“ME TH MOIΡΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ”


Αποφασίζοντας να υπερβείς τα όρια – προσωπικά, κοινωνικά, του Νόμου- για να ανακαλύψεις ποιος πραγματικά είσαι, φτάνοντας στα πιο σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού.

Ερχοντας αντιμέτωπος με την πιο ακραία έκφανση του εαυτού σου, αναζητώντας ακόμα και μία προσωρινή “λύτρωση” από ανυπόφορη συναισθήματα – συναισθήματα και σκέψεις που δεν μπορείς να αντέξεις.

Ελεύθερη επιλογή (υπάρχει;) ή Μοίρα (ποιον ρόλος παίζει τελικά στη ζωή μας;) Κι αν αψηφήσεις τη Μοίρα και αυτά που έχει να σου “πει” και να σου “δείξει”, πού μπορεί να οδηγηθείς; Μέχρι πού θα φτάσεις;

Υπάρχουν κάποια περίεργα παιχνίδια της Μοίρας που αψηφώντας τα, είναι σαν να παίζεις παιχνίδι επικίνδυνο με τον ίδιο σου τον εαυτό….

ME TH MOIΡΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Του Ομ. Καθηγητή Εγκληματολογίας Πανεπιστημίου κ. Γιάννη Πανούση.

Εξαιρετικό!

Πρώτη δημοσίευση στον “Ελεύθερο Τύπο” στις 28/8/2020.

Ιούλιος. Ζεστό καλοκαίρι. Αποπνικτική ατμόσφαιρα, υγρασία, αφρικανική σκόνη, απογευματινές μπόρες.
Αυτός είχε αποφασίσει να μείνει Αθήνα
Έτσι κι αλλιώς ζούσε μόνος, με δική του επιλογή,συνήθιζε να λέει. Ορφανός,εγκαταλελειμμένος από ορφανή μάνα που δεν γνώρισε ποτέ. Χωρίς φίλους και δίχως αγαπημένη.
………..
Αν η ελευθερία της βούλησης κι ενγένει η ελευθερία του ανθρώπου έχει κάποιο νόημα, αν επιτρέπεται να επιλέξω και το Κακό –κι όχι μόνον αποκλειστικά και μονοδρομικά το Καλό-,τότε μόνο θα μπορέσω να μάθω ‘ποιός πραγματικά είμαι’,σκέφτηκε. Αυτό το καλοκαίρι θα βγω από τα όρια.

-θα σκοτώσω,θα βιάσω,θα ληστέψω,χωρίς να νοιώθω λύπηση για τα θύματά, όπως κι αυτοί δεν με συμπόνεσαν ποτέ.
-θα σκοτώσω τη γειτόνισσα που δεν μου λέει ποτέ ‘καλημέρα’
-θα βιάσω την παλιά μου συμμαθήτρια που δεν ανταποκρίθηκε στον εφηβικό μου έρωτα
-θα ληστέψω την καθηγήτρια των αγγλικών που περιγελούσε την προφορά μου
……..
Δεν χρειάστηκε να χτυπήσει το κουδούνι της γειτόνισσας. Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη για να κάνει ρεύμα λόγω της αφόρητης ζέστης. Κρατούσε ένα μικρό περίστροφο.

Προχώρησε προς το δωμάτιο, όπου συνήθως τέτοια ώρα κοιμάται η γειτόνισσα, αλλά καθώς διέσχιζε το σαλόνι το βλέμμα του έπεσε σ’ένα μικρό σεντούκι,στο οποίο κάτι γυάλιζε. Πλησίασε και είδε πολλές χρυσές λίρες να έχουν ριχτεί βιαστικά μέσα στο σεντούκι. Πήρε μία στο χέρι του αφήνοντας το περίστροφο πάνω στο τραπέζι.

Απρόσεκτος από την κάψα του θησαυρού,έσπρωξε ένα τασάκι που έπεσε στο πάτωμα και θρυμματίστηκε με θόρυβο,η γειτόνισσα ξύπνησε :’’είναι κανείς εδώ;’’ φώναξε δυνατά,αυτός σαν υπνοβάτης άρπαξε το σεντούκι με τις λίρες κι έτρεξε να βγει από το σπίτι ξεχνώντας το περίστροφο στο τραπέζι.

…..
Καθισμένος στην πολυθρόνα της βεράντας
-‘πήγα για φόνο κι επέστρεψα κλέφτης’,μονολογούσε
-‘τί στο διάβολο άλλαξε την απόφασή μου εκείνη την ώρα;’
-κι όχι μόνον αυτό,άφησα και το περίστροφο πάνω στο τραπέζι. Μπορεί να μη βρουν αποτυπώματα γιατί φορούσα γάντια αλλά δεν συγχωρείται τέτοια επιπολαιότητα
Αδειάζοντας το σεντούκι για να μετρήσει τις λίρες είδε ότι στο βάθος του υπήρχε ένα γράμμα.Δεν είχε όμως τώρα καιρό να το διαβάσει. Έπρεπε να ετοιμάσει καλύτερα το δεύτερο χτύπημα.

…….
Το σχέδιο ήταν απλό. Θα της στήσει καρτέρι μέσα στους θάμνους του άλσους. Καθώς θα περνούσε το βράδυ από εκεί, θα πεταγόταν ,θα την αιφνιδίασε, θα τη φίμωνε, θα την έσερνε σ’ένα μισοσκότεινο μέρος που είχε εντοπίσει και θα την βίαζε.
Είχε μαζί του κι ένα μαχαίρι,για να την απειλήσει αν αντιστεκόταν.

Την είδε να ‘ρχεται από μακρυά,μόλις έφτασε κοντά, της όρμησε, άρπαξε την τσάντα της και της έσφιξε με τα λουριά το λαιμό της, εκείνη όμως πρόλαβε και τον χτύπησε στο πρόσωπο με κάτι βαρύ, έκανε ένα βήμα πίσω από τον πόνο και χωρίς να το καταλάβει έπεσε με δύναμη πάνω της και το μαχαίρι καρφώθηκε στην καρδιά της. Μόλις συνειδητοποίησε τι συνέβη, έτρεξε να φύγει σαν τρελλός αφήνοντας να πέσει κάτω το μαχαίρι και κρατώντας ακόμα την τσάντα της στα χέρια του.

….
Ξαπλωμένος στο κρεββάτι, τον βασάνιζε το νέο του λάθος. Αντί να βιάσει, είχε σκοτώσει. Κοίταζε με βλέμμα απλανές την τσάντα που είχε κατά λάθος αρπάξει, δεν είχε όμως αυτή την ώρα τη διάθεση να ψάξει τι είχε μέσα
-‘το επόμενο χτύπημα πρέπει να πετύχει’,είπε στον εαυτό του.

……
Ήξερε ότι είχε πολλά κοσμήματα αφύλαχτα σ’ένα συρτάρι του δωματίου της. Ζούσε μόνη σ’ένα ισόγειο. Θα έμπαινε από την πάντοτε ανοιχτή λόγω θέρους μπαλκονόπορτα, εκείνη θα έλειπε,θα άνοιγε το συρτάρι, θά’παιρνε τα κοσμήματα κι ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Πήρε μαζί του κι ένα μαντήλι για ν’ανοίξει αθόρυβα το συρτάρι αν ήταν κλειδωμένο.

Μπήκε μέσα,προχώρησε στο υπνοδωμάτιο αλλά καθώς πήγαινε στη μπιζουτιέρα την είδε στο κρεββάτι να κοιμάται φορώντας ένα αποκαλυπτικό νυχτικό,προφανώς λόγω ζέστης. Μισόγυμνο κορμί,στάση προκλητική.
Σάλεψε ο νους του,ξέχασε τα κοσμήματα και μ’ένα σάλτο ανέβηκε στο κρεββάτι,τη φίμωσε με το μαντήλι του,την ακινητοποίησε,της έσκισε τα εσώρουχα και τη βίασε με απρόσμενη ηδονή.

Μόλις ολοκλήρωσε, την άφησε φιμωμένη με το μαντήλι του κι έφυγε τρέχοντας μη παίρνοντας τίποτα από τα κοσμήματα αλλά μόνο μιάν αλυσίδα που φορούσε στο λαιμό της, έτσι για να την έχει φετίχ.

…..
Καταΐδρωμένος κι έκπληκτος με τις ίδιες του τις αντιδράσεις προσπάθησε να κάνει απολογισμό της μέρας
Είχε σχεδιάσει
-να σκοτώσει τη γειτόνισσα
-να βιάσει τη συμμαθήτρια
-να ληστέψει την καθηγήτρια.
Και αντ’αυτών
-είχε ληστέψει τη γειτόνισσα
-είχε σκοτώσει τη συμμαθήτρια
-είχε βιάσει την καθηγήτρια
Κι όχι μόνον αυτά.
Είχε αφήσει στον τόπο του εγκλήματος
-ένα περίστροφο
-ένα μαχαίρι
-ένα μαντήλι
Και είχε μπροστά του ανέγγιχτα
-ένα γράμμα
-μία τσάντα
-και μία αλυσίδα.

…….
Τί ακριβώς συνέβη και τα πράγματα,δηλαδή τα εγκλήματα,πήραν ανάποδη,ή έστω απρόσμενη τροπή; Φταίει ο κακός σχεδιασμός, η κακιά στιγμή,η κακή συνείδηση; Ποιά είναι η κακή συνείδηση ενός Ανώνυμου, Απαθούς, Αντιήρωα της σύγχρονης μοναχικότητας των μεγαλουπόλεων;

Όσο ζούσε δεν τον πρόσεχε κανείς ενώ τώρα ακούγεται η σειρήνα του περιπολικού, χτυπάνε οι αστυνομικοί την πόρτα, οι γείτονες βγαίνουν στα μπαλκόνια,όλοι φωνάζουν το όνομά του.
-δεν σας ανήκω,πρόλαβε να πει καθώς του περνάγανε τις χειροπέδες.
Δεν ανήκω ούτε καν στη μοίρα μου.
Κι αυτή παιχνίδια μου έκανε για να μου δείξει πως δεν μου άξιζε ούτε καν ένα σωστό έγκλημα να διαπράξω.

….
Αν είχε προλάβει να εξετάσει γράμμα,τσάντα και αλυσίδα θα διαπίστωνε ότι η Μοίρα παίζει πιο περίπλοκα παιχνίδια απ’όσα αυτός νόμιζε
-το γράμμα της γειτόνισσας απευθυνόταν σ’ένα συμβολαιογράφο κι έλεγε πως δόριζε όλη της την περιουσία στο ορφανοτροφείο γιατί ήταν και η ίδια ορφανή
-η τσάντα της συμμαθήτριάς του είχε τη φωτογραφία του από την εποχή του σχολείου
-η αλυσίδα της καθηγήτριας είχε χαραγμένα τα αρχικά Α.Κ.,που ήσαν ακριβώς τα ίδια με τα δικά του

……
Ο εγκληματολόγος Φάνης Κρέμος μιλούσε σε πολυπληθές ακροατήριο για το ‘θερμικό νόμο, με βάση τον οποίο στα θερμά κλίματα και κατά τους καλοκαιρινούς μήνες διαπράττονται κυρίως εγκλήματα αίματος-ερωτικά,πάθους,εκδίκησης-,όταν ένας σαραντάρης που παρακολουθούσε τη διάλεξη-προφανώς όχι φοιτητής- σήκωσε το χέρι και ρώτησε:
‘’Πότε και γιατί τελούνται εγκλήματα χωρίς αιτία,χωρίς λόγο,χωρίς κίνητρο,χωρίς όφελος;’’
-‘Αυτές οι περιπτώσεις αποτελούν ραδιουργίες της Μοίρας και δεν συνιστούν μέρος της επιστήμης’, απάντησε ο εγκληματολόγος, κοιτώντας έξω από το ανοικτό παράθυρο τον καυτό ήλιο να δύει.

Ανάρτηση φωτογραφίας από: https://unsplash.com/photos/VcPo_DvKjQE

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.