Category Archives: Ζητήματα Κοινωνικά

Scream for ice cream

Για εμάς, τους λάτρεις όχι μόνον του παγωτού αλλά γενικότερα του γλυκού, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το παρακάτω άρθρο, καθώς μας δίνει σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία του παγωτού.

Το παγωτό μας ενώνει, όπως και να το πούμε! – Eat dessert first βλ.σχετικά https://eatdessertfirst.food.blog/2019/08/08/ice-cream-world-history/

Αναμένω, επομένως, με μεγάλο ενδιαφέρον και τα επόμενα άρθρα του συγκεκριμένου blog για την ιστορία αγαπημένων μας γλυκών.

Γιατί αρκετοί από εμάς απλώς δεν ζούμε χωρίς γλυκό!! Άλλωστε με λίγο γλυκάκι, πάντα ασφαλώς με μέτρο και προσέχοντας την καθημερινή διατροφή μας (και για να διατηρήσουμε το σωματικό μας βάρος αλλά πρωτίστως για να φροντίσουμε την υγεία μας), η ζωή αποκτά το κάτι παραπάνω, μας ανεβάζει τη διάθεση και γλυκαίνει τη στιγμή!

Η φωτογραφία από τις πολλές… “αμαρτίες” που κάναμε στην Κεφαλονιά, στη διάρκεια των διακοπών, όπου όπως είναι φυσικό ξεφυγαμε…

Μία κουταλίτσα μόνο δοκίμασα, αλήθεια!!

Τι άλλο λοιπόν να ευχηθώ στην υπέροχη παρέα του blog, ξεκινώντας τη νέα μέρα μας, από την πιο….γλυκιά μου καλημέρα!!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

“Η κούκλα” πρέπει να μείνει για πάντα κρυμμένη

“Η κούκλα” της Μο Hayder

Μόλις ολοκλήρωσα και αυτό το μυθιστόρημα (το καλοκαίρι, πραγματικά, απολαμβάνω να διαβάζω!). Πολύ ενδιαφέρον θέμα, ωραία η εξέλιξη της πλοκής και παρόλο που δίνει, τουλάχιστον στον “εκπαιδευμένο” στα αστυνομικά μυθιστορήματα αναγνώστη, ορισμένα στοιχεία εξαρχής, παραμένει συναρπαστικό μέχρι το τέλος.

Θα έλεγα, επομένως, ότι πλέον συγκαταλέγεται στα αγαπημένα μου, στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Ξεχωρίζω, επίσης, τον τόπο όπου εκτυλίσσεται η κεντρική πλοκή -την ψυχιατρική κλινική- στοιχείο που προσδίδει πολλά στην αίσθηση θρίλερ που δημιουργείται, καθώς και την επιλογή του μοτίβου -της κούκλας- που σε προδιαθέτει για μία τρομακτική πλοκή και ευτυχώς δεν σε απογοητεύει. Αντίθετα, με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένει ο αναγνώστης τις εξελίξεις.

Σφιχτά δεμένη πλοκή και ταυτόχρονα ενδιαφέρουσα η σκιαγράφηση του προφίλ τόσο των τροφίμων της κλινικής, όσο και των υπολοίπων κεντρικών προσώπων του βιβλίου. Με εντυπωσίασε, τέλος, το βιογραφικό της συγγραφέα, διαβάζοντας το στην αρχή του βιβλίου, όπου μεταξύ άλλων αναφέρονται τα ακόλουθα στοιχεία: “Η Mo Hayder έχει γράψει μερικά από τα πιο ανατριχιαστικά αστυνομικά μυθιστορήματα στην ιστορία του είδους. Το πρώτο της βιβλίο, Το Φονικό Κελάηδισμα, χαρακτηρίστηκε από την Guardian “πρώτης γραμμής θρίλερ που σοκάρει” και το επόμενο, Η Σιωπή των Δέντρων ψηφίστηκε από τους Times ως “ένα από τα πιο τρομακτικά θρίλερ που γράφτηκαν ποτέ”. Το 2012 κέρδισε το βραβείο Έντγκαρ Καλύτερου Μυθιστορήματος. Τα βιβλία της χαρακτηρίζονται από σπάνια αυθεντικότητα, καθώς αντλεί υλικό από τη μακρά συνεργασία της σε ρόλο ερευνήτριας με αστυνομικά τμήματα της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και από τις προσωπικές της συνεντεύξεις με εγκληματίες και πόρνες”.

Καλό απόγευμα, να ευχηθώ, στην υπέροχη παρέα του blog με συναρπαστικές αναγνώσεις σε θέματα που αγαπάτε και κεντρίζουν το ενδιαφέρον σας. Συνεχίζω ανάγνωση και γράψιμο.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά, Ιστορίες

Εκπαιδευτικοί και γονείς σε μία κοινωνία που αλλάζει

Σε μία σχολική τάξη που “τρέχει” να καλύψει την ύλη των εξετάσεων, ποιος Καθηγητής θα βρει τον απαιτούμενο χρόνο να δώσει σημασία σε εκείνο το παιδί που ζωγραφίζει καταπληκτικά σχέδια ή που σκαρώνει υπέροχους στίχους; Σε μία οικογένεια που τρέχει να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες, πότε να προλάβουν οι γονείς να ανακαλύψουν το ταλέντο του παιδιού τους στη μουσική και στο θέατρο;

Ασφαλώς -και ευτυχώς- πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν σπουδαίοι δάσκαλοι που παρά την πίεση χρόνου και τα εντατικά προγράμματα των εξετάσεων καταφέρνουν να δουν, εξατομικευμένα, το κάθε παιδί και να δώσουν φτερά στους μαθητές τους προκειμένου να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Παράλληλα, υπάρχουν και διορατικοί γονείς που ενδιαφέρονται ουσιαστικά και ζητούν έγκαιρα την κατάλληλη καθοδήγηση ώστε να στηρίξουν το παιδί τους και να το βοηθήσουν να ανακαλύψει τον δικό του δρόμο, όποιος κι αν είναι αυτός.

Συνεχίζουμε και τα εκπαιδευτικά μας ζητήματα, γιατί η παιδεία είναι το θεμέλιο της κοινωνίας μας!

Βλ.σχετικά http://www.postmodern.gr/prosopokentriki-ekpaideysi-gia-tin-a/

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Έρωτήματα και προβληματισμοί

“Θα μπορούσες να συγχωρέσεις έναν δολοφόνο;”

Το συγκεκριμένο θέμα παρουσιάσαμε πέρυσι τον Αύγουστο στο bloko.gr εδώ http://www.bloko.gr/2018/08/blog-post_384.html

Μία πραγματική υπόθεση που θα μπορούσε να αποτελέσει το θέμα αστυνομικού μυθιστορήματος και εγείρει σημαντικά ερωτήματα σε πολλά επίπεδα. Με είχε προβληματίσει εντόνως και θεωρώ ότι έχει ένα ιδιαίτερο ερευνητικό ενδιαφέρον.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Ο σημαντικός ρόλος της προσωποκεντρικής εκπαίδευσης

Με εκπαιδευτικό θέμα συνεχίζουμε στο pm.

Προσωποκεντρική εκπαίδευση για την ανάδειξη των θετικών στοιχείων κάθε παιδιού ο τίτλος του νέου μου άρθρου στο postmodern.gr που μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Προσωποκεντρική εκπαίδευση για την ανάδειξη των θετικών στοιχείων κάθε παιδιού

Ο καθοριστικός ρόλος της προσωποκεντρικής εκπαίδευσης, η σπουδαιότητα ανάδειξης των θετικών στοιχείων κάθε μαθήτριας και κάθε μαθητή και η καλλιεργεια του ομαδικού πνεύματος στο σύγχρονο σχολείο: κατάθεση σκέψεων και προτάσεων.

Η επιστροφή στην Αθήνα, σήμερα αργά το απόγευμα, ξεκίνησε με επιστροφή και στην αρθρογραφία και με με μία πολύ δημιουργική και εποικοδομητική συζήτηση για τα θέματά μας! Έχουμε να πούμε πολλά στο προσεχές χρονικό διαστημα και σας θέλουμε, πάντα, δίπλα μας!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Για όλους τους νέους ανθρώπους, θύματα εγκληματικών ενεργειών

Συνεχίζουμε τις κοινοποιήσεις μας! Για όλους τους νέους ανθρώπους, θύματα εγκληματικών ενεργειών!

Για να πούμε “όχι” στη βία!

Για να αποκαλυφθεί το σκοτεινό έγκλημα της ενδοοικογενειακής βίας!

Γιατί η αγάπη όλα τα μπορεί!

Στις 30 Σεπτεμβρίου για την Άσπα μας!!!

Συναυλία αγάπης στο Άλσος Βεΐκου, στις 8.30 το βράδυ, αξίζει να είμαστε όλοι δίπλα της!!

Η φωτογραφία αντλείται από τον διαδικτυακό τοίχο της κ. Σπυριδούλας Φατούρου.

Θα σας κρατώ ασφαλώς ενήμερους για τη συναυλία και μέσα από σχετικές αναρτήσεις μου στο blog.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Επιστροφή

Η επιστροφή κρύβει, πάντα, μέσα της μία μικρή μελαγχολία για τις στιγμές που έγιναν αναμνήσεις, τόσο σύντομα!

Ήταν ένα γλυκό καλοκαίρι, με πολλά παιδικά γέλια, φίλους, θάλασσα και ήλιο. Η καρδιά μου γέμισε εικόνες και συναισθήματα. Ξεκουράστηκα, διασκέδασα με την ψυχή μου, διάβασα, άντλησα έμπνευση. Αισθάνομαι έτοιμη για το φθινόπωρο. Δεν βιάζομαι, αλλά ομολογώ ότι έχω μία ανυπομονησία, γιατί….

Η επιστροφή είναι γεμάτη υποσχέσεις!!!

I’ m back, my friends!!!!

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, εύχομαι στην υπέροχη παρέα του blog!!

Κρατάμε μέσα μας ό,τι μας δίνει δύναμη για μία ξεχωριστή συνέχεια…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Το “συμβολικό τέλος”

Με συγκίνησε πολύ το κείμενο του αγαπημένου Δημήτρη Καλαντζή στο postmodern.gr με τίτλο Μια πνοή (βλ.σχετικά http://www.postmodern.gr/mia-pnoi/) και η συγκλονιστική φωτογραφία που το συνοδεύει.

Η σημερινή μου ανάρτηση στο blog εμπνευσμένη, λοιπόν, από το κείμενο του Δημήτρη.

Το τέλος μπορεί να προσδιοριστεί με πολλούς τρόπους. Είναι το βιολογικό τέλος, οριστικό και αμετάκλητο. Είναι το επαγγελματικό τέλος, με την ολοκλήρωση της ενεργού επαγγελματικής ζωης. Θα μπορούσαμε όμως να μιλήσουμε και για το τέλος, σε επίπεδο συμβολικό. Το κλείσιμο ενός κύκλου ζωής.

Κάθε “συμβολικό τέλος” σηματοδοτεί μία εποχή που κλείνει και συναισθήματα που πρέπει να μείνουν για πάντα εγκλωβισμένα στο χθες.

Καθε “συμβολικό τέλος” λαμβάνει πολυσύνθετες διαστάσεις και προεκτάσεις στο μυαλό μας και πολλές φορές σε καθοριστικούς για τη ζωή μας τομείς.

Σε κάθε “συμβολικό τέλος”, όμως, υπάρχει πάντα μία χαραμάδα φωτός που “γεννά” την καινούργια αρχή.

Γιατί η ζωή θεμελιώνεται στην αρχή και στο τέλος. Χωρίς το τέλος, δεν μπορεί να υπάρξει η αρχή. Το γεγονός αυτό, εάν το εκλογικεύσουμε, είναι στην ουσία του βαθιά επώδυνο, αλλά αναγκαίο, για να υπάρξει η πολυπόθητη “συνέχεια”. Γι’ αυτό κάθε “συμβολικό τέλος” έχει μεγάλη αξία και σημασία. Ίσως μεγαλύτερη από όση φανταζόμαστε…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ενδοοικογενειακή βία

Ευχαριστώ θερμά το bloko.gr και τον αγαπημένο δημοσιογράφο Γιώργο Καραΐβάζ για την κοινωνική ευαισθησία του και για την ουσιαστική στήριξη όλων των δράσεων μας.

“Δίχτυ προστασίας” στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας και έλεγχος της δράσης του “δυνάστη” τους στο bloko.gr

Βλ.σχετικά http://www.bloko.gr/2019/08/blog-post_870.html

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

“Δίχτυ προστασίας” στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας και έλεγχος της δράσης του “δυνάστη” τους

Κάθε φορά που δημοσιεύω ένα άρθρο για το φλέγον ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας (με πιο πρόσφατη ανάρτηση μου στο blog εδώ https://aggelikikardara.wordpress.com/2019/08/14/%ce%b7-%ce%b1%ce%bb%ce%ae%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%ce%bc%ce%bf%cf%85/), είναι αξιοσημείωτο ότι λαμβάνω αρκετά σχόλια, κυρίως από γυναίκες, -δημόσια σχόλια στον διαδικτυακό μου τοίχο αλλά και σε μορφή προσωπικού μηνύματος- με τα οποία επιθυμούν να καταθέσουν την προσωπική τους άποψη για το θέμα και ταυτόχρονα να αναδείξουν τις πολυσύνθετες διαστάσεις του φαινομένου.

Τα δύο στοιχεία που, κατά κανόνα, αναδεικνύονται από τα μηνύματα αφορούν πρώτον, την εξάρτηση (ψυχολογική και οικονομική) του θύματος από τον δράστη και δεύτερον, την έλλειψη ουσιαστικής βοήθειας από το άμεσο περιβάλλον αλλά και από την ευρύτερη κοινωνία.

Καθίσταται, επομένως, εμφανές ότι αυτό που πρέπει να μας απασχολήσει ερευνητικά είναι η “επόμενη μέρα” του θύματος/των θυμάτων. Το πώς θα μπορέσουν τα άτομα πού υφίστανται βία να ξεκινήσουν την επόμενη μέρα τους, όταν αποφασίσουν να κάνουν μία νέα αρχή στη ζωή τους και να απομακρυνθούν από το νοσηρό περιβάλλον της βίας.

Στο σημείο αυτό απαιτείται, αναμφίβολα, πιο ολοκληρωμένη ενημέρωση ώστε το θύμα να πάψει να θεωρεί ότι είναι αδιέξοδη η κατάσταση που βιώνει και ότι δεν θα μπορέσει να ορθοποδήσει μακριά από τον “δυνάστη” του. Γι’ αυτό θα υπογραμμίσω ότι είναι αναγκαία μία συντονισμένη και συστηματική πολιτική στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της ενδοοικογενειακής βίας, προκειμένου να υπάρχει ουσιαστική προστασία του θύματος και να μη φτάνουμε στο έγκλημα για να ευαισθητοποιηθούμε ως κοινωνία και για να φέρουμε εκ νέου στη δημόσια συζήτηση το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας.

Με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι η ενδοοικογενειακή βία οδηγεί ακόμα και στα πιο ειδεχθή εγκλήματα. Επομένως, τα κεντρικά μηνύματα του παρόντος άρθρου είναι: “Όχι ανοχή στη βία!” “Τίποτα στο σκοτάδι!”.

Θα τονίσω ότι, όσο δύσκολη και πολυσύνθετη κι αν είναι μία κατάσταση, το να μένουν τα στόματα κλειστά, το να υπομένουν τα θύματα τον βασανισμό τους ελπίζοντας ότι η κατάσταση θα αλλάξει ξαφνικά και χωρίς να λάβει ο δράστης την αναγκαία βοήθεια για να διαχειριστεί τις εκρήξεις θυμού του και να αντιμετωπίσει βαθύτερα προβλήματά του (ενδεχόμενη κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ, πιθανές ψυχοπαθολογίες κ.λπ.), επιδεινώνει τη νοσηρότητα της κατάστασης που βιώνουν.

Το σημαντικό είναι να γίνει η αρχή. Μία πολύ δυνατή αρχή που κατά την προσωπική μου θέση και άποψη μπορεί να λάβει χώρα, εφοσον ενώσουμε όλες και όλοι τις δυνάμεις μας. Να εντείνουμε τις εκστρατείες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, να δώσουμε τη φωνή στα θύματα και στους ανθρώπους που ξέφυγαν από τον αδυσώπητο κύκλο βίας και έκαναν μία νέα αρχή στη ζωή τους και το κυριότερο να προσπαθήσουμε όλοι ώστε να δούμε, στην πράξη, τα απτά αποτελέσματα της αντεγκληματικής πολιτικής ως προς την προστασία των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας και την “επόμενη μέρα” τους, μετά την καταγγελία, μετά τη σπουδαία και απολύτως αναγκαία απόφαση να φύγουν από τη σχέση βίας.

Εδώ κρίνω σκόπιμο να προχωρήσω σε μία σημαντική διαπίστωση από τις υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας που διερευνούμε όλα αυτά τα χρόνια. Το στοιχείο που έχω διαπιστώσει να κυριαρχεί είναι το εξής: ο δράστης αισθάνεται απολύτως ανεξέλεγκτος και κυρίαρχος, ότι κανείς δεν πρόκειται να τον σταματήσει γιατί κρατά το θύμα ή τα θύματα με την επιβολή του φόβου. Γνωρίζει καλά ότι το θύμα του δεν θα αντιδράσει ή κι αν έχει κάποια αντίδραση σύντομα θα επιστρέψει, ιδίως εάν δεν έχει υποστήριξη και βοήθεια από το συγγενικό του περιβάλλον που είτε δεν γνωρίζει την κατάσταση, είτε εθελοτυφλεί, είτε έχει αδυναμία να βοηθήσει ουσιαστικά (ηλικιωμένοι γονείς, συγγενείς που ζουν μακριά, έχουν τις δικές τις οικογένειες κ.λπ.).

Αυτή ακριβώς η έλλειψη βοήθειας προς το θύμα, καλλιεργεί το πλέον γόνιμο έδαφος για τον δράστη να συνεχίσει να υιοθετεί κακοποιητικές συμπεριφορές και μάλιστα η δράση, σε αντίστοιχες υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας, κλιμακώνεται σταδιακά φτάνοντας σε πολλές περιπτώσεις σε ακραίες καταστάσεις που συχνά δεν αποκαλύπτονται ποτέ, εκτός εάν μία κατάσταση οδηγήσει στην αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής. Κάθε υπόθεση έχει σαφώς τα δικά της, ειδικά χαρακτηριστικά, με ένα κοινό σημείο: τον φόβο (συχνά, απόρροια της “σχέσης εξάρτησης” δραστη-θύματος) που κρατά δέσμιο το θύμα ακόμα και σε ακραίας μορφής κακοποιητικές συμπεριφορές. Εάν νιώσει, συνεπώς, ο δράστης ότι δεν είναι ανεξέλεγκτος, ότι υπάρχει ένα ισχυρό προστατευτικό δίχτυ των θυμάτων (τόσο από το συγγενικό τους περιβάλλον όσο και από την τοπική κοινωνία αλλά και την οργανωμένη Πολιτεία), πιστεύω ότι η δράση του μπορεί να ελεγχθεί.

Αυτήν τη σημαντική παράμετρο του θέματος οφείλουμε να αναδείξουμε και να προχωρήσουμε, μέσα από την ενημέρωση, την ενίσχυση της προληψης αλλά και τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων προστασίας των θυμάτων, να ελέγξουμε τη δράση του ατόμου που υιοθετεί κακοποιητικές συμπεριφορές στους κόλπους της οικογένειάς του, που θα έχει ως αποτέλεσμα να μειωθεί ο φόβος του θύματος και σταδιακά να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του αντιδρώντας στον βασανισμό του, όποια μορφή κι αν λαμβάνει -λεκτική, ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική.

“Ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμβουλος” και αυτόν ακριβώς τον φόβο πρέπει να “σπάσουμε”, για να σπάσει οριστικά ο κύκλος της βίας στους κόλπους της οικογένειας και γενικότερα των διαπροσωπικών σχέσεων.

Συνεχίζουμε, με δύναμη, τις δράσεις μας, δίπλα στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, με στόχο την αφύπνιση, ευαισθητοποίηση και ενημέρωση. Για να πάψει να είναι “σκοτεινό έγκλημα” η ενδοοικογενειακή βία, να προστατευθούν τα θύματα και να τους δοθεί η αναγκαία στήριξη και βοήθεια ώστε να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις, καθώς και να δοθεί στους δράστες, εφόσον το ζητήσουν, βοήθεια για τη διαχείριση του θυμού τους.

Συνοψιζοντας, ολιστική πρέπει να είναι η προσέγγιση του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας στο πλαίσιο μίας κοινωνίας που υφίστανται ισχυρούς κλυδωνισμούς στις δομές της.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά