Daily Archives: 08/05/2019

Οι κοινωνικές διαστάσεις μίας πολύκροτης εγκληματολογικής υπόθεσης

Οι κοινωνικές διαστάσεις μίας πολύ σοβαρής υπόθεσης υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος που απασχολεί τη διεθνή επιστημονική κοινότητα και τα διεθνή ΜΜΕ.

http://www.bloko.gr/2019/05/blog-post_160.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Bloko+%28BLOKO

Σήμερα το πρωί ολοκλήρωσα τη μελέτη μου για την υπόθεση, με τις πολυσύνθετες διαστάσεις και προεκτάσεις, η οποία θα δημοσιευτεί στο postmodern.gr

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Ένα “λουλούδι” που δεν πρόλαβε να ανθίσει: ένα μωρό, νεκρό, στην αγκαλιά της μητέρας του

Ένα “λουλούδι” που δεν πρόλαβε να ανθίσει. Ένα “λουλούδι” που γνώρισε το πιο σκληρό και βίαιο πρόσωπο της ζωής προτού γνωρίσει την ομορφιά της ζωής, την αγάπη, τη γαλήνη και την οικογενειακή ευτυχία.

Αναφέρομαι στην υπόθεση του θανάσιμου τραυματισμού του βρέφους, ηλικίας 5,5 μηνών, από τον ίδιο του τον πατέρα, τον Ιανουάριο του 2017. Το βρέφος, που βρισκόταν στην αγκαλιά της μητέρας του, τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι ύστερα από τη ρίψη κινητού τηλεφώνου από τον πατέρα σε κατάσταση εκνευρισμού, αλλά προς κατεύθυνση που δεν υπολόγισε ότι θα απειλούσε το παιδί του, όπως ο ίδιος δήλωσε στο δικαστήριο.

Η δίκη ολοκληρώθηκε χθες (7-5-2019) στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Ηρακλείου. Στον 54χρονο πατέρα, κατηγορούμενο για ανθρωποκτονία από αμέλεια, δεν επιβλήθηκε ποινή καθώς κρίθηκε ατιμώρητος κατά πλειοψηφία, ενώ μειοψήφησαν 3 δικαστές ανάμεσά τους και η πρόεδρος. Στη δίκη να σημειωθεί ότι δεν παρέστη πολιτική αγωγή, ενώ στο άκουσμα της είδησης οι γονείς του βρέφους, ξέσπασαν σε λυγμούς. Βλ.σχετικά https://aggelikikardara.wordpress.com/2019/05/07/ένα-μωρό-νεκρό-στην-αγκαλιά-της-μητέρα/

Ας εξετάσουμε όμως στο σημείο αυτό τι προβλέπει ο νόμος για την ποινική ευθύνη γονέων σε αντίστοιχες υποθέσεις θανάτου των παιδιών τους και πώς μπορούν να προσεγγιστούν ανάλογες υποθέσεις στο δικαστήριο.

Άρθρο 302 – Ποινικός Κώδικας – Ανθρωποκτονία από αμέλεια
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΙΣΧΥΟΣ: 01/01/1951

1. Όποιος επιφέρει από αμέλεια το θάνατο άλλου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.2. Αν το θύμα της πράξης η οποία αναφέρεται στην προηγούμενη παράγραφο είναι οικείος του υπαιτίου, το δικαστήριο μπορεί να απαλλάξει τον υπαίτιο από κάθε ποινή, αν πεισθεί ότι λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστη από τις συνέπειες της πράξης του δε χρειάζεται να υποβληθεί σε ποινή.

Από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει είτε δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν.

Άρθρο 306 – Ποινικός Κώδικας – Έκθεση
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΙΣΧΥΟΣ: 01/01/1951

1. Όποιος εκθέτει άλλον και έτσι τον καθιστά αβοήθητο, καθώς και όποιος με πρόθεση αφήνει αβοήθητο ένα πρόσωπο που το έχει στην προστασία του ή που έχει υποχρέωση να το διατρέφει και να το περιθάλπει ή να το μεταφέρει, ή ένα πρόσωπο που ο ίδιος το τραυμάτισε υπαίτια, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.2. Αν η πράξη προκάλεσε στον παθόντα: α) βαριά βλάβη στην υγεία του, επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι δέκα ετών· β) το θάνατό του, επιβάλλεται κάθειρξη τουλάχιστον έξι ετών.

Τέλος, έχουμε το άρθρο 15 του Π.Κ.
Άρθρο 15 – Ποινικός Κώδικας – Έγκλημα που τελείται με παράλειψη
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΙΣΧΥΟΣ: 01/01/1951

Όπου ο νόμος για την ύπαρξη αξιόποινης πράξης απαιτεί να έχει επέλθει ορισμένο αποτέλεσμα, η μη αποτροπή του τιμωρείται όπως η πρόκλησή του με ενέργεια, αν ο υπαίτιος της παράλειψης είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει την επέλευση του αποτελέσματος.

Στην υπόθεση που εξετάζουμε, εικάζω ότι ίσχυσε το ότι ο κατηγορούμενος δεν προέβλεψε το αξιόποινο της πράξης του ή ακόμα κι αν το προέβλεψε δεν πίστεψε ότι θα επερχοταν, όπως ορίζει ο νόμος για την ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Ωστόσο το σημείο που μου προκαλεί ιδιαίτερη θλίψη είναι το γεγονός ότι το βρέφος βρισκόταν στην αγκαλιά της μητέρας του. Δηλαδή όχι στη “λάθος θέση”, για την οποία είχε γίνει εξαρχής λόγο και από τη συνήγορο υπεράσπισης, αλλά στην πιο κατάλληλη θέση, υπό κανονικές και ομαλές ασφαλώς συνθήκες, για να βρίσκεται ένα μωρό και για να είναι απολύτως προστατευμένο και ασφαλές.

Η βίαιη συμπεριφορά στον χώρο όπου μία μητέρα κρατά στην αγκαλιά της το μωρό της θα έπρεπε, κατά την άποψή μου, να αποτελεί σε αντίστοιχες υποθεσεις επιβαρυντικό παράγοντα στην επιμέτρηση της ποινής, γιατί θέτει εν δυνάμει σε κίνδυνο δύο άτομα -και τη μητέρα και το βρέφος. Παράλληλα αποτελεί δείγμα έλλειψης σεβασμού προς τη γυναίκα που κρατά στην αγκαλιά της το βρέφος αλλά και μίας σοβαρής έλλειψης συνειδητοποίησης του εξαιρετικά υπεύθυνου ρόλου που έχει κάθε μητέρα την ώρα που φέρει στην αγκαλιά της το μωρό της.

Επίσης, σε αντίστοιχες υποθέσεις πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψιν και να αξιολογείται κατά την επιμέτρηση της ποινής η επανάληψη της πράξης, εάν δηλαδή ο γονιός έχει υιοθετήσει και στο παρελθόν βίαιες συμπεριφορές που θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική και ψυχική ακεραιότητα των μελών της οικογένειας.

Συνοψίζοντας, η απόφαση του δικαστηρίου πρέπει να γίνει σεβαστή, αλλά δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς όταν η ζωή ανηλίκων που αδυνατούν να διεκδικήσουν και να προασπιστούν τα δικαιώματά τους, χάνεται με τόσο σκληρό και άδικο τρόπο. Οφείλουμε ως ενεργά μέλη της κοινωνίας να είμαστε ευαισθητοποιημένοι και οι φορείς αντεγκληματικής πολιτικής να δώσουν ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στην πρόληψη, στην ενημέρωση και στην έγκαιρη παρέμβαση του πολύ σοβαρού φαινομένου ενδοοικογενειακής βίας, το οποίο κλιμακώνεται. Γιατί είτε αναφερόμαστε σε ανθρωποκτονία με πρόθεση, είτε από αμέλεια, η ζωή κάθε παιδιού είναι πολύτιμη και πρέπει να λαμβάνονται όλα τα μέτρα προστασίας της, ώστε να μη χάνονται με τόσο ειδεχθή τρόπο αθώες, παιδικές ψυχές.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Αλλαγές και κύκλοι ζωής

Στη πορεία ζωής μου δεν υπήρξα υπέρμαχος των ριζικών αλλαγών, γιατί αγαπώ τη σταθερότητα και τα σταδιακά βήματα προς την επίτευξη των στόχων. Ειδικά τις απρόσμενες και απότομες αλλαγές, πάντοτε τις φοβόμουν.

Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις είναι αναγκαίο να αντιμετωπίσουμε την προοπτική ριζικών αλλαγών, γιατί ίσως αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό μας.

Οι ριζικές αλλαγές μπορεί να αποτελούν την έναρξη νέων κύκλων ζωής και να είναι συνυφασμένες με μία βαθύτερη ανάγκη ανανέωσης, διεύρυνσης των οριζόντων μας και ενός πιο θετικού “ανοίγματος” στο μέλλον.

“For far too long we have been seduced into walking a path that did not lead us to ourselves. For far too long we have said yes when we wanted to say no. And for far too long we have said no when we desperately wanted to say yes. When we don’t listen to our intuition, we abandon our souls. And we abandon our souls because we are afraid if we don’t, others will abandon us.”
– Terry Tempest Williams from When Women Were Birds

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Η αναγκαιότητα διαχείρισης των συναισθημάτων μας

Από εχθές τα μηνύματα που λαμβάνω για το θέμα στο pm σχετικά με το περιγεννητικό πένθος (http://www.postmodern.gr/perigennitiko-penthos-i-diacheirisi-ti/) είναι πολλά και συγκινητικά. Δεν έχω νιώσει αυτό τον πόνο αλλά καταλαβαίνω την έντασή του, από όσα μου περιγράφετε στα μηνύματά σας.

Έχοντας βιωσει, όπως πάρα πολλές γυναίκες, μία επαπειλούμενη εγκυμοσύνη, εγκυμοσύνη υψηλού κινδύνου όπως χαρακτηρίζεται, η οποία ευτυχώς είχε αίσια κατάλληξη με τη γέννηση του μωρού, μπορώ να νιώσω ως ένα βαθμό τουλάχιστον το συναίσθημα του φόβου, της αγωνίας, ακόμα και της ενοχής που μπορεί να αισθάνεται μια γυναίκα κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης της.

Θα ήθελα όμως να αναφερθώ στον εξαιρετικό γιατρό μου, σπουδαίο επιστήμονα αλλά και άνθρωπο, στον οποίο εμπιστεύτηκα απολύτως τις ζωές μας -του παιδιού και την δική μου- και αυτό πιστεύω ότι με κράτησε δυνατή ως το τέλος. Συζητούσαμε τα πάντα και όταν του είπα ότι νιώθω τύψεις για το γεγονός ότι εργάζομαι και έτσι ενδεχομένως θέτω σε κίνδυνο το μωρό, μου είπε κάτι που το κρατώ στην καρδιά και το θεωρώ πολύτιμο. Μου είπε ότι εγώ είμαι η μητέρα και μέσα μου ξέρω τι κάνω για να προστατεύσω το μωρό, επομένως να μην αισθάνομαι ενοχές εάν συνεχίζω να εργάζομαι επειδή δεν μπορώ να σταματήσω. Αυτές οι λέξεις ήταν σαν βάλσαμο, με βοήθησαν πάρα πολύ και μου έδωσαν δύναμη. Κατάλαβα ότι δεν πρέπει να αισθανόμαστε ενοχές για ό,τι δεν εξαρτάται από εμάς, αλλά είναι πέρα από τον ανθρώπινο παράγοντα και ότι σε κάθε κύηση μπορεί να υπάρξουν παράγοντες που ούτε μπορούμε να προβλέψουμε, ούτε να προλάβουμε. Χρόνια μετά, ανατρέχω πάντα σε αυτές τις στιγμές, σε αυτές τις σκέψεις αλλά και τους προβληματισμούς. Θεωρώντας ότι η ψυχολογία, το πώς νιώθει μια γυναίκα στην πολύ ιδιαίτερη και ευαίσθητη αυτή περίοδο της ζωής της, παίζει καθοριστικό ρόλο, θα προέτρεπα όλες τις γυναίκες που βρίσκονται σε αντίστοιχη κατάσταση παράλληλα με τη σωματική τους υγεία να προσέξουν και να φροντίσουν τη ψυχική τους ηρεμία.

Από την άλλη, γυναίκες από τον περίγυρο μου, συγγενικό και φιλικό, δυστυχώς έχασαν τα μωράκια τους, είτε στα πρώτα στάδια είτε και σε προχωρημένα στάδια της κύησης. Αυτή η απώλεια σίγουρα αποτελεί μια από τις πιο τραυματικές εμπειρίες στη ζωή μιας γυναίκας που βιώνει όλο αυτό το θαύμα να συμβαίνει μέσα στο σώμα της και απροσδόκητα το χάνει, σύχνα με πολύ βίαιο και απότομο τρόπο, αλλά και για τον άντρα, γιατί όταν ένα μωρό δημιουργείται με αγάπη, τα συναισθήματα είναι πολύ έντονα και για τη γυναίκα και για τον άντρα.

Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να δοθεί ο χρόνος στο ζευγάρι να πενθήσει για την απώλεια και να διαχειριστεί τα συναισθήματα που προκαλούνται από ένα τόσο σοβαρό γεγονός. Έτσι θα αντλήσει δύναμη για να συνεχίσει, όχι για να φέρει στον κόσμο ένα μωρό στη θέση του μωρού που χάθηκε αλλά σύμφωνα με την εξαιρετική τοποθέτηση της συμβούλου ψυχικής υγείας και γνωσιακής αναλυτικής ψυχοθεραπεύτριας ενηλίκων, κυρίας Καλλιόπης Κρεμαστιώτη, την οποία ευχαριστώ θερμά για την παραχώρηση της πολύ ενδιαφέρουσας συνέντευξης που φωτίζει με τρόπο επιστημονικό και ολοκληρωμένο καίριες πτυχές του θέματος, “Οι γυναίκες με προγεννητικό πένθος δεν θα κάνουν άλλο μωρό στη θέση του μωρού τους, γιατί κάθε φορά που φέρουμε τη ζωή μέσα μας, φέρνουμε στη ζωή ένα ακόμα παιδί και μια ακόμα νέα μητέρα.
Γιατί η ανάμνηση του παιδιού τους είναι το ψυχικό όχημα που θα τους επιτρέψει να δημιουργήσουν μια νέα ψυχική γεωγραφία και μια νέα ιστορία. Τη δική τους.
Γιατί δεν σταματάμε ποτέ να γεννιόμαστε, δεν τελειώνουμε ποτέ να ξαναρχίζουμε γιατί γεννιόμαστε αμέτρητες φορές”.

Το θέμα που παρουσιάσαμε είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο (όταν το προετοίμαζα, ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα πολύ συναισθηματικά) και αφορά υψηλό αριθμό ζευγαριών που έχουν αντιμετωπίσει αυτή την τραυματική απώλεια, ελπίζω όμως να καταφέραμε να περάσουμε ένα μήνυμα δύναμης και ελπίδας και να καταστήσαμε κατανοητό σε ένα ευρύτερο κοινό το ποσό σημαντικό είναι να μην αντιμετωπίζονται οι απώλειες εμβρύων και νεογέννητων μωρών ως “αόρατοι θάνατοι”, ούτε ως ένα πένθος “κοινωνικά μη αποδεκτό” αλλά να δίνεται στη γυναίκα και στον άντρα το χρονικό και πρωτίστως το συναισθηματικό περιθώριο να πενθήσουν και να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους.

Ευχαριστώ θερμά το bloko.gr για την αναδημοσίευση του θέματος http://www.bloko.gr/2019/05/blog-post_598.html

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Πολύκροτη υπόθεση ανθρωποκτονιών Κύπρου: έτοιμη η μελέτη μου

Δύσκολο το σημερινό πρωινό….

Έτοιμη η εκτενής μελέτη μου για την πολύκροτη υπόθεση ανθρωποκτονιών στην Κύπρο.

Την επόμενη εβδομάδα θα έχουμε αναμφίβολα πολλά να συζητήσουμε, επιχειρώντας να ρίξουμε φως σε σκοτεινές πτυχές της πολύ σοβαρής υπόθεσης, η οποία λαμβάνει εγκληματολογικές αλλά και κοινωνικές διαστάσεις και προεκτάσεις.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά