Category Archives: Θέατρο

Το postmodern στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Το postmodern βρίσκεται στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Γράφει ο Δημήτρης Καλαντζής:

“Αποθέωση για Τσακίρογλου και Hunter στον Προμηθέα από τον Σταύρο Τσακίρη Stavros Tsakiris και το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας-ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, ίσως την πιο ενδιαφέρουσα παράσταση του φεστβάλ Επιδαύρου φέτος. Το σκηνικό του Βαρώτσου ιδιοφυές στη λιτότητα και τη λειτουργικότητά του, εξαιρετική κίνηση και πολύ δυνατά συναισθήματα”.

Βλ. τη σχετική ανάρτηση και το βίντεο https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2454443837911927&id=1059280680761590&ref=m_notif&notif_t=feedback_reaction_generic

Advertisements

Leave a comment

Filed under Θέατρο

Μα δεν πρέπει ένας καλός άνθρωπος ν’ αλλάζει τρόπο, σαν ανέβει στα ψηλά

“Παρακολουθώντας αρχαίο ελληνικό δράμα, ο θεατής δεν μπορεί παρά να εκστασιαστεί μπροστά στην ανατομία της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τα στοιχεία της κοινωνικής ανάλυσης που εισήχθησαν μέσω της τέχνης -και παραμένουν αναλλοίωτα- εδώ και 2.500 χρόνια…”

Εξαιρετικό το κείμενο του Δημήτρη Καλαντζή στο postmodern.gr, με τίτλο Μα δεν πρέπει ένας καλός άνθρωπος ν’ αλλάζει τρόπο, σαν ανέβει στα ψηλά.

Θα συμφωνήσω απολύτως και θα ολοκληρώσω τη σημερινή ανάρτηση με την καίρια επισήμανση του Δημήτρη, όπως διατυπώνεται στο τέλος του άρθρου του, σχετικά με την αναγκαιότητα να μένει ένας ηγέτης προσγειωμένος στην πραγματικότητα, ουσιαστικά δίπλα στους πολίτες: “Ένα ζητούμενο σημερινό. Και μάλλον παντοτινό”.

Βλ.σχετικά: http://www.postmodern.gr/ma-den-prepei-enas-kalos-anthropos-n-a/

Έρευνες, ιδέες, πολιτισμός και τέχνη. Μόνο πρωτότυπες αναρτήσεις. Postmodern.gr OFFICIAL

Αγαπάμε pm!!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Θέατρο

Το postmodern.gr στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου

Το postmodern.gr στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου

Γράφει ο Δημήτρης Καλαντζής

“Θερμό χειροκρότημα για την Ιφιγενεια εν Αυλίδι από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ΚΘΒΕ στην Επίδαυρο. Ξεχώρισαν η μετάφραση του Παντελή Μπουκάλα, ο δεμένος χορός των κοριτσιών, η Ανθή Ευστρατιάδου ως Ιφιγένεια, ο στιβαρός Μενέλαος από τον Νικόλα Μαραγκόπουλο, ο Γιώργος Καύκας, ο Χρίστος Στυλιανού και η Maria Tsima ως Κλυταιμήστρα (παρά το καρέ ξανθό μαλλί κομμωτηρίου). Ενδιαφέρουσα η παρουσία του νεαρού Thanasis Raftopoulos ως Αχιλλέα. Ο σκηνοθέτης Yannis Kalavrianos παρουσίασε μια δουλειά με προσωπική σφραγίδα αλλά και σεβασμό στο αρχαίο δράμα”.
Δ.Κ

Βλ.σχετικά το βίντεο στη σελίδα του pm στο facebook: https://www.facebook.com/1059280680761590/posts/2414914198531558/

Αγαπάμε θέατρο!!

Leave a comment

Filed under Θέατρο

Οιδίποδας

To postmodern.gr στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

Το χεροκρότημα και η υπόκλιση για τον sold out Οιδίποδα του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη με τον Δημήτρη Λιγνάδη #Επίδαυρος #postmodern

Βλ.σχετικά https://www.facebook.com/1059280680761590/posts/2404490776240567/

Leave a comment

Filed under Θέατρο

Το pm στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Το pm στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.

Ικέτιδες του Ευριπίδη από τον Στάθη Λιβαθινό και το Εθνικό Θέατρο / National Theatre of Greece στην #Επίδαυρο. Ο #Λιβαθινός πειραματίστηκε με τον ρυθμό στην παρουσίαση αρχαίου δράματος και το αποτέλεσμα είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Εντυπωσιασαν οι: Χρήστος Σουγάρης, Andreas Tselepos, Harry Charalambous, Θοδωρής Κατσαφάδος, Aglaia Pappas και ο χορός με δυνατές φωνές και στιβαρή παρουσία στην ορχήστρα… Δ.Κ.

Βλ.και το σχετικό βίντεο στη σελίδα του postmodern.gr στο fb εδώ: https://m.facebook.com/postmodern.gr/

Leave a comment

Filed under Θέατρο

Θέατρο

Το θέατρο, αυτό το σχολείο της Αγγελικής Ρουμπιέ στο postmodern.gr

Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο εδώ http://www.postmodern.gr/to-theatro-ayto-to-scholeio/

Καλό βράδυ στην υπέροχη παρέα του blog!!

“Life isn’t about finding yourself. Life is about creating yourself”

George Bernard Shaw

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Θέατρο

«7 χρόνια»: Σκέψεις για το έγκλημα και τον “εγκληματικό νου” με αφορμή το θεατρικό έργο

Παρακολουθώντας πριν από λίγες ημέρες την θεατρική παράσταση 7 χρόνια, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου και με ένα δυνατό επιτελείο ηθοποιών (Αλέξανδρος Λογοθέτης, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Ορφέας Αυγουστίδης, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Γιώργος Χριστοδούλου), μου “γεννήθηκαν” κάποιες σκέψεις σχετικά με το έγκλημα και τον “εγκληματικό νου” που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας με το σημερινό μου άρθρο στο postmodern.gr

Κατ’ αρχάς, να αναφέρω ότι πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα, στα όρια του ψυχολογικού θρίλερ, που βασίζεται στην ομότιτλη ισπανική κινηματογραφική ταινία 7 Años των Jose Cabeza και Cristian Conti. Η πλοκή -έξυπνη και γρήγορη- αναμφισβήτητα θα κεντρίσει το ενδιαφέρον των θεατών, ειδικά όσων ασχολούνται με την εγκληματολογία και την ψυχολογία, καθώς κινείται μεταξύ των δύο επιστημών.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο μου με τίτλο «7 χρόνια»: Σκέψεις για το έγκλημα και τον “εγκληματικό νου” με αφορμή το θεατρικό έργο εδώ http://www.postmodern.gr/7-chronia-skepsis-gia-to-egklima-ke-ton-egklimatiko-nou-me-aformi-to-theatriko-ergo/

Τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα για την πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση. Θεωρώ ότι είναι πραγματικά σημαντικό να γίνονται τόσο αξιόλογες θεατρικές δουλειές, με αγάπη στο κείμενο και σεβασμό στον θεατή. Αναμφισβήτητα -σε προσωπικό επίπεδο μιλώντας- όταν η θεματολογία ανταποκρίνεται και στις ερευνητικές μου αναζητήσεις, χαίρομαι να λαμβάνω “τροφή” για προβληματισμό, διερεύνηση και ανάλυση.

Όπως πάντα, περιμένω τα δικά σας μηνύματα στο mail μου: kardaraa@gmail.com και στο postmodern.gr

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Θέατρο

Θέατρο και “ταξίδι” του νου

Η Κυριακή είναι μια υπέροχη μέρα για θέατρο. Το θέατρο, άλλωστε, “ταξιδεύει” μικρούς και μεγάλους σε μαγικούς τόπους και ονειρεμένους δρόμους. Δίνει “τροφή” για σκέψη και προβληματισμό και διευρύνει τους ορίζοντες της φαντασίας και της γνώσης. Όπως πολλές φορές έχω υπογραμμίσει μέσα από τα κείμενά μου, το θεατρικό παιχνίδι θα έπρεπε να είναι κύριο μάθημα σε όλα τα σχολεία, γιατί αποτελεί πολύ σημαντική πήγη μάθησης και ανάπτυξης της προσωπικότητας και αυτό είναι ένα στοιχείο που αξίζει να ληφθεί υπ’ όψιν από τους αρμόδιους του Υπουργείου Παιδείας που οραματίζονται το “σχολείο του μέλλοντος”. Με το σημερινό μου κείμενο, λοιπόν, θα προτείνω δύο θεατρικές παραστάσεις: μια παιδική παράσταση και μια παράσταση για ενήλικες, τις οποίες αξίζει να παρακολουθήσετε.

Θα ξεκινήσω με την παράσταση του παιδικού θεάτρου που επιλέξαμε να παρακολουθήσουμε οικογενειακώς, σήμερα το πρωί. Ο τίτλος της ήταν “Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο” από την ομάδα Patari Project, στο θέατρο Πόρτα. Το συγκεκριμένο θέατρο με “ψυχή” του την Ξένια Καλογεροπούλου πάντα φιλοξενεί αξιόλογες παραστάσεις, με σεβασμό στο παιδί και το γονιό.

Αξίζει να αφιερώσω δυο λόγια στην συγκεκριμένη παράσταση, η οποία “μάγεψε” τα παιδιά, αλλά και τους γονείς. Το κείμενο ήταν δύνατο, με έξυπνες ατάκες, ωραία μουσική και πολύ δυνατές ερμηνείες. Θα έλεγα ότι το όλο στήσιμο, ο τρόπος με τον οποίο είχε δοθεί η ιστορία, ο λόγος του κειμένου, αλλά και οι ερμηνείες, στηρίζονταν σε μια πιο πολύπλοκη λογική από αυτήν που μπορεί ένα παιδί να κατανοήσει, ωστόσο το αξιοσημείωτο και η, κατά την άποψή μου, μεγάλη επιτυχία είναι ότι τελικά “αγγίζει” το παιδί, το οποίο παρακολουθεί προσηλωμένο, εάν κρίνω και από τα δικά μου παιδιά, 3,5 και 7,5 ετών και τα υπόλοιπα παιδάκια που παρακολουθούσαν. Η όλη υπόθεση διαδραματίζεται πάνω σε ενα πιάνο, επειδή όμως το θέατρο είναι φαντασία και όνειρο, εμείς “βλέπαμε” χιλιαδες εικόνες να “γεννιούνται” μπροστά μας, όπως παλάτι και άμαξες και κολοκύθες και στάχτες που γίνονταν χιόνια και όνειρα και “ό,τι άλλο εσύ θέλεις”….

Επίσης, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την μοντέρνα προσέγγιση του μύθου της Σταχτοπούτας, βασισμένη σε μια ιδέα του Θωμά Μοσχόπουλου. Μεταξύ των πολλών που αποκομίσαμε παρακολουθώντας την παράσταση, το μήνυμα που κρατήσαμε και το οποίο έχει, αναμφίβολα, αντιστοιχία σε όλες τις εποχές και τις κοινωνίες αφορά την πίστη στη δύναμη της ψυχής και της προσωπικής αξίας. Μια πίστη, βαθιά και ουσιαστική, η οποία δίνει την ώθηση στον άξιο και ικανό, χωρίς να έχει ανάγκη κανέναν (ούτε καν τη “δύναμη της μαγείας”…) και χωρίς να πτοείται από κανέναν, όσο σκληρά κι αν τον πολεμά, να προχωρήσει και να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.

“Από κάτω πάνω και από πάνω ένα βήμα παρακάτω” είναι, συνεπώς, το μήνυμα που κρατώ από το έργο και όσοι το παρακολουθήσετε θα καταλάβετε τι εννοώ με την συγκεκριμένη φράση και ποια αντιστοιχία μπορεί να έχει με την καθημερινότητα που βιώνουμε. Τέλος, αξίζει να σημειώσω ότι, με εξαίρεση το ρόλο της Σταχτοπούτας, άντρες υποδύονται τους γυναικείους ρόλους, στοιχείο που δεν παραξένεψε καθόλου τα παιδιά, γεγονός που αποδίδω σε μεγάλο βαθμό στις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών, αλλα και στο δυνατό κείμενο που “κρατάει” το παιδί σε εγρήγορση.

Μπράβο, λοιπόν, στην ομάδα και στο θέατρο Πόρτα για την ξεχωριστή παράσταση που παρακολουθήσαμε και μας έκανε να γελάσουμε με την ψυχη μας, αλλά ταυτόχρονα να κρατήσουμε θετικά μηνύματα για τη ζωή μας….

Κλείνοντας, θα προτείνω μια εξαιρετική παράσταση στους μεγαλύτερους σε ηλικία φίλους της σελίδας, και, κυρίως, στους φοιτητές του ΕΜΜΕ που είχαμε δουλέψει μαζί το “Έγκλημα και Τιμωρία” στο πλαίσιο των μαθημάτων “Η εικόνα του εγκληματία” και είχανε κάνει αξιόλογες εργασίες: το “Έγκλημα και Τιμωρία” στην Σκηνή “Νίκος Κούρκουλος” του Εθνικού Θεάτρου, σε μετάφραση Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.

Η υπόθεση αφορά το διπλό φόνο, τον οποίο διαπράτει ένας φοιτητής της Νομικής, ωθούμενος από μια “μεγάλη ιδέα”, μια ιδεοληψία, τελικά, να απαλλάξει τον κόσμο από μια γυναίκα-τοκογλύφο, μια “ψείρα”, όπως την αποκαλεί, η οποία, κατά την άποψή του, δεν αξίζει να ζει. Αν και έχει την πεποίθηση ότι έχει πράξει το σωστό και ότι είναι μάλιστα ο “εκλεκτός” για να εγκληματήσει με σκοπό να προστατεύσει την κοινωνία, μετά τη διάπραξη του (διπλού) φόνου αρχίζει να έχει αμφιβολίες. Μάλιστα, το γεγονός ότι έχει “αναγκαστεί” να σκοτώσει και μια αθώα γυναίκα, την αδελφή της τοκογλύφου που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας, επιβαρύνει την ήδη άσχημη ψυχολογία του και τον οδηγεί σε ανυπόφορες τύψεις.

Το μυθιστόρημα “Έγκλημα και Τιμωρία” είναι ό,τι πιο δυνατό έχω διαβάσει, ενώ οι ερμηνείες που παρακολουθούμε στο Εθνικό είναι καθηλωτικές. Ντοστογιέφσκι και Παπαδιαμάντης αποτελούν, κατά την κρίση μου, τους κορυφαίους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας και αυτή η “συνάντησή” τους είναι εξαιρετική, καθώς και οι δυο μέσα από τα έργα τους θέλουν να φτάσουν στα μύχια της ανθρώπινης ψυχής και ύπαρξης και να δώσουν απαντήσεις στα πιο σπουδαία ερωτήματα της ζωής που εξακολουθούν να μας “βασανίζουν”: “τι είναι ηθικό και τι ανήθικο;”, “ποιος, εν τέλει, θέτει τα όρια ανάμεσα στην ηθική και την ανηθικότητα;”, “στο ίδιο άτομο/στην ίδια ψυχή είναι δυνατόν να συνυπάρξει το καλό και το κακό;” “ο εγκληματίας άνθρωπος μπορεί να είναι και καλός ή είναι μόνο κακός;” “εάν κάποιος διαπράξει έγκλημα στην προσπάθειά του να σώσει τον κόσμο από κάποιον που σπέρνει το κακό θεωρείται εγκληματίας;” και τόσα άλλα ερωτήματα που, με τρόπο αριστουργηματικό, “ανιχνεύονται” από τον Ντοστογιέφσκι και τον Παπαδιαμάντη.

Είναι, πραγματικά, πολλά τα φλέγοντα ζητήματα που ανακύπτουν μέσα από το έργο και των δύο, ώστε δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε επόμενο κείμενό μου στον τύπο του εγκληματία που περιγράφουν στα έργα τους: τον ιδεοληπτικό εγκληματία που σκοτώνει για μια μεγάλη ιδέα (Ρασκόλνικωφ στο “Έγκλημα και Τιμωρία” του Ντοστογιέφσκι, Η “Φόνισσα” στον Παπαδιαμάντη). Και τι ωραία σύμπτωση…η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη αποτελέσε το θέμα της διπλωματικής μου εργασίας στο ΕΜΜΕ και το Έγκλημα και Τιμωρία το αντικείμενο που δίδασκα τα δυο τελευταία χρόνια στο ΕΜΜΕ. Μακάρι να ξαναδοθεί η ευκαιρία να διδαξω αυτό το βιβλίο που πραγματικά με συγκινεί….

Καλό σας βραδυ, με σκέψεις δημιουργικές και…θεατρικές!!

Leave a comment

Filed under Θέατρο

Αγγέλων Βήμα:Όταν η τέχνη “συνάντησε” την εγκληματολογική σκέψη και τον ποινικό λόγο

Η επιστήμη συχνά κινείται παράλληλα με την τέχνη, τροφοδοτώντας την και αποτελώντας πηγή έμπνευσής της. Αλλά και η τέχνη, πολλές φορές, συμπληρώνει και ολοκληρώνει την επιστήμη. Ειδικά η σχέση μεταξύ θεατρικού και ποινικού/εγκληματολογικού λόγου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι στενή.

Η επιστήμη της εγκληματολογίας μπορεί, άλλωστε, να εκληφθεί ως μια “μορφή τέχνης”, η οποία δύναται να αντλήσει το παράδειγμά της όχι μόνον από την καθημερινή ζωή αλλά και από ένα λογοτεχνικό κείμενο, μία κινηματογραφική ταινία ή ένα θεατρικό έργο. Η τέχνη, με τη σειρά της, αντλεί πληθώρα παραδειγμάτων από τον γεμάτο ενδιαφέρον κόσμο της εγκληματολογίας, από την ποινική σκέψη, τον ποινικό λόγο, καθώς και από τον “εγκληματικό νου”. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά κινηματογραφικά και θεατρικά έργα βασίζονται σε αναπαραστάσεις δικών, σε εγκληματικές φυσιογνωμίες, σε παρουσίαση αποτρόπαιων εγκλημάτων από την παγκόσμια κοινότητα που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη ή στην παρουσίαση εγκληματικών ενεργειών που βασίζεται σε πλασματικά γεγονότα, αντλεί όμως στοιχεία -δομικά, μεθοδολογικά και άλλα- από το χώρο της εγκληματολογίας και της ποινικής επιστήμης.

Όταν οι Έλληνες δημιουργοί τολμούν να ασχοληθούν με τον κόσμο του εγκλήματος και να αποτυπώσουν με το έργο τους την εγκληματική σκέψη, πολλές φορές σοκάρουν το κοινό, αλλά ταυτόχρονα του δίνουν τη δυνατότητα να προβληματιστεί και να διευρύνει τους πνευματικούς ακόμα και τους γνωστικούς του ορίζοντες. Όταν η τέχνη θίγει ζητήματα εγκληματολογικού ενδιαφέροντος δίνει το έναυσμα για γόνιμο προβληματισμό.

Ο δημιουργός Χάρης Ρώμας, ο οποίος αγαπήθηκε από το ευρύ κοινό μέσα από τις επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές του, τόλμησε να ασχοληθεί (χρησιμοποιώντας το θεατρικό του λόγο αυτή την φορά) με δύο φλέγοντα ζητήματα: ένα καθαρά εγκληματολογικό και ένα υπαρξιακό. Το πρώτο του μονόπρακτο πραγματεύεται το πολυσύνθετο ζήτημα της τρομοκρατίας και, μεταξύ άλλων ερωτημάτων, θέτει τον προβληματισμό για το τι είναι τρομοκρατία, ποιος τρομοκρατεί ποιόν αλλά και εάν με το μανδύα της ιδεολογίας νομιμοποιείται η βία. Το δεύτερο μονόπρακτο ασχολείται με τα υπαρξιακά ζητήματα: της πίστης, του θανάτου, της ύπαρξης ή όχι του Θεού, και της αιώνιας πάλης καλού-κακού. Κοινός άξονας των δύο μονόπρακτων που παρουσιάζονται στο θέατρο “Αγγέλων Βήμα” στο πλαίσιο της θεατρικής παράστασης που φέρει τον τίτλο “Αυτός που θα έσωζε τον κόσμο” είναι το “παιχνίδι” ανάμεσα στο καλό και το κακό, η λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, την αλήθεια και το ψέμα, την αγάπη και το μίσος.

Την 9η Φεβρουαρίου 2014 με εφαλτήριο την συγκεκριμένη παράσταση ο θεατρικός λόγος του κ. Ρώμα “συναντήθηκε” με τον ποινικό λόγο και την εγκληματολογική σκέψη σε μια πολύ δημιουργική συζήτηση που έλαβε χώρα στο φουαγιέ του θεάτρου με το πέρας της παράστασης. Κεντρικοί ομιλητές ήταν η Καθηγήτρια Εγκληματολογίας και Διευθύντρια του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών “Η σύγχρονη εγκληματικότητα και αντιμετώπισή της”, του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Χριστίνα Ζαραφωνίτου, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Εγκληματολόγων Παντείου Πανεπιστημίου, δρ. Ηλίας Κορομηλάς, η Εισαγγελέας Πρωτοδικών,κ. Α. Θεοδωροπούλου, ο Αν. Καθηγητής Ποινικού Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Αγ. Νεοφύτου, η Καθηγήτρια Φιλοσοφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, κ. Ρ. Αργυράκη και η γράφουσα, δρ. Αγγελική Καρδαρά. Συμμετείχαν με καίριες ερωτήσεις και εύστοχες παρατηρήσεις οι φοιτητές του ΜΠΣ εγκληματολογίας του Παντείου και τα μέλη του ΣΕΕΠΠ.

Με αφετηρία το πρώτο μονόπρακτο, το οποίο μας καθήλωσε με τις ανατροπές και την συγκλονιστική αποκάλυψη της κυνικής αλήθειας, τέθηκαν ζητήματα αναφορικά με την έννοια της τρομοκρατίας, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, τη σχέση μεταξύ τρομοκρατίας και εικόνας, τρομοκρατίας και νέων τεχνολογιών, την εκμετάλλευση της έννοιας της τρομοκρατίας για πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες, την ενεργή συμμετοχή νέων παιδιών, προερχόμενων και από υψηλά οικονομικά-κοινωνικά στρώματα, σε τρομοκρατικές οργανώσεις και την κάλυψη του φαινομένου της τρομοκρατίας από τα ΜΜΕ στην Ελλάδα μετά τις συλλήψεις των μελών της 17Ν. Επίσης, βασιζόμενοι στη γυναικεία φιγούρα όπως απεικονίζεται στο πρώτο μονόπρακτο, κάναμε μια αναφορά στο ρόλο της γυναίκας-τρομοκράτη αλλά και πιο γενικά στην γυναικεία εγκληματικότητα.

Το δεύτερο μονόπρακτο, το οποίο πραγματεύεται τα φλέγοντα ντοστογιεφσκικά ερωτήματα περί καλού-κακού, ύπαρξης ή ανυπαρξίας Θεού, τη σχέση μεταξύ ενός Πανάγαθου και Παντοδύναμου Θεού με την αδικία και το κακό, μας γέννησε πολλά ερωτηματικά και έδωσε τη δυνατότητα σε όλους μας να έρθουμε αντιμέτωποι με τις υπαρξιακές μας αναζητήσεις που συχνά μας οδηγούν είτε σε αδιέξοδες είτε σε διλημματικές καταστάσεις. Ο ίδιος ο δημιουργός, κ. Χάρης Ρώμας, τόνισε ότι η προσωπική του αναζήτηση και ο προβληματισμός του για την έννοια του θανάτου ήταν ένας σημαντικός λόγος που τον ώθησε να γράψει το συγκεκριμένο μονόπρακτο. Μάλιστα, δεν επέλεξε τυχαία να κλείσει την παράσταση με το συγκεκριμένο μονόπρακτο, αλλά θέλησε μέσα από αυτό να οδηγήσει από το “σκοτάδι” του πρώτου μονόπρακτου στο “φως” του δεύτερου που γεννιέται μέσα από την ελπίδα, την πίστη και την αγάπη. Εκφράζοντας την προσωπική μου άποψη, θα ήθελα ο δημιουργός να μας είχε δώσει στο δεύτερο μονόπρακτο και τη διάσταση της ψυχολογίας-ψυχιατρικής μέσα από τη σύγκρουση ανάμεσα στη θρησκεία και την επιστήμη. Όσον αφορά το πρώτο, ήταν συγκλονιστικό.

Συνοψίζοντας, είναι σαφές ότι η τέχνη δίνει τεράστιες δυνατότητες να ανακαλύψουμε αλήθειες, να βρούμε απαντήσεις σε υπαρξιακές μας αναζητήσεις, να γκρεμίσουμε τα τεχνητά τείχη των κοινωνικών στερεοτύπων και κατασκευών, να αντιμετωπίσουμε χωρίς παρωπίδες τον άλλον, αλλά και να προβληματιστούμε περισσότερο και, ενδεχομένως, να βρεθούμε σε ακόμα εντονότερες διλημματικές καταστάσεις.

Η δημιουργική και πολλές φορές ανατρεπτική συνάντηση της τέχνης με τον επιστημονικό λόγο μπορεί να οδηγήσει σε έργα που θα αφήσουν το “αποτύπωμά” τους στην ψυχή των θεατών. Επομένως, κρίνω ότι είναι πολύ σημαντικό και αναγκαίο οι Έλληνες δημιουργοί να τολμήσουν να καταπιαστούν με φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν την επιστήμη και να ενώσουν τους δύο δρόμους -της τέχνης και της επιστήμης- μέσα από ανατροπές και συγκλονιστικές κορυφώσεις. Ο κ. Χάρης Ρώμας τόλμησε να προβάλει στο ελληνικό κοινό θέματα που δύσκολα προσεγγίζονται και ελπίζω ότι θα υπάρξει μια δυναμική συνέχεια.

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω ότι στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι: Χ. Ρώμας, Μ. Αλικάκη, Β. Μαργέτης και Β. Δουκουτσέλης. Η σκηνοθεσία είναι του Χάρη Ρώμα.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Θέατρο

Οι αστικές εκδοχές της βίας: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΘΕΑΤΡΟ

Μια πολύ ενδιαφέρουσα και τιμητική πρόταση μου έγινε τις προηγούμενες μέρες από τον Πρόεδρο των Ελλήνων Εγκληματολόγων Παντείου Πανεπιστημίου, Δρ. Ηλία Κορομηλά, την οποία αποδέχτηκα με χαρά. Είναι, πιστεύω, σημαντικό να γίνονται δημιουργικές δουλειές, οι οποίες δίνουν το ερέθισμα για σκέψη και προβληματισμό και αποτελούν πηγή για έμπνευση. Ακολούθως, σας παρουσιάζω το Δελτίο Τύπου του θεάτρου Αγγέλων Βήμα.

Με εφαλτήριο το έργο που συνέγραψε, σκηνοθέτησε και στο οποίο συμπρωταγωνιστεί ο Χάρης Ρώμας στο Αγγέλων Βήμα (Σατωβριάνδου 36) με τίτλο “Αυτός που θα Έσωζε τον Κόσμο”, έχουν κληθεί ο Σύλλογος Ελλήνων Εγκληματολόγων Παντείου Πανεπιστημίου (ΣΕΕΠΠ), καθώς και το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ) «Η Σύγχρονη Εγκληματικότητα και η Αντιμετώπισή της» του αυτού Πανεπιστημίου, να οργανώσουν συζήτηση γύρω από ζητήματα τρομοκρατίας και βίας, όπως σχηματοποιούνται στα σύγχρονα Megacities.

Κύριοι ομιλητές θα είναι η Διευθύντρια του ΠΜΣ Καθηγήτρια κ. Χ. Ζαραφωνίτου, ο Πρόεδρος του ΣΕΕΠΠ Δρ. Η. Κορομηλάς, η Εισαγγελέας Πρωτοδικών κ. Α. Θεοδωροπούλου, ο Συνήγορος του Παιδιού Δρ. Γ. Μόσχος, η Δρ. Α. Καρδαρά, η Καθηγήτρια του Τομέα Εγκληματολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Ε. Λαμπροπούλου και η Καθηγήτρια Φιλοσοφίας της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ κ. Ρ. Αργυράκη. Η συζήτηση θα διεξαχθεί την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου ενεστώτος έτους στο φουαγιέ του θεάτρου στις 20:00, αμέσως μετά την παράσταση, η οποία αρχίζει στις 18:00.

Οι μεταπτυχιακοί του ΠΜΣ, καθώς και τα μέλη του ΣΕΕΠΠ, έχουν προσκληθεί να παρακολουθήσουν την παράσταση και να μετάσχουν στη συζήτηση που θα ακολουθήσει.

Leave a comment

Filed under Θέατρο