Category Archives: Ζητήματα Κοινωνικά

Όλα τα παιδιά έχουν θέση στο σύγχρονο ελληνικό σχολείο

Όσοι μου κάνετε την τιμή και διαβάζετε τα άρθρα μου γνωρίζετε ότι επιδίωξή μου είναι να ενώσουμε τις φωνές μας για να κατακτήσουμε το σχολείο που δικαιούται η ελληνική κοινωνία και αξίζει η μαθητική και η εκπαιδευτική κοινότητα.

http://www.postmodern.gr/to-scholeio-poy-dikaioytai-i-elliniki-koinonia-as-ftasei-i-foni-mas-psila/
https://www.postmodern.gr/anagkaia-i-katargisi-ton-timoritikon-methodon-sta-sygchrona-scholeia/
http://www.bloko.gr/2018/06/blog-post_346.html

Ένα σύγχρονο σχολείο, προσαρμοσμένο στα νέα δεδομένα της εποχής, με έμφαση στις ατομικές και ομαδικές εργασίες, στην καλλιέργεια του συνεργατικού πνεύματος των μαθητών μέσα από την επίτευξη κοινών στόχων για το σχολείο, ανάπτυξη των κλίσεων και των δεξιοτήτων κάθε μαθητή, ώστε κάθε παιδί να ανακαλύψει τι είναι αυτό που πραγματικά αγαπά, προκειμένου να αναπτύξει περισσότερο τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντα του και να ενισχυθεί η αυτοπεποίθηση του. Να μη νιώθει, επομένως, κανένα παιδί παραγκωνισμένο από την εκπαιδευτική κοινότητα και το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά όλα οι μαθητές να βρίσκουν τη θέση τους στο σχολείο.

Σε ένα τέτοιο σχολείο οι πολύ δυνατοί μαθητές που ξεχωρίζουν στα μαθήματα ή σε άλλες σχολικές δράσεις (αθλητισμός, θέατρο, μουσική, εικαστικά) θα προχωρήσουν ακόμα περισσότερο, με πιο ουσιαστικά βήματα, αλλά και τα παιδιά με δυσκολίες στα μαθήματά θα νιώσουν τη μεγάλη αγκαλιά του σχολείου, δεν θα το μισήσουν, δεν θα τα παρατήσουν, δεν θα υιοθετήσουν παραβατικές συμπεριφορές. Θα έχουν και εκείνα τη θέση που τους αξίζει στο σχολείο και θα επιβραβεύονται για τις αξιόλογες δράσεις τους.

Παράλληλα, απαιτείται η πολύ καλή οργάνωση της τεχνικής εκπαίδευσης προκειμένου να δοθεί μια ουσιαστική διέξοδος στους μαθητές που αναζητούν εναλλακτική και σήμερα δεν την έχουν. Τόνισα, επίσης, στο πρόσφατο άρθρο μου την ανάγκη να καταργηθούν οι τιμωρητικες μέθοδοι στο σχολείο, όπως να αποβαλλονται οι μαθητές, να “μένουν” σε μαθήματα ή στην ίδια τάξη. Πρόκειται για μεθόδους χωρίς ουσία και βαθύτερο περιεχόμενο.

Και εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση, σχετική όμως με το θέμα. Σε όλο αυτό το διάστημα που γράφω για το σχολείο που αξίζει η κοινωνία μας, με συγκινεί η στήριξή σας και είναι βέβαιο ότι μόνο εάν ενώσουμε τις δυνάμεις μας θα κατακτήσουμε κάποια πράγματα. Διαβάζω όλα τα σχόλια και τα μηνύματα που μου στέλνετε για το συγκεκριμένο θέμα και επειδή πιστεύω ότι βαρύτητα πρέπει να δίνεται στους ανθρώπους που έχουν βιώσει κάποιες καταστάσεις και συναισθήματα κι έχουν νιώσει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα τους έχει απορρίψει, θα ήθελα να παρουσιάσω τα λόγια μιας μητέρας της οποίας ο γιος έμεινε στην ίδια τάξη στην Δευτέρα Γυμνασίου.

Να σημειώσω εδώ ότι η μητέρα μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά και δεν έχει την οικονομική κατάσταση να τα βοηθήσει με φροντιστηριακά μαθήματα, ούτε το μορφωτικό επίπεδο να τα βοηθήσει εκείνη στα μαθήματά. Αυτή είναι η πραγματικότητα άλλωστε. Μια οικογένεια που έχει την οικονομική δυνατότητα και το μορφωτικό επίπεδο πιστεύω ότι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να περάσει το παιδί την τάξη, έστω και με δυσκολία. Αντίθετα, γονείς που δεν έχουν τη δυνατοτητα να στηρίξουν τα παιδιά τους ή σε άλλες περιπτώσεις δυσλειτουργικές οικογένειες, θα συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν δυσκολίες και εμπόδια στο να ολοκληρώσει το παιδί το σχολείο και σίγουρα είναι πολύ δύσκολο για ένα παιδί που στο Γυμνάσιο βιώνει τόσο μεγάλες δυσκολίες να αντιμετωπίσει τη σχολική “αποτυχία”.

“Ντρεπόταν να πάει στο ίδιο σχολείο, να είναι στην τάξη με μικρότερα παιδιά και οι φίλοι του να προχωράνε”, μου έγραψε μεταξύ άλλων η μητέρα. Στο ερώτημά μου πώς διαχειρίστηκε αυτή την κατάσταση στην ευαίσθητη περίοδο της εφηβείας του, στα 13 του χρόνια, μου απάντησε “Έπεσε σε κατάθλιψη. Δεν μπορούσε να το αντέξει. Ντρεπόταν πάρα πολύ. Ευτυχώς τον στήριξαν οι φίλοι του και το ξεπέρασε”.

Με προβλημάτισαν εντόνως αυτά τα λόγια. Θεωρώ ότι όσα παιδιά έχουν βιώσει μια ανάλογη κατάσταση, ένιωσαν κάπως έτσι…

Ποιος μπορεί να μείνει απαθής απέναντι σε μια τόσο σοβαρή κατάσταση που αφορά όχι μόνο το μαθησιακό κομμάτι, αλλά και την ψυχολογία του παιδιού και τα συναισθήματά του; Ποιος εκπαιδευτικός με καρδιά μπορεί να τιμωρήσει ένα παιδί επειδή δεν είναι “καλός μαθητής”/”καλή μαθήτρια”; Να του στερήσει τους φίλους του και να το στείλει ξανά σε μια τάξη με μικρότερα παιδιά, βάζοντάς του με αυτό τον τρόπο την ετικέτα του “κακού”, του “αδύναμου”, του “τεμπέλη”;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για παιδιά που τώρα ανακαλύπτουν τον εαυτό τους, τα όρια τους, τις αντοχές τους, τον κόσμο γύρω τους. Οι μαθητές που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του σχολείου δεν χρειάζεται να τιμωρούνται από το σύστημα, αλλά να ενισχύονται μέσα στο σχολείο, να τους δίνονται δημιουργικές διεξόδους να δείξουν τι μπορούν να κάνουν καλά και να ανακαλύψουν τι αγαπούν να κάνουν, να επιβραβεύονται για ό, τι κάνουν πολύ καλά και όσοι το επιθυμούν να ωθούνται στην τεχνική εκπαίδευση, η οποία όμως πρέπει πρώτα να οργανωθεί.

Είναι τα παιδιά μας! Είναι το μέλλον της χώρας μας! Ας μη μείνουμε, άλλο, θεατές.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

10 Σεπτεμβρίου 2018: Κρατήστε την ημερομηνία

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου του 2018, στις 6 το απόγευμα: Κρατήστε στο μυαλό σας τη συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα. Ετοιμάζουμε κάτι δυνατό και σας θέλουμε δίπλα μας. Επίσημες ανακοινώσεις εντός του επόμενου χρονικού διαστήματος.

Είναι πολύ σπουδαίο οι ιδέες να γίνονται πραγματικότητα και οι σκέψεις να υλοποιούνται. Μπορούμε αναμφίβολα να κάνουμε σημαντικά πράγματα και να προχωρήσουμε με ουσιαστικά βήματα, όταν ενώνουμε τις δυνάμεις μας άνθρωποι με κοινό όραμα και στόχο.

Δεν θέλω να μένουμε στα λόγια. Οι πράξεις είναι αυτές που έχουν νόημα και ουσία. Αυτές τις πράξεις θα τις δείτε στην πορεία, μέσα από συγκεκριμένες δράσεις μας. Έχουμε ακόμα πολλή δουλειά, αλλά εργαζόμαστε μεθοδικά, με υπευθυνότητα, συνέπεια και πάνω από όλα με αγάπη για τον Άνθρωπο.

Τα νέα μας σύντομα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Μονάδες «απ-ελευθέρωσης»

Ένα εξαιρετικό κείμενο του Ομ. Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Γιάννη Πανούση, στη μνήμη του σπουδαίου Καθηγητή Βασίλη Καρύδη, με τίτλο Μονάδες «απ-ελευθέρωσης» δημοσιεύεται στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 22/6/2018. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ https://www.efsyn.gr/arthro/monades-ap-eleytherosis

Ο Καθηγητής αναφέρεται αρχικά στις αρνητικές συνέπειες του εγκλεισμού στις κλειστές φυλακές, στα “δεινά” του εγκλεισμού (pains of imprisonment), τα οποία οδηγούν τελικά τον κρατούμενο σε απώλεια ταυτότητας, χωρίς να παρέχουν πραγματική προστασία στην ευρύτερη κοινωνία και στη συνέχεια παρουσιάζει και αναλύει το μοντέλο κράτησης που, κατά την επιστημονική του κρίση, μπορεί να διαδραματίσει ένα ουσιαστικό και θετικό ρόλο τόσο για τον έγκλειστο πληθυσμό, όσο και για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Μεταξύ άλλων, ο Καθηγητής επισημαίνει “Τασσόμαστε υπέρ ενός μοντέλου campus-κράτησης σε αγροτικές περιοχές με τους κρατουμένους να ζουν σε οικισμούς ανοιχτού χώρου, όπου η μεταχείριση, η διαβίωση και η επανένταξη συνυπάρχουν. Σε συνθήκες minimum ασφάλειας, η εργασία, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, ο ελεύθερος χρόνος των κρατουμένων θα δημιουργούν ένα θετικό κλίμα, εντελώς διαφορετικό από τα κλασικά φρούρια υψίστης ασφαλείας. Τα κριτήρια ταξινόμησης των κρατουμένων (είδος εγκλήματος, ηλικία, προσωπικότητα, υποτροπή, βιαιότητες) θα τα αξιολογούν ειδικοί ψυχολόγοι, εγκληματολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί των καταστημάτων ή των Πανεπιστημίων”.

Ένα πολύ δυνατό άρθρο που αξίζει να διαβάσετε και να προχωρήσουμε, επιτέλους, σε ένα νέο μοντέλο, “σ’ έναν συνδυασμό ανοιχτού και ελεύθερου χώρου εποπτευόμενης ελευθερίας που θα υπερβεί τη «σωφρονιστική παγωνιά» (froid pénitentiaire)”, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Καθηγητής. Το μοντέλο του εγκλεισμού στις κλειστές φυλακές όχι μόνο δεν έχει αποδώσει, αλλά “κατασκευάζει” και νέους εγκληματίες (“από μαθητής βγαίνεις καθηγητής”, δηλώνουν οι ίδιοι οι κρατούμενοι) και δεν προσφέρει προστασία στην ελεύθερη κοινωνία, δεδομένου ότι οι έγκλειστοι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα θα αποφυλακισθούν χωρίς να είναι έτοιμοι για την κοινωνική τους ενσωμάτωση που πρέπει να είναι ζητούμενο και προτεραιότητα της σωφρονιστικής πολιτικής.

https://www.efsyn.gr/arthro/monades-ap-eleytherosis

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Δεν υπάρχει τέλος

“Δεν υπάρχει τέλος. Δεν υπάρχει αρχή. Υπάρχει μόνο ένα ατέλειωτο πάθος για ζωή”.
Φρεντερίκο Φελίνι

Υπέροχα λόγια…Να είναι ατελείωτο το πάθος για τη ζωή -για τη δημιουργία, για τους ανθρώπους που αγαπάμε, για την κάθε καινούργια μέρα που κρύβει μέσα της μια μικρή ελπίδα, για εκείνα τα σκοτάδια που τα φωτίζει το πιο δυνατό φως- και αυτή η δίψα για ζωή να είναι δίχως αρχή και δίχως τέλος -να μας απογειώνει!

Με αυτήν τη τόσο γλυκιά “καλημέρα”, πώς να μην πλημμυρίζει η καρδιά μου ευτυχία…

Πρωινό διαβασματάκι, αρθρογραφία και στη συνέχεια προετοιμασίες για μια υπέροχη βραδιά με μικρούς και μεγάλους φίλους!

Εύχομαι ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο, γεμάτο στιγμές, σε όλους τους αγαπημένους μου φίλους!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Σημαντική απώλεια για τον χώρο της Εγκληματολογίας και ευρύτερα της επιστήμης

Πολύ σημαντική απώλεια για τον χώρο της Εγκληματολογίας και ευρύτερα της επιστήμης η απώλεια του Καθηγητή Εγκληματολογίας, Βασίλη Καρύδη, ο οποίος “έφυγε” από τη ζωή την Τρίτη 19 Ιουνίου.

Ο Βασίλης Καρύδης σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Λονδίνο (University College). Ήταν Διδάκτωρ του Τμήματος Νομικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, όπου δίδαξε Εγκληματολογικές Επιστήμες από το 1993. Από το 2004 ήταν Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Δημοσίευσε τα βιβλία: «Εγκληματικότητα και κοινωνικός έλεγχος στην ΕΣΣΔ», Αντ. Σάκκουλας, 1991, «Η εγκληματικότητα των μεταναστών στην Ελλάδα», Παπαζήσης, 1996, «Η αθέατη εγκληματικότητα, Εθνική θυματολογική έρευνα», Αντ. Σάκκουλας, 2004, «Μετανάστες στην Ελλάδα: Όψεις Κοινωνικού Ελέγχου. Ηθικοί Πανικοί, Ποινική Δικαιοσύνη» Αντ. Σάκκουλας, 2010. Δημοσίευσε, επίσης, δεκάδες άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σχετικά με την ένταξη των μεταναστών και την εγκληματικότητα, το σωφρονιστικό σύστημα, τη μέτρηση της εγκληματικότητας, την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης, το φαινόμενο της βίας κ.α. Πρόσφατες δημοσιεύσεις του στο εξωτερικό: “Immigration and Crime” στο L. Cheliotis and S. Xenakis (eds) “Crime and Punishment in Contemporary Greece”, Oxford, 2011, και (με N. Coulouris) “Greece: Prisons are bad but necessary (and expanding), Policies are necessary but bad (and declining)” στο V. Ruggiero and M. Ryan (eds) “Punishment in Europe”, Palgrave, 2013.

Διετέλεσε βοηθός του Συνηγόρου του Πολίτη (Κύκλος Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) το διάστημα 2010 -2016. Διετέλεσε, επίσης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών (ΚΕΜ), του Κεντρικού Επιστημονικού Συμβουλίου Φυλακών (ΚΕΣΦ), του διοικητικού συμβουλίου του ΟΚΑΝΑ, της Επιστημονικής Επιτροπής του Ι.ΜΕ.ΠΟ. και πολλών επιστημονικών επιτροπών και ομάδων έργου. Συντόνιζε για την Ελλάδα το Δίκτυο Critical Criminology and Criminal Justice Systems in Europe και ήταν μέλος της διευθυντικής επιτροπής της European Group for the Study of Deviance and Social Control.

Ένας σπουδαίος επιστήμονας, με σημαντικό διδακτικό, ερευνητικό και συγγραφικό έργο. Πριν από μερικά χρόνια συναντηθήκαμε σε εκδήλωση του Παντείου Πανεπιστημίου και συζητήσαμε για τη γλώσσα της φυλακής, ένα θέμα που τον ενδιέφερε πολύ.

Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

1 Comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Δημιουργικοί άνθρωποι, δημιουργικές συνεργασίες

Με αγαπημένους ανθρώπους δημιουργούμε όμορφα πράγματα!!

Ευχαριστώ και εγώ με τη σειρά μου θερμά την αγαπημένη μου Όλγα Τζουραμάνη για τις δημόσιες αναφορές της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη συνεργασία μας, σε επίπεδο αρθρογραφίας, και βέβαια για την πολύτιμη συμβολή της στη διερεύνηση τόσο του πολυσύνθετου και πολυδιάστατου ζητήματος των σεξουαλικών εγκλημάτων http://www.postmodern.gr/sexoyaliki-via-i-ameilikti-kai-akraia-ekdilosi-tis-epithetikotitas/ όσο και των υπολοίπων θεμάτων, υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος, που έχουμε ετοιμάσει στο postmodern.gr και είχαν μια πολύ θετική ανταπόκριση στο κοινό.

Παιδιά μάρτυρες εγκληματικών ενεργειών http://www.postmodern.gr/pedia-martyres-egklimatikon-energion/

Κατάχρηση ανηλίκων σε ασέλγεια σε χώρους εκπαίδευσης http://www.postmodern.gr/katachrisi-anilikon-se-aselgia-se-chorous-ekpedefsis/

Κακοποίηση ζώων: σκιαγράφηση του ψυχολογικού προφίλ των δραστών http://www.postmodern.gr/kakopoiisi-zoon-skiagrafisi-toy-psychologikoy-profil-ton-draston/#

Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει δυναμική συνέχεια, γιατί επιδιώκω τις συνεργασίες με επιστήμονες, με τους οποίους μοιράζομαι κοινές ανησυχίες και προβληματισμούς και έχουμε έναν πολύ ουσιαστικό κώδικα επικοινωνίας μεταξύ μας. Όσον αφορά το πρόσφατο άρθρο, με τίτλο Σεξουαλική βία: Η αμείλικτη και ακραία εκδήλωση της επιθετικότητας, ειλικρινά ελπίζω το δυνατό μήνυμα κατά του στιγματισμού των θυμάτων να έφτασε στα μέλη της κοινωνίας μας και να αρχίσουμε να βλέπουμε στην πράξη ότι ο πολίτης ενημερώνεται και ευαισθητοποιείται.

Από τον διαδικτυακό μου τοίχο, η ανάρτηση της Όλγας Τζουραμάνη, την οποία ευχαριστώ από καρδιάς και από εδώ:
“Για άλλη μια φορά θα ήθελα και δημοσιως να ευχαριστήσω το #mediterannean_college για την πρόταση και την φιλοξενία, όλους οσους με τίμησαν με την παρουσία τους και φυσικά εσένα Αγγελική μου Aggeliki Kardara για την υπέροχη παρουσίαση της ομιλίας μου, όχι μόνο στο #postmodern.gr αλλά και στο προσωπικό σου blog!”

Περιμένω, πάντα, με μεγάλο ενδιαφέρον τα δικά σας μηνύματα στο postmodern και στο mail μου: kardaraa@gmail.com για τα ζητήματα επικαιρότητας, κοινωνικού και εγκληματολογικού ενδιαφέροντος, σε συσχετισμό με τα ΜΜΕ.

Μαζί έχουμε τη δύναμη να πάμε ένα βήμα μπροστά: τη σκέψη μας, τη ζωή μας, ολόκληρη την κοινωνία μας!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Εγκλήματα σεξουαλικής φύσεως: τα μοναδικά εγκλήματα όπου τα θύματα στιγματίζονται πιο πολύ από τον δράστη

Σεξουαλική βία: Η αμείλικτη και ακραία εκδήλωση της επιθετικότητας ο τίτλος του νέου μου άρθρου στο postmodern όπου παρουσιάζονται τα πολύ σημαντικά πορίσματα της ομιλίας της κυρίας Όλγας Τζουραμάνη, Ψυχολόγου-Εγκληματολόγου MSc, Υπ. Δρ Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, η οποία πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2018, στις εγκαταστάσεις του Mediterranean College Αθήνα.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο εδώ http://www.postmodern.gr/sexoyaliki-via-i-ameilikti-kai-akraia-ekdilosi-tis-epithetikotitas/

“Τα εγκλήματα σεξουαλικής φύσεως είναι τα μοναδικά εγκλήματα, όπου το θύμα στιγματίζεται περισσότερο από τον δράστη και όπως είναι κατανοητό, τραυματίζεται ανεπανόρθωτα. Όχι μόνο σωματικά, αλλά κατά κύριο λόγο ψυχικά”, τονίζει μεταξύ άλλων η κ. Τζουραμάνη. Αυτό είναι ένα σημείο που οφείλει να μας προβληματίσει εντόνως, ως επιστημονική κοινότητα αλλά και ως ενεργούς πολίτες.

Είναι αδιανόητο στη σύγχρονη εποχή και κοινωνία να στιγματίζονται τα θύματα και μάλιστα θύματα ακραίας βίας. Οι εγκληματικοί μύθοι που σχετίζονται με το έγκλημα του βιασμού είναι πολλοί και δυστυχώς αναπαράγονται και διαιωνίζονται μέσω των κοινωνικών στερεοτύπων που σαν “αγκάθι” παραμένουν στις αντιλήψεις της κοινωνίας. Η διεθνής έρευνα, όμως, έχει καταρρίψει τους μύθους και αυτό πρέπει να καταστεί κατανοητό στο ευρύ κοινό (Βλ.σχετικά http://www.postmodern.gr/i-siopili-kravgi-tou-viasmou-okto-mithoi-pou-katarriptontai-apo-tis-erevnes/)

Είναι όμως ευθύνη και του κάθε πολίτη να ενημερώνεται και να συμβάλλει τόσο σε επίπεδο πρόληψης όσο και κατάλληλης αντιμετώπισης των θυμάτων. Είμαστε όλοι μέλη αυτής της κοινωνίας και οφείλουμε να ενημερωνόμαστε, με τρόπο ολοκληρωμένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο, για τόσο σοβαρά ζητήματα κοινωνικού και εγκληματολογικού ενδιαφέροντος και να συμβάλλουμε στην προστασία των θυμάτων. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, ούτε για άλλες δικαιολογίες. Ας σταματήσουμε να διαιωνίζουμε εγκληματικούς μύθους και στερεοτυπικές αντιλήψεις.

Ο βιασμός είναι μια πράξη βίας και ελέγχου. Ο βιαστής θέλει να επιβεβαιωθεί, να δείξει τη δύναμή του και να ασκήσει έλεγχο πάνω στο θύμα. Επομένως το άτομο που έχει επιζήσει του βιασμού πρέπει να κατανοήσει ότι δεν προκάλεσε τον δράστη και δεν πρέπει να αυτο-ενοχοποιείται άδικα. Η ανάγκη του δράστη να επιβεβαιωθεί και να επιβάλλει την εξουσιαστική του δύναμη μπορεί να είναι τόσο μεγάλη που να οδηγήσει ακόμα και στη δολοφονία του θύματος, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου ο δράστης ασελγεί στο άψυχο σώμα.

Θα ήθελα, κλείνοντας, να ευχαριστήσω θερμά την κυρία Τζουραμάνη και να κρατήσω το κειμενάκι που έγραψε στον διαδικτυακό μου τοίχο, γιατί αναδεικνύει τη μεγάλη ευθύνη που φέρουμε όλοι μας, τόσο ως προς την πρόληψη, όσο και ως προς την κατάλληλη αντιμετώπιση των θυμάτων:

“Δεδομένων των ανεξέλεγκτων διαστάσεων της σεξουαλικης βίας στις μερες μας και των επιπτώσεων που επιφέρει σε κάθε επίπεδο, όχι μόνον οι ειδικοί αλλά και ο κάθε πολίτης πρέπει να είναι σε θέση να συμβάλλει τόσο σε επίπεδο πρόληψης όσο και κατάλληλης αντιμετώπισης των θυμάτων, επιδεικνύοντας ευαισθησία και ενσυναίσθηση στα θύματα των σεξουαλικών εγκλημάτων. Θεμέλιος λίθος σε αυτό είναι η ενημέρωση και η απόκτηση έγκυρης και σφαιρικής γνώσης. Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στην Aggeliki Kardara για την κάλυψη-παρουσίαση της ομιλίας μου με θέμα «Σεξουαλική βία: Η αμείλικτη και ακραία εκδήλωση της επιθετικότητας»”.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Περπατώντας στη βροχή

Λατρεύω να περπατώ στη βροχή. Η βροχή εξαγνίζει την ψυχή και τις σκέψεις.

Σήμερα το μεσημέρι περπάτησα στη βροχή με έναν πολύ δικό μου άνθρωπο που έχει τη δύναμη να μιλάει στην καρδιά μου και αισθάνομαι πολύ όμορφα με τις συζητήσεις μας. Συχνά σκέφτομαι ότι είναι πραγματικά υπέροχο να έχεις δίπλα σου ανθρώπους, με τους οποίους είσαι ο εαυτός σου, μπορείς να μιλήσεις με ειλικρίνεια και ταυτόχρονα ανακαλύπτεις πτυχές της προσωπικότητάς σου και πλευρές της ζωής σου που ούτε εσύ ο ίδιος γνώριζες ότι είχες.

Κάτω από τη βροχή γίνονται, αναμφίβολα, οι καλύτερες συζητήσεις.

Περπατώντας στη βροχή νιώθω ευάλωτη και ταυτόχρονα δυνατή. Σαν να διακατέχομαι από έναν φόβο για το πού θα με παρασύρει αυτή η ορμητική δίνη και από την άλλη από ένα συναίσθημα λύτρωσης ότι θα καταφέρω να παλέψω και να νικήσω. Ότι θα βγω πιο δυνατή και ότι οι πληγές μου θα επουλωθούν.

Είναι αυτό το παράδοξο, όταν αντιμετωπίζεις τον φόβο με το να τον ζεις. Εφαρμόζω αυτήν τη μέθοδο συχνά. Να αντιμετωπίζω τους φόβους μου ή τις φοβίες μου. Για παράδειγμα, αν και είμαι κλειστοφοβική, έκανα την έρευνά μου στις φυλακές, πίσω από εκείνα τα βαριά σιδερένια κάγκελα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Μέσα στη φυλακή δεν φοβήθηκα, ακόμα κι όταν μιλούσα με ανθρώπους που είχαν διαπράξει το πιο βαρύ έγκλημα -της ανθρωποκτονίας. Ίσως γιατί, βαθιά μέσα μου, πιστεύω στο καλό και στη δύναμή του να ξορκίσει το κακό, όσο παραμυθένια κι αν είναι αυτή η σκέψη μου.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, ενδεχομένως λόγω του ότι πλησιάζουν τα γενέθλιά μου και πάντοτε πριν από τα γενέθλια κάνω τον απολογισμό μου, επιδιώκω τις συζητήσεις με ανθρώπους που αγαπώ και εμπιστεύομαι. Τις δυνατές συζητήσεις, μέσω των οποίων προσπαθώ να οδηγηθώ στα πιο δύσκολα μονοπάτια της ψυχής, να περάσω μέσα από πιο σκοτεινές διαδρομές ώστε να φτάσω σε ό,τι αναζητώ.

Άλλωστε, εάν η ψυχή δεν ξεγυμνωθεί, ποτέ δεν θα φτάσουμε στην αλήθεια που κρύβουμε μέσα μας. Η αλήθεια της ψυχής δεν είναι πάντοτε εύκολο να έρθει στην επιφάνεια, ούτε εύκολα μπορούμε να την δούμε κατάματα. Αρκετές φορές δεν την αντέχουμε καν. Πιστεύω όμως ότι, εάν τελικά περάσουμε από αυτή την επώδυνη διαδικασία, τότε θα έχουμε ήδη κάνει το πρώτο σημαντικό βήμα για να φτάσουμε στην αλήθεια. Μια αφορμή χρειάζεται -μια κατάλληλη ευκαιρία- και το βήμα έγινε!

Ίσως η ευκαιρία αυτή είναι μια δυνατή βροχή…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Αποτυχία του συστήματος το να “κόβονται” έφηβοι μαθητές στα σχολεία

Αναγκαία η κατάργηση των τιμωρητικών μεθόδων στα σύγχρονα σχολεία στο postmodern.gr

http://www.postmodern.gr/anagkaia-i-katargisi-ton-timoritikon-methodon-sta-sygchrona-scholeia/

Το σχολείο πρέπει να γίνει μια μεγάλη αγκαλιά για όλους τους μαθητές, να μη βάζει ταμπέλες, να μη στιγματίζει και να μην περιθωριοποιεί μέσω τιμωρητικών διαδικασιών, ιδίως στην περίοδο της εφηβείας.

Αυτές οι μέθοδοι δείχνουν μια αποτυχία του ίδιου του συστήματος που δεν δίνει δημιουργικές διεξόδους σε κάθε μαθητή ώστε να ανακαλύψει την κλίση του σε ένα πεδίο και να μπορέσει να εμβαθύνει σε αυτό.

Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο η συζήτηση με μητέρα μιας εξαίρετης πολύτεκνης οικογένειας που γνωρίζω, της οποίας το παιδάκι (ένα παιδί-διαμάντι) “κόπηκε” σε μάθημα και αδυνατούν να καλύψουν με φροντιστηριακά μαθήματα τις εκπαιδευτικές ανάγκες αλλά ούτε και η ίδια η οικογένεια έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει το παιδί στα μαθήματα. Το σχολείο οφείλει να προσεγγίζει με ευαισθησία και ανθρωπιά τα παιδιά και τις οικογένειές τους και όχι να τα τιμωρεί!!

Η φωνή μας αξίζει να φτάσει ψηλά για το σχολείο που δικαιούται η ελληνική κοινωνία.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

5ο Διεθνές Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά του Σχολικού Εκφοβισμού (ΕΑΝ) “From bullying to anti-bullying: moving forward”

5ο Διεθνές Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά του Σχολικού Εκφοβισμού (ΕΑΝ) “From bullying to anti-bullying: moving forward”(15/6/2018)

Το συνέδριο φιλοξενείται από το “Χαμόγελο του Παιδιού”, το οποίο κατέχει την Προεδρία του Δικτύου. Στο συνέδριο συμμετέχουν εκπρόσωποι των οργανισμών-μελών του Δικτύου από όλη την Ευρώπη, θεσμικοί φορείς, εκπρόσωποι της επιστημονικής και σχολικής κοινότητας, των τοπικών και περιφερειακών αρχών και επαγγελματιών στο πεδίο της παιδικής προστασίας και ειδικότερα της αντιμετώπισης και πρόληψης του σχολικού εκφοβισμού.

Όσο υπάρχει αγάπη και ουσιαστικό ενδιαφέρον, τόσο υπάρχει ελπίδα να προχωρήσουμε μπροστά, σε ένα σχολείο που θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις εντάσεις και τα προβλήματα και θα καλλιεργεί το συνεργατικό πνεύμα μεταξύ των μαθητών. Επομένως, μεγάλη έμφαση πρέπει να δοθεί στον ρόλο του σύγχρονου σχολείου και του σύγχρονου εκπαιδευτικού, που αποτέλεσε και κεντρικό μήνυμα του συνεδρίου.

Τα ζητήματα και οι εντάσεις που αφορούν τις σχέσεις μαθητών πρέπει να επιλύονται μέσα στο σχολείο. Τα στοιχεία άλλωστε δείχνουν ότι τα παιδιά προτιμούν τους εκπαιδευτικούς από άλλα άτομα, ώστε να τους εκμυστηρευτούν και να συζητήσουν μαζί τους το πρόβλημα.

Πρέπει να διατηρήσουμε αυτήν τη σημαντική σχέση μεταξύ μαθητικής-εκπαιδευτικής κοινότητας, να μη διαρραγεί, όπως τονίσθηκε στο συνέδριο, αλλά να ενισχυθεί με στόχο την αποτελεσματική αντιμετώπιση ενός φαινομένου που θα μου επιτρέψετε να τονίσω ότι δεν έχει να κάνει με “δράστες” και “θύματα” αλλά με Παιδιά που έχουν ανάγκη τη στήριξη και καθοδήγηση της εκπαιδευτικής κοινότητας μια δύσκολη περίοδο της ζωής τους, όπως είναι η εφηβεία, στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που υφίσταται σοβαρούς τριγμούς στις δομές και τις αξίες της. Επίσης ας κρατήσουμε στο μυαλό μας ότι το bullying δεν είναι ίδιο για όλους. Υπάρχουν διαφορές ως προς το φύλο, ηλικία κ.λπ.

Αναλυτικά για το συνέδριο και τις πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες σε επόμενο άρθρο στο postmodern.gr

Περιμένω τα δικά σας σχόλια και μηνύματα στο pm και στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Είναι βέβαιο ότι μαζί μπορούμε να φτάσουμε ψηλά!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά