Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ


Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: Μαθαίνω να ζω χωρίς μέλλον

Συνέντευξη της κορυφαίας ποιήτριας και μεταφράστριας που “έφυγε” από τη ζωή, στην Γεωργία Λαγού τον Απρίλιο του 2016, στο postmodern.gr και στη στήλη “Πρόσωπα”.

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ γεννήθηκε το 1939 και σπούδασε στην Αθήνα και στη νότια Γαλλία ενώ αποφοίτησε από τη Γενεύη με το δίπλωμα Μεταφραστών και Διερμηνέων (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά). Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες και βρίσκονται σε παγκόσμιες ανθολογίες. Το 1984 της απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 2000 το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών. Ανάμεσα στις πιο δημοφιλείς ποιητικές συλλογές της είναι: «Μαγδαληνή, το μεγάλο θηλαστικό» (1974), Τα σκόρπια χαρτιά της Πηνελόπης (1977), «Ο θρίαμβος της σταθερής απώλειας» (1978), «Ενάντιος έρωτας» (1982), «Επίλογος αέρας» (1990), «Άδεια φύση» (1993), «Ωραία έρημος ωραία η σάρκα» (1996).

“Οι λέξεις είναι οι ανάσες μου. Όταν ξεκινώ να γράψω ένα ποίημα, μου κάνει ακόμα εντύπωση το πώς, από μισή φράση, θα μου έρθει η υπόλοιπη φράση. Η μία λέξη θα φέρει την άλλη λέξη και την άλλη… Εγώ δεν κάνω τίποτα! Απλώς γράφω με το μολύβι αυτό που μου υπαγορεύει η λέξη. Είναι απίθανο! Για εμένα οι λέξεις είναι… τα πάντα”, είχε δηλώσει στη συνέντευξή της, ενώ στην πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση της κ. Λαγού για τον έρωτα και την ποίηση (άλλωστε η ποίηση είναι έρωτας):

“Έχετε γράψει: «Εγώ μόνο Έρωτες ξέρω να σκοτώνω». Ένας έρωτας με αίσιο τέλος θα μπορούσε να γίνει ποτέ ποίημα;”, είχε δώσει μία πολύ όμορφη απάντηση:

«Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Δεν θυμάμαι πώς ήταν, όταν ο έρωτας ήταν μέρος της ζωής μου. Πάνε χρόνια… Δεν λογάριαζα κινδύνους, τον Έρωτα τον ακολουθούσα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Αλλά δεν λέμε πάντα ότι από μια δυστυχία, κυρίως ερωτική, ξεκινάει το ποίημα; Εγώ λέω πάντα ότι το ποίημα είναι η «ουλή», αυτό δηλαδή που μένει. Ποιος ξέρει…»

Βλ.σχετικά

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ: Μαθαίνω να ζω χωρίς μέλλον

Ένα σύντομο σχόλιο μόνο, σε μία εποχή πεζή, με τον ρομαντισμό να σβήνει σε αρκετές εκφάνσεις της ζωής μας, η τέχνη είναι μία “γέφυρα” για να μας ενώσει με τα όνειρά μας….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.