Category Archives: Ζητήματα Εγκληματολογίας

Συνέντευξη με αποφυλακισθέντα: Γλωσσολογική ανάλυση της αργκό

Ο ρόλος της παρέας με παραβατικούς ανήλικους – Συνέντευξη με αποφυλακισθέντα είναι ο τίτλος του νέου μου άρθρου στο postmodern.gr και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/o-rolos-tis-pareas-me-paravatikoys-anilikoys-synenteyxi-me-apofylakisthenta/

Το άρθρο παρουσιάζει το φαινόμενο της νεανικής παραβατικότητας και μέσω της πολύ ενδιαφέρουσας συνέντευξης που μου έστειλε από το πολύτιμο υλικό του ο Ομ.Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Αντώνης Μαγγανάς, τον οποίο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την εμπιστοσύνη και το σπουδαίο “δώρο” που μας προσφέρει, καταγράφουμε την εμπειρία του εγκλεισμού, τη ζωή μέσα στη φυλακή και τον κύκλο της παρανομίας εκτός φυλακής, στοιχεία που διερευνώνται μέσα από τη μαρτυρία του νεαρού αποφυλακισθέντα, ο όποιος «συγκρούστηκε» με τον ποινικό νόμο και κατέληξε στις φυλακές. Παράλληλα προχωρώ σε μια σύντομη γλωσσολογική ανάλυση της αργκό, την οποία ομολογώ ότι έκανα αυτομάτως-ενώ διάβαζα τη συνέντευξη (το ερευνητικό “μικρόβιο”-δεν έχω γιατρειά, το ξέρω!!!)

Γλωσσολογική ανάλυση: Προχωρώντας σε μια σύντομη γλωσσολογική ανάλυση, καταγράφω τα ακόλουθα, όπως τα έχω σημειώσει αναλύοντας τη συνέντευξη:

«κάνω δουλειά» = εμπλέκομαι σε παράνομες δραστηριότητες. Επίσης, παρατηρούμε την ιδιαίτερη χρήση του όρου «σεβασμός» που διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο εντός φυλακής αλλά και εκτός, στους κύκλους της παρανομίας-να σε σέβονται και το όνομά σου να «μετράει». Στη φυλακή ο «σεβασμός» μεταξύ των κρατουμένων είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ τους και οι κρατούμενοι δεν θέλουν να «χαλάσει» το όνομα τους, π.χ. με τη διάδοση φημών. «Μου χάλασε το όνομα» είναι μια έκφραση που έχω καταγράψει στην έρευνά μου για τη γλώσσα της φυλακής.

Εξίσου βλέπουμε στη συνέντευξη τις παρακάτω εκφράσεις, σχετικές με την έννοια του «σεβασμού»: «ανεβαίνω στη φυλακή» = αποκτώ κύρος, γίνομαι «κάποιος», με σέβονται, «κάνω κουμάντο» = είμαι αρχηγός, ρυθμίζω τα πράγματα.

Μια άλλη έκφραση που σημείωσα, «κάνω φυλακή» = εκτίω την ποινή του εγκλεισμού (“do my time”, όπως αναφέρεται στη διεθνή prison slang, που είναι μια από τις πιο βασικές αρχές επιβίωσης στη φυλακή: η έκτιση της ποινής χωρίς να προκαλείς και χωρίς να εμπλέκεσαι σε προβλήματα). Τέλος, βλέπουμε τη χρήση του όρου «μεροκάματα», μεροκάματα = η δουλειά εντός φυλακής. ΦΡ. (α) «κάνει μεροκάματα» = η δουλειά μέσα στη φυλακή (β) «έχει μεροκάματα το σχολείο» = η μαθητεία στο σχολείο, μέσω της οποίας οι κρατούμενοι εκτίουν μειωμένη ποινή.

Βλ. χαρακτηριστικά από τη συνέντευξη που ακολουθεί, το παρακάτω απόσπασμα που δείχνει τον τρόπο ζωής και κάποιες από τις αρχές και αξίες» της φυλακής: «Στην αρχή είχα κάτσει με καλά παιδιά, σημασία έχει να κερδίσεις τον σεβασμό από τους άλλους. Όσο πιο παλιός γίνεσαι τόσο σε σέβονται και ανεβαίνεις. Ήμουν ενεργό μέλος σε ό,τι προέκυπτε. Σκεφτόμουν: μπήκα μέσα αλλά να μη με πατήσουν. Δεν ήθελα να γίνω κάποιος, ήθελα να βγω με ψηλά το κεφάλι. Προσπαθούσα να κάνω τα κουμάντα μου, να κάνω τη φυλακή και να φύγω».

Αναλυτικά εδώ http://www.postmodern.gr/o-rolos-tis-pareas-me-paravatikoys-anilikoys-synenteyxi-me-apofylakisthenta/

Καλή Κυριακή!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

10 Σεπτεμβρίου 2018: Κρατήστε την ημερομηνία

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου του 2018, στις 6 το απόγευμα: Κρατήστε στο μυαλό σας τη συγκεκριμένη ημερομηνία και ώρα. Ετοιμάζουμε κάτι δυνατό και σας θέλουμε δίπλα μας. Επίσημες ανακοινώσεις εντός του επόμενου χρονικού διαστήματος.

Είναι πολύ σπουδαίο οι ιδέες να γίνονται πραγματικότητα και οι σκέψεις να υλοποιούνται. Μπορούμε αναμφίβολα να κάνουμε σημαντικά πράγματα και να προχωρήσουμε με ουσιαστικά βήματα, όταν ενώνουμε τις δυνάμεις μας άνθρωποι με κοινό όραμα και στόχο.

Δεν θέλω να μένουμε στα λόγια. Οι πράξεις είναι αυτές που έχουν νόημα και ουσία. Αυτές τις πράξεις θα τις δείτε στην πορεία, μέσα από συγκεκριμένες δράσεις μας. Έχουμε ακόμα πολλή δουλειά, αλλά εργαζόμαστε μεθοδικά, με υπευθυνότητα, συνέπεια και πάνω από όλα με αγάπη για τον Άνθρωπο.

Τα νέα μας σύντομα!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Μονάδες «απ-ελευθέρωσης»

Ένα εξαιρετικό κείμενο του Ομ. Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Γιάννη Πανούση, στη μνήμη του σπουδαίου Καθηγητή Βασίλη Καρύδη, με τίτλο Μονάδες «απ-ελευθέρωσης» δημοσιεύεται στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 22/6/2018. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο εδώ https://www.efsyn.gr/arthro/monades-ap-eleytherosis

Ο Καθηγητής αναφέρεται αρχικά στις αρνητικές συνέπειες του εγκλεισμού στις κλειστές φυλακές, στα “δεινά” του εγκλεισμού (pains of imprisonment), τα οποία οδηγούν τελικά τον κρατούμενο σε απώλεια ταυτότητας, χωρίς να παρέχουν πραγματική προστασία στην ευρύτερη κοινωνία και στη συνέχεια παρουσιάζει και αναλύει το μοντέλο κράτησης που, κατά την επιστημονική του κρίση, μπορεί να διαδραματίσει ένα ουσιαστικό και θετικό ρόλο τόσο για τον έγκλειστο πληθυσμό, όσο και για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Μεταξύ άλλων, ο Καθηγητής επισημαίνει “Τασσόμαστε υπέρ ενός μοντέλου campus-κράτησης σε αγροτικές περιοχές με τους κρατουμένους να ζουν σε οικισμούς ανοιχτού χώρου, όπου η μεταχείριση, η διαβίωση και η επανένταξη συνυπάρχουν. Σε συνθήκες minimum ασφάλειας, η εργασία, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός, ο ελεύθερος χρόνος των κρατουμένων θα δημιουργούν ένα θετικό κλίμα, εντελώς διαφορετικό από τα κλασικά φρούρια υψίστης ασφαλείας. Τα κριτήρια ταξινόμησης των κρατουμένων (είδος εγκλήματος, ηλικία, προσωπικότητα, υποτροπή, βιαιότητες) θα τα αξιολογούν ειδικοί ψυχολόγοι, εγκληματολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί των καταστημάτων ή των Πανεπιστημίων”.

Ένα πολύ δυνατό άρθρο που αξίζει να διαβάσετε και να προχωρήσουμε, επιτέλους, σε ένα νέο μοντέλο, “σ’ έναν συνδυασμό ανοιχτού και ελεύθερου χώρου εποπτευόμενης ελευθερίας που θα υπερβεί τη «σωφρονιστική παγωνιά» (froid pénitentiaire)”, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Καθηγητής. Το μοντέλο του εγκλεισμού στις κλειστές φυλακές όχι μόνο δεν έχει αποδώσει, αλλά “κατασκευάζει” και νέους εγκληματίες (“από μαθητής βγαίνεις καθηγητής”, δηλώνουν οι ίδιοι οι κρατούμενοι) και δεν προσφέρει προστασία στην ελεύθερη κοινωνία, δεδομένου ότι οι έγκλειστοι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα θα αποφυλακισθούν χωρίς να είναι έτοιμοι για την κοινωνική τους ενσωμάτωση που πρέπει να είναι ζητούμενο και προτεραιότητα της σωφρονιστικής πολιτικής.

https://www.efsyn.gr/arthro/monades-ap-eleytherosis

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Αποκαταστατική δικαιοσύνη

Το δεύτερο άρθρο που επιλέγω να παρουσιάσω από το ηλεκτρονικό εγκληματολογικό περιοδικό Crime Times είναι της δικηγόρου, μεταπτυχιακής φοιτήτριας Ποινικού Δικαίου στη Νομική Κομοτηνής, Βενετίας Ζαχαράκη, με τον τίτλο Αποκαταστατική Δικαιοσύνη και Διαμεσολάβηση: Εργαστήριο Παντείου Πανεπιστημίου.
Μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο εδώ: http://www.crimetimes.gr/apokatastatikh-dikaiosynh-kai-egklhma-sthn-ellada/

Η έννοια και το περιεχόμενο της αποκαταστατικής δικαιοσύνης μας απασχόλησε στο πλαίσιο του πρώτου μας σεμιναριακού μαθήματος στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος «Φυλακές: Έρευνα και Γλωσσικά Ζητήματα», καθώς ξεκινήσαμε την ανάλυσή μας με μια ιστορική αναδρομή, όπου διαπιστώνεται ότι όλες οι φυλές και οι κοινότητες έχουν οργανωθεί βάσει ενός άγραφου κώδικα συμπεριφοράς, ο οποίος καθορίζει ποιες ενέργειες είναι αποδεκτές και ποιες όχι, άρα πρέπει να τιμωρούνται.

Μάλιστα ο χαρακτηριζόμενος και ως «κώδικας ηθικής» διαπιστώνουμε ότι είναι συχνά πιο αυστηρός και έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από τους θεσμικά καθιερωμένους νόμους, γιατί απορρέει από το «λαϊκό αίσθημα» περί δικαίου. Επομένως, ένα πρώτο συμπέρασμά μας ήταν ότι η ποινή από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή, είτε στηρίζεται σε άγραφους είτε σε γραπτούς κανόνες, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο όλων των κοινωνιών, απαραίτητο για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας τους. Μέσα από αυτή την ιστορική αναδρομή η συζήτηση οδηγήθηκε στο σήμερα, στη βαρύτητα που διαδραματίζει ακόμα και στη σύγχρονη εποχή, ιδίως σε κλειστές κοινωνίες αλλά και εντός των καταστημάτων κράτησης, ο “άγραφος κώδικας ηθικής”. Αυτή η συζήτηση μας οδήγησε τελικά και στην ανάδειξη ενός άλλου ζητήματος που αφορά την «αποκαταστατική δικαιοσύνη»-την επίλυση των διαφορών μεταξύ δράστη-παθόντος. Συνεπώς, το άρθρο της κυρίας Ζαχαράκη κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον μου.

Η κ. Ζαχαράκη στην εισαγωγή του άρθρου της επισημαίνει ότι «Η αποκαταστατική δικαιοσύνη αποτελεί μια νέα, παγκόσμια τάση στους τομείς της θυματολογίας και της εγκληματολογίας, μια νέα δυναμική που αναζητά να φέρει μεταβολές στο ποινικό δίκαιο. Στην περίπτωση της ποινικής δικαιοσύνης, το έγκλημα προσβάλλει το ίδιο το κράτος και ο ένοχος πρέπει να λάβει την κατάλληλη τιμωρία, η οποία καθορίζεται και επιβάλλεται από τους κρατικούς λειτουργούς. Αντιθέτως, στην επανορθωτική δικαιοσύνη θύματα είναι οι άνθρωποι και η ευθύνη για την αποκατάσταση της βλάβης ανήκει στον δράστη, ενώ ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα επανορθώσει, προκύπτει μέσα από τη συμφωνία των εμπλεκόμενων μερών[1]».

Όσον αφορά τον ορισμό, αναφέρει «Ο όρος αποκαταστατική δικαιοσύνη εισήχθη για πρώτη φορά το 1977 από τον Albert Eglash, σύμφωνα με τον οποίο η συγκεκριμένη μορφή δικαιοσύνης παρέχει μια οικειοθελή ευκαιρία τόσο στο δράστη και στο θύμα να αποκαταστήσουν τις σχέσεις τους, όσο και στο θύτη, ιδιαίτερα, να βρει έναν τρόπο να επανορθώσει για το κακό που προκάλεσε στο θύμα του[2]».

Στη συνέχεια η κ. Ζαχαράκη προχωρά σε μια συστηματική και ολοκληρωμένη ανάλυση του όρου και των εφαρμογών του, ενώ αναφέρεται στο «Εργαστήριο Αποκαταστατική Δικαιοσύνη και Διαμεσολάβηση» του Πάντειου Πανεπιστήμιου, μέλη του οποίου είναι υποψήφιοι διδάκτορες και εθελοντές, υπό την επιστημονική διεύθυνση της Καθηγήτριας Εγκληματολογίας του Πάντειου Πανεπιστήμιου, κ. Βασιλικής Αρτινοπούλου, το οποίο ιδρύθηκε το έτος 2015 και στις δράσεις του, «μεταξύ των οποίων εντάσσεται και η διοργάνωση επιστημονικών σεμιναρίων, συνεδρίων, ημερίδων και διαλέξεων με σκοπό την ευαισθητοποίηση, την εκπαίδευση, την εφαρμογή και την προώθηση εφαρμοσμένων πρακτικών εναλλακτικών μορφών ειρηνικής επίλυσης των συγκρούσεων».

Ολοκληρώνοντας τη σημερινή μου ανάρτηση, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι θα υπάρξει συνέχεια στην παρουσίαση των άρθρων του Crime Times, γιατί όλα τα άρθρα είναι εξαιρετικά και τα «δικά μου παιδιά», όπως τα νιώθω -Μαίρη Φωσκόλου, Δέσποινα Τζάνη, Βαρβάρα Βαγιανού- έχουν ασχοληθεί με πολύ ενδιαφέροντα θέματα!

1 Αν. Κονιδάρη, Αποκαταστατική δικαιοσύνη και έγκλημα στην Ελλάδα: οι στάσεις των Ελλήνων δικαστικών λειτουργών, διδακτορική διατριβή. Διαθέσιμη στο διαδικτυακό τόπο: https://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/35868 2015.
10http://sociology.panteion.gr/index.php?p=content§ion=2&id=259&lang=el
2 Mirsky L., “Albert Eglash and Creative Restitution”, Restorative Practices E-Forum, h
ttp://www.realjustice.org/libraty/eglasj.html.2003 p.2

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Σημαντική απώλεια για τον χώρο της Εγκληματολογίας και ευρύτερα της επιστήμης

Πολύ σημαντική απώλεια για τον χώρο της Εγκληματολογίας και ευρύτερα της επιστήμης η απώλεια του Καθηγητή Εγκληματολογίας, Βασίλη Καρύδη, ο οποίος “έφυγε” από τη ζωή την Τρίτη 19 Ιουνίου.

Ο Βασίλης Καρύδης σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Λονδίνο (University College). Ήταν Διδάκτωρ του Τμήματος Νομικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, όπου δίδαξε Εγκληματολογικές Επιστήμες από το 1993. Από το 2004 ήταν Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Δημοσίευσε τα βιβλία: «Εγκληματικότητα και κοινωνικός έλεγχος στην ΕΣΣΔ», Αντ. Σάκκουλας, 1991, «Η εγκληματικότητα των μεταναστών στην Ελλάδα», Παπαζήσης, 1996, «Η αθέατη εγκληματικότητα, Εθνική θυματολογική έρευνα», Αντ. Σάκκουλας, 2004, «Μετανάστες στην Ελλάδα: Όψεις Κοινωνικού Ελέγχου. Ηθικοί Πανικοί, Ποινική Δικαιοσύνη» Αντ. Σάκκουλας, 2010. Δημοσίευσε, επίσης, δεκάδες άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σχετικά με την ένταξη των μεταναστών και την εγκληματικότητα, το σωφρονιστικό σύστημα, τη μέτρηση της εγκληματικότητας, την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης, το φαινόμενο της βίας κ.α. Πρόσφατες δημοσιεύσεις του στο εξωτερικό: “Immigration and Crime” στο L. Cheliotis and S. Xenakis (eds) “Crime and Punishment in Contemporary Greece”, Oxford, 2011, και (με N. Coulouris) “Greece: Prisons are bad but necessary (and expanding), Policies are necessary but bad (and declining)” στο V. Ruggiero and M. Ryan (eds) “Punishment in Europe”, Palgrave, 2013.

Διετέλεσε βοηθός του Συνηγόρου του Πολίτη (Κύκλος Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) το διάστημα 2010 -2016. Διετέλεσε, επίσης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Μεταγωγών (ΚΕΜ), του Κεντρικού Επιστημονικού Συμβουλίου Φυλακών (ΚΕΣΦ), του διοικητικού συμβουλίου του ΟΚΑΝΑ, της Επιστημονικής Επιτροπής του Ι.ΜΕ.ΠΟ. και πολλών επιστημονικών επιτροπών και ομάδων έργου. Συντόνιζε για την Ελλάδα το Δίκτυο Critical Criminology and Criminal Justice Systems in Europe και ήταν μέλος της διευθυντικής επιτροπής της European Group for the Study of Deviance and Social Control.

Ένας σπουδαίος επιστήμονας, με σημαντικό διδακτικό, ερευνητικό και συγγραφικό έργο. Πριν από μερικά χρόνια συναντηθήκαμε σε εκδήλωση του Παντείου Πανεπιστημίου και συζητήσαμε για τη γλώσσα της φυλακής, ένα θέμα που τον ενδιέφερε πολύ.

Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

1 Comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

“Σαν να μην πέρασε μια μέρα…”

Το θέμα με το ηλεκτρονικό εγκληματολογικό περιοδικό Crime Times είναι ότι σε κάθε τεύχος παρουσιάζονται τόσο ενδιαφέροντα άρθρα που δίνουν το έναυσμα για περαιτέρω διερεύνηση, για σκέψη και προβληματισμό, ώστε ειλικρινά δεν ξέρω ποιο να παρουσιάσω πρώτο, κάθε φορά, και πού να δώσω μεγαλύτερη βαρύτητα.

Από το συγκεκριμένο τεύχος (6ο τεύχος-Ιούνιος 2018) έχω επιλέξει δύο άρθρα για αρχική παρουσίαση. Το πρώτο αφορά το editorial του περιοδικού, από τον Ομ. Καθηγητή Εγκληματολογίας, Γ. Πανούση, με τίτλο Σαν να μην πέρασε μια μέρα… και το δεύτερο που θα παρουσιάσω, σε επόμενη ανάρτηση, αφορά ένα θέμα που αποτελεί αυτές τις μέρες αντικείμενο συζήτησης και διερεύνησης με τους εκπαιδευόμενούς μας στο πλαίσιο του σεμιναρίου μας στο ΚΕ.Μ.Ε. για τις φυλακές “Φυλακές: Έρευνα και Γλωσσικά Ζητήματα”.

Το άρθρο του Καθηγητή μας αφιερώνεται στη νέα γενιά των εγκληματολόγων του ΚΕ.Μ.Ε.

Μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο εδώ http://www.crimetimes.gr/σαν-να-μην-πέρασε-μια-μέρα/

Πόσα ευχαριστώ, αλήθεια, να πούμε εμείς στον σπουδαίο Καθηγητή μας που μας στήριξε και εξακολουθεί να μας στηρίζει, ώστε να δούμε πέρα από τον μικρόκοσμό μας, να ανοίξουμε τα φτερά μας και να κατακτήσουμε τα όνειρά μας….Για εμάς αποτελεί πρότυπο και ελπίζω και άλλοι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι να ακολουθήσουν τον δικό του δρόμο και τη δική του αντιμετώπιση ως προς τους φοιτητές τους. Γιατί αυτό είναι μεγαλείο ψυχής και σπανίζουν τόσο δυνατές προσωπικότητες. Θα κλείσω τη σημερινή ανάρτηση με ένα απόσπασμα από το άρθρο του Καθηγητή στο Crime Times που δίνει, πιστεύω, ελπίδα σε όλους μας:

“Έχω σε πολλά κείμενά μου αναφερθεί στους λόγους για τους οποίους η Εγκληματολογία δεινοπάθησε ή καταπιέστηκε από το Ποινικό Δίκαιο, ιδίως στις Νομικές Σχολές[1]. Ιστορικοί, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί παράγοντες, αλλά και ευθύνες ορισμένων Καθηγητών Εγκληματολογίας, οι οποίοι προτιμούσαν να κλείσουν την επιστήμη σ’ ένα δικό τους “υποσύστημα”, δεν άφησαν επί δεκαετίες τον κλάδο ν’ αναπνεύσει.
Ευτυχώς, όμως, εμφανίστηκε η νέα γενιά που δεν κουβαλάει αμαρτίες ή διαμάχες του παρελθόντος, ούτε στερεότυπα βαυαρικής ηγεμονίας κι έτσι η Εγκληματολογία μπορεί πλέον να ελπίζει σ’ ένα φωτεινότερο μέλλον”.

[1] Γ. Πανούσης, Η διδασκαλία των εγκληματολογικών μαθημάτων στα τμήματα Νομικής, Σύγχρονα Νομικά Μελετήματα-7, Α.Σάκκουλας 1987-Γ.Πανούσης, Ο ρόλος των εγκληματολόγων, σε του ίδιου ’’Εγκληματολογικοί Ανα-στοχασμοί’’, Νομική Βιβλιοθήκη 2009, 12-53.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Crime Times τεύχος 6ο

6o τεύχος Crime Times με πολύ “δυνατά” άρθρα! Θερμά συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα!!

“Το CrimeTimes κάνει το έκτο βήμα του, φωνάζει βροντερά “παρόν” και δίνει βήμα και λόγο τόσο σε καταξιωμένους όσο και σε φερέλπιδες νέους επιστήμονες, εκπληρώνοντας μια από τις βασικές αρχές του. Επισκεφθείτε μας στον ιστότοπο http://www.crimetimes.gr και διαβάστε την άποψη του Καθηγητή Γ. Πανούση για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Εγκληματολογίας και τα επιστημονικά περιοδικά, την συνέντευξη του διεθνώς αναγνωρισμένου Καθηγητή Ν. Πασσά, το άρθρο της Δρ. Ε. Μπακιρλή για τη διακινδύνευση και πολλά ακόμα ενδιαφέροντα κείμενα για street art, κοινωφελή εργασία, φροντιστήρια γαλλικών και έρωτος του προπολεμικού Πειραιά, μαζικές δολοφονίες σε σχολεία, suicide bombers, κ.α.
CrimeTimes τεύχος 6ο και συνεχίζουμε ακάθεκτοι…”

*Το παρόν τεύχος αφιερώνεται στη μνήμη του σπουδαίου Καθηγητή Βασίλη Καρύδη.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Δημιουργικοί άνθρωποι, δημιουργικές συνεργασίες

Με αγαπημένους ανθρώπους δημιουργούμε όμορφα πράγματα!!

Ευχαριστώ και εγώ με τη σειρά μου θερμά την αγαπημένη μου Όλγα Τζουραμάνη για τις δημόσιες αναφορές της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη συνεργασία μας, σε επίπεδο αρθρογραφίας, και βέβαια για την πολύτιμη συμβολή της στη διερεύνηση τόσο του πολυσύνθετου και πολυδιάστατου ζητήματος των σεξουαλικών εγκλημάτων http://www.postmodern.gr/sexoyaliki-via-i-ameilikti-kai-akraia-ekdilosi-tis-epithetikotitas/ όσο και των υπολοίπων θεμάτων, υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος, που έχουμε ετοιμάσει στο postmodern.gr και είχαν μια πολύ θετική ανταπόκριση στο κοινό.

Παιδιά μάρτυρες εγκληματικών ενεργειών http://www.postmodern.gr/pedia-martyres-egklimatikon-energion/

Κατάχρηση ανηλίκων σε ασέλγεια σε χώρους εκπαίδευσης http://www.postmodern.gr/katachrisi-anilikon-se-aselgia-se-chorous-ekpedefsis/

Κακοποίηση ζώων: σκιαγράφηση του ψυχολογικού προφίλ των δραστών http://www.postmodern.gr/kakopoiisi-zoon-skiagrafisi-toy-psychologikoy-profil-ton-draston/#

Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει δυναμική συνέχεια, γιατί επιδιώκω τις συνεργασίες με επιστήμονες, με τους οποίους μοιράζομαι κοινές ανησυχίες και προβληματισμούς και έχουμε έναν πολύ ουσιαστικό κώδικα επικοινωνίας μεταξύ μας. Όσον αφορά το πρόσφατο άρθρο, με τίτλο Σεξουαλική βία: Η αμείλικτη και ακραία εκδήλωση της επιθετικότητας, ειλικρινά ελπίζω το δυνατό μήνυμα κατά του στιγματισμού των θυμάτων να έφτασε στα μέλη της κοινωνίας μας και να αρχίσουμε να βλέπουμε στην πράξη ότι ο πολίτης ενημερώνεται και ευαισθητοποιείται.

Από τον διαδικτυακό μου τοίχο, η ανάρτηση της Όλγας Τζουραμάνη, την οποία ευχαριστώ από καρδιάς και από εδώ:
“Για άλλη μια φορά θα ήθελα και δημοσιως να ευχαριστήσω το #mediterannean_college για την πρόταση και την φιλοξενία, όλους οσους με τίμησαν με την παρουσία τους και φυσικά εσένα Αγγελική μου Aggeliki Kardara για την υπέροχη παρουσίαση της ομιλίας μου, όχι μόνο στο #postmodern.gr αλλά και στο προσωπικό σου blog!”

Περιμένω, πάντα, με μεγάλο ενδιαφέρον τα δικά σας μηνύματα στο postmodern και στο mail μου: kardaraa@gmail.com για τα ζητήματα επικαιρότητας, κοινωνικού και εγκληματολογικού ενδιαφέροντος, σε συσχετισμό με τα ΜΜΕ.

Μαζί έχουμε τη δύναμη να πάμε ένα βήμα μπροστά: τη σκέψη μας, τη ζωή μας, ολόκληρη την κοινωνία μας!!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Εγκλήματα σεξουαλικής φύσεως: τα μοναδικά εγκλήματα όπου τα θύματα στιγματίζονται πιο πολύ από τον δράστη

Σεξουαλική βία: Η αμείλικτη και ακραία εκδήλωση της επιθετικότητας ο τίτλος του νέου μου άρθρου στο postmodern όπου παρουσιάζονται τα πολύ σημαντικά πορίσματα της ομιλίας της κυρίας Όλγας Τζουραμάνη, Ψυχολόγου-Εγκληματολόγου MSc, Υπ. Δρ Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, η οποία πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2018, στις εγκαταστάσεις του Mediterranean College Αθήνα.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο εδώ http://www.postmodern.gr/sexoyaliki-via-i-ameilikti-kai-akraia-ekdilosi-tis-epithetikotitas/

“Τα εγκλήματα σεξουαλικής φύσεως είναι τα μοναδικά εγκλήματα, όπου το θύμα στιγματίζεται περισσότερο από τον δράστη και όπως είναι κατανοητό, τραυματίζεται ανεπανόρθωτα. Όχι μόνο σωματικά, αλλά κατά κύριο λόγο ψυχικά”, τονίζει μεταξύ άλλων η κ. Τζουραμάνη. Αυτό είναι ένα σημείο που οφείλει να μας προβληματίσει εντόνως, ως επιστημονική κοινότητα αλλά και ως ενεργούς πολίτες.

Είναι αδιανόητο στη σύγχρονη εποχή και κοινωνία να στιγματίζονται τα θύματα και μάλιστα θύματα ακραίας βίας. Οι εγκληματικοί μύθοι που σχετίζονται με το έγκλημα του βιασμού είναι πολλοί και δυστυχώς αναπαράγονται και διαιωνίζονται μέσω των κοινωνικών στερεοτύπων που σαν “αγκάθι” παραμένουν στις αντιλήψεις της κοινωνίας. Η διεθνής έρευνα, όμως, έχει καταρρίψει τους μύθους και αυτό πρέπει να καταστεί κατανοητό στο ευρύ κοινό (Βλ.σχετικά http://www.postmodern.gr/i-siopili-kravgi-tou-viasmou-okto-mithoi-pou-katarriptontai-apo-tis-erevnes/)

Είναι όμως ευθύνη και του κάθε πολίτη να ενημερώνεται και να συμβάλλει τόσο σε επίπεδο πρόληψης όσο και κατάλληλης αντιμετώπισης των θυμάτων. Είμαστε όλοι μέλη αυτής της κοινωνίας και οφείλουμε να ενημερωνόμαστε, με τρόπο ολοκληρωμένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο, για τόσο σοβαρά ζητήματα κοινωνικού και εγκληματολογικού ενδιαφέροντος και να συμβάλλουμε στην προστασία των θυμάτων. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, ούτε για άλλες δικαιολογίες. Ας σταματήσουμε να διαιωνίζουμε εγκληματικούς μύθους και στερεοτυπικές αντιλήψεις.

Ο βιασμός είναι μια πράξη βίας και ελέγχου. Ο βιαστής θέλει να επιβεβαιωθεί, να δείξει τη δύναμή του και να ασκήσει έλεγχο πάνω στο θύμα. Επομένως το άτομο που έχει επιζήσει του βιασμού πρέπει να κατανοήσει ότι δεν προκάλεσε τον δράστη και δεν πρέπει να αυτο-ενοχοποιείται άδικα. Η ανάγκη του δράστη να επιβεβαιωθεί και να επιβάλλει την εξουσιαστική του δύναμη μπορεί να είναι τόσο μεγάλη που να οδηγήσει ακόμα και στη δολοφονία του θύματος, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου ο δράστης ασελγεί στο άψυχο σώμα.

Θα ήθελα, κλείνοντας, να ευχαριστήσω θερμά την κυρία Τζουραμάνη και να κρατήσω το κειμενάκι που έγραψε στον διαδικτυακό μου τοίχο, γιατί αναδεικνύει τη μεγάλη ευθύνη που φέρουμε όλοι μας, τόσο ως προς την πρόληψη, όσο και ως προς την κατάλληλη αντιμετώπιση των θυμάτων:

“Δεδομένων των ανεξέλεγκτων διαστάσεων της σεξουαλικης βίας στις μερες μας και των επιπτώσεων που επιφέρει σε κάθε επίπεδο, όχι μόνον οι ειδικοί αλλά και ο κάθε πολίτης πρέπει να είναι σε θέση να συμβάλλει τόσο σε επίπεδο πρόληψης όσο και κατάλληλης αντιμετώπισης των θυμάτων, επιδεικνύοντας ευαισθησία και ενσυναίσθηση στα θύματα των σεξουαλικών εγκλημάτων. Θεμέλιος λίθος σε αυτό είναι η ενημέρωση και η απόκτηση έγκυρης και σφαιρικής γνώσης. Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στην Aggeliki Kardara για την κάλυψη-παρουσίαση της ομιλίας μου με θέμα «Σεξουαλική βία: Η αμείλικτη και ακραία εκδήλωση της επιθετικότητας»”.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Σεξουαλική βία: Η αμείλικτη και ακραία εκδήλωση της επιθετικότητας

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία, με τη συμμετοχή μεγάλου αριθμού επιστημόνων και επαγγελματιών, αλλά και φοιτητών προπτυχιακών και μεταπτυχιακών προγραμμάτων της Ψυχολογίας, πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2018, στις εγκαταστάσεις του Mediterranean College Αθήνα. Η ομιλία με θέμα «Σεξουαλική βία: Η αμείλικτη και ακραία εκδήλωση της επιθετικότητας» διοργανώθηκε από τη Σχολή Ψυχολογίας του Κολλεγίου.

Ομιλήτρια ήταν η κ. Όλγα Τζουραμάνη, Ψυχολόγος-Εγκληματολόγος MSc, Υπ. Διδάκτωρ Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, η οποία μας έχει παρουσιάσει στο postmodern.gr και στη στήλη μου «Έγκλημα και Media» ενδιαφέροντα στοιχεία από τις έρευνες και μελέτες της. Η κα Τζουραμάνη έχει διδακτική/εκπαιδευτική εμπειρία στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, στο γνωστικό αντικείμενο: «Δράστες Βίαιων και Σεξουαλικών Εγκλημάτων» και πρακτική εμπειρία στον τομέα των εξαρτήσεων από Ψυχοδραστικές ουσίες.

Τα σημαντικά πορίσματα της ομιλίας παρουσιάζονται στο σημερινό άρθρο μου στο postmodern με τίτλο Σεξουαλική βία: Η αμείλικτη και ακραία εκδήλωση της επιθετικότητας που μπορείτε να διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/sexoyaliki-via-i-ameilikti-kai-akraia-ekdilosi-tis-epithetikotitas/
στον τομέα των εξαρτήσεων από Ψυχοδραστικές ουσίες.

Μεταξύ άλλων,η κ. Τζουραμάνη υπογραμμίζει ότι «Τα εγκλήματα σεξουαλικής φύσεως, είναι ένα φαινόμενο που αποτελεί και σήμερα ταμπού, το οποίο καλύπτεται με μύθους και στερεότυπα. Τα μοναδικά εγκλήματα στα οποία το θύμα στιγματίζεται περισσότερο από τον δράστη, και όπως είναι κατανοητό, τραυματίζεται ανεπανόρθωτα. Όχι μόνο σωματικά, αλλά κατά κύριο λόγο ψυχικά. Ο φόβος της εκδίκησης από την πλευρά του δράστη (π.χ. στην περίπτωση συζυγικού βιασμού, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά στην οικογένεια), τα οικονομικά προβλήματα, η συναισθηματική εξάρτηση και ο φόβος του στιγματισμού, αποτελούν τις κύριες αιτίες μη αναφοράς των περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης […] Θύμα μπορεί να υπάρξει ο οποιοσδήποτε, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, κοινωνικού η εκπαιδευτικού επιπέδου».

Διαπιστώνουμε, επομένως, ότι το πρώτο και σημαντικό βήμα είναι να καταρριφθούν οι μύθοι και τα στερεότυπα και να υπάρξει μια ολοκληρωμένη ενημέρωση του κοινού και ταυτόχρονα επιστημονικά τεκμηριωμένη για το φαινόμενο. Σε αυτό το σημείο καθοριστικός ρόλος είναι και ο ρόλος των ΜΜΕ, προκειμένου να ενημερωθεί το ευρύ κοινό και να “γκρεμιστούν” τα επικίνδυνα στερεότυπα.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας