Category Archives: Ζητήματα Κοινωνικά

Απρόσμενες συναντήσεις

Λένε ότι τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή έρχονται απρόσμενα, εκεί που δεν περιμένουμε ποτέ να συμβούν. Ανατρέπουν τα σχέδια και το πρόγραμμά μας, αλλά με τον πιο ευχάριστο τρόπο, δίνοντας μια γλυκιά “γεύση” στην καθημερινότητά μας!

Απόψε συναντηθήκαμε απρόσμενα με φίλους από το παρελθόν, με τους οποίους μας δένουν σημαντικές αναμνήσεις, κι ήταν πραγματικά σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από τότε που γελούσαμε δυνατά και κάναμε όνειρα για το μέλλον! Γιατί οι καρδιές δεν ξεχνούν όσα χρόνια κι αν περάσουν. Κρατούν καλά φυλαγμένα τα πιο όμορφα και δυνατά συναισθήματα που βιώσαμε σε καθοριστικές περιόδους της ζωής μας και τα φέρνουν πάλι στο φως, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Προχωράμε, μεγαλώνουμε, αλλάζουμε, σχεδιάζουμε το μέλλον μας διαφορετικά, αλλά όταν ακουμπήσουμε την καρδιά μας και ακούσουμε το χτυποκάρδι της, θυμόμαστε ακριβώς τι ήταν αυτό που μας “σημάδεψε” και τι καθόρισε την πορεία ζωής μας και ξαναγυρίζουμε, έστω για λίγο, στα ίδια μέρη, στα ίδια πρόσωπα, στα ίδια συναισθήματα που κάποτε νιώσαμε…

Η ζωή προχωράει με ρυθμούς πολύ έντονους, αλλά έρχονται, απρόσμενα, κάποιες στιγμές που είναι σαν ο χρόνος να σταματά για λίγο και να μας γυρίζει στις πιο δυνατές στιγμές του παρελθόντος που τελικά είναι αδύνατον να ξεχάσουμε ή να ξεπεράσουμε…

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η δημοσιογραφική οικογένεια αποχαιρετά ένα ακόμα μέλος της

Μια πολύ δυσάρεστη είδηση πληροφορηθήκαμε πριν από μερικές ώρες. Η δημοσιογράφος Νατάσα Βαρελά, “έφυγε” από τη ζωή, στα 33 της χρόνια, τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου.

Η Νατάσα σπούδασε δημοσιογραφία στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η παρουσία της στη δημοσιογραφία ήταν δυναμική.

Σε ανακοίνωσή της η ΕΣΗΕΑ αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι “ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της πορεία το 2006 στην εφημερίδα “Χώρα” και στη συνέχεια εργάστηκε στο ελεύθερο ρεπορτάζ στην εφημερίδα “Financial Box”. Παράλληλα, ασχολήθηκε, για σύντομο χρονικό διάστημα, σε ένθετο της εφημερίδας “Αδέσμευτος Τύπος” και επί σειρά ετών δούλεψε στον Τ/Σ σταθμό “Extra 3”, όπου παρουσίαζε το βραδινό δελτίο ειδήσεων. Τελευταία της συνεργασία έμελλε να είναι με ο Τ/Σ “ΕPSILON TV”.

H ΕΣΗΕΑ, στην ανακοίνωσή της, σημειώνει επίσης ότι “η Νατάσα Βαρελά ήταν ικανή και ταλαντούχα δημοσιογράφος που, στον σύντομο βίο της, επέδειξε δημιουργικότητα, συνέπεια και εργατικότητα. Είναι άδικο να χάνονται από τη ζωή νέοι άνθρωποι χωρίς να προλάβουν να γευτούν τους καρπούς των προσπαθειών τους”.

Ένας νέος άνθρωπος, ταλαντούχος που αναμφίβολα είχε πολλά όνειρα για το μέλλον του, αλλά δεν πρόλαβε να τα δει να πραγματοποιούνται.

Η καρδιά “ματώνει”…είναι πραγματικά οδυνηρό να φεύγουν από τη ζωή νέοι άνθρωποι, στις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής τους…

Τι μπορείς να γράψεις όταν η “αυλαία” της ζωής πέφτει τόσο απρόσμενα και σβήνει όνειρα, χαμόγελα, μελλοντικά σχέδια…

Μια ανάσα μόνο είναι η ζωή, τελικά. Ένα κλίκ φωτογραφικής μηχανής που προσπαθεί να χωρέσει στιγμές και συναισθήματα. Η ζωή είναι τόσο μικρή και οι ανατροπές της τόσο βίαιες κάποιες φορές, ώστε είναι αναγκαίο να θυμόμαστε το πιο απλό αλλά και πιο σπουδαίο: να ζούμε την κάθε μας μέρα σαν να είναι μοναδική, να αγαπάμε με όλη τη δύναμη της ψυχής, να δημιουργούμε πολύτιμες στιγμές με πολύτιμους στην καρδιά μας ανθρώπους…

Εκφράζω τα θερμά και ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια της Νατάσας Βαρελά.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Συζητήσεις και σκέψεις, δίπλα στη θάλασσα

Οι πιο ενδιαφέρουσες και δημιουργικές συζητήσεις γίνονται στη θάλασσα, δίπλα στο κύμα. Γιατί η θάλασσα απελευθερώνει. Αν είχα τη δυνατότητα, θα ήθελα να πραγματοποιώ εδώ τις πιο πολύτιμες συζητήσεις μου. Μακριά από τη βοή της πόλης που μας αγχώνει.

Ιδίως εκείνες τις συζητήσεις με τα πιο αγαπημένα στη ζωή μας πρόσωπα…

Για να μπορώ να κοιτάξω τον συνομιλητή μου στα μάτια και να αφήσω τα βλέμματα και τα συναισθήματα να οδηγήσουν τη συζητήση στα πιο συναρπαστικά μονοπάτια, ακόμα και σε εκείνες τις καλά κρυμμένες γωνιές της καρδιάς, στις οποίες συχνά φοβόμαστε να φτάσουμε για να μην αποκαλυφθούν πάθη, σκέψεις και επιθυμίες που έμειναν για καιρό κάτω από την επιφάνεια των πραγματικών μας “θέλω”. Θάφτηκαν πίσω από τα “πρέπει” και σβήστηκαν από τον χρόνο που τρέχει με φρενήρεις ρυθμούς και δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν στο διάβα του.

Σήμερα η μέρα ξεκίνησε με έναν ξεχωριστό τρόπο. Αν και σε περίοδο διακοπών ακόμα, είχα τη δυνατότητα να επικοινωνήσω με τους αγαπημένους συνεργάτες για να κανονίσουμε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα στο πλαίσιο των θεμάτων μας κατά της βίας. Έαν πάνε όλα βάσει προγράμματος, ο Σεπτέμβρης μας θα ξεκινήσει πολύ δυναμικά, σε επίπεδο αρθρογραφίας και δράσεων. Να ταράξουμε, για καλό σκοπό, τα ήρεμα νερά! Επιβάλλεται!! Πρωτίστως πολεμάμε τη βία, σε κάθε έκφανση και μορφή και ενώνουμε τη φωνή μας για την προστασία των “ευάλωτων” ατόμων που αδυνατούν, για σοβαρούς λόγους, να αντιμετωπίσουν την κατάσταση που βιώνουν και να καταγγείλουν τη βία. Αυτό βεβαια συνεπάγεται λίγη δουλίτσα και στη διάρκεια του καλοκαιριού, αλλά αξίζει!!

Οι διακοπές μου θα κρατήσουν λίγο καιρό ακόμα, οπότε απολαμβάνω τη θάλασσα, που με αυτή την ανεπανάληπτη αίσθηση απόλυτης ελευθερίας με εμπνέει πάντοτε και μου δίνει το έναυσμα για σκέψη και προβληματισμό.

Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να βλέπω το σμαραγδί της θάλασσας να “ενώνεται” με τον γαλανό ουρανό, από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, τον χειμώνα. Ήρεμη, να με ταξιδεύει στο όνειρό της. Άγρια, να γεννά πάθη και ορμητικές σκέψεις που σαν χείμαρρος ξεχύνονται από το μυαλό και μετουσιώνονται σε δημιουργικές ιδέες και δράσεις!

Καλό απόγευμα, αγαπημένοι μου!!

“Follow your dreams, follow your guts and create a life full of miracles”, διάβασα καπου στο διαδίκτυο και το υιοθετώ!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Κύματα

Σήμερα η θάλασσα ήταν άγρια. Φουρτουνιασμένη.

Η σφοδρότητα των κυμάτων μου θύμισε τις έντονες ανατροπές της ζωής: το “ταξίδι” της καρδιάς από την απόλυτη γαλήνη στην πιο ταραχώδη τρικυμία. Την προσπάθεια να ισορροπήσει μεταξύ λογικής κι ευαισθησίας, μεταξύ παρόρμησης και συνετής σκέψης.

Ποιο συναίσθημα, άραγε, θα επικρατήσει; Πού θα οδηγήσει το κύμα την καρδιά; Στο βυθό ή στη στεριά; Στους υδάτινους θησαυρούς της ή στα αμμώδη όνειρά της;

Μια διαρκής πάλη. Ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί. Μάχη ζωής και θανάτου.

Το κύμα με δύναμη “θρυμματίζει” το κρυστάλλινο όνειρο, για να αποδείξει την ευθραυστότητά του. Η καρδιά όμως θα συνεχίσει το ταξίδι της, αναζητώντας νέα όνειρα και καινούργιους προορισμούς.

Ό,τι χάνεται μέσα στη δίνη των κυμάτων, γεννιέται, από την αρχή, πιο δυνατό. Αυτή είναι η διαδρομή της ζωής. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει την πορεία της.

Έτσι και το δικό μας κρυστάλλινο όνειρο έγινε θρύψαλλα στο κύμα, αλλά θα γεννηθεί ξανά και η πιο όμορφη, γεμάτη ένταση, ιστορία θα ξεκινήσει εδώ! Γιατί η θάλασσα όταν είναι ήρεμη γαληνεύει την ψυχή, όταν όμως είναι άγρια δημιουργεί τα πιο μεγάλα πάθη!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Για τους διαδικτυακούς μου φίλους

Στους αγαπημένους μου διαδικτυακούς φίλους…

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου, γιατί είσαστε δίπλα μου και με κάνετε να πιστεύω ακόμα περισσότερο στη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που παλεύει και πραγματοποιεί όνειρα ζωής!!

7 χρόνια και συνεχίζουμε στο aggelikikardara.wordpress.com

Γιορτάζω μαζί σας υπέροχες στιγμές στη διάρκεια αυτών των 7 ετών, κατά τις οποίες μοιραστήκαμε σκέψεις, ιδέες, απόψεις, αλλά και δυνατές συγκινήσεις!!! Ελπίζω να μπορώ να γράφω για πολλά χρόνια ακόμα και να μοιραζόμαστε σκέψεις και συναισθήματα, γιατί η αρθρογραφία και η συγγραφή είναι ταυτόσημες έννοιες με τη “ζωή” για μένα!!

Είναι πραγματικά σημαντικό το γεγονός ότι το διαδίκτυο μας δίνει την πολύτιμη δυνατότητα επικοινωνίας! Δεν περιοριζόμαστε, μπορούμε να περάσουμε τα μηνύματά μας ως την άκρη της γης. Με αυτό τον τρόπο μπορεί ο ένας να μάθει για την ιστορία και τον πολιτισμό του άλλου, να προβληματιστούμε για κοινά θέματα που μας απασχολούν και να διδαχθούμε από την εμπειρία ζωής συνανθρώπων μας, οι οποίοι βρίσκονται στα πιο μακρινά σημεία του πλανήτη.

Η αλήθεια είναι ότι την υπόσχεσή μου για απόλυτη ξεκούραση δεν την τήρησα, αν και βρίσκομαι σε περίοδο διακοπών, αλλά και το λίγο είναι πολύ για μένα, για να γεμίσω ενέργεια. Είναι όμως κι αυτά τα υπέροχα μηνύματά σας, για τα οποία αξίζει να πάω πίσω την προσωπική μου χαλάρωση. Ακόμα και τα ξημερώματα, μέχρι τις 6 το πρωί (ναι, ναι!! Όχι, από τις δικές μου αγαπημένες ώρες, το ομολογώ -καθώς προ παιδιών επεδίωκα να κοιμάμαι σχετικά νωρίς, αλλά πλέον δεν υπάρχουν ώρες), όταν μου γράφετε μια σκέψη, μου προτείνετε ένα θέμα, καταθέτετε τον προβληματισμό μας. Σίγουρα δεν θα απαντήσω ξημερώματα, εκτός αν έχω αΰπνίες, αλλά είναι συναρπαστικό και ταυτόχρονο συγκινητικό το πώς μια σκέψη μπορεί να οδηγήσει σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα για το blog και το postmodern.gr όπως πολλές φορές έχει γίνει.

Σαφώς στο πλαίσιο αυτής της καθημερινής επικοινωνίας έχεις να αντιμετωπίσεις και τους διαδικτυακά “weird” που ορισμένες φορές δεν αντέχονται, όσο ευγενικοί κι αν θέλουμε να είμαστε!! Ολόκληρη έρευνα θα μπορούσα να γράψω και να δημοσιεύσω για αυτούς τους παράξενους τύπους…Από την άλλη υπάρχουν τόσα υπέροχα παραδείγματα, όπως το μήνυμα της μητέρας που θέλει να σου μιλήσει για το πώς το παιδί που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού κατάφερε μέσα από την τέχνη να αντιμετωπίσει πιο θετικά τη ζωή ή το μήνυμα ενός νέου ανθρώπου που κυνηγάει τα όνειρά του παρά τις αντιξοότητες.

Πρόκειται ουσιαστικά για μηνύματα ζωής που πάντα κρατώ, σαν φυλαχτό, στην καρδιά μου. Μου δίνουν απίστευτη δύναμη για να συνεχίσω, ιδίως στις δύσκολες στιγμές και αισθάνομαι τυχερή που έχω τη δυνατότητα να ασχοληθώ με μια ιδιαίτερης ευαισθησίας θεματολογία που αφορά την κοινωνία μας. Μαθαίνω κι εγώ πολλά μέσα από τις ανθρώπινες ιστορίες, τις υποθέσεις εγκληματολογικού ενδιαφέροντος που διερευνούμε σε συσχετισμό με τα ΜΜΕ. Με ενδιαφέρει κυρίως και αποτελεί μεγάλη πρόκληση η αναζήτηση των βαθύτερων αιτιών σε κάθε υπό εξέταση υπόθεση καθώς και η ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση των εμπλεκόμενων ατόμων σε υποθέσεις υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος που απασχολούν τα ΜΜΕ.

Αναγκαία βέβαια και τα πιο ρομαντικά κείμενα, γιατί χωρίς έρωτα, αγάπη, πάθος, η ζωή δεν έχει ουσία και μόνο με αυτά τα συναισθήματα να πλημμυρίζουν την καρδιά “δραπετεύουμε”, έστω και για λίγες στιγμές, από τη ρουτίνα της καθημερινότητας.

http://www.postmodern.gr/na-drapeteyseis-apo-ton-kyklo

Πριν από μερικές μέρες λοιπόν ένας διαδικτυακός “φίλος” που δεν γνωρίζω προσωπικά μου έγραψε κάτω από το κείμενο μου μου για τον “Αύγουστο” που δημοσιεύσαμε στο postmodern.gr http://www.postmodern.gr/aygoystos: “Ωραίο…γράφε…γράφε για να συνεχίσω να διαβάζω”. Μου φάνηκε τόσο γλυκό το μήνυμα και τόσο όμορφο να αγγίζεις με τις δικές σου σκέψεις την καρδιά των αναγνωστών. Τολμώ να πω ότι είναι μαγικό το συναίσθημα, αλλά χωρίς εσάς, χωρίς τη δική σας στήριξη και το δικό σας ενδιαφέρον, δεν θα είχε την ίδια αξία!

Δεν είναι επομένως τυπικό, αλλά ουσιαστικό το “ευχαριστώ” που με τη σημερινή ανάρτηση λέω σε όλους εσάς, τις φίλες και τους φίλους του blog. Η τεχνολογία μας κρατά από τη μία σε απόσταση, από την άλλη μας φέρνει πιο κοντά σε επίπεδο επικοινωνίας, ανταλλαγής απόψεων, οργάνωσης δράσεων. Σας ευχαριστώ τόσο πολύ!!! Περιμενω πάντα τα δικά σας μηνύματα στο mail μου: kardaraa@gmail.com και στο postmodern.gr στη στήλη μου “Έγκλημα και Media”, για να αναδείξουμε θέματα που σας απασχολούν εντόνως και σας προβληματίζουν.

7 χρόνια (Αύγουστος 2011-Αύγουστος 2018) και συνεχίζουμε, δυναμικά! Είναι βέβαιο ότι μαζί μπορούμε να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο αύριο και θα τα καταφέρουμε!!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

7 δημιουργικά χρόνια!!

Αύγουστος 2011-Αύγουστος 2018: 7 χρόνια!!! 7 δημιουργικά χρόνια στο blog aggelikikardara.wordpress.com με αρθρογραφία, συνεντεύξεις, κατάθεση σκέψεων και προτάσεων, επικοινωνία με το αναγνωστικό κοινό!!

Όλα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2011, ύστερα από μια υπέροχη βόλτα στην αρχαία Ολυμπία, όπου αποφάσισα μετά από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση να φτιάξω τον δικό μου “διαδικτυακό χώρο” ώστε να γράφω και να επικοινωνώ με τους αναγνώστες. Ξεκίνησα με πολύ μεγάλη χαρά, στο γραφείο του εξοχικού και πραγματικά αφέθηκα στη μαγεία του να γράφεις στο διαδίκτυο.

Ξεκίνησα το 2011 με 400 αναγνώστες όλους κι όλους, γιατί δεν διέθετα τότε και κανένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Μέχρι το 2017 οι αναγνώστες είχαν φτάσει στους 40 χιλιάδες και συνειδητοποίησα ότι αυτή η επικοινωνία με τον κόσμο είναι συναρπαστική και η δυνατότητα να γράφεις στον “ατελείωτο” κόσμο του διαδικτύου μαγική!!

Μέσα από το blog γνώρισα πολύ σημαντικές προσωπικότητες και ξεκίνησα δημιουργικές συνεργασίες. Έθεσα όμως εξαρχής έναν στόχο: να θέσω τον πήχη ψηλά και με σεβασμό στο κοινό που με τιμά διαβάζοντας τα κείμενά μου να δημιουργήσω έναν αξιοπρεπή χώρο όπου θα αναδεικνύω ζητήματα εγκληματολογικού ενδιαφέροντος σε συσχετισμό με τα ΜΜΕ. Δεν λείπουν βέβαια και τα κοινωνικού ενδιαφέροντος θέματα και μάλιστα το αξιοσημείωτο είναι ότι οτιδήποτε έχω γράψει για γενέθλια και γενέθλιες ευχές έχει κεντρίσει το αναγνωστικό ενδιαφέρον (με έχει εκπλήξει αυτό το γεγονός), καθώς και τα πιο τρυφερά μας θέματα, γιατί όπως και να το κάνουμε χωρίς αγάπη δεν ζούμε!!

Οι πρώτες συνεντεύξεις που πραγματοποίησα (πλέον παρουσιάζω τις συνεντεύξεις μου στο “σπίτι της αρθογραφίας μου” το αγαπημένο μας postmodern.gr) ήταν με τον νυν Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα και με την πολυαγαπημένη μας δημοσιογράφο, Αγγελική Νικολούλη. Με τον Πρωθυπουργό δεν μας ένωνε κάτι, ούτε τον γνώριζα προσωπικά, αλλά στόχος μου ήταν να ξεκινήσω δυνατά και δυναμικά το blog, με σημαντικά πρόσωπα που θα ενδιέφεραν το ευρύ κοινό.

Όταν λοιπόν εκείνο το καλοκαίρι του 2011, μέσα σε λίγες ώρες από το αίτημά μου, απάντησαν και οι δύο θετικά, ήμουν πραγματικά ενθουσιασμένη!! Ο κ.Τσίπρας μου ζήτησε να εστιάσουμε το ενδιαφέρον μας στις φυλακές, καθώς τον ενδιέφερε η έρευνα στα καταστήματα κράτησης. Οφείλω να ομολογήσω ότι ουδεμία παρέμβαση έκανε στη συνέντευξή μας με τίτλο “Περί πολιτικής και φυλακών” που μπορείτε να διαβάσετε στο πεδίο “Interviews”, ενώ μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης μου έστειλε σχόλια για το blog που βρήκε πολύ ενδιαφέρον και μου έδωσε μια συμβουλή, την οποία ακολουθώ μέχρι σήμερα αλλά δεν αποκαλύπτω.

Τώρα όσον αφορά την πολιτική που σήμερα ακολουθείται, ας μη σχολιάσω. Προτιμώ τα των φυλακών ζητήματα!!

Για την Αγγελική Νικολούλη δεν έχω λόγια!! Από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους, με μια καταπληκτική ομάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσα χρόνια βρίσκεται στην κορυφή! Θα μπορούσα να πω ότι είναι η μόνη δημοσιογράφος στη χώρα μας που κάνει criminal profiling με την πολύτιμη συμβολή των επιστημόνων, με τους οποίους συνεργάζεται.

7 χρόνια επομένως και προχωράμε!!! Ελπίζω για πολλά ακόμα χρόνια, γιατί το να γράφω είναι για μένα η ίδια η ζωή και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου αλλιώς!!! Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλες τις αγαπημένες φίλες και όλους τους αγαπημένους φίλους του blog. Αυτά όμως θα τα πούμε και πιο αναλυτικά σε επόμενο άρθρο.

Το βέβαιο είναι ότι έχουμε δημιουργήσει μια υπέροχη διαδικτυακή παρέα και στόχος μου είναι να αναδείξω, με τη δική σας στήριξη, πολλά ακόμα ζητήματα που μας απασχολούν και μας προβληματίζουν.

Περιμένω πάντα με μεγάλο ενδιαφέρον τα δικά σας μηνύματα, τις δικές σας σκέψεις, αλλά και σχόλια κι επισημάνσεις στο mail μου: kardaraa@gmail.com και στο postmodern.gr στη στήλη “Έγκλημα και Media”.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Το παραμυθένιο μου μέρος!

Εδώ είναι το δικό μου ησυχαστήριο…το παραμυθένιο μου μέρος…

Στην αγκαλιά της φύσης, ονειρεύομαι, η ψυχή μου γαληνεύει, η καρδιά μου πλημμυρίζει “εκρηκτικά” έντονα συναισθήματα και γράφω με πάθος! Λατρεύω αυτές τις πολύτιμες στιγμές όπου μπορώ να αφεθώ στη μαγεία του τοπίου και να γράψω….

Γράφοντας εδώ, μακριά από τη βοή της πόλης και τα άγχη της καθημερινότητας, η ζωή αποκτά βαθύτερο νόημα. Σαν να σε “προσκαλεί” και να σε “προκαλεί” ταυτόχρονα να ανακαλύψεις τις πιο συναρπαστικές διαδρομές της, τα μυστήρια της, τις βαθιά κρυμμένες σκέψεις, τα μυστικά της…

Θέλω να τα ανακαλύψω όλα και να καταφέρω να φτάσω στις πιο ονειρεμένες γωνιές της! Κυρίως όμως θέλω να εμπιστευτώ το δυνατό προαίσθημά μου που κάπου πολύ όμορφα και μαγικά θέλει να με οδηγήσει. Δεν γνωρίζω ακόμα το πού και το πώς, αλλά είμαι έτοιμη για τη συναρπαστική συνέχεια…

Τώρα αρχίζουν όλα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η πρόληψη του εγκλήματος και η συμμετοχή του πολίτη στην εποχή της τεχνολογίας

Η ενδοοικογενειακή βία και η κακοποίηση ανηλίκων εξακολουθούν να αποτελούν “μάστιγα” για τις κοινωνίες, διεθνώς. Το πρόβλημα καθίσταται πολυπλοκότερο από την αδυναμία των θυμάτων να μιλήσουν ανοιχτά, να προχωρήσουν σε καταγγελία και να ζητήσουν προστασία και στήριξη. Η αδυναμία αυτή οφείλεται είτε στο νεαρό της ηλικίας τους, είτε στη γενικότερη κατάστασης στην οποία βρίσκονται (οικονομική και συναισθηματική εξάρτηση, φόβος, συναισθήματα ντροπής και ενοχής, πιέσεις από άλλα μέλη της οικογένειας να συνεχίσουν να υπομένουν τη βία κ.λπ.).

Οι δράστες εκμεταλλεύονται τα συναισθήματα φόβου και την αδυναμία των θυμάτων να αντιδράσουν και ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ακόμα και δειλοί, καταφέρνουν να αντλήσουν “δύναμη” από τον φόβο των θυμάτων τους.

Τέτοιου είδους εγκληματικούς τύπους που αντλούν “δύναμη” από τον φόβο των άλλων, έχει καταγράψει και η διεθνής έρευνα στις φυλακές, κατά την περιγραφή των κοινωνικών τύπων και ρόλων που υιοθετούνται στα καταστήματα κράτησης. Πρόκειται για τους χαρακτηριζόμενους “gorillas”, όπως τους έχει περιγράψει στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (και πολύτιμη για τους νεότερους μελετητές) έρευνά του ο Αμερικανός κοινωνιολόγος και εγκληματολόγος, Gresham Sykes.

Οι gorillas είναι οι σωματώδεις κρατούμενοι που αφαιρούν δια της βίας από τους συγκρατούμενούς τους αναγκαία είδη διαβίωσης, καταφεύγοντας στις απειλές και όχι στη χρήση της βίας, τις περισσότερες φορές. Προκαλούν τρόμο, γιατί εμφανίζονται ανά πάσα στιγμή έτοιμοι για καβγά και όχι γιατί στην πραγματικότητα είναι δυνατοί και δυναμικοί. Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, γίνεται αντιληπτό ότι οι gorillas είναι κατ’ ουσίαν δειλοί και επιχειρούν μέσα από τις απειλές και βασιζόμενοι στη σωματική τους διάπλαση να τρομοκρατήσουν τους συγκρατούμενούς τους. Επιτυγχάνουν τον στόχο τους μόνο όταν έρχονται αντιμέτωποι με τους αδύναμους και φοβιτσιάρηδες συγκρατούμενους, weakling όπως αποκαλούνται στη γλώσσα της φυλακής, οι οποίοι αποτελούν άλλωσε τα θύματά τους, γιατί φοβούνται να τα βάλουν με τους δυνατούς της φυλακής.

Πιστεύω ότι σε αρκετές περιπτώσεις το προφίλ των δραστών ενδοοικογενειακής βίας θα μπορούσε να συσχετιστεί με το αντίστοιχο των gorillas που επιχειρούν να αντλήσουν δύναμη από τον φόβο και την αδυναμία των θυμάτων τους. Το γεγονός ότι το θύμα ή τα θύματά τους υπομένουν τη βία, στην οποία τα υποβάλλουν, εξαιτίας του φόβου και της ντροπής για τον κοινωνικό στιγματισμό, τους κάνει να αισθάνονται ισχυροί και υπό αυτή την έννοια η άσκηση βίας καθίσταται ισχυρό “όπλο” στα χέρια τους για να επιτύχουν ό,τι θέλουν.

Επομένως, η βασική μας προτεραιότητα πρέπει να είναι ακριβώς αυτό: να “σπάσουμε” τον φόβο, να δείξουμε και να αποδείξουμε στα θύματα ότι εάν καταπολεμήσουν τον ίδιο τους τον φόβο, θα μπορέσουν να νικήσουν το “θηρίο” της βίας που εκτρέφεται από αυτά τα συναισθήματα. Εάν γίνει κατανοητό αυτό από τους παθόντες και τις παθούσες, θα έχουμε αναμφισβήτητα κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα μπροστά.

Ταυτόχρονα είναι επιτακτική ανάγκη να ληφθεί υπ’ όψιν από τους ειδικούς επιστήμονες που σχεδιάζουν την αντεγκληματική πολιτική ότι σε πολλές περιπτώσεις τα θύματα αδυνατούν να μιλήσουν και να καταγγείλουν αυτό που τους συμβαίνει. Αυτό, στην πράξη, σημαίνει πώς η “σκοτεινή” εγκληματικότητα θα συνεχίσει να αυξάνεται και να εκτίθενται σε πολύ σοβαρούς κινδύνους για τη σωματική τους ακεραιότητα, την ψυχική τους υγεία και την ίδια τους τη ζωή, τα χαρακτηριζόμενα “ευάλωτα” θύματα, όπως ανήλικοι, γυναίκες, ηλικιώμενοι και άτομα με αναπηρίες, εάν δεν ληφθούν πολύ στγκεκριμένες δράσεις και δεν εμπλακεί ενεργά ο πολίτης Βλ.ενδεικτικά το άρθρο μου στο bloko.gr http://www.bloko.gr/2018/06/blog-post_42.html

Αυτό που προτείνω είναι: πρώτον, να ενισχυθεί ο συμβουλευτικός ρόλος των σχολείων και να ξεκινήσει, σε σταθερή και μόνιμη βάση, συνεργασία των σχολείων με επιστημονικούς φορείς που μπορούν να προσφέρουν ψυχολογικές και ψυχιατρικές υπηρεσίες, προκειμένου να καλύψουν τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες του μαθητικού πληθυσμού και να υπάρχει έγκαιρη παρέμβαση, όπου χρειάζεται.

Δεύτερον, να ενισχυθεί ο ρόλος της τοπικής κοινωνίας με συμμετοχή και εμπλοκή του πολίτη. Να οργανωθούν εκστρατείες ενημέρωσης και να προβάλλονται σε σταθερή βάση (καθημερινά θα πρότεινα) διαφημιστικά μηνύματα που θα ενημερώνουν για τους φορείς, τις υπηρεσίες και τις τηλεφωνικές γραμμές στήριξης των θυμάτων.

Τρίτον, συμβολή των κοινωνικών δικτύων/social media στη διάδοση κοινωνικών μηνυμάτων κατά της βίας, ώστε να ευαισθητοποιηθεί ακόμα περισσότερο ο πολίτης.

Τέταρτον, κρίνω αναγκαίο να αυξηθούν οι δημόσιες συζητήσεις, οι επιστημονικές εκδηλώσεις σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, οι οποίες θα είναι ανοιχτές στο κοινό, ώστε οι συνάνθρωποί μας που χρειάζονται καθοδήγηση και στήριξη να κατανοήσουν ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι ενδιαφερόμαστε έμπρακτα και ότι υπάρχουν εξειδικευμενές υπηρεσίες και φορείς που με απόλυτη εχεμύθεια θα τους παρέχουν ασφάλεια και θα τους κατευθύνουν.

Συνοψίζοντας, θεωρώ αδιανόητο στη σύγχρονη εποχή της τεχνολογίας να μην αξιοποιηθούν στο έπακρο όλα τα τεχνολογικά μέσα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προκειμένου να αναπτυχθεί ένα αποτελεσματικό “δίχτυ” ενημέρωσης, συμμετοχής αλλά και προστασίας του πολίτη!! Οι αρμόδιοι φορείς πρέπει να συνδυάσουν τα μέσα που διαθέτει η τεχνολογία για να περάσουν πολύ σημαντικά μηνύματα σε ευρύτατα τμήματα του πληθυσμού και να κινητοποιήσουν τον κάθε πολίτη. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα αυτό δεν έχει συμβεί, παρά μόνο επιλεκτικά, αποσπασματικά, συνήθως μετά την αποκάλυψη ενός ειδεχθούς εγκλήματος. Αυτό όμως σίγουρα δεν φτάνει!!

Μέσα από τη στήλη μου “Έγκλημα και Media” στο postmodern.gr επιχειρώ όσο συχνά μπορώ να περάσω σε ένα ευρύ κοινό τα ηχηρά μηνύματα “Σπάμε τον φόβο”, “Σπάμε τη σιωπή” και στο mail μου: kardaraa@gmail.com είμαι πάντα στη διάθεσή σας για να αναδείξουμε πτυχές του θέματος που πιστεύετε ότι θα βοηθήσουν εσάς ή/και άλλους συνανθρώπους μας που υπομένουν ακόμα τη βία. Όλοι μαζί -ενημερωμένοι και ενεργοί πολίτες- έχοντας κοινό στόχο, μπορούμε σίγουρα να πετύχουμε πιο σημαντικά πράγματα, όσον αφορά την πρόληψη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του φαινομένου.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Nα ονειρεύομαι μαζί σου

Πέρυσι ίδια μέρα (15/8/2017) ήθελα να ονειρεύομαι μαζί σου….

Στο postmodern.gr ασφαλώς! http://www.postmodern.gr/na-onirevome-mazi-sou

Φέτος (15/8/2018) η ψυχή δραπετεύει!!! http://www.postmodern.gr/na-drapeteyseis-apo-ton-kyklo

Κάθε χρόνο κι ένα βήμα!! Να δούμε ο επόμενος Αύγουστος πού θα μας βρει…

Ο Αύγουστος άλλωστε πάντα μαγεύει και το αυγουστιάτικο φεγγάρι μας παρασέρνει στα τρελά όνειρά του!!

Χαίρομαι πολύ που άγγιξε τις καρδιές σας το συγκεκριμένο κείμενό μου στο pm γιατί αυτό μου δείχνει κάτι σημαντικό: ότι η καρδιά έχει την ανάγκη να αποδρά από την καθημερινότητα και να ζει δίχως όρια!! Και τι πιο όμορφο από το να τα νιώσουμε αυτά τα δυνατά συναισθήματα τώρα, αφού ο Αύγουστος είναι ο μήνας, όπου το παραμύθι “ζωντανεύει” και οι παραμυθένιοι ήρωες βγαίνουν από τις σελίδες του, αναζητώντας την αιώνια αγάπη τους…

Καλό βράδυ, αγαπημένοι μου!! Μη φοβηθείτε να ζήσετε το δικό σας παραμύθι…

Τα παραμύθια πάντα κρύβουν κάτι μοναδικά υπέροχο στο τέλος!! Αρκεί να τολμήσουμε να το ανακαλύψουμε…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ανάμνηση…

Δεκαπενταύγουστος. Σπουδαία μέρα σήμερα και μεγάλη γιορτή. Χρόνια πολλά σε όλες τις φίλες και όλους τους φίλους του blog που έχουν τη γιορτή τους! Κάθε καλό, πολλή αγάπη και όμορφες στιγμές, σας εύχομαι από καρδιάς!!

Μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια ήταν μεγάλη γιορτή για την οικογένειά μας, γιατί είχε γενέθλια ο παππούς Νίκος, ο καλύτερος παππούς στον κόσμο!! Αν και “έφυγε” πλήρης ημερών (το κείμενο για τον παππούκο μου “απόψε κλαίει ο ουρανός” στο aggelikikardara.wordpress.com στις 26/4/2014), μέχρι και το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής του ήθελε να του οργανώσουμε γενέθλιο πάρτι και έχω την εντύπωση ότι, όταν λείπαμε τα εγγόνια διακοπές και δεν πηγαίναμε στο πάρτι του παππού, θύμωνε κι ας μην μας το έλεγε. Γι’ αυτό πάντα κανονίζαμε και δεύτερη οικογενειακή συγκέντρωση με τούρτα και εκπλήξεις τον Σεπτέμβριο!

Αυτό που κρατάω από τον παππού είναι ότι αγαπούσε τη ζωή πάρα πολύ, ήθελε να ζει την κάθε του στιγμή! Θυμάμαι που πάντα μου έλεγε και έτσι αισθανόταν “είμαι παλληκάρι (ή παλικάρι, με τη νέα ορθογραφία) εγώ”.

“Έφυγε” στα 93 του, χωρίς ποτέ να έχει αρρωστήσει, ενώ όλοι τον περνούσαν για πατέρα μου, γιατί έδειχνε νεότατος. Τα γονίδια του παππού εξαιρετικά, έχω να πω!!! Τι να σου κάνουν επομένως οι ιατρικές παρεμβάσεις, όταν έχεις τέτοια γονίδια! Πολύ σημαντικό ότι περπατούσε πάρα πολύ, καθημερινά.

Πολύ ωραίος άντρας στα νιάτα του, ζήλευε πολύ τη γιαγιά και όπως τους έβλεπα και στα γλυκά γεραματάκια τους ακόμα την ήθελε! Όλο αγκαλιές “τσάκωνα” τον παππού με τη γιαγιά!!

Όσοι είχατε την τύχη να μεγαλώσετε κοντά σε γιαγιά και παππού καταλαβαίνετε πώς αισθάνομαι και γιατί οι αναμνήσεις ξεχύνονται από το μυαλό και πλημμυρίζουν ξανά την καρδιά με όμορφα συναισθήματα. Όλα κυλούσαν γλυκά σαν παραμύθι στην αγκαλιά του παππού και της γιαγιάς, στα ξέγνοιαστα παιδικά και εφηβικά καλοκαίρια!!

Δύσκολο και σκληρό να προχωρά η ζωή χωρίς ανθρώπους καθοριστικούς στη ζωή μας, ανθρώπους που αγαπήσαμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας, που μας έδωσαν αξίες, ιδανικά αλλά πρωτίστως ατελείωτη αγάπη, δίχως να ζητούν τίποτα σε αντάλλαγμα…

Γι’ αυτό, όσο περνάει από το χέρι μας, τους ανθρώπους που αγαπάμε βαθιά και έχουμε ουσιαστική σχέση μαζί τους, ας τους εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και ας επιδιώκουμε να περνάμε χρόνο μαζί τους…

Με αυτή την υπέροχη ανάμνηση θέλω απόψε να κλείσω το βράδυ μου: με την ανάμνηση δύο ανθρώπων που αγαπήθηκαν πολύ παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες της καθημερινότητας και έδωσαν σε εμάς -τα παιδιά και τα εγγόνια τους- τις πιο όμορφες εικόνες να κρατάμε στην καρδιά για να πορευόμαστε στη ζωή.

Εύχομαι εάν φτάσω στη δική τους ηλικία να έχω ζήσει με τόση αγάπη!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά