Daily Archives: 07/05/2019

Ένα μωρό, νεκρό, στην αγκαλιά της μητέρας του

Μία πολύ σοβαρή υπόθεση μας είχε απασχολήσει τον Ιανουάριο του 2017 στο postmodern.gr που αφορούσε τον θανάσιμο τραυματισμό ενός βρέφους που βρισκόταν στην αγκαλιά της μητέρας του, από ρίψη κινητού τηλεφώνου από τον πατέρα του. Βλ.σχετικά http://www.postmodern.gr/ypothesi-thanasimou-travmatismou-vrefous-apo-ton-patera-tou-bori

Η υπόθεση αποτελεί αντικείμενο διερεύνησης και στο υπό έκδοση βιβλίο μου.

Όπως ενημερωνόμαστε σήμερα από το αστυνομικό ρεπορτάζ, “ένοχος για ανθρωποκτονία από αμέλεια, αλλά ατιμώρητος, κρίθηκε, ο 54χρονος πατέρας που κατηγορούνταν για το θάνατο του ηλικίας 5,5 μηνών παιδιού του, τον Ιανουάριο του 2017 στη Σητεία. Το βρέφος είχε τραυματιστεί από χτύπημα που δέχθηκε μετά από ρίψη του κινητού τηλεφώνου από τον 54χρονο σε στιγμή εκνευρισμού, προς κατεύθυνση που δεν υπολόγιζε ότι θα απειλήσει το παιδί του, όπως υποστήριξε ενώπιων του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Ηρακλείου. Η δίκη ολοκληρώθηκε και ο 54χρονος κρίθηκε ατιμώρητος κατά πλειοψηφία, ενώ μειοψήφησαν 3 δικαστές ανάμεσά τους και η πρόεδρος. Στη δίκη να σημειωθεί ότι δεν παρέστη πολιτική αγωγή, ενώ στο άκουσμα της είδησης οι γονείς του βρέφους, ξέσπασαν σε λυγμούς”.
(Βλ.σχετικά https://www.google.com/amp/s/www.protothema.gr/greece/article/888300/siteia-enohos-alla-atimoritos-o-pateras-pou-skotose
Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ)

Σεβαστή πρέπει να γίνει η απόφαση του δικαστηρίου, αλλά με θλίψη διαπιστώνουμε ότι τελικά μία αθώα ψυχή, ένα βρέφος, μπορεί να βρίσκεται στη “λάθος θέση” ακόμα κι όταν βρίσκεται στην αγκαλιά της μητέρας του…

Εύχομαι, τουλάχιστον, να μη βρεθούν κι άλλα μωρά μέσα στο ίδιο τους το σπίτι σε κίνδυνο, όταν θα βρίσκονται στην αγκαλιά της μητέρας τους, εκεί όπου υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κάθε παιδί να αισθάνεται και να είναι απολύτως ασφαλές. Το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας είναι πολύ σοβαρό και πρέπει να αντιμετωπιστεί, ώστε να προλάβουμε τα εγκλήματα κατά μωρών, παιδιών, συζύγων, είτε από πρόθεση, είτε από αμέλεια. Γιατί και στις δύο περιπτώσεις, είτε δηλαδή πρόκειται για ανθρωποκτονία από πρόθεση, είτε από αμέλεια, η κατάληξη είναι τραγική και αφορά την αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής, με τρόπο μάλιστα πολύ σκληρό και άδικο. Επομένως, δεν πρέπει να μένουμε αδιάφοροι και απαθείς, αλλά να εξετάσουμε με πολύ μεγάλη προσοχή το πώς μπορούν να προστατευθούν τα παιδιά που είναι εκτεθειμένα σε σοβαρούς κινδύνους στο πλαίσιο της ίδιας τους της οικογένειας.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Επανορθωτική Δικαιοσύνη και Κύκλοι Υποστήριξης

Η Επανορθωτική Δικαιοσύνη συνιστά μία
διαφορετική αντιμετώπιση του εγκλήματος και κάθε είδους συγκρουσιακής κατάστασης. Ειδικότερα, με βάση τις αρχές της συμμετοχικής δημοκρατίας, της ισότητας, του σεβασμού, της αυτορρύθμισης, η Επανορθωτική Δικαιοσύνη δίνει τον λόγο στα ίδια τα άτομα να εκφράσουν όσα αισθάνονται και όσα επιθυμούν να εκφράσουν. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται πρωτίστως στις ανάγκες του θύματος, αφού ασφαλώς πρώτα έχει εξασφαλιστεί η ενεργητική ανάληψη ευθύνης από τον δράστη.

Βλ. σχετικά http://www.postmodern.gr/epanorthotiki-dikaiosyni/

Μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάρτηση από τη σελίδα της Επανορθωτικής Δικαιοσύνης στο Facebook:

“Η βία έχει την τάση να αναπαράγει τον εαυτό της. Όπως και το τραύμα. Εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και επανένταξη στην κοινωνία μετά την φυλακή. Διαβάστε την ιστορία του Σαμ, που συμμετέχει σε Κύκλους Υποστήριξης μετά από 12 χρόνια στη φυλακή, με στόχο να αποφύγει την υποτροπή. Τις εβδομαδιαίες συναντήσεις στηρίζουν εθελοντές. Ο Σαμ είχε ο ίδιος υποστεί σεξουαλική κακοποίηση όταν ήταν παιδί. Μία από τους εθελοντές που βρίσκονται στον Κύκλο για τον Σαμ, η Ρέιτσελ, έχει η ίδια υποστεί βιασμό. Λέει η Ρέιτσελ:
“Οι Κύκλοι βοηθούν τους δράστες να σταματήσουν την κακοποίηση. Αυτό δεν μπορεί να είναι κακό. Εάν το υποστηρίζω εγώ που έχω υποστεί βιασμό, τι μπορεί να πει ενάντια (στους Κύκλους) ένας άνθρωπος που δεν έχει υποστεί βιασμό;”.

Βλ. σχετικά https://news.sky.com/story/inside-the-circle-working-with-sex-offenders-11694840?fbclid=IwAR1Dwjl1uzh_Zc7SNWJhJf74gmPon0e-SvXBXLC2H2JpsQeKNqkQY_WxGH4

Θα ήθελα στο σημείο αυτό να κάνω ορισμένες επισημάνσεις. Εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι η έννοια του “σωφρονισμού” στα ελληνικά καταστήματα κράτησης δεν υλοποιείται έμπρακτα, εξ ου και ο όρος “καταστήματα κράτησης”, όπου απλώς κρατούνται οι υπόδικοι και οι κατάδικοι χωρίς να σωφρονίζονται ή να ακολουθούν ειδικά και εξειδικευμένα προγράμματα μη υποτροπής τους στο μέλλον, κρίνω εξαιρετικά σημαντικό να δημιουργηθούν και στη χώρα μας κύκλοι υποστήριξης, όπου θα παρέχεται η εξειδικευμένη μέριμνα και καθοδήγηση από ειδικούς με στόχο την αποφυγή της υποτροπής, άρα την υλοποίηση με τρόπο ουσιαστικό της έννοιας της κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Πολύ σημαντική, επίσης, η ενίσχυση του θεσμού της Επανορθωτικής Δικαιοσύνης, ώστε ο δράστης να αναλάβει έμπρακτα την ευθύνη της πράξης του και οι παθόντες/παθούσες των εγκληματικών ενεργειών να αισθανθούν ότι και ο δικός τους λόγος έχει ακουστεί αλλά κυρίως οι ανάγκες τους.

Έχοντας θυματοποιηθεί στα 18 μου χρόνια (μία πολύ τραυματική εμπειρία στην οποία έχω αναφερθεί σε κείμενά μου, οπότε πολύ συνοπτικά να αναφέρω ότι, ένα βράδυ μετά από πάρτι, τρεις φίλοι μου κι εγώ δεχτήκαμε επίθεση από δύο νεαρά άτομα με όπλα. Ο ένας δράστης χτύπησε έναν φίλο μας στο πρόσωπο και του άνοιξε τη μύτη και σε μένα ο άλλος δράστης για να με τρομάξει, καθώς αυτοί οι τύποι “μυρίζονται” τον φόβο, μου είπε “θα πεθάνεις τώρα”. Δεν μας έκαναν κάτι άλλο, ευτυχώς, και μάλιστα έφυγαν με μικροπράγματα συναισθηματικής και όχι υλικής αξίας), προβληματίζομαι σχετικά με το ποια θα ήθελα να είναι η τιμωρία τους εάν υπήρχε περίπτωση πότε να συλληφθούν.

Αυτό που θα ήθελα πρωτίστως είναι να μην επιτεθούν ξανά σε κανέναν, γιατί είναι πολύ σκληρό όλο αυτό να το ζει ένας άνθρωπος και δυστυχώς σε άλλες υποθέσεις η κατάληξη είναι τραγική (και ναι μπροστά σε τόσο σοβαρή απειλή, περνάει όλη η ζωή μπροστά, και ναι σκέφτεσαι ότι είσαι πολύ μικρός για να πεθαίνεις και στο μυαλό σου έρχονται όλοι οι αγαπημένοι σου άνθρωποι).

Γνωρίζοντας, συνεπώς, ότι στη φυλακή δεν επρόκειτο να σωφρονιστούν, θα προτιμούσα να υπήρχε ένας πιο αποτελεσματικός τρόπος ώστε να αναλάμβαναν έμπρακτα την ευθύνη της πράξης και πρωτίστως να λειτουργούσαν εξειδικευμένα προγράμματα που θα στόχευαν, με τρόπο ολοκληρωμένο και επιστημονικό, στη μη επανάληψη της εγκληματικής πράξης, όπως οι Κύκλοι Υποστήριξης, για τους οποίους γίνεται λόγος παραπάνω. Αυτό βέβαια αφορά και το γεγονός ότι στη δική μας υπόθεση δεν υπήρξε μία σοβαρότερη κατάληξη, αλλά περισσότερο αφορούσε το τραύμα της θυματοποίησης που είναι, αναμφίβολα, ένα πολύ επώδυνο βίωμα.

Συνοψίζοντας, η ανάληψη της ευθύνης και η μη επανάληψη της εγκληματικής πράξης είναι τα στοιχεία στα οποίο πρωτίστως πρέπει να αποβλέπουμε. Αυτό άλλωστε είναι το πιο δύσκολο “στοίχημα” που πρέπει να κερδηθεί. Μόνο τότε η ποινή έχει ουσία και περιεχόμενο, παρέχοντας παράλληλα προστασία στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο και τη δυνατότητα για τροποποίηση της συμπεριφοράς και για (εντός ή εκτός εισαγωγικών σωφρονισμό) στο άτομο που πραγματικά επιζητεί μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Θα τονίσω, τέλος, την αναγκαιότητα να εξετάζονται τα χαρακτηριστικά κάθε υπόθεσης, γιατί σίγουρα κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και πρέπει πάντοτε να λαμβάνονται υπ’ όψιν οι ιδιαιτερότητες της και να δίνεται μεγαλύτερη βαρύτητα στο ίδιο το θύμα, εφόσον έχει επιβιώσει της εγκληματικής πράξης, στα συναισθήματα και στις ανάγκες του.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Τaλκ

Ευχαριστώ θερμά τη δημοσιογράφο Πελιώ Παπαδιά και το περιοδικό Taλκ.

Δυσλειτουργικές οικογένεις/dysfunctional families

Βλ.σχετικά https://www.talcmag.gr/psixologia/dysleitourgikes-oikogeneies/?fbclid=IwAR32PMc4oxqNIA4xZJWdErxg3yNDwykd9549C49faTUvyehAvslXHJNRplM

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Περιγεννητικό πένθος: η διαχείριση της απώλειας εμβρύου ή νεογέννητου μωρού

Το σημερινό μου θέμα στο postmodern.gr φέρει τον τίτλο Περιγεννητικό πένθος: η διαχείριση της απώλειας εμβρύου ή νεογέννητου μωρού και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.postmodern.gr/perigennitiko-penthos-i-diacheirisi-ti/?f

Η σύμβουλος ψυχικής υγείας και γνωσιακή αναλυτική ψυχοθεραπεύτρια ενηλίκων, κ. Καλλιόπη Κρεμαστιώτη, έγραψε ένα κείμενο που άγγιξε την καρδιά μου, όπως και πολλών άλλων γυναικών. Επίσης, στη συνέντευξη που μου παραχώρησε για το pm αναδεικνύει το πολύ σοβαρό ζήτημα της περιγεννητικής απώλειας και του τρόπου με τον οποία βιώνεται από τη γυναίκα και από τον σύντροφο/σύζυγo, καθώς και τα συναισθήματα που δημιουργεί στο ζευγάρι η απώλεια του εμβρύου ή του νεογέννητου μωρού και πώς αυτή η απώλεια μπορεί να επιδράσει στη μεταξύ τους σχέση και στην πορεία ζωής τους.

Πρόκειται για μία πολύ ιδιαίτερης μορφής απώλεια, γιατί δεν αφορά το παρελθόν αλλά ένα μέλλον που δεν θα υπάρξει. Παρόλο που η μητέρα δεν έχει προλάβει να δει το μωρό να μεγαλώνει ως αυθύπαρκτη ύπαρξη, έχει σε πολλές περιπτώσεις -και ειδικά σε προχωρημένα στάδια της κύησης- δεθεί ψυχικά μαζί του και έχει αρχίσει να κάνει όνειρα για τη ζωή με το μωρό. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα αλλά και ο άντρας που χάνουν το έμβρυο ή το νεογέννητο μωρό τους αισθάνονται, συχνά, την ανάγκη να πενθήσουν. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό ο συγγενικός, φιλικός αλλά και ευρύτερος κοινωνικός και επαγγελματικός τους περίγυρος, να σεβαστεί το πένθος και να αφήσει χώρο και χρόνο στο ζευγάρι να πενθήσει την απώλεια.

Το μήνυμα του σημερινού θέματος είναι ότι οι απώλειες των βρεφών δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως «αόρατοι θάνατοι», ούτε ως ένα πένθος το οποίο δεν είναι «κοινωνικά αποδεκτό».

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά