“Των αγίων και οσίων…-ισμών”


Από τον διαδικτυακό τοίχο του Ομ.Καθηγητή Εγκληματολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Γιάννη Πανούση, το πολύ ενδιαφέρον κείμενο του υπό τον τίτλο Των αγίων και οσίων ….-ισμών

Μορφωμένος είναι ο άνθρωπος που έχει μάθει να κυριαρχεί στον εαυτό του, που είναι απαλλαγμένος από τις αντιλήψεις της αγέλης, που μπορεί να ασκεί αυτοκριτική και να έχει δική του γνώμη, όσο κι αν διαφέρει από των άλλων, ένας άνθρωπος που στηρίζεται στις προσωπικές του πεποιθήσεις και στα προσωπικά του ιδεώδη,αντί ν’αφήνει να τον κυριαρχούν

E.D.Martin,The Meaning of liberal education

Το ατσάλινο κλουβί των δογματισμών,φανατισμών,φονταμενταλισμών και διάφορων άλλων…-ισμών έχει κατασκευασθεί από ιδρυτικούς μύθους κι άχρονες επιφοιτήσεις που εξαγγέλουν ‘μεγάλα παγκόσμια ιδανικά’. Είναι όμως έτσι;

Η ‘(από κάτω) πολιτική των μαζών, η οποία προβάλλει έναν ανθρωπισμό γεμάτο βεβαιότητες,αποφεύγει πάντοτε να εξετάσει το ενδεχόμενο οι πρώτες αιτίες να έχουν απορροφηθεί από τις ύστερες και οι μονιστικές προσεγγίσεις να έχουν ακυρωθεί από τις τεχνολογικές εξελίξεις.

Από την άλλη ορισμένοι αυθεντικοί [;] και πιστοί στα δόγματα ιδεο-παλαιοημερολογίτες θυμίζουν Κένταυρο. Ο μισός εαυτός στρατευμένος στην αντικαθεστωτική αντί-σταση κι ο άλλος βολεμένος στην κατεστημένη επιτυχία, συνήθως φιλελεύθερου style.

Μισούν και ταυτόγχρονα προσκυνούν [αν δεν λατρεύουν] το Σύστημα. Γι’άλλους εξακολουθεί να ισχύει το ρηθέν από τον Αβελάρδο’’non est peccatum nisi contra consientiam’’[δεν είναι μία πράξη αμάρτημα εκτός αν είναι αντίθετη με τη συνείδηση],με άλλα λόγια η υποκειμενική ένοχη [;] συνείδηση,όταν αντικειμενικοποιείται λόγω εξωτερικών γεγονότων ή ειδικών ρόλων,[αυτο]αθωώνεται και αθωώνει κάθε παράνομη ενέργεια.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα,τότε μπορεί κάποιος από τους παραπάνω να είναι ταυτόγχρονα ή κατά περίπτωση ‘επαναστάτης και μη-επαναστάτης’ με ήσυχη πάντοτε τη συνείδησή του.

Η επίκληση, από μερικούς, της [καλής;κακής;] φύσης του Ανθρώπου,της [εσαεί ταξικής και τοξικής] φύσης της εξουσίας, της αυθυπαρξίας των [εναντιούμενων] συλλογικών συμπεριφορών αντί-στασης και της [ιερής;] αναγκαιότητας ένταξης στις υπό/αντί ομάδες αντί-δρασης ,ως κοινωνικο-πολιτικής κληρονομιάς ενός ‘άλλου’[;] πολιτισμού,καλλιεργεί μία μετα-μετα-νεωτερική αντίληψη της Ιστορίας.

Κάποιοι γνωρίζουν και κάποιοι όχι τα σχέδια του Μέλλοντος.Το ερώτημα παραμένει ανοικτό: αν έχει ουσιώδες και κρυμένο νόημα ή σκοπό η Ιστορία και δεν αποτελεί απλώς την περιγραφή μίας στιγμής του Χάους,γιατί αυτό το μυστικό το έχει εμπιστευθεί μόνο σε κάποιους ‘μυημένους’; Είναι οι εκλεκτοί και με βάση ποιό κριτήριο:της αρνητικής τους προ-διάθεσης σε ό,τι δεν τους αρέσει και σε όποιον δεν τους μοιάζει; Της σοφότερης αποκωδικοποίησης των νόμων της φύσης και της εξέλιξης της ανθρώπινης μοίρας; Μήπως είναι κάποιο είδος ενορατικών προφητών που προβλέπουν, σαν το Minority Report,τα μελλούμενα πριν να συμβούν;

Όπως και να το δει κανείς πρέπει να υπάρχει,αν όχι μία ομοιότητα,τουλάχιστον μία εννοιο-λογική επαφή ανάμεσα στην πραγματικότητα και τα ονόματά της,ώστε ν’αποφευχθεί μία ‘κοινωνική μηχανική’ εξαπάτησης.Οφείλουν άπαντες να κάνουν κατανοητό τον εαυτό τους ,δηλώνοντας ξεκάθαρα ποιό νόημα δίνουν σε έννοιες [ και πρακτικές],όπως Δημοκρατία, Πατρίδα, Ελευθερίες, Ασφάλεια, Κοινωνική πλειοψηφία κ.λπ.,ώστε να καταστεί αξιόπιστο το όποιο δοκιμαστικό πείραμα αλλαγής του ρου της Ιστορίας.

Προσομειώσεις, κολάζ/μοντάζ, εξιδανικευμένοι μετασχηματισμοί, μυστικές πηγές πληροφοριών, ιδιαίτεροι ερμηνευτικοί κώδικες δεν αρκούν.Ο λαός χρειάζεται αποδείξεις και αλήθειες κι όχι άλλες πανάκειες και αυταπάτες.

Πώς όμως οι ενλόγω μπορούν να προσαρμοθούν σ’έναν κόσμο πιθανοτήτων/δυνατοτήτων όταν έχουν γαλουχηθεί με αιώνιες βεβαιότητες και ακλόνητα δόγματα;

Πώς να διαχειριστούν τις δυνατότητες του 21ου αιώνα όταν έχουν μάθει να στηρίζονται σε τσιτάτα του 19ου αιώνα; Πώς ν’αξιολογήσουν τις γνώμες των πολλών άλλων όταν έχουν επιλέξει ως πεδίο αντι-παρα-θέσεων τις απλο’ι’κές διχοτομήσεις του τύπου:’ ή εμείς ή αυτοί’;

Μόνον τις δικές τους θεωρητικές κανονικότητες/νομοτέλειες [;] φαίνεται να μπορούν να ερμηνεύουν,με βάση ‘σιδηρούς κανόνες’,καθώς στις αντικανονικότητες,δηλαδή σε μη-προβλέψιμες κατα-στάσεις,τα χάνουν[κι ας ισχυρίζονται τ’αντίθετα].

Η οιονεί-μαθηματική εξίσωση των όρων της προόδου και της εξέλιξης της κοινωνίας μόνο συντηρητική μπορεί να χαρακτηρισθεί.Η απο-αποπραγματοποίηση [deréalisation]της πραγματικότητας καλλιεργεί κομματικές ‘μανιέρες’αλλά δεν εμπνέει συλλογικές και συλλογικά υπερασπίσιμες κοινωνικές αξίες.Αυτό είναι και το κρίσιμο πρόβλημα των διάφορων ελληνικών …-ισμών.

Έχουν αφεθεί στα χέρια ακατάλληλου κι ακαλλιέργητου Ιερατείου που νομίζει ότι-με κραυγές και κατάρες- πείθει το λαό ,ενώ απλώς χαΐδεύει τα πάθη του όχλου,που αν δεν ικανοποιηθούν ,τους πρώτους τους οποίους θα ‘κατασπαράξουν’ θα είναι οι κήρυκες του μίσους,της διχόνοιας και της έχθρας. Όσο [και όσοι] νωρίτερα το συνειδητοποιήσουν,τόσο [τόσοι] θα επιβιώσουν πολιτικά και θα συμβάλλουν θετικά στην ανανέωση/βελτίωση λειτουργίας του
δημοκρατικού Πολιτεύματος.

Υ.Γ…..”ο τρόπος που γράφεται η Ιστορία δεν συμβάλλει στην πνευματική ενηλικίωση των ελλήνων όχι μόνο με το μονόπλευρο φωτισμό των γεγονότων,αλλά και με την επιλεκτική καταγραφή των διαδραματισθέντων”[Θ.Διαμαντόπουλος,Ο Δικαστής]

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.