Category Archives: Ιστορίες

Η ομιλία της δικηγόρου-δημοσιογράφου Χρυσαυγής Ατσιδάκου-Τζόρβα στον Ιανό

Ακολούθως δημοσιεύεται η πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία της δικηγόρου-διαπιστευμένης διαμεσολαβήτριας και δημοσιογράφου, κ. Χρυσαυγής Ατσιδάκου-Τζόρβα που εκφωνήθηκε στον Ιανό στο πλαίσιο της παρουσίασης του νέου μου βιβλίου (10-10-2019).

“Ιανός , Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2019
Σκιαγράφηση του Ψυχολογικού Προφίλ Εγκληματιών που απασχόλησαν τα Ελληνικά ΜΜΕ (1993-2018)
Αγγελική Καρδαρά
Εκδόσεις Παπαζήση

Πριν από λίγες ημέρες βλέπω τον 7χρονο γιο μου να κρατά το 5ο βιβλίο της κας Καρδαρά, της Αγγελικής μου…αν μου επιτρέπει, στα χέρια του και να παρατηρεί για ώρα το εξώφυλλο με πολύ μεγάλα μάτια και ιδιαίτερα μεγάλη προσήλωση.

Μάξιμε τι κοιτάς τόση ώρα με τόσο ενδιαφέρον; τον ρωτάω. Έναν δολοφόνο μαμά μου απαντά, όχι τόσο με φόβο, όσο με ενθουσιασμό και δέος. Δύο οι σκέψεις μου από την απάντηση και τη συμπεριφορά του :

Η πρώτη ότι σίγουρα πρόκειται για έναν πολύ επιτυχημένο τίτλο και ένα γενικότερα πολύ επιτυχημένο εξώφυλλο, αντάξια του εξαιρετικού περιεχομένου του βιβλίου….

Και η δεύτερη ότι η σκιαγράφηση του ψυχολογικού προφίλ των εγκληματιών και γενικότερα ο εγκληματίας με όσα δομούν την έννοιά του, δεν αφορά λίγους ή κάποιους, αλλά κεντρίζει και ενδιαφέρει όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας, μόρφωσης, κοινωνικού ή οικονομικού στάτους.

Πάντα διέγειραν την ανθρώπινη περιέργεια και φαντασία ο εγκληματίας και το έγκλημα, από την εποχή του Οιδίποδα μέχρι σήμερα. Ειδικά το criminal profiling είναι ένας ισχυρός «μαγνήτης» αλλά και γρίφος, για νομικούς, δημοσιογράφους, ερευνητές, ιστορικούς ακόμη και για τη γειτόνισσα που μαγειρεύει παρακολουθώντας εκστασιασμένη τις μεσημεριανές εκπομπές και την αλληλουχία εγκλημάτων που παρουσιάζουν καθημερινά.

Όλοι θέλουν να μάθουν για την υπόθεση της εφοριακού που την σκότωσαν σε νεκροταφείο με δεκάδες μαχαιριές, για τον δολοφόνο ιερόδουλων, για τον δολοφόνο φοιτητή Νομικής που διέπραξε το έγκλημα του αιώνα όπως το χαρακτήρισε τότε ο Τύπος, για τον άγραφο νόμο της φυλακής και για τη μητέρα που πέταξε, αφού έπνιξε σε κάδο απορριμμάτων το νεογέννητο μωρό της.

Και ενώ παλιά όλοι ήθελαν να ξέρουν, όμως λίγοι τελικά μάθαιναν και το μεγάλο μέρος του παγόβουνου των εγκλημάτων έμενε κάτω από την επιφάνεια, σήμερα η παντοδυναμία της διάδοσης της πληροφορίας και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης μας κάνει όλους εύκολα με το πάτημα ενός κουμπιού κοινωνούς των εξελίξεων γύρω από όσα φοβερά συμβαίνουν είτε εντός, είτε εκτός ελληνικών συνόρων…

Και ενώ η έννοια του εγκληματία φαίνεται να κάθεται στο θρόνο για την κοινή γνώμη και το έγκλημα αυτό καθεαυτό κάπου λίγο πιο δίπλα, διαπιστώνεται το εξής παράδοξο στο ποινικό δίκαιο. Ενώ γίνεται η έννοια του εγκλήματος κεντρικό θέμα της θεωρίας του ποινικού δικαίου και περιέχεται στο άρθρο 14 του Π.Κ., η έννοια του εγκληματία εξετάζεται σπάνια και κατ’ εξαίρεση στην ποινική νομοθεσία όπως π.χ. σε περιπτώσεις ανηλίκων ή υποτρόπων.

Παράδοξο αλλά και λογικό θα συμπληρώσω, καθώς τα ερωτήματα που βασανίζουν όποιον αποφασίσει να ασχοληθεί με την έννοια του εγκληματία είναι πολλά, ποικίλα και επί αιώνες αδύνατον να απαντηθούν με τρόπο κοινά αποδεκτό.

Υπάρχει εγκληματικός τύπος ανθρώπου; Οι εγκληματίες γεννιούνται, έχουν εγκληματική προδιάθεση, ή οδηγούνται στη διάπραξη εγκλημάτων επειδή οι συνθήκες το ήθελαν; «Κάθε άνθρωπος είναι ένας εγκληματίας που παραμένει άγνωστος;» όπως έχει πει ο Καμύ; Μπορεί κάτω από συνθήκες πίεσης δηλαδή ο καθένας από εμάς να διαπράξει έναν φόνο; Τι είναι αυτό που μετατρέπει ένα αθώο μωρό σε έναν αδίστακτο δολοφόνο; Τι οπλίζει το χέρι του; Πώς διαλέγει ένας δολοφόνος το θύμα του; τυχαία ή όχι; Ποια χαρακτηριστικά του θύματος παίζουν ρόλο στον εκάστοτε τύπο εγκλήματος; Και σε τελική ανάλυση το γνωστό από το fbi why + how μας οδηγεί τελικά στο who .. δηλαδή στο πρόσωπο;

Χαρακτηριστικό είναι και το ερώτημα του Καθηγητή Κοινωνιολογίας και Εγκληματολογίας Σκοτ Μπον, όπως θα διαβάσετε και στο βιβλίο, «Είναι η απεικόνιση του εγκληματικού προφίλ επιστήμη, τέχνη ή μαγεία;» ή τύχη θα πρόσθετα εγώ σε κάποιες περιπτώσεις;

Αυτά και πολλά ακόμη ερωτήματα ψάχνουν απαντήσεις…

Γιατροί, ψυχολόγοι, νομικοί και εγκληματολόγοι δεν τις έχουν βρει εδώ και αιώνες. Πολλές οι θεωρίες και οι προσεγγίσεις ..παραδείγματος χάριν, τον 19ο αιώνα ο Ιταλός ψυχίατρος Τσεζάρε Λομπρόζο είπε πως οι εγκληματίες μπορεί να αναγνωριστούν από τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά και πως η εγκληματική συμπεριφορά κληρονομείται. Και μπορεί αυτή η ντετερμινιστική θεωρία να έχει απορριφθεί εδώ και πολλές δεκαετίες, όμως η ιδέα και η ανάγκη της σκιαγράφησης του προφίλ ενός εγκληματία ή της ανεύρεσης κοινών χαρακτηριστικών μεταξύ των εγκληματιών παραμένουν.

Γι’ αυτό είμαστε άλλωστε και σήμερα εδώ, επειδή η εξέυρεση κοινών τόπων, κοινών χαρακτηριστικών των εγκληματιών είναι πανταχού παρούσα και η Αγγελική Καρδαρά δίνει σήμερα με αυτό της το συγγραφικό έργο μία μεγάλη ώθηση προς τα εμπρός στην προσπάθεια εξεύρεσης απαντήσεων στα πολλά ερωτήματα που αφορούν το criminal profiling και παράλληλα τοποθετεί τα πορίσματα των επιστημονικών της κατακτήσεων στην ελληνική κοινωνία εστιάζοντας στα πρόσωπα που συγκλόνισαν με τις πράξεις τους την περίοδο 1993 -2018.

Ως νομικός δεν θα μπορούσα, με αφορμή το βιβλίο να μη σταθώ και σε ένα ακόμη μεγάλο θέμα που σχετίζεται με τα πρόσωπα και τα πράγματα της εγκληματικής δραστηριότητας που απασχόλησαν τα ελληνικά ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για την έλλειψη ψυχραιμίας και αυτοκυριαρχίας που επιδεικνύει συνήθως η ελληνική κοινωνία μπροστά σε πρόσωπα που φέρονται και το λέω με κεφαλαία το φέρονται, να έχουν διαπράξει κοινωνικά δυσβάσταχτα εγκλήματα.

Παράλληλα με τη δίκη στη δικαστική αίθουσα διαμορφώνεται μια παράλληλη εικονική δίκη στα social, στα ενημερωτικά σάιτς, σε ραδιόφωνα, εφημερίδες, τηλεοράσεις, γραφεία και καφενεία… η υπόθεση γίνεται εμπόρευμα, λαϊκό θέατρο και διακυβεύεται συχνά η αξιοπιστία απονομής της δικαιοσύνης.

Πώς θα νιώθατε αν σας συλλάμβαναν για κάτι που ποτέ δεν κάνατε, αν σας χλεύαζαν, σας προφυλάκιζαν κι έπειτα αποδεικνυόταν ότι δεν είχατε καμία σχέση με την υπόθεση; Σενάριο ακραίο θα μου πείτε, αλλά βγαλμένο από τη ζωή θα σας θυμίσω… και η ζωή πως προχωράει μετά από τόση άδικη κατακραυγή και τέτοιο ψυχολογικό βιασμό;

Επιτρέψτε μου να κλείσω με μια νομική πτυχή ή καλύτερα νομική προέκταση του θέματος … που δεν είναι άλλη από το τεκμήριο της αθωότητας και τις επιμέρους αρχές του στην ποινική δίκη:

α) Κανένας δεν μπορεί να καταδικαστεί ή να κηρυχθεί ένοχος, αν δεν έχει δικασθεί.

β) Καμία ποινή δεν μπορεί να επιβληθεί εις βάρος κάποιου, εφόσον η ενοχή του δεν έχει απαγγελθεί σύμφωνα με τους τύπους που προβλέπει ο νόμος και ύστερα από μία νόμιμη διαδικασία.

Και εδώ θυμίζω την αρχή της αμφιβολίας υπέρ του κατηγορουμένου, το γνωστό in dubio pro reo, που απαιτούμε να εφαρμόζεται όχι μόνο κατά την οριστική κρίση, αλλά και κάθε φορά που στην πορεία της ποινικής διαδικασίας ανακύπτει ζήτημα εκτίμησης της ενοχής.

Πρόκεται για θεμελιώδη κανόνα του ποινικού δικαίου, καθιερωμένο αιώνες τώρα… και η γνωστή φιλοσοφική απόδοση αυτής της νομικής αρχής και με αυτήν θα σας αφήσω «καλύτερα να αθωωθούν χίλιοι ένοχοι, παρά να καταδικαστεί ένας αθώος».

Αγγελική μου, καλό ταξίδι με ούριο άνεμο στο βιβλίο σου … θα είναι πολύτιμος οδηγός σε πολλούς άγνωστους δρόμους και πασπαρτού για πολλές κλειδωμένες πόρτες για όσους κοιτούν στα μάτια την άβυσσο της ψυχής των εγκληματιών….

Σας ευχαριστώ”

Χρυσαυγή Ατσιδάκου-Τζόρβα
Δικηγόρος-Διαπιστευμένη Διαμεσολαβήτρια-Δημοσιογράφος

Ευχαριστώ θερμά την κ. Ατσιδάκου-Τζόρβα για την τιμή να παρουσιάσει το βιβλίο μου και για την πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία της που μας δίνει το έναυσμα για σκέψη και προβληματισμό και ταυτόχρονα θέτει στο τραπέζι του δημόσιου διαλόγου καίρια ζητήματα, όπως είναι οι έννοιες του “εγκλήματος” και του “εγκληματία” μέσα από την νομική αλλά και την κοινωνική προσέγγισή τους.

Αναδεικνύει, επίσης, τη σημασία του να εξετάζεται η εγκληματική πράξη σε συσχετισμό με την προσωπικότητα του εγκληματία, καθώς και τις συνθήκες διάπραξης κάθε εγκλήματος, πάντοτε ασφαλώς στο πλαίσιο της προστασίας των δικαιωμάτων του ατόμου. Αναφέρεται στα φλέγοντα ερωτήματα που απασχολούν αιώνες την επιστήμη, την εγκληματολογική έρευνα αλλά και την κοινωνία καθώς έγκλημα και κοινωνία είναι έννοιες απολύτως συνυφασμένες.

Τέλος, η κ. Ατσιδάκου-Τζόρβα υπογραμμίζει τη σπουδαιότητα του σεβασμού του τεκμηρίου της αθωότητας στο πλαίσιο του νομικού μας πολιτισμού, το οποίο εύκολα δύναται να παραβιαστεί και να κατακερματιστεί από τα ΜΜΕ και πλέον -στην εποχή της κυριαρχίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης- από τους χρήστες των social media που οδηγούνται σε σφοδρές επιθέσεις σε βάρος προσώπων και στήνουν λαϊκά δικαστήρια. Επομένως, εδώ απαιτείται μεγάλη προσοχή αλλά και ενημέρωση για το σπουδαίο αυτό τεκμήριο της αθωότητας.

Η επιτακτική ανάγκη της επιστήμης αλλά και των ΜΜΕ (αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ) να δώσουν πιο σαφείς απαντήσεις για το έγκλημα και τις υποθέσεις που παρουσιάζουν στο ευρύ κοινό πρέπει να υλοποιηθεί πρώτον, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και δεύτερον, με πιο συστηματική προσπάθεια να φωτιστούν σκοτεινά σημεία που αφορούν κάθε υπόθεση τα οποία δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους σε μία εποχή μάλιστα όπου το έγκλημα λαμβάνει πολύ πιο σκληρές διαστάσεις και η σύγκρουση με τον ποινικό νόμο ξεκινά από πολύ πιο μικρές ηλικίες. Αυτό είναι ένα στοιχείο που σαφώς και πρέπει να μας προβληματίσει, να διερευνήσουμε και να επιχειρήσουμε να δώσουμε πιο ξεκάθαρες απαντήσεις στα φλέγοντα “γιατί”, με απώτερο στόχο μας να ενισχυθεί η πρόληψη.

Πιστεύω ότι στη σύγχρονη εποχή, της εκτεταμένης ενημέρωσης και εξέλιξης της έρευνας μέσω της διεπιστημονικής προσέγγισης των εγκληματολογικών ζητημάτων, μπορούν να προληφθούν καταστάσεις ιδίως σε ό,τι αφορά τα εγκλήματα που διαπράττονται στους κόλπους της οικογένειας, όπου καταγράφεται η κλιμάκωση της βίας, αλλά και να δοθεί μεγαλύτερη ακόμα έμφαση στην πρόληψη της νεανικής παραβατικότητας.

Η εγκληματογένεση αποτελεί ασφαλώς πολυπαραγοντικό φαινόμενο και κάθε υπόθεση έχει τα δικά της ειδικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να εξετάζονται σε συσχετισμό με τις συνθήκες διάπραξης κάθε εγκληματικής ενέργειας. Ταυτόχρονα όμως η διερεύνηση της κάθε υπόθεσης δεν μπορεί να εξετάζεται ανεξάρτητα από την προσωπικότητα του δράστη και δεν μπορεί να μη μας απασχολούν τα καίρια σημεία που συνθέτουν το ψυχο-εγκληματικό προφίλ δράστη αλλά και το προφίλ του θύματος, ώστε κάθε υπόθεση να εξετάζεται σε βάθος και όχι επιφανειακά και να εξάγονται σημαντικά συμπεράσματα, πολύτιμα ακόμα και για την κατεύθυνση της πρόληψης.

Όσον αφορά ειδικά τα ΜΜΕ, είναι δεδομένο ότι το έγκλημα πάντοτε θα απασχολεί με εκτενή ρεπορτάζ και γι’ αυτό τονίζουμε τη σημασία να γίνει προσπάθεια εμβάθυνσης στο προφίλ δράστη-θύματος από τον δημοσιογραφικό κόσμο με τεκμηρίωση, χωρίς προκαταλήψεις και αναπαραγωγή στερεοτύπων, αλλά μέσα από τη συστηματική εξέταση και διερεύνηση των στοιχείων και των παραγόντων που δύναται να οδηγήσουν ένα άτομο στη διάπραξη ενός ειδεχθούς εγκλήματος -κατά της ζωής και κατά της γενετήσιας ελευθερίας που αποτελούν τις μορφές εγκληματικότητας τις οποίες εξετάζουμε στο βιβλίο-.

Ολοκληρώνοντας τη σημερινή μου ανάρτηση στο blog, θα ήθελα να αναφέρω ότι μέσα από τη δημιουργική συνεργασία μας με με την κ. Ατσιδάκου-Τζόρβα την περασμένη χρονιά σε ζητήματα που μας απασχόλησαν και προβλημάτισαν στη θεματική “Έγκλημα και Μedia”, εκτίμησα πολύ την κριτική της ματιά στα πράγματα και την τόλμη της να αναδεικνύει σημαντικές πτυχές αυτών. Εκτίμησα παράλληλα τη μεγάλη κοινωνική της ευαισθησία για θέματα που αφορούν το παιδί και την προστασία της ανηλικότητας και της εύχομαι να συνεχίσει με δύναμη και πάθος την ανάδειξη αυτών των θεμάτων στο επαγγελματικό της πεδίο.

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό από την εκδήλωση:

To βίντεο της παρουσίασης, όπου μπορείτε να παρακολουθήσετε όλες τις ομιλίες:

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

Παραμυθένιος κόσμος

Αγαπώ τα παραμύθια!

Θεωρώ ότι είναι δύσκολο να γράψεις για παιδιά και να αγγίξεις την καρδιά τους.

Η αγαπημένη μου Μαρία Ρουσάκη γράφει για τη “Βιβλιοθήκη του Τίποτα”, σε εικονογράφηση της Έφης Λαδά, και καταφέρνει να μιλήσει στην ψυχή των σύγχρονων παιδιών, με τις αναζητήσεις και τους προβληματισμούς τους, σε μια εποχή που τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Μια εποχή που δίνει στα παιδιά συνεχώς νέες εικόνες και ερεθίσματα, στερώντας τους όμως, μέσω αυτής της ταχύτατης εναλλαγής, κάτι πολύτιμο: Την ευκαιρία να ενθουσιαστούν με την ουσία όσων ζουν και όσων μπορούν να ανακαλύψουν μέσα από τα συναρπαστικά ταξίδια του νου.

Μαράκι, σε ευχαριστώ για την τρυφερή αφιέρωση στα παιδιά μου και σε ευχαριστώ που πάντα μας μαγεύεις με τα βιβλία σου, για μικρούς και μεγάλους!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

“Η κούκλα” πρέπει να μείνει για πάντα κρυμμένη

“Η κούκλα” της Μο Hayder

Μόλις ολοκλήρωσα και αυτό το μυθιστόρημα (το καλοκαίρι, πραγματικά, απολαμβάνω να διαβάζω!). Πολύ ενδιαφέρον θέμα, ωραία η εξέλιξη της πλοκής και παρόλο που δίνει, τουλάχιστον στον “εκπαιδευμένο” στα αστυνομικά μυθιστορήματα αναγνώστη, ορισμένα στοιχεία εξαρχής, παραμένει συναρπαστικό μέχρι το τέλος.

Θα έλεγα, επομένως, ότι πλέον συγκαταλέγεται στα αγαπημένα μου, στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Ξεχωρίζω, επίσης, τον τόπο όπου εκτυλίσσεται η κεντρική πλοκή -την ψυχιατρική κλινική- στοιχείο που προσδίδει πολλά στην αίσθηση θρίλερ που δημιουργείται, καθώς και την επιλογή του μοτίβου -της κούκλας- που σε προδιαθέτει για μία τρομακτική πλοκή και ευτυχώς δεν σε απογοητεύει. Αντίθετα, με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένει ο αναγνώστης τις εξελίξεις.

Σφιχτά δεμένη πλοκή και ταυτόχρονα ενδιαφέρουσα η σκιαγράφηση του προφίλ τόσο των τροφίμων της κλινικής, όσο και των υπολοίπων κεντρικών προσώπων του βιβλίου. Με εντυπωσίασε, τέλος, το βιογραφικό της συγγραφέα, διαβάζοντας το στην αρχή του βιβλίου, όπου μεταξύ άλλων αναφέρονται τα ακόλουθα στοιχεία: “Η Mo Hayder έχει γράψει μερικά από τα πιο ανατριχιαστικά αστυνομικά μυθιστορήματα στην ιστορία του είδους. Το πρώτο της βιβλίο, Το Φονικό Κελάηδισμα, χαρακτηρίστηκε από την Guardian “πρώτης γραμμής θρίλερ που σοκάρει” και το επόμενο, Η Σιωπή των Δέντρων ψηφίστηκε από τους Times ως “ένα από τα πιο τρομακτικά θρίλερ που γράφτηκαν ποτέ”. Το 2012 κέρδισε το βραβείο Έντγκαρ Καλύτερου Μυθιστορήματος. Τα βιβλία της χαρακτηρίζονται από σπάνια αυθεντικότητα, καθώς αντλεί υλικό από τη μακρά συνεργασία της σε ρόλο ερευνήτριας με αστυνομικά τμήματα της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και από τις προσωπικές της συνεντεύξεις με εγκληματίες και πόρνες”.

Καλό απόγευμα, να ευχηθώ, στην υπέροχη παρέα του blog με συναρπαστικές αναγνώσεις σε θέματα που αγαπάτε και κεντρίζουν το ενδιαφέρον σας. Συνεχίζω ανάγνωση και γράψιμο.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

“Στο στόμα του Λύκου”

Χθές βραδάκι ξεκίνησα την ανάγνωση και μου έφερε στο μυαλό το θέμα του τρίτου επεισοδίου, με τίτλο “Απαγωγή”, της τηλεοπτικής σειράς, doc fiction, “Έγκλημα και Πάθος” που προβλήθηκε στον Ant1 την περσινή τηλεοπτική σεζόν και στο οποίο συμμετείχα ως αναλύτρια και σχολιάστρια των εγκλημάτων που παρουσιάζονταν δραματοποιημένα στη σειρά.


Γιατί “η μοίρα ορισμένων ανθρώπων είναι χειρότερη κι από τον θάνατο….”

Βλ.σχετικά το άρθρο μου με τίτλο “Ερωτική Ασφυξία” https://aggelikikardara.wordpress.com/2018/10/13/%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%cf%83%cf%86%cf%85%ce%be%ce%af%ce%b1/

Το συγκεκριμένο επεισόδιο ήταν το πρώτο που είχα παρακολουθήσει, στα τέλη καλοκαιριού όταν μου εστειλε η παραγωγή τα πρώτα επεισόδια για να τα μελετήσω και να κρατήσω τις σημειώσεις μου. Θεώρησα μάλιστα πρόκληση να αναλύσω το συγκέκριμενο θέμα, με το οποίο πρώτη φορά ασχολήθηκα ερευνητικά λόγω της εκπομπής.

Πραγματικά παρουσιάζει ενδιαφέρον το πώς ένα ακραίο ερωτικό και σεξουαλικό παιχνίδι μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο, καθώς και το πόσο περίπλοκη μπορεί να εξελιχθεί μία αντίστοιχη υπόθεση, δικαστικά αλλά και κοινωνικά, ώστε να αποδειχθεί εάν πρόκειται για ατύχημα ή με πρόθεση ανθρωποκτονία.

Επίσης, όσον αφορά το επεισόδιο της σειράς θα επεσήμανα ότι ήταν η πρώτη φορά που τηλεοπτικά παρουσιάζονταν ζητήματα, όπως αυτό της ερωτικης ασφυξίας, και γι’ αυτό όπως είχα γράψει και τότε η εν λόγω σειρά είχε αρκετά καινοτόμα στοιχεία.

Συνοψίζοντας, κατά την άποψή μου το είδος του doc fiction συναρπάζει και αξίζει να αναπτυχθεί στην ελληνική τηλεόραση ή στο διαδίκτυο.

1 Comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

“Μυρίζει αίμα”

“Μυρίζει αίμα”: Επανακυκλοφορεί το non-fiction crime novel του Γιάννη Ράγκου

Κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες από τις Εκδόσεις Καστανιώτη (σειρά Καστανιώτης noir), σε νέα και συμπληρωμένη (επαν)έκδοση, το αστυνομικό μυθιστόρημα του Γιάννη Ράγκου «Μυρίζει αίμα» (πρώτη έκδοση, Ίνδικτος 2008), το οποίο αξίζει να επισημανθεί ότι βασίζεται στην αληθινή ιστορία των πρώτων serial killers επί ελληνικού εδάφους, ακριβώς μισόν αιώνα πριν.

ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Στις αρχές Μαρτίου του 1969, οι Γερμανοί Χέρμαν Ντουφτ και Χανς Μπασενάουερ φτάνουν στην Ελλάδα, δηλώνοντας ότι έρχονται για δουλειές και τουρισμό. Ωστόσο, στη διάρκεια των επόμενων σαράντα ημερών, διαπράττουν έξι ειδεχθείς δολοφονίες και πέντε ληστείες, επιλέγοντας τυχαίους στόχους.

Παρά την κινητοποίησή τους και την άσκηση υπερβάλλουσας βίας, οι διωκτικές αρχές της Δικτατορίας αδυνατούν να φτάσουν στα ίχνη τους. Την ίδια στιγμή, απαγορεύεται κάθε δημοσιότητα ώστε να μην διαταραχθεί το κλίμα «τάξης και ασφάλειας», που επιμελώς παρουσιάζει το καθεστώς. Όταν τελικά οι λεπτομέρειες της δράσης των δύο Γερμανών γίνονται γνωστές, η κοινή γνώμη συγκλονίζεται: Οι πράξεις τους έχουν μεταβάλει οριστικά τη σχέση της ελληνικής κοινωνίας με την έννοια του εγκλήματος, καθώς ήταν οι πρώτοι και παραμένουν μέχρι σήμερα οι πλέον «παραγωγικοί» κατά συρροήν δολοφόνοι στα εγχώρια ποινικά χρονικά.

Ο Γιάννης Ράγκος ανασυνθέτει την πραγματική ιστορία, αλλά και ολόκληρη την εποχή, σε ένα καθηλωτικό αστυνομικό μυθιστόρημα, που συνδυάζει τη διαύγεια του ντοκουμέντου με την υποβλητικότητα της μυθοπλασίας.

Η κριτική το χαρακτήρισε ως την πιο αυθεντική εκδοχή του «non-fiction crime novel» στην Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα στην σελίδα της ΕΛΣΑΛ: http://elsal.gr/el/ct-menu-item-15/1034-ragos-myrizei-aima-2?fbclid=IwAR3nHgzl929udMbLmXpGtXO0SmhH4BQT_ZER-k1qfMCiRfUHo8I57dLMjXQ

Είναι ένα βιβλίο που θα επιλέξω να διαβάσω το φετινό καλοκαίρι. Ο κ. Ράγκος ξεχωρίζει για τις πολύ αξιόλογες έρευνές του, επιτυγχάνοντας να συνδυάσει, με τρόπο ολοκληρωμένο και δίνοντας ένα άρτιο τελικό αποτέλεσμα, τη μυθοπλασία με πραγματικά, -συχνά, συγκλονιστικά- ντοκουμέντα. Πολύ δύσκολος, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρων και συναρπαστικός συνδυασμός, θα έλεγα.

Ολοκληρώνοντας, να παραπέμψω στην πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει, για το postmodern.gr και τη στήλη μου “Έγκλημα και Μedia” τον Μάιο του 2017, με τον τίτλο Έγκλημα και Μυθοπλασία: Η απεικόνιση του εγκλήματος στις «θρυλικές» τηλεοπτικές σειρές «Ανατομία ενός εγκλήματος» και «Κόκκινος Κύκλος» (Βλ. σχετικά http://www.postmodern.gr/egklima-ke-mythoplasia-i-apikonisi-tou-egklimatos-stis-thrylikes-tileoptikes-sires-anatomia-enos-egklimatos-ke-kokkinos-kyklos/).

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

O παραμυθένιος μας κόσμος

“Everything you look at can become a fairytale and you can get a story from eveyrthing you touch”
Hans Christian Andersen

Έτσι θέλω να αρχίσουμε σήμερα τη μέρα μας….Με παραμύθια και όνειρα και θέλω να με ακολουθήσουν σε αυτήν τη “δίνη” των δικών μου ονείρων μόνον οι άνθρωποι που αγαπούν δυνατά τη ζωή και τις ποικίλες εκφάνσεις της!!

Παραμυθένια καλημέρα λοιπόν στην παραμυθένια παρέα του blog που -όπως διαπιστώνω- μεγαλώνει και γίνεται πολύ δυνατή!!! Οπότε, σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το θερμό αναγνωστικό ενδιαφέρον!! Είσαστε υπέροχες και υπέροχοι και να ξέρετε ότι μου δίνετε δύναμη για να συνεχίσω την αρθρογραφία στην ευρύτερη θεματική "Έγκλημα και Media", μια θεματική που με συναρπάζει (από έφηβη ακόμα αναζητούσα τα "πώς," και τα "γιατί," και επεδίωκα να καταγράφω ανθρώπινες ιστορίες, διαφορετικές, ξεχωριστές, ιδιαίτερες) ενώ στόχος μου, στο μέτρο του εφικτού, είναι να εμβαθύνω και να φωτίσω σκοτεινές πτυχές πολύ σοβαρών υποθέσεων που μας προβληματίζουν εντόνως και μας δημιουργούν φλέγοντα ερωτήματα για την ίδια τη ζωή (οπότε προετοιμαστείτε για μία εξαιρετικά δυναμική συνέχεια όσον αφορά την αρθρογραφία και την παρουσίαση θεμάτων με τη μορφή διαλέξεων/εργαστηριακών και σεμιναριακών μαθημάτων που θα πραγματοποιηθούν την άνοιξη και θα σας ενημερώσω σχετικά).

Αλλά και τα πιο τρυφερά και ρομαντικά θέματα του blog που αγγίζουν τις καρδιές μας και μας "ταξιδεύουν" στους κόσμους του παραμυθιού!Μερικοί από εμάς, σε πείσμα των καιρών, θέλουμε ακόμα να πιστεύουμε στη μαγεία του παραμυθιού και στα όνειρα που, κάποτε, γίνονται πραγματικότητα, γιατί.. απλούστατα “όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να καταρθώσουμε να ζήσουμε όσα, με πάθος, ονειρευόμαστε”!!

Αυτό που διαπιστώνω με το blog, καθημερινά, είναι το πόσο πολύτιμη είναι τελικά η δυνατότητα να επικοινωνείς με bloggers από όλο τον κόσμο. Είναι μοναδικό, όπως έχω ξαναγράψει, το γεγονός ότι τα κείμενα μας φέρνουν πιο κοντά, ενισχύουν το στοιχείο της διαδραστικότητας, καλλιεργούν γόνιμο έδαφος για δημιουργική ανταλλαγή σκέψεων, ιδεών και προτάσεων για μία ευρεία μάλιστα γκάμα θεμάτων, ακόμα και πολύ σοβαρά και κρίσιμα ζητήματα, όπως είναι η κοινωνική δικαιοσύνη και η διεκδίκηση για έναν καλύτερο κόσμο και ένα καλύτερο μέλλον, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Βλ.σχετικά το άρθρο μου με τίτλο Όταν η αρθρογραφία εκμηδενίζει τθς αποστάσεις εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/2018/12/30/όταν-η-αρθρογραφία-εκμηδενίζει-τις-απ/

Η δύναμη του διαδίκτυου αλλά και της αρθρογραφίας είναι αδιαμφισβήτητη και αποδεικνύεται καθημερινά μέσα από τα δημιουργικά blogs νέων αλλά και μεγαλύτερων ανθρώπων, με έντονες ανησυχίες και προβληματισμούς, αλλά και με διαφορετικά ενδιαφέροντα που εκφράζουν τον κάθε blogger-αρκετά εκ των οποίων είναι πολύ ξεχωριστά και αποτελούν πηγή έμπνευσης και για άλλους bloggers ή γενικότερα διαδικτυακούς χρήστες.

Σε αυτήν τη φωτεινή, ηλιόλουστη, γεμάτη υποσχέσεις, μέρα, θέλω επομένως να ολοκληρώσω με χαμόγελο και αισιοδοξία τη σημερινή μου ανάρτηση και ο καλύτερος τρόπος γι’ αυτό είναι μέσα από το παιδικό βλέμμα που, πάντα, κάνει τον κόσμο μας καλύτερο!

Από παλιότερες ζωγραφιές του μικρού μου και στιγμές στο σπίτι! Βλ.σχετικά και Ο Σκιούρος εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/2019/02/03/ο-σκίουρος/ και Ο μαγικός κόσμος εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/2019/01/05/ο-μαγικός-κόσμος/

Love U more than you”ll ever know!!

Και κάνουμε “κάνσελ” σε ότι μας ενοχλεί…

Με στόχο μας να κρατάμε, στο τέλος της κάθε ημέρας, τις ωραίες στιγμές και εκείνα τα βλέμματα και τα χαμόγελα που κάνουν τη διαφορά!

Laughter is timeless, imagination has no age and dreams are forever”
Walt Disney

Do you agree with the quotes?

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

Δεκαετία του 80-Ελλάδα και μια ιστορία

Ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς στη ζωή μου ήταν καθοριστικός. Ήταν ατελείωτη η αγάπη που μου έδωσαν. Ήταν οι “δεύτεροι γονείς” μου και μου έδωσαν υψηλές αξίες ζωής με τη δική τους στάση ζωής.

Η γιαγιά μου ήταν “ποιήτρια” στην ψυχή!!! Διάβαζε μέχρι το τέλος της ζωής της λογοτεχνία, ήθελε πάντα να εμπλουτίζει τις γνώσεις της και έγραφε ιστορίες και ποιήματα. Και αυτό που ζητούσε από εμάς, τα εγγόνια της, ήταν να αποκτήσουμε παιδεία και να μορφωθούμε. Να ανοίξουμε τα φτερά μας και να κάνουμε πραγματικότητα όλα όσα ονειρευόμαστε.

Όταν στη δεκαετία του 80 οι γονείς μου πήγαν στην Αγγλία για να κάνουν την μετεκπαίδευσή τους και έλειπαν μεγάλο χρονικό διάστημα, η γιαγιά μας έγραφε και μας έστελνε γράμματα, με τα νέα της Ελλάδας, με ποιήματα και ιστορίες.

Όλα αυτό το υλικό, μαζί με φωτογραφίες, πληροφορίες για την Μ.Ασία -τον τόπο καταγωγής γιαγιά, παππού- ορισμένα δικά μου γράμματα που έγραψα σε μεγαλύτερη ηλικία, ακόμα και συνταγές της γιαγιάς, συγκέντρωσε ο πατέρας μου (για τους γονείς της μητέρας μου) σε ένα άλμπουμ, πραγματοποιώντας με την ευρεία έννοια μία σημαντική λαογραφική δουλειά.

Εχθές μου έφερε το άλμπουμ η μητέρα μου και πραγματικά η συγκίνησή μας ήταν πολύ μεγάλη….

Κρατώντας στα χέρια μου το άλμπουμ, ένιωσα ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας δεν φεύγουν ποτέ από μέσα μας και η γιαγιά και ο παππούς θα είναι οι παντοτινοί “φύλακες άγγελοί μας”!!

Από όλο αυτό το υλικό ξεχώρισα και σήμερα ανεβάζω ένα ποίημα της γιαγιάς που γράφτηκε τη δεκαετία του 80. Έχει τον τίτλο “Αγγελίνο”. Το απευθύνει σε εμένα που της λείπω πολύ, αλλά διαβάζοντάς το σήμερα, διαπιστώνω πόσο επίκαιρο είναι και με πόσο γλαφυρό τρόπο αποτυπώνει την πραγματικότητα της σημερινής Ελλάδας. Όπως μας εξηγούσε, “γράφω από πόνο και καημό”.

Με δάκρυα στα μάτια, σας το παρουσιάζω…
(Γιαγιά μου, σε λατρεύω!!!)

Γράφει, λοιπόν, η γιαγιά στην δεύτερη στήλη όπως μπορείτε να δείτε:

Δεν έχει βέβαια πολλές και αρετές μεγάλες
Ετούτη η Ελλαδίτσα μας πως έχουν χώρες άλλες
Έχει όμως έναν ουρανό που δεν μπορεί να κλαίει
Κι ανοίγει αμέσως και γελά κι ο ήλιος πάντα καίει

Λάμπει και λάμπει όλη η γη και τρέχουν τα παιδάκια
Στα πάρκα αυτά που έχουμε, στις κούνιες, στις τραμπάλες
Γελούν και χαίρονται πολύ κι αρχίζουν τις τρεχάλες
Κι όταν πια θα κουραστούν, ξαπλώνουν στα παγκάκια

Αυτή είναι η Αθήνα μας, μικρό μου κοριτσάκι
Αυτή ειν’ η Ελλάδα μας, μικρή, φτωχή κι ωραία
Την αγαπούμε όμως πολύ, γιατί είναι δικιά μας, γιατί είναι πατρίδα μας
Κι όπου αλλού κι αν πάμε, όσα καλά κι αν δούμε
Την Ελλαδίτσα μας ξανά με νοσταλγία ζητούμε

…..

Και το τέλος του ποιήματος

Όπως μου έχουν πει οι γονείς μου, σε ηλικία 3 ετών, τους είπα με μεγάλη αποφασιστικότητα: “Αγαπώ το σπίτι μας στην Αγγλία. Αγαπώ τα παιχνίδια μου, αλλά θέλω να γυρισω στην Ελλάδα και θα γυρίσω” και τελικά γύρισα με τη γιαγιά και με τον παππού, μέχρι να ολοκληρώσουν τη μετεκπαίδευση οι γονείς μου.

Σε επόμενη ανάρτηση θα ανεβάσω τη συνταγή για τα…ξακουστά ισλί της γιαγιάς, τα “τριγωνάκια” όπως τα έλεγα, και θα κρατώ πάντα τη γλύκα τους, μέσα στην καρδιά μου….

Αφιερωμένη η σημερινή μου ανάρτηση στο blog σε όλες τις γιαγιάδες και σε όλους τους παππούδες που δίνουν στα εγγόνια τους ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς τους, για πάντα….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

Butterfly

Πόσο όμορφο!

Just living is not enough”, said the butterfly, “one must have sunshine, freedom and a little flower

Hans Christian Andersen

Με παραμυθένια διάθεση συνεχίζουμε και αυτή την εβδομάδα…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

Γλυκός Πειρασμός

Μερικοί φίλοι επιμένουν ότι πρέπει να πάρω 1-2 κιλά, οπότε βρήκα τον πιο γλυκό τρόπο να πάρω 2-3 (εν τάξει, υπερβάλλω, ας μην το παρακάνουμε)!


Βραδιά με φίλους, ετοιμάζουμε! Love my friends!!

Μην μου πείτε ότι είναι ανθυγιεινός τρόπος διατροφής…Μία φορά στο τόσο ενδίδουμε στους γλυκούς πειρασμούς!!

Αλήθεια πώς να αντισταθείς;;

Να ξεκινήσει η εβδομάδα μας υπέροχα!!! Ο Φεβρουάριος έχει, άλλωστε, κάτι από παραμύθι…! https://aggelikikardara.wordpress.com/2019/02/01/1η-φεβρουαρίου/

Κι εμείς ξεκινήσαμε παραμυθένια την Κυριακή:

https://aggelikikardara.wordpress.com/2019/02/03/ο-σκίουρος/

https://aggelikikardara.wordpress.com/2019/02/03/το-παραμύθι-ως-μέσο-διδασκαλίας-στο-ελ-2/

https://aggelikikardara.wordpress.com/2019/02/03/a-fairytale/

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

A fairytale

Λόγω του ότι στο blog είμαστε σε παραμυθένιο mood από το πρωί….

“Everything you look at can become a fairytale and you can get a story from everything you touch”

Hans Christian Andersen

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες