Category Archives: Ζητήματα Εγκληματολογίας

Η έννοια της “κοινωνικής ενσωμάτωσης” και το σύστημα των φυλακών

Συνομιλώντας με μεγάλο αριθμό ατόμων και συζητώντας τα πολυσύνθετα ζητήματα των φυλακών, καταλήγω σε μια σημαντική διαπίστωση: ότι υφίσταται, από ένα τουλάχιστον μέρος του κοινού, μια λανθασμένη ταύτιση των αναγκαίων αλλαγών που πρέπει να πραγματοποιηθούν στα καταστήματα κράτησης με την έννοια της ατιμωρησίας της εγκληματικότητας, με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση στο ευρύ κοινό σχετικά με βασικές έννοιες και κεντρικά ζητήματα που αφορούν τις κλειστές φυλακές.

Όσοι είμαστε υπέρμαχοι των αλλαγών και εκφράζουμε την έντονη αντίθεσή μας στο σύστημα των κλειστών φυλακών, δεν σημαίνει ότι τασσόμαστε υπέρ της ατιμωρησίας, όπως λανθασμένα θεωρούν κάποιοι. Τασσόμαστε όμως κατά ενός συστήματος που αναπαράγει και διαιωνίζει εγκληματικά πρότυπα συμπεριφοράς.

Η κλειστή φυλακή λειτουργεί σαν “κολλέγιο του εγκλήματος”, δεν “βελτιώνει”, δεν αναμορφώνει και αναμφισβήτητα δεν προετοιμάζει τον κρατούμενο για την επιστροφή του στην κοινωνία, μετά την έκτιση της ποινής του. Ο συγχρωτισμός ατόμων που κινούνται στους κόλπους της παρανομίας, στο περιοριστικό και άτεγκτο πλαίσιο της φυλακής, χωρίς να έχουν κανένα άλλο ερέθισμα και καμία ουσιαστική επαφή με τη ζωή εκτός φυλακών, λειτουργούν ανασταλτικά ως προς τη “βελτίωση” τους και αποτελούν τροχοπέδη για την κοινωνική τους ενσωμάτωση, με την αποφυλάκισή τους.

Συνεπώς, η δημόσια συζήτηση πρέπει να ανοίξει και το επιστημονικό μας ενδιαφέρον να επικεντρωθεί στο ζήτημα της υποτροπής και ειδικότερα στο πώς από τη μία πλευρά η ίδια η φυλακή μπορεί να “σπάσει” τον κύκλο της υποτροπής, προετοιμάζοντας τον κρατούμενο για τη ζωή του εκτός φυλακής, και από την άλλη στο πώς η ευρύτερη κοινωνία μπορεί να συμμετάσχει σε αυτήν τη σημαντική προσπάθεια κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Τάσσομαι υπέρ της επέκτασης του θεσμού των αγροτικών φυλακών, της ενίσχυσης του ρόλου της εκπαίδευσης για όλους ανεξαιρέτως τους κρατούμενους, της επέκτασης των δημιουργικών δράσεων στις φυλακές προκειμένου να διευρυνθούν οι ορίζοντες των κρατούμενων, μέσω της λογοτεχνίας, του θεάτρου, της ζωγραφικής κ.λπ.

Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί, εκτός φυλακής, στην πρόληψη με έμφαση στο φαινόμενο της νεανικής παραβατικότητας, γιατί η πρόληψη είναι αναμφισβήτητα πιο αποτελεσματική από την αποτροπή.

Δεν αποτελεί δικαιολογία το ότι η χώρα μας δεν διαθέτει πόρους για την αντιμετώπιση του σοβαρότατου προβλήματος των φυλακών. Όταν ένα σύστημα, με τον τρόπο που λειτουργεί κρίνεται αναποτελεσματικό και διεθνείς αλλά και εθνικές έρευνες καταδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος, είναι αδιανόητο να συνεχίσουμε στο ίδιο πρότυπο, εθελοτυφλώντας και αποκρύπτοντας ή προβάλλοντας στο ευρύ κοινό μονομερώς τις συνθήκες διαβίωσης στις κλειστές φυλακές και το πώς τελικά βγαίνουν αυτοί οι άνθρωποι από τη φυλακή, τελείως ανέτοιμοι και ακόμα πιο “πωρωμένοι” εγκληματίες πολλές φορές.

Είναι επομένως σκόπιμο και αναγκαίο να αξιοποιηθεί, στον μέγιστο βαθμό, η πολύτιμη συμβολή της επιστημονικής κοινότητας, του Πανεπιστημίου και των έγκριτων επιστημονικών φορέων, με στόχο να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη και να ξεκινήσουμε, μεθοδικά και συστηματικά βήματα, στο πλαίσιο των αλλαγών. Οι αλλαγές δεν χρειάζεται να είναι ριζικές, αλλά ουσιαστικές.

Όσον αφορά τα ΜΜΕ, ο ρόλος τους είναι σημαντικός ως προς την προσέγγιση και παρουσίαση των σοβαρών εγκληματολογικών θεμάτων και των ζητημάτων των φυλακών. Με τρόπο ολοκληρωμένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο, με απόλυτη ακρίβεια και σαφήνεια, οφείλουν να ενημερώσουν για τα ζητήματα των φυλακών, αναδεικνύοντας τα προβλήματα και συμμετέχοντας ενεργά στον δημόσιο διάλογο, ανοίγοντας έναν δίαυλο επικοινωνίας με την κοινωνία, ευαισθητοποιώντας και αφυπνίζοντες τους πολίτες.

Η εμπλοκή-συμμετοχή των πολιτών είναι απαραίτητη, ώστε να περάσουμε επιτέλους σε μια νέα εποχή, όπου ο πολίτης δεν είναι αδιάφορος και απαθής, αλλά ενημερώνεται και συμμετέχει. Όλοι έχουμε ευθύνη και οι αλλαγές ξεκινάνε από μικρά βήματα που ο κάθε ενεργός και ενημερωμένος πολίτης μπορεί να κάνει. Το πρόβλημα δεν θα εξαλειφθεί, αλλά θα αντιμετωπιστεί με πιο ανθρώπινο και ταυτόχρονο αποτελεσματικό τρόπο, με μεγαλύτερα οφέλη όχι μόνο για τους κρατούμενους, αλλά και για την ευρύτερη κοινωνία.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Αξιακός κώδικας στο άτεγκτο και περιοριστικό περιβάλλον της φυλακής

Η έρευνα στα καταστήματα κράτησης, διεθνώς, έχει αναδείξει τον σημαίνοντα ρόλο του κώδικα αξιών, ο οποίος είναι απαραίτητος όχι μόνο για τη συνύπαρξη αλλά και για την επιβίωση των κρατουμένων στο κλειστό, άτεγκτο και περιοριστικό πλαίσιο της φυλακής.

Οι αξίες που διέπουν τη μικροκοινωνία της φυλακής και ρυθμίζουν τις σχέσεις των κρατουμένων “μεταφέρονται” και σε γλωσσικό επίπεδο, μέσω του ιδιαίτερου γλωσσικού κώδικα επικοινωνίας που χρησιμοποιείται στον χώρο της φυλακής, όπως έχει δείξει και η δική μου έρευνα στα ελληνικά καταστήματα κράτησης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η γλώσσα αποτελεί φορέα ιδεών, στάσεων, αντιλήψεων, επομένως οι γλωσσικοί κώδικες επικοινωνίας, όπως η γλώσσα της φυλακής, λειτουργούν πρωτίστως σε συμβολικό επίπεδο.

Δύο από τις πιο θεμελιώδεις αρχές που διέπουν τον μικρόκοσμο της φυλακής είναι η αρχή της αλληλευγγύης και η αρχή της ενότητας. Όποιος παραβαίνει τις συγκεκριμένες αρχές, θεωρείται μισητό πρόσωπο. Ο Αμερικανός κοινωνιολόγος και εγκληματολόγος, Gresham Sykes, έχει περιγράψει με απόλυτη ακρίβεια αυτόν τον τύπο στη φυλακή, ο οποίος λειτουργεί συμφεροντολογικά και προκαλεί σοβαρά προβλήματα στους συγκρατούμενούς του.

Πιο συγκεκριμένα, ο Sykes μελέτησε μια κρατική φυλακή υψίστης ασφαλείας του N.Jersey, 1200 κρατουμένων και 300 σωφρονιστικών υπαλλήλων και περιέγραψε με μεγάλη οξυδέρκεια συγκεκριμένες κατηγορίες κρατουμένων, βάσει ονομασιών και παρωνυμιών που αποδίδει ο ένας στον άλλον.

Οι τύποι που περιλαμβάνει είναι: πρωτον, ο “μεταπράτης” (merchant ή pedlar ή businessman). O όρος αποδίδεται στον κρατούμενο που πουλάει σε υψηλές τιμές διάφορα είδη και υπηρεσίες στους κρατούμενους και στο σωφρονιστικό προσωπικο. Ο “μεταπράτης” εκμεταλλεύεται τις υλικές στερήσεις των συγκρατούμενών του, πουλώντας αγαθά και υπηρεσίες που κανονικά θα έπρεπε να παρέχει δωρεάν. Θέτει πάνω από το κοινό καλό το προσωπικό του όφελος και κινείται συμφεροντολογικά στον χώρο της φυλακής, χρησιμοποιώντας συχνά αθέμιτα μέσα. Είναι μισητό πρόσωπο, όχι μόνο γιατί εκμεταλλεύεται τις ανάγκες των συγκρατούμενων αλλά γιατί καταστρατηγεί τις θεμελιώδεις αρχές της ενότητας και της αλληλεγγύης που, όπως τόνισα, είναι πρωταρχικής σημασίας για τον χώρο των φυλακών, γιατί διασφαλίζουν την αποφυγή εντάσεων και ταυτόχρονα σχετίζονται άμεσα με την έννοια του “αρσενικού”, η οποία είναι εξαιρετικά σημαντική.

Να σημειώσω εδώ ότι η προαναφερθείσα έννοια εκτείνεται πέρα από το φύλο και συνδέεται με αξίες, όπως η ειλικρίνεια, η ευθύτητα/ντομπροσύνη, στοιχεία δηλαδή που οι κρατούμενοι θεωρούν ότι ένα “αρσενικό που τιμά τα παντελόνια του” πρέπει να έχει στη φυλακή, ενώ όποιος δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά και εμφανίζεται ανειλικρινής και ανέντιμος, περιθωριοποιείται και τίθεται στο στόχαστρο των συγκρατούμενών του.

Ο δεύτερος τύπος είναι ο “γορίλας” (gorilla), στον οποίο αναφέρθηκα εκτενώς σε προηγούμενο άρθρο μου στο blog, με τίτλο Η πρόληψη του εγκλήματος και η συμμετοχή του πολίτη στην εποχή της τεχνολογίας. Στο εν λόγω άρθρο που μπορείτε να διαβάσετε στο blog επιχειρώ μια σύνδεση του gorilla, όπως τον έχει αποτυπώσει στην έρευνά του ο Sykes, με το προφίλ δραστών ενδοοικογενειακής βίας που αντλούν “δύναμη” από τον φόβο των θυμάτων τους. Να υπενθυμίσω στο σημείο αυτό ότι πρόκειται για τον σωματώδη κρατούμενο που αφαιρεί διά της βίας είδη πρώτης ανάγκης από συγκρατούμενούς του, καταφεύγοντας κυρίως στις απειλές και όχι στη χρήση βίας. Πρόκειται για έναν θρασύδειλο τύπο που επιτυγχάνει τον στόχο του μόνο όταν τα βάζει με τους πιο αδύναμους κρατούμενους.

Ο τρίτος τύπος είναι ο “λύκος” (wolf). Ο συγκεκριμένος τύπος περιγράφει τον κρατούμενο “επιβήτορα” στις ομοφυλικές σχέσεις που συνάπτει μέσα στη φυλακή. Τέλος, καταγράφονται δύο ακόμα τύποι: ο “άσημος” (punk) και ο “μικρός” (fag) που χαρακτηρίζουν όσους υιοθετούν τον παθητικό κι ενδοτικό ρόλο στις ομοφυλικές σχέσεις.

Συνοψίζοντας, η επιβίωση μέσα στη φυλακή προΰποθέτει τον σεβασμό των αρχών και αξιών του κώδικα των εγκλείστων. Όσοι παραβαίνουν τους κανόνες, θεωρούνται “εχθροί”. Η ζωή, σαφώς, σε ένα τόσο ασφυκτικό πλαίσιο είναι πολύ σκληρή, όπως επιβεβαιώνουν κι οι μαρτυρίες των κρατουμένων που παρουσιάζουμε στο πλαίσιο των βιοαφηγήσεων-της δράσης μας με τον Καθηγητή Εγκληματολογίας, Α.Μαγγανά.

Η κατάσταση καθίσταται πολυπλοκότερη στα καταστήματα κράτησης της σημερινής εποχής, με τις πολύ σοβαρές αλλαγές στην ανθρωπογεωγραφία των φυλακών και την αναγκαστική συνύπαρξη διαφορετικών εθνικοτήτων, θρησκειών, γλωσσών και πρωτίστως πολιτισμών που συνεπάγονται τελείως διαφορετικές αντιλήψεις, στάσεις ζωής και πολύ διαφορετικούς αξιακούς κώδικες. Το γεγονός αυτό είναι πολύ σοβαρό, γιατί οι διαφορές ως προς τις αντιλήψεις και αξίες δύναται να οδηγήσουν σε εντάσεις ακόμα και συγκρούσεις. Επομένως, απαιτείται μεγάλη προσοχή και καθίσταται εμφανής ο καθοριστικός ρόλος της εκπαίδευσης εντός φυλακής, δεδομένου ότι η εκπαίδευση έχει τεράστια δύναμη ως προς την εξομάλυνση εντάσεων και αποτελεί το ισχυρότερο μέσο σωφρονισμού και κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Βλ. σχετικά
Sykes, G.M. (1958), The Society of Captives: A Study of a Maximum Security Prison, Princeton: Princeton University Press.
Καρδαρά, Α. (2014-πρόλογος: Καθηγητή Γ.Πανούση), Φυλακή και Γλώσσα, Αθήνα-Κομοτηνή: Αντ.Ν.Σάκκουλα.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

7 δημιουργικά χρόνια!!

Αύγουστος 2011-Αύγουστος 2018: 7 χρόνια!!! 7 δημιουργικά χρόνια στο blog aggelikikardara.wordpress.com με αρθρογραφία, συνεντεύξεις, κατάθεση σκέψεων και προτάσεων, επικοινωνία με το αναγνωστικό κοινό!!

Όλα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2011, ύστερα από μια υπέροχη βόλτα στην αρχαία Ολυμπία, όπου αποφάσισα μετά από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση να φτιάξω τον δικό μου “διαδικτυακό χώρο” ώστε να γράφω και να επικοινωνώ με τους αναγνώστες. Ξεκίνησα με πολύ μεγάλη χαρά, στο γραφείο του εξοχικού και πραγματικά αφέθηκα στη μαγεία του να γράφεις στο διαδίκτυο.

Ξεκίνησα το 2011 με 400 αναγνώστες όλους κι όλους, γιατί δεν διέθετα τότε και κανένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Μέχρι το 2017 οι αναγνώστες είχαν φτάσει στους 40 χιλιάδες και συνειδητοποίησα ότι αυτή η επικοινωνία με τον κόσμο είναι συναρπαστική και η δυνατότητα να γράφεις στον “ατελείωτο” κόσμο του διαδικτύου μαγική!!

Μέσα από το blog γνώρισα πολύ σημαντικές προσωπικότητες και ξεκίνησα δημιουργικές συνεργασίες. Έθεσα όμως εξαρχής έναν στόχο: να θέσω τον πήχη ψηλά και με σεβασμό στο κοινό που με τιμά διαβάζοντας τα κείμενά μου να δημιουργήσω έναν αξιοπρεπή χώρο όπου θα αναδεικνύω ζητήματα εγκληματολογικού ενδιαφέροντος σε συσχετισμό με τα ΜΜΕ. Δεν λείπουν βέβαια και τα κοινωνικού ενδιαφέροντος θέματα και μάλιστα το αξιοσημείωτο είναι ότι οτιδήποτε έχω γράψει για γενέθλια και γενέθλιες ευχές έχει κεντρίσει το αναγνωστικό ενδιαφέρον (με έχει εκπλήξει αυτό το γεγονός), καθώς και τα πιο τρυφερά μας θέματα, γιατί όπως και να το κάνουμε χωρίς αγάπη δεν ζούμε!!

Οι πρώτες συνεντεύξεις που πραγματοποίησα (πλέον παρουσιάζω τις συνεντεύξεις μου στο “σπίτι της αρθογραφίας μου” το αγαπημένο μας postmodern.gr) ήταν με τον νυν Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα και με την πολυαγαπημένη μας δημοσιογράφο, Αγγελική Νικολούλη. Με τον Πρωθυπουργό δεν μας ένωνε κάτι, ούτε τον γνώριζα προσωπικά, αλλά στόχος μου ήταν να ξεκινήσω δυνατά και δυναμικά το blog, με σημαντικά πρόσωπα που θα ενδιέφεραν το ευρύ κοινό.

Όταν λοιπόν εκείνο το καλοκαίρι του 2011, μέσα σε λίγες ώρες από το αίτημά μου, απάντησαν και οι δύο θετικά, ήμουν πραγματικά ενθουσιασμένη!! Ο κ.Τσίπρας μου ζήτησε να εστιάσουμε το ενδιαφέρον μας στις φυλακές, καθώς τον ενδιέφερε η έρευνα στα καταστήματα κράτησης. Οφείλω να ομολογήσω ότι ουδεμία παρέμβαση έκανε στη συνέντευξή μας με τίτλο “Περί πολιτικής και φυλακών” που μπορείτε να διαβάσετε στο πεδίο “Interviews”, ενώ μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης μου έστειλε σχόλια για το blog που βρήκε πολύ ενδιαφέρον και μου έδωσε μια συμβουλή, την οποία ακολουθώ μέχρι σήμερα αλλά δεν αποκαλύπτω.

Τώρα όσον αφορά την πολιτική που σήμερα ακολουθείται, ας μη σχολιάσω. Προτιμώ τα των φυλακών ζητήματα!!

Για την Αγγελική Νικολούλη δεν έχω λόγια!! Από τους πιο ευγενικούς ανθρώπους, με μια καταπληκτική ομάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσα χρόνια βρίσκεται στην κορυφή! Θα μπορούσα να πω ότι είναι η μόνη δημοσιογράφος στη χώρα μας που κάνει criminal profiling με την πολύτιμη συμβολή των επιστημόνων, με τους οποίους συνεργάζεται.

7 χρόνια επομένως και προχωράμε!!! Ελπίζω για πολλά ακόμα χρόνια, γιατί το να γράφω είναι για μένα η ίδια η ζωή και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου αλλιώς!!! Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλες τις αγαπημένες φίλες και όλους τους αγαπημένους φίλους του blog. Αυτά όμως θα τα πούμε και πιο αναλυτικά σε επόμενο άρθρο.

Το βέβαιο είναι ότι έχουμε δημιουργήσει μια υπέροχη διαδικτυακή παρέα και στόχος μου είναι να αναδείξω, με τη δική σας στήριξη, πολλά ακόμα ζητήματα που μας απασχολούν και μας προβληματίζουν.

Περιμένω πάντα με μεγάλο ενδιαφέρον τα δικά σας μηνύματα, τις δικές σας σκέψεις, αλλά και σχόλια κι επισημάνσεις στο mail μου: kardaraa@gmail.com και στο postmodern.gr στη στήλη “Έγκλημα και Media”.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Η πρόληψη του εγκλήματος και η συμμετοχή του πολίτη στην εποχή της τεχνολογίας

Η ενδοοικογενειακή βία και η κακοποίηση ανηλίκων εξακολουθούν να αποτελούν “μάστιγα” για τις κοινωνίες, διεθνώς. Το πρόβλημα καθίσταται πολυπλοκότερο από την αδυναμία των θυμάτων να μιλήσουν ανοιχτά, να προχωρήσουν σε καταγγελία και να ζητήσουν προστασία και στήριξη. Η αδυναμία αυτή οφείλεται είτε στο νεαρό της ηλικίας τους, είτε στη γενικότερη κατάστασης στην οποία βρίσκονται (οικονομική και συναισθηματική εξάρτηση, φόβος, συναισθήματα ντροπής και ενοχής, πιέσεις από άλλα μέλη της οικογένειας να συνεχίσουν να υπομένουν τη βία κ.λπ.).

Οι δράστες εκμεταλλεύονται τα συναισθήματα φόβου και την αδυναμία των θυμάτων να αντιδράσουν και ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ακόμα και δειλοί, καταφέρνουν να αντλήσουν “δύναμη” από τον φόβο των θυμάτων τους.

Τέτοιου είδους εγκληματικούς τύπους που αντλούν “δύναμη” από τον φόβο των άλλων, έχει καταγράψει και η διεθνής έρευνα στις φυλακές, κατά την περιγραφή των κοινωνικών τύπων και ρόλων που υιοθετούνται στα καταστήματα κράτησης. Πρόκειται για τους χαρακτηριζόμενους “gorillas”, όπως τους έχει περιγράψει στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (και πολύτιμη για τους νεότερους μελετητές) έρευνά του ο Αμερικανός κοινωνιολόγος και εγκληματολόγος, Gresham Sykes.

Οι gorillas είναι οι σωματώδεις κρατούμενοι που αφαιρούν δια της βίας από τους συγκρατούμενούς τους αναγκαία είδη διαβίωσης, καταφεύγοντας στις απειλές και όχι στη χρήση της βίας, τις περισσότερες φορές. Προκαλούν τρόμο, γιατί εμφανίζονται ανά πάσα στιγμή έτοιμοι για καβγά και όχι γιατί στην πραγματικότητα είναι δυνατοί και δυναμικοί. Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, γίνεται αντιληπτό ότι οι gorillas είναι κατ’ ουσίαν δειλοί και επιχειρούν μέσα από τις απειλές και βασιζόμενοι στη σωματική τους διάπλαση να τρομοκρατήσουν τους συγκρατούμενούς τους. Επιτυγχάνουν τον στόχο τους μόνο όταν έρχονται αντιμέτωποι με τους αδύναμους και φοβιτσιάρηδες συγκρατούμενους, weakling όπως αποκαλούνται στη γλώσσα της φυλακής, οι οποίοι αποτελούν άλλωσε τα θύματά τους, γιατί φοβούνται να τα βάλουν με τους δυνατούς της φυλακής.

Πιστεύω ότι σε αρκετές περιπτώσεις το προφίλ των δραστών ενδοοικογενειακής βίας θα μπορούσε να συσχετιστεί με το αντίστοιχο των gorillas που επιχειρούν να αντλήσουν δύναμη από τον φόβο και την αδυναμία των θυμάτων τους. Το γεγονός ότι το θύμα ή τα θύματά τους υπομένουν τη βία, στην οποία τα υποβάλλουν, εξαιτίας του φόβου και της ντροπής για τον κοινωνικό στιγματισμό, τους κάνει να αισθάνονται ισχυροί και υπό αυτή την έννοια η άσκηση βίας καθίσταται ισχυρό “όπλο” στα χέρια τους για να επιτύχουν ό,τι θέλουν.

Επομένως, η βασική μας προτεραιότητα πρέπει να είναι ακριβώς αυτό: να “σπάσουμε” τον φόβο, να δείξουμε και να αποδείξουμε στα θύματα ότι εάν καταπολεμήσουν τον ίδιο τους τον φόβο, θα μπορέσουν να νικήσουν το “θηρίο” της βίας που εκτρέφεται από αυτά τα συναισθήματα. Εάν γίνει κατανοητό αυτό από τους παθόντες και τις παθούσες, θα έχουμε αναμφισβήτητα κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα μπροστά.

Ταυτόχρονα είναι επιτακτική ανάγκη να ληφθεί υπ’ όψιν από τους ειδικούς επιστήμονες που σχεδιάζουν την αντεγκληματική πολιτική ότι σε πολλές περιπτώσεις τα θύματα αδυνατούν να μιλήσουν και να καταγγείλουν αυτό που τους συμβαίνει. Αυτό, στην πράξη, σημαίνει πώς η “σκοτεινή” εγκληματικότητα θα συνεχίσει να αυξάνεται και να εκτίθενται σε πολύ σοβαρούς κινδύνους για τη σωματική τους ακεραιότητα, την ψυχική τους υγεία και την ίδια τους τη ζωή, τα χαρακτηριζόμενα “ευάλωτα” θύματα, όπως ανήλικοι, γυναίκες, ηλικιώμενοι και άτομα με αναπηρίες, εάν δεν ληφθούν πολύ στγκεκριμένες δράσεις και δεν εμπλακεί ενεργά ο πολίτης Βλ.ενδεικτικά το άρθρο μου στο bloko.gr http://www.bloko.gr/2018/06/blog-post_42.html

Αυτό που προτείνω είναι: πρώτον, να ενισχυθεί ο συμβουλευτικός ρόλος των σχολείων και να ξεκινήσει, σε σταθερή και μόνιμη βάση, συνεργασία των σχολείων με επιστημονικούς φορείς που μπορούν να προσφέρουν ψυχολογικές και ψυχιατρικές υπηρεσίες, προκειμένου να καλύψουν τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες του μαθητικού πληθυσμού και να υπάρχει έγκαιρη παρέμβαση, όπου χρειάζεται.

Δεύτερον, να ενισχυθεί ο ρόλος της τοπικής κοινωνίας με συμμετοχή και εμπλοκή του πολίτη. Να οργανωθούν εκστρατείες ενημέρωσης και να προβάλλονται σε σταθερή βάση (καθημερινά θα πρότεινα) διαφημιστικά μηνύματα που θα ενημερώνουν για τους φορείς, τις υπηρεσίες και τις τηλεφωνικές γραμμές στήριξης των θυμάτων.

Τρίτον, συμβολή των κοινωνικών δικτύων/social media στη διάδοση κοινωνικών μηνυμάτων κατά της βίας, ώστε να ευαισθητοποιηθεί ακόμα περισσότερο ο πολίτης.

Τέταρτον, κρίνω αναγκαίο να αυξηθούν οι δημόσιες συζητήσεις, οι επιστημονικές εκδηλώσεις σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, οι οποίες θα είναι ανοιχτές στο κοινό, ώστε οι συνάνθρωποί μας που χρειάζονται καθοδήγηση και στήριξη να κατανοήσουν ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι ενδιαφερόμαστε έμπρακτα και ότι υπάρχουν εξειδικευμενές υπηρεσίες και φορείς που με απόλυτη εχεμύθεια θα τους παρέχουν ασφάλεια και θα τους κατευθύνουν.

Συνοψίζοντας, θεωρώ αδιανόητο στη σύγχρονη εποχή της τεχνολογίας να μην αξιοποιηθούν στο έπακρο όλα τα τεχνολογικά μέσα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προκειμένου να αναπτυχθεί ένα αποτελεσματικό “δίχτυ” ενημέρωσης, συμμετοχής αλλά και προστασίας του πολίτη!! Οι αρμόδιοι φορείς πρέπει να συνδυάσουν τα μέσα που διαθέτει η τεχνολογία για να περάσουν πολύ σημαντικά μηνύματα σε ευρύτατα τμήματα του πληθυσμού και να κινητοποιήσουν τον κάθε πολίτη. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα αυτό δεν έχει συμβεί, παρά μόνο επιλεκτικά, αποσπασματικά, συνήθως μετά την αποκάλυψη ενός ειδεχθούς εγκλήματος. Αυτό όμως σίγουρα δεν φτάνει!!

Μέσα από τη στήλη μου “Έγκλημα και Media” στο postmodern.gr επιχειρώ όσο συχνά μπορώ να περάσω σε ένα ευρύ κοινό τα ηχηρά μηνύματα “Σπάμε τον φόβο”, “Σπάμε τη σιωπή” και στο mail μου: kardaraa@gmail.com είμαι πάντα στη διάθεσή σας για να αναδείξουμε πτυχές του θέματος που πιστεύετε ότι θα βοηθήσουν εσάς ή/και άλλους συνανθρώπους μας που υπομένουν ακόμα τη βία. Όλοι μαζί -ενημερωμένοι και ενεργοί πολίτες- έχοντας κοινό στόχο, μπορούμε σίγουρα να πετύχουμε πιο σημαντικά πράγματα, όσον αφορά την πρόληψη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του φαινομένου.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Μπορεί το έγκλημα να προληφθεί;

Μπορεί το έγκλημα να προληφθεί; Ένα φλέγον ερώτημα που έχει απασχολήσει εκτενώς την επιστημονική κοινότητα. Ο ρόλος της πρόληψης, στο πλαίσιο της αντεγκληματικής πολιτικής, είναι καθοριστικός και μια πολύ καλα σχεδιασμένη προληπτική πολιτική μπορεί να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην καταπολέμηση του εγκλήματος.

Το έγκλημα δεν θα εξαλειφθεί, γιατί όπως έχουμε επισημάνει σε παλαιότερο άρθρο είναι συνυφασμένο με τις ανθρώπινες κοινωνίες. Ωστόσο, άποψή μου είναι ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί πολύ πιο αποτελεσματικά έαν οι ειδικοί επιστήμονες σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς, οργανώσουν συγκεκριμένες δράσεις πρόληψης μορφών εγκληματικότητας, δίνοντας έμφαση στο φαινόμενο της νεανικής παρσβατικότητας, στην ενδοοικογενειακή βία και στην κακοποίηση ανηλίκων. Πρόκειται για μορφές εγκληματικότητας που αφορούν νευραλγικούς τομείς και ευαίσθητες εκφανσεις της ζωής μας, καθώς σχετίζονται με τον θεσμό της οικογένειας και την ανηλικότητα.

Ταυτόχρονα πρόκειται για μορφές εγκληματικότητας που μπορούν να τεθούν στο επίκεντρο της προληπτικής εγκληματικότητας, με την ενίσχυση του συμβουλευτικού ρόλου της εκπαιδευτικής κοινότητας και των ψυχολογικών-ψυχιατρικών υπηρεσιών που πρέπει να συνεργάζονται με όλα τα σχολεία, σε σταθερή και μόνιμη βάση ώστε να καλύπτονται οι διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες της μαθητικής κοινότητας. Εξίσου αναγκαία η ενίσχυση του ρόλου της τοπικής κοινότητας και της στήριξης που μπορεί να παρέχει σε οικογένειες και σε ανηλίκους εκτεθειμένους σε κινδύνους.

Η επικοινωνία είναι ένα ακόμα ζήτημα που οφείλει να μας απασχολήσει. Η πρόταση που έχω καταθέσει, μέσω της αρθρογραφίας μου, είναι να εντείνουν τα ΜΜΕ τις εκστρατείες ενημέρωσης. Θεωρώ ότι είναι σκόπιμο να γίνεται σε καθημερινή βάση ενημέρωση, μέσα από διαφημιστικά -κοινωνικού περιεχομένου- μηνύματα, όπου θα αναφέρονται φορείς και γραμμές επικοινωνίας στις οποίες οι πολίτες μπορούν να απευθύνονται.

Αναμφίβολα, το ευρύ κοινό πρέπει να γνωρίζει και να κατανοήσει ότι το έγκλημα δεν περιορίζεται στην ανθρωποκτονία που είναι ασφαλώς η ακραία εκδήλωση βίας καθώς αφορά την αφαίρεση του πιο πολύτιμου αγαθού -της ίδιας της ζωής- αλλά υπάρχουν πολύ σοβαρές μορφές εγκληματικότητας, πολυσύνθετες και πολυδιάστατες, με μακροχρόνιες συνέπειες για τις κοινωνίες διεθνώς, όπως τα οικονομικά εγκλήματα και τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος.

Ωστόσο, λόγω του γεγονότος ότι οι παραπάνω μορφές εγκληματικότητας απαιτούν μια διεθνική συνεργασία και προσέγιση, κρίνω εξαιρετικα σημαντικό να αναδειχθεί σε πρώτη φάση ο καθοριστικός ρόλος της πρόληψης και ταυτόχρονα της εμπλοκής του πολίτη, μέσω ενημέρωσης από τους αρμόδιους φορείς, ευαισθητοποίησης και ενεργής συμμετοχής, κυρίως ως προς την πρόληψη των μορφών εγκληματικότητας που αφορούν την οικογένεια και την ανηλικότητα.

Τέλος μια πολύ σημαντική διάσταση του θέματος, στην οποία είναι αναγκαίο να δώσουμε έμφαση, σχετίζεται με τα άτομα που αδυνατούν, λόγω ηλικίας ή γενικότερης καταστασης στην οποία βρίσκονται, να αντιδράσουν στη βία που δέχονται. Σε αυτούς τους ανθρώπους, πρωτίστως, είναι επιτακτική ανάγκη να δοθεί η δυνατότητα να μιλήσουν και εμείς να ακούσουμε τη φωνή τους προσεκτικα, ώστε να τους παρέχουμε έγκαιρα την προστασία που χρειάζονται. Στο σημείο αυτό ο ρόλος των ΜΜΕ και του ενεργού πολίτη είναι ασφαλώς καταλυτικής σημασίας.

Περιμένω τις δικές σας σκέψεις στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Άσπα, δεν σε ξεχνάμε! (12-8-2013)

12-8-2013: Δεν ξεχνάμε την Άσπα μας!! Τον ξανθό άγγελο που δέχτηκε δύο σφαίρες στο κεφάλι, στην πλατεία του Άργους, από τον ίδιο της τον πατέρα και από το 2013 παλεύει, με δύναμη ψυχής, για μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Η Άσπα υπήρξε θύμα της πιο ακραίας εγκληματικής βίας, θα μου επιτρέψετε τον όρο. Ο άνθρωπος που της έδωσε τη ζωή -ο ίδιος της ο πατέρας- θέλησε να της την πάρει πίσω, λίγο πριν από την ενηλικίωσή της στην πιο τρυφερή περίοδο της ζωής της. Ένα πανέμορφο κορίτσι που δεν σταματούσε να χαμογελά και να κάνει όνειρα…Τώρα δίνει αγώνα για να της χαμογελάσει, ξανά, όπως τότε, η ζωή!

Η κοινωνία είναι δίπλα της. Στηρίζουμε την Άσπα μας για μια καλύτερη ζωή, για ένα πιο όμορφο μέλλον -ένα μέλλον που αξίζει κάθε νέος άνθρωπος!! Εκτός όμως από τους πολίτες, δεν πρέπει να ξεχνάνε τα θύματα εγκληματικών ενεργειών οι πολιτικοί, οι οποίοι έχουν χρέος να κάνουν ό,τι καλύτερο γίνεται για την αξιοπρεπή διαβίωση αυτών των ανθρώπων.

Μέρος της αρθρογραφίας μου για την υπόθεση της Ασπασίας, η οποία με έχει εκτενώς απασχολήσει σε ερευνητικό επίπεδο:

https://aggelikikardara.wordpress.com/2016/07/29/για-την-ασπασία-αύγουστος-2013-άργος/

https://aggelikikardara.wordpress.com/2016/07/31/για-την-ασπασία-η-συνέχεια-της-εγκλημα/

http://www.postmodern.gr/o-kathoristikos-rolos-tis-prolipsis-stin-katapolemisi-tis-egklimatikotitas-ypothesi-aspasias/

Η διερεύνηση της συγκεκριμένης υπόθεσης ομολογώ ότι, συναισθηματικά, με έχει “λυγίσει”. Τα λόγια δεν φτάνουν για να αποτυπώσουν το συναίσθημα. Νιώθω “μικρή” μπροστά στον τεράστιο καθημερινό αγώνα ενός νέου ανθρώπου για να κερδίσει ξανά τη ζωή και μπροστά στο μεγαλείο της μάνας που στέκεται, συνεχώς, δίπλα στο παιδί της.

Άσπα, Σπυριδούλα, σας αγαπώ απεριόριστα….! Να έχετε δύναμη!!

Η αγάπη θα νικήσει…

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Για μια φορά ακόμα ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στο bloko.gr

Ευχαριστώ θερμά, για μια φορά ακόμα, το bloko.gr και τον αγαπημένο δημοσιογράφο Γιώργο Καραϊβάζ. Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο μου, με τίτλο Θεαματική “τιμωρία” παιδιών στο youtube και στο bloko.gr εδώ http://www.bloko.gr/2018/08/youtube.html

Η τιμωρία που λαμβάνει τον χαρακτήρα του θεάματος και οι πολύ επικίνδυνες διαστάσεις και προεκτάσεις…

Είναι πολύ μεγάλη χαρά και τιμή για εμένα να παρουσιάζω τις δράσεις μας και να αναδεικνύω θέματα που με απασχολούν και προβληματίζουν εντόνως, σε ένα site που επιλέγετε για την ενημέρωσή σας και ξεχωρίζει για την εγκυρότητα και την αξιοπιστία του, όπως είναι το bloko.gr

Γι’ αυτό αισθάνομαι πολύ όμορφα που, στη σημαντική επιστημονική μας εκδήλωση στον ΙΑΝΟ στις 10-9-2018, με τίτλο “Εγκλήματα κατά της ζωής, παιδιά και ΜΜΕ: προβληματισμοί και προκλήσεις”, θα συντονίσει τη συζήτησή μας ο κ.Καραϊβάζ, ο οποίος με μεγάλη κοινωνική ευαισθησία αναδεικνύει τα ζητήματα υψηλού εγκληματολογικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος με τρόπο ολοκληρωμένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο, καταγράφοντας πάντα τις απόψεις των ειδικών.

Περιμένω τις δικές σας σκέψεις και επισημάνσεις στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Η “θεαματική” τιμωρία παιδιών στο youtube

Μια πολύ επικίνδυνη τάση καταγράφεται στο διαδίκτυο (ευτυχώς, όχι στη χώρα μας και ελπίζω να μην αντιμετωπίσουμε ποτέ την ακραία αυτή συμπεριφορά), με γονείς που εξευτελίζουν τα παιδιά τους τα οποία έκαναν bullying σε συμμαθητές τους, τιμωρώντας τα με πολύ σκληρό και βίαιο τρόπο και αποτυπώντας σε βίντεο την τιμωρία. Το βίντεο ανεβαίνει στο youtube και ασφαλώς μέσα σε χρόνο-αστραπή “ταξιδεύει” σε όλο τον κόσμο και παρουσιάζεται στα ΜΜΕ, διεθνώς.

Βίντεο με πατέρα που αναγκάζει τον γιο του να πηγαίνει κάθε μέρα τρέχοντας στο σχολείο, ακόμα και όταν βρέχει, ενώ εκείνος τον ακολουθεί με το αυτοκίνητο και καταγράφει τη διαδρομή του ανηλίκου, μητέρα που ξυρίζει τα μαλλιά της κόρης της, πατέρας που αναγκάζει τον γιο του να περπατάει στους δρόμους με πινακίδα που γράφει ότι είναι εκφοβιστής/bully και άλλες παρόμοιες “θεαματικές” τιμωρίες βλέπουν το φως της δημοσιότητας, μέσω του διαδικτύου προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις, από επιδοκιμασίες μέχρι κατακραυγή.

Τολμώ να χαρακτηρίσω την πράξη των γονέων, οι οποίοι τιμωρούν με ακραίους τρόπους και μέσα τα παιδιά τους, φρικτή και απαράδεκτη και να υπογραμμίσω ότι αντίστοιχες συμπεριφορές εκθέτουν σε κίνδυνο την ανηλικότητα. Στη βία Δεν απαντάμε με βία!! Το μήνυμα που περνάνε, εκείνη την ώρα, στα παιδιά τους και στο σύνολο της κοινωνίας είναι λανθασμένο και δύνατα να λάβει πολύ επικίνδυνες διαστάσεις και προεκτάσεις, καθώς οδηγεί στη στρεβλή αντίληψη ότι τα πρόβληματα και τις δύσκολες καταστάσεις στη ζωή τις αντιμετωπίζουμε με βία, με σκληρότητα ακόμα και με πρωτοφανή αγριότητα και βαρβαρότητα.

Επομένως, το μήνυμα που αυτοί οι γονείς επιλέγουν να περάσουν συνοψίζεται σε δυο σημεία, πρώτον στο να συνεχίσουν τα παιδιά να είναι εκφοβιστές/τραμπούκοι και δεύτερον, στο ότι η καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δεν έχει σημασία και εν τέλει είναι θεμιτή και αναγκαία. Συνεπώς, έχουμε να κάνουμε με καταστρατήγηση των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του ατόμου.

Επίσης, ένα σημείο που πρέπει να αναδειχθεί σχετικά με τόσο σκληρές, έως και απάνθρωπες, τιμωρίες είναι ότι ενδεχομένως αποτυπώνει τις ενοχές των ίδιων των γονέων, οι οποίες πηγάζουν από την αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα προβλήματα και τελικά, θα έλεγα, ότι αυτού του είδους οι τιμωρίες ερμηνεύουν γιατί το παιδί λειτουργεί εκφοβιστικά.

Εάν πραγματικά ένας γονιός επιθυμεί να συμβάλλει στην αντιμετώπιση του προβλήματος και να δείξει στο παιδί τις συνέπειες της πράξης του, μπορεί να διδάξει στο παιδί του τη δύναμη της αγάπης και της προσφοράς. Ενδεικτικά, αναφέρω: μπορεί το παιδί, συνοδευόμενο από τους γονείς του, να επισκεφτεί το άλλο παιδί για να του ζητήσει συγγνώμη ή να καλέσουν το παιδάκι στο σπίτι για να γνωριστούν καλύτερα και να μοιραστούν όμορφες στιγμές. Άλλο ενδεικτικό παράδειγμα να επισκεφτούν ένα ορφανοτροφείο και να προσφέρουν χρήματα και δώρα ή να κάνουν μια δωρεά στο σχολείο χρήσιμη για όλη τη μαθητική κοινότητα και τόσες άλλες θετικού περιεχομένου πράξεις που θα μπορούσε ο γονιός να σκεφτεί για να δείξει στο παιδί του πρώτον, ότι ο εκφοβισμός, σε κάθε έκφανση και μορφή, είναι κατακριτέος και δεύτερον, πόσο όμορφο και σπουδαίο είναι να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με θετικούς τρόπους.

Συνοψίζοντας, το παιδί πρέπει να σταματήσει να φέρεται εκφοβιστικά όχι γιατί φοβάται τη σκληρή τιμωρία του γονιού, αλλά γιατί κατανοεί την έννοια του σεβασμού στον συνάνθρωπο, την ατομική αξία και τη δύναμη της αγάπης και της αποδοχής. Εδώ όμως έγκειται η ευθύνη των γονέων και της εκπαιδευτικής κοινότητας να δώσουν σε όλα τα παιδιά ιδανικά και αξίες, να τους περάσουν σημαντικά μηνύματα ζωής, να τα βοηθήσουν να διαχειρίζονται αποτελεσματικά τις δύσκολες καταστάσεις στην καθημερινότητά τους και τα αρνητικά συναισθήματα που ένα παιδί δύναται να βιώνει και να τα στηρίξουν ουσιαστικά.

Θα ολοκληρώσω το σημερινό μου άρθρο με μια αναφορά στις πολύ επικίνδυνες διαστάσεις που έχει λάβει, ιστορικά, η “θεαματική” τιμωρία. Είναι αξιοσημείωτο ότι η τιμωρία ξεκίνησε να έχει τον χαρακτήρα του θεάματος, με σκοπό να αποτρέψει τα μέλη της κοινωνίας από εγκληματικές πράξεις, αχρηστεύοντας τον δράστη. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα “θεαματικής” τιμωρίας ήταν η καταδίκη στην Γαλλία στις 2 Μαρτίου του 1757 του πατροκτόνου Damiens, ο οποίος έπρεπε να ομολογήσει δημόσια τα σφάλματά του στην κύρια πύλη της Εκκλησίας των Παρισίων, όπου τον οδήγησαν με κάρο, γυμνό και μ’ έναν αναμμένο κέρινο δαυλό στο χέρι που ζύγιζε 2 λίβρες. Αποκορύφωμα του δράματος ήταν η απόφαση να διαμελιστεί από 4 άλογα και τελικά να αποτεφρωθεί…

Bλ.σχετικά το άρθρο μου με τίτλο “Θεαματική τιμωρία και καταπολέμηση του εγκλήματος” εδώ http://www.postmodern.gr://theamatiki-timoria-ke-katapolemisi-tou-egklimatos

Ωστόσο, όπως η ίδια η ιστορία έχει δείξει η τιμωρία ως θέαμα δεν μπορεί να επιτύχει τον σκοπό της πρόληψης, ούτε της αποτροπής της εγκληματικότητας. Αντίθετα, εθίζει στην εικόνα της βίας και οδηγεί ακόμα και στα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Όσον αφορά την ανηλικότητα, το μήνυμά μας πρέπει να είναι ηχηρό και σαφές: “όχι τιμωρίες που έχουν τον χαρακτήρα του θεάματος, καλλιεργούν και αναπαράγουν τη βία”!! Ας προστατεύσουμε την ανηλικότητα στην πράξη και όχι μόνο στη θεωρία!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Περνώντας από τη θεωρία στην πράξη

Ένας μήνας ακριβώς απομένει για τη διεξαγωγή της επιστημονικής μας συζήτησης στον ΙΑΝΟ, με τίτλο “Εγκλήματα κατά της ζωής, παιδιά και ΜΜΕ: προβληματισμοί και προκλήσεις”.

Ομολογώ ότι έχω μεγάλη αγωνία αλλά και ανυπομονησία για να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός και γόνιμος διάλογος με την κοινωνία και να θέσουμε τις βάσεις ώστε να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη, με βασική μας προτεραιότητα την προστασία της ανηλικότητας και το σεβασμό στα θεμελιώδη δικαιώματα του ατόμου.

Είναι αναμφίβολα από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ερευνητική μου πορεία, γιατί όταν είδαν το φως της δημοσιότητας οι συγκεκριμένες υποθέσεις αισθάνθηκα πάρα πολύ έντονα ότι, ως κοινωνία, δεν προστατεύσαμε τους συνανθρώπους μας και τα δικαιώματά τους και πιστεύω ότι αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό και κρίσιμο στοιχείο που πρέπει να αναδειχθεί, με στόχο μας ένα καλύτερο αύριο για όλους μας. Ο τρόπος με τον οποίο απεικονίζονται στα ΜΜΕ υποθέσεις τόσο υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος μας αφορά όλους.

Ειδικότερα, αντικείμενο διερεύνησής μας η απεικόνιση στα ΜΜΕ δύο πρόσφατων πολύ σοβαρών εγκληματολογικών υποθέσεων, του εγκλήματος της παιδοκτονίας στη Νέα Σμύρνη, όπου η νεαρή μητέρα φέρεται να σκότωσε το βρέφος αμέσως μετά τη γέννησή του και της διπλής ανθρωποκτονίας ζευγαριού στην Κύπρο, όπου ένα ανήλικο αγόρι στιγματίστηκε από τα μέσα ως «δολοφόνος» των γονέων του. Δύο εγκλήματα που διαφοροποιούνται μεταξύ τους, είχαν όμως στο επίκεντρό τους παιδιά και προσεγγίστηκαν από τα media χωρίς την πρέπουσα δημοσιογραφική δεοντολογία και τον απαιτούμενο σεβασμό στην ισχύουσα νομοθεσία.

Θα μιλήσουν οι:
Γιάννης Πανούσης ομ. καθ. Εγκληματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
Αγγελική Καρδαρά δρ. τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ Πανεπιστημίου Αθηνών-φιλόλογος-τακτική επιστημονική συνεργάτιδα ΚΕ.Μ.Ε.
Σουζάνα Παπαφάγου κλινική ψυχολόγος-ομαδική/οικογενειακή ψυχοθεραπεύτρια
Φώτιος Σπυρόπουλος Δ.Ν.-καθ. Ποινικού Δικαίου Πυροσβεστικής Ακαδημίας-μέλος Δ.Σ. ΚΕ.Μ.Ε.
Διονύσης Χιόνης δικηγόρος-ΜΔΕ Εγκληματολογίας-αντιπρόεδρος ΚΕ.Μ.Ε.

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Γιώργος Καραϊβάζ.

Χορηγός επικοινωνίας: Free press για γονείς Τaλκ.

Είσοδος ελεύθερη.

Ως την Παρασκευή 7/9/2018 περιμένω στο mail μου: kardaraa@gmail.com τα δικά σας ερωτήματα και σχόλια για το θέμα μας. Αρχές Σεπτεμβρίου θα τα πούμε ακόμα πιο αναλυτικά!

Σας ευχαριστούμε θερμά για όλη τη στήριξη και το ενδιαφέρον σας!!

https://www.ianos.gr/events/egklimata-kata-tis-zwis-paidia-kai-mme-provlimatismoi-kai-prokliseis-ekd.html

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Το θέμα της αποζημίωσης των θυμάτων εγκλημάτων

Το θύμα ενός βίαιου εγκλήματος (ληστεία, βιασμός, κακοποίηση, τραυματισμός γενικότερα) θα αισθανθεί ασφαλώς μια ικανοποίηση με τη σύλληψη και την καταδίκη του δράστη, ανακύπτει όμως ένα ακόμα υψίστης σημασίας και σοβαρότητας θέμα που αφορά την αποζημίωση του παθόντος/ της παθούσας τόσο για την ενδεχόμενη υλική βλάβη που έχει υποστεί, όσο και για την ψυχική ταλαιπωρία και το ψυχικό κόστος. Δυστυχώς, υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο δράστης παραμένει άγνωστος ή σε άλλες περιπτώσεις δεν έχει τα χρήματα για την αποζημίωση του θύματος. Συνεπώς, προκύπτουν πολλά προβλήματα πρακτικής φύσεως που πρέπει να αντιμετωπισθούν.

Το φλέγον θέμα της αποζημίωσης των θυμάτων εγκλημάτων αναλύεται από τον Ομ. Καθηγητή Α. Μαγγανά και μπορείτε να κατεβάσετε την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μελέτη στην επίσημη σελίδα του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος http://e-keme.gr/το-θέμα-της-αποζημίωσης-των-θυμάτων-εγ/

Πρόκειται, όπως διαπιστώνουμε, για ένα πολυσύνθετο ζήτημα που λαμβάνει σημαντικές διαστάσεις και προεκτάσεις και αξίζει να το διερευνήσουμε περαιτέρω, και σε δημοσιογραφικό επίπεδο, ώστε να αναδείξουμε τις θεμελιώδεις πτυχές του.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας