάλυψη της αλήθειας ή τουλάχιστον η αναζήτηση της αλήθειας.

Ο δαιμόνιος νεαρός δημοσιογράφος, Ρουλεταμπίλ, λέει χαρακτηριστικά στον Πρόεδρο του Δικαστηρίου όταν εκείνος τον ρωτάει τι εννοεί με τη φράση “χρησιμοποίησα την καθαρή λογική”: “Τη δύναμη του μυαλού που καταλήγει σε ένα συμπέρασμα αγνοώντας παραπλανητικά στοιχεία”. Αυτό ακριβώς θα προέτρεπα τον σύγχρονο αστυνομικό συντάκτη, να στηριχτεί στη δύναμη του μυαλού του, αγνοώντας στοιχεία που μπορεί να τον παραπλανήσουν ή να τον κάνουν να λειτουργήσει μόνο συναισθηματικά, αγνοώντας σημαντικές πτυχές της υπόθεσης, οι οποίες μπορεί να φέρουν στο φως στοιχεία στα οποία δεν έχει δοθεί η δέουσα προσοχή.

Η διεισδυτική ματιά είναι απολύτως αναγκαία για να μπορέσει ο αστυνομικός συντάκτης να εμβαθύνει σε μια υπόθεση, ενώ η ουσιαστική έρευνα (ο Ρουλεταμπίλ έφτασε μέχρι την Αμερική για να ανακαλύψει την αλήθεια της υπόθεσης που διερευνούσε δημοσιογραφικά) είναι το πιο σημαντικό βήμα. Έρευνα σημαίνει αυτοψία στον τόπο του εγκλήματος (crime scene), αναζήτηση στοιχείων και διασταύρωση πληροφοριών, καταγραφή της άποψης έγκριτων εγκληματολόγων που θα βοηθήσουν, με την πείρα τους, στο να πέσει περισσότερο φως σε μια υπόθεση και να γίνουν κατανοητά κάποια ανεξήγητα σημεία, και προσπάθεια λογικής εξήγησης των στοιχείων, με αντίστοιχη προσπάθεια ερμηνείας και τεκμηρίωσης τους.

Ο δρόμος που ακολούθησε ο Ρουλεταμπίλ ήταν δύσκολος, ενώ δούλεψε με μεγάλη μεθοδικότητα. Το αποτέλεσμα της έρευνάς του ήταν θεαματικό και τον δικαίωσε. Αυτό, συνεπώς, πρέπει να έχει στο νου του ο νέος αστυνομικός συντάκτης ότι η σκληρή δουλειά και η συστηματική έρευνα θα τον οδηγήσουν στο δρόμο της επιτυχίας.

Περιμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ιστορίες

Τα μυστικά του “κλειδωμένου δωματίου”

Οι λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας συχνά επιλέγουν να διαβάσουν μυθιστορήματα της κατηγορίας “κλειδωμένου δωματίου”. Για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με αυτό το είδος λογοτεχνίας, να σημειώσω ότι παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Το συναρπαστικό σε αυτά τα μυθιστορήματα είναι ότι η δολοφονία διαπράττεται μέσα σε ένα κλειστό δωμάτιο, το οποίο είναι κλειδωμένο από την μέσα πλευρά, ενώ η είσοδος από άλλα σημεία του σπιτιού φαίνεται αδύνατη, καθώς τα παράθυρα είναι επίσης κλειστά ή δεν υπάρχουν. Συνεπώς, το μυστήριο που καλείται να ανακαλύψει ο αναγνώστης είναι διττό: ποιος είναι ο δράστης, αλλά και πώς κατάφερε να μπει στο κλειδωμένο δωμάτιο, να διαπράξει το φόνο και να ξεφύγει, χωρίς κανείς να τον αντιληφθεί.

Μάλιστα, στα μυθιστορήματα του “κλειδωμένου δωματίου” η έμφαση δίνεται στον τρόπο με τον οποίο ο δράστης μπήκε στο δωμάτιο που αποτελεί έναν πραγματικό γρίφο όχι μόνον για τον ντετέκτιβ που αναλαμβάνει την επίλυση της υπόθεσης, αλλά και για τον αναγνώστη. Στα πολύ επιτυχημένα και ευφάνταστα μυθιστορήματα αυτής της κατηγορίας, ο αναγνώστης μέχρι τελευταία στιγμή διαβάζει με κομμένη την ανάσα και αδυνατεί ή τουλάχιστον προβληματίζεται πολύ ως προς την ανακάλυψη του ενόχου και κυρίως του τρόπου δράσης του, ενώ το τέλος είναι συνήθως ανατρεπτικό και η εξιχνίαση της υπόθεσης αποκαλύπτει το δυνατό μυαλό και τη ζωηρή φαντασία του συγγραφέα.

Αναζητώντας στοιχεία για την συγκεκριμένη κατηγορία αστυνομικού μυθιστορήματος, διάβασα στο site https://proustandkraken.blogspot.gr/2015/10/gaston-leroux.html τα εξής στοιχεία: “Την πρώτη αναφορά σε τέτοιου είδους μυστήριο τη βρίσκουμε στον Ηρόδοτο, ο οποίος έγραψε για ένα αποκεφαλισμένο πτώμα που βρέθηκε σε χώρο με μόνο μία έξοδο, η οποία μάλιστα φρουρούνταν. Το πρώτο, ωστόσο, σύγχρονο μυστήριο «κλειδωμένου δωματίου» είναι «Οι φόνοι της οδού Μόργκ» του Edgar Allan Poe (1841) και ακολουθεί ο Willkie Collins με τη «Φεγγαρόπετρα» (1868). Στη συνέχεια έρχεται ο Leroux με το «Mυστήριο του κίτρινου δωματίου» και επηρεάζει με το βιβλίο αυτό τη γαλλική αστυνομική λογοτεχνία, όσο ο Poe την αμερικανική”.

Η σύντομη αυτή ιστορική αναδρομή επιβεβαιώνει ότι το μυστήριο του κλειστού και απομονωμένου χώρου, ανέκαθεν, απασχολούσε τη λογοτεχνία, λόγω των ιδιαιτεροτήτων που κρύβει η επίλυση ενός ανάλογου μυστηρίου. Όπως εύκολα διαπιστώνουμε, πάντως, πρόκειται για πολύ απαιτητικό λογοτεχνικό είδος, δεδομένου ότι ο συγγραφέας δεν ξεδιπλώνει απλώς μια υπόθεση φόνου, αλλά μια υπόθεση που έχει διαπραχθεί εντός ενός μικρού και απομονωμένου από το υπόλοιπο περιβάλλον χώρου.

“Ο ασώματος άνθρωπος” του John Dickson Carr που διάβασα το περασμένο καλοκαίρι είναι, αναμφισβήτητα, ένα από τα πιο επιτυχημένα μυθιστορήματα του είδους. Αξίζει να το διαβάσετε, η πλοκή του είναι απίστευτα συναρπαστική! Βέβαια, κορυφαίο βιβλίο της κατηγορίας θεωρείται από τους καλούς γνώστες του είδους “το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου” του Gaston Leroux, το οποίο μόλις ξεκίνησα να διαβάζω και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να αφήσω από τα χέρια.

Για να σας δώσω μια εικόνα σχετικά με το πώς εξελίσσεται η υπόθεση: μετά από μια κουραστική μέρα σημαντικών πειραμάτων του Καθηγητή Στάνγκερσον και της κόρης του, δεσποινίδας Ματίλντ Στάγκερσον, σχετικά με τη νέα θεωρία του Καθηγητή για τη διάσπαση της ύλης, η δεσποινίς Στάγκερσον αποσύρεται στο υπνοδωμάτιο της για να ξεκουραστεί, όταν ξαφνικά ακούγονται αγωνιώδεις κραυγές, ήχοι πάλης, εκκλήσεις για βοήθεια και πυροβολισμοί. Η κλειδωμένη πόρτα δεν ανοίγει, παρά μόνον όταν με βιαιότητα την σπρώχνουν ο πατέρας με τη βοήθεια του οικονόμου του και έντρομοι βρίσκουν την κοπέλα στο πάτωμα, σοβαρά τραυματισμένη και πλημμυρισμένη στα αίματα. Το παράδοξο, ωστόσο, είναι ότι κανείς άλλος δεν βρίσκεται στο δωμάτιο. Δεν υπάρχει απολύτως καμία έξοδος και το μοναδικό παράθυρο του κίτρινου δωματίου είναι ασφαλισμένο από μέσα!! Πώς μπόρεσε, λοιπόν, να μπει μέσα ο δράστης και, στη συνέχεια, πώς κατόρθωσε να αποδράσει; Προκαλεί τόση μεγάλη έκπληξη, σχεδόν δέος, ότι κάποιος μπήκε και βγήκε από το κλειδωμένο δωμάτιο, χωρίς δυνατότητα διαφυγής, ώστε η εφημερίδα την επόμενη μέρα μιλάει για “ένα υπερφυσικό έγκλημα”.

Ένας δαιμόνιος δημοσιογράφος θα καταφέρει να εξιχνιάσει την σκοτεινή υπόθεση που καταλήγει να είναι μια ιστορία φόνου, απάτης, προδοσίας και πάθους, η οποία αν και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά πριν από έναν αιώνα, κεντρίζει το ενδιαφέρον του σύγχρονου αναγνώστη και αποτελεί ορόσημο της αστυνομικής λογοτεχνίας και πηγή πολύτιμης έμπνευσης για τους νεότερους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας.

Τα βιβλία αυτού του είδους με συναρπάζουν, γιατί αποδεικνύουν τον ευρηματικό νου του συγγραφέα και την εμβάθυνση, την οποία απαιτείται να κάνει ώστε να παρουσιάσει στο αναγνωστικό κοινό μια πολύ σκοτεινή υπόθεση σε μορφή δύσκολου γρίφου. Εντυπωσιακό επίσης είναι ότι τα ερωτήματα που τίθενται είναι καίρια και μπορούν να απαντηθούν μόνο μετά από συστηματική έρευνα, ανάλυση της ψυχοσύνθεσης και του εγκληματικού προφίλ του δράστη και παρατηρητικότητα ακόμα και των πιο ασήμαντων -φαινομενικά- στοιχείων. Εδώ ακριβώς έγκειται η συσχέτιση με τον αστυνομικό συντάκτη που καλύπτει δημοσιογραφικά μια σκοτεινή υπόθεση, με πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Ο καλός αστυνομικός συντάκτης δεν πρέπει να μένει στην επιφάνεια, αλλά να έχει την τόλμη και την διεισδυτικότητα να αναζητήσει την αλήθεια και τις σκοτεινές πλευρές μιας υπόθεσης. Για να φτάσει όμως στην αλήθεια, πρέπει να καταστεί ικανός, κατ’ αντιστοιχία με τον έξυπνο ντετέκτιβ της λογοτεχνίας, να θέτει φλέγοντα ερωτήματα που θα οδηγήσουν στην άκρη του νήματος και θα ξετυλίξουν σιγά σιγά το κουβάρι. Εξίσου όταν απεικονίζει το προφίλ του θύτη, να μη μένει στα τετριμμένα αλλά να προσπαθεί να αναζητήσει τα βαθύτερα κίνητρα δράσης και να επιχειρήσει να αποκρυπτογραφήσει -αναλύοντας τον τρόπο διάπραξης του εγκλήματος- σημαντικά στοιχεία για το προφίλ του δράστη και τη σχέση θύτη-θύματος.

Σε αυτό το σημείο, συνεπώς, το αστυνομικό ρεπορτάζ συναντά την εγκληματολογία αλλά και την αστυνομική λογοτεχνία. Και τα τρία για να είναι επιτυχημένα, απαιτούν βαθιά γνώση του αντικειμένου, συστηματική διερεύνηση, εξέταση και ανάλυση της υπόθεσης, τεκμηρίωση και εξαγωγή λογικών συμπερασμάτων, τα οποία μπορούν να επιβεβαιωθούν και επαληθευτούν.

Συνοψίζοντας, ο επιτυχημένος αστυνομικός συντάκτης πρέπει να μάθει να “διαβάζει πίσω από τις γραμμές” και να αναζητεί τις βαθύτερες διαστάσεις μιας υπόθεσης, κάνοντας ουσιαστική έρευνα. Είναι, επίσης, πολύ σημαντικό να κατανοήσει ότι σε αρκετές περιπτώσεις η ζωή “δανείζεται” στοιχεία από τη λογοτεχνία ή ακόμα ξεπερνάει τα πιο ευφάνταστα λογοτεχνικά έργα. Η ανάλυση, ωστόσο, κάθε υπόθεσης δεν πρέπει να γίνεται παρορμητικά, αλλά βάσει στοιχείων και με τρόπο οργανωμένο και συστηματικό.

Σε ρυθμούς θρίλερ κινηθήκαμε, απόψε, αλλά πιστεύω ότι ταιριάζει απόλυτα με την υπέροχη βραδιά του Ιούλη. Καλό βράδυ, αγαπημένοι μου!

20160712_184844
Gustav Climt από την Άννυ στο σημερινό μου κείμενο.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ιστορίες

Άκου το ρυθμό

Το εφηβικό μυθιστόρημα της Μαρίας Ρουσάκη «Άκου το ρυθμό» (εκδ. Κέδρος) είναι υποψήφιο για τα Public Book Awards 2014. Της εύχομαι επιτυχία και είμαι βέβαιη ότι με το ταλέντο, τη δημιουργικότητα, την θετική της ενέργεια και σημαντική παρουσία στο χώρο της λογοτεχνίας θα πάει περίφημα! Εμείς την αγαπάμε πολύ, γιατί είναι ένα λαμπερό πλάσμα, με μια υπέροχη ψυχή που διψά για δημιουργία!

Έχω “φιλοξενήσει” την Μαρία στη σελίδα, σε μια πολύ ωραία συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει στις 9-1-2013, κάνοντας μάλιστα το “ποδαρικό” της χρονιάς για τη σελίδα μας εκείνη την περίοδο και φέρνοντάς μου “γούρι”! Λόγω του ότι αγαπώ τους ανθρώπους που έχουν αληθινό χαμόγελο και μια καρδιά γεμάτη όμορφα συναισθήματα, τα οποία αποτυπώνονται στα έργα τους, πιστεύω πολύ στην Μαρία και την στηρίζω. Τη συνέντευξή της μπορείτε να την διαβάσετε εδώ: https://aggelikikardara.wordpress.com/interviews/interview_20/

Leave a comment

Filed under Ιστορίες

Ποιος είναι ο δολοφόνος;

Η τέταρτη διαδικτυακή μας ιστορία μυστηρίου αναζητά τη δική σας λύση….
Ποιος είναι ο δολοφόνος της νεαρής κοπέλας, στο νησί; Ποιος αποφάσισε να “διαλύσει” με τόσο μακάβριο τρόπο την παρέα των νέων που πήγε στο νησί για να διασκεδάσει και να ζήσει όμορφες στιγμές; Ποιος αποφάσισε να κόψει το νήμα της ζωής από ένα νέο κορίτσι που είχε χίλιους δύο λόγους να χαμογελά και να ονειρεύεται….
Διαβάστε την τέταρτη διαδικτυακή μας ιστορία και γράψτε το δικό σας τέλος, ώστε να δημοσιευτεί στις ημέρες των εορτών…..
Στείλτε το κείμενό σας στο: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ιστορίες