Daily Archives: 01/05/2019

Σκιαγραφώντας το ψυχο-εγκληματικό προφίλ

Μία υπόθεση πολύ υψηλού εγκληματολογικού ενδιαφέροντος που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα αλλά και το ευρύ κοινό τις τελευταίες εβδομάδες είναι η υπόθεση του καθ’ομολογίαν πολυανθρωποκτόνου της Κύπρου. Όπως έγραψα και σε χθεσινή μου ανάρτηση, θα επιχειρήσω να σκιαγραφήσω το ψυχο-εγκληματικό προφίλ του καθ’ομολογίαν δράστη, αφού όμως συγκεντρώσω αρκετά στοιχεία και αφού παρακολουθήσουμε στενά τις εξελίξεις στην υπόθεση, η οποία όπως επίσης έγραψα χθες θεωρώ ότι έχει ακόμα αρκετά σκοτεινά σημεία στα οποία πρέπει να πέσει φως, προκειμένου να φτάσουμε στην άκρη του νήματος και να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια.

Έχω στο μυαλό μου μία συγκεκριμένη εγκληματολογική θεωρία στην οποία θα βασιστώ για τη σκιαγράφηση, που κατά την άποψή μου φωτίζει ορισμένες σκοτεινές πτυχές της πολύκροτης υπόθεσης, αλλά στην παρούσα φάση συγκεντρώνω τα στοιχεία από το αστυνομικό ρεπορτάζ και αναμένω τις σημαντικές εξελίξεις, ώστε να καταλήξω σε διαπιστώσεις και συμπεράσματα για το προφίλ ενός προσώπου του οποίου η εγκληματική δράση και πρωτίστως τα βαθύτερα κίνητρά του μας προβληματίζουν ερευνητικά. Σίγουρα, όμως, είναι μία υπόθεση στην οποία είναι πολύ σημαντικό να εμβαθύνουμε και να δώσουμε απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα.

Καλό σας βράδυ!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας

Όχι άλλες ανθρώπινες ζωές στον βωμό επικίνδυνων εθίμων!

Επικίνδυνα, αιματοβαμμένα, έθιμα: να σταματήσουν οι ακρωτηριασμοί συνανθρώπων μας και οι απώλειες ανθρώπινων ζωών αυτές τις γιορτινές ημέρες, με τόσο άδικο και άδοξο τρόπο!!

Ευχαριστώ θερμά το talkmag

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ, ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΑ ΕΘΙΜΑ

Όχι άλλες ανθρώπινες ζωές θυσία στον βωμό επικίνδυνων εθίμων!! Ας βάλουμε, έγκαιρα, ένα τέλος και όχι εκ των υστέρων να αγανακτούμε για ζωές που χάθηκαν, για νέους που ακρωτηριάστηκαν, για παιδιά που χαροπαλεύουν….

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Παραμύθι και ιστορίες

Με παραμύθια και ιστορίες για παιδιά θέλω να ξεκινήσουμε τη μέρα στο blog!!

Επιλέγω, λοιπόν, τις αναγνώσεις από τη Μαρία Μαντή. Το τρίτο μέρος του αφιερώματος της στήλης περιλαμβάνει υπέροχα παιδικά βιβλία για να χαρίσετε και να διαβάσετε στα παιδάκια της οικογένειάς σας και στα παιδάκια των αγαπημένων σας φίλων! Το βιβλίο είναι ένα πολύτιμο δώρο για όλους μας, μικρούς και μεγάλους, γιατί μας δίνει την ευκαιρία να ταξιδέψουμε όπου ποθεί η καρδιά μας και σε όσους προορισμούς αναζητά το μυαλό μας.

Υπέροχα παιδικά βιβλία στο postmodern.gr εδώ http://www.postmodern.gr/yperocha-paidika-vivlia/

Αγαπώ πολύ τα παραμύθια και τις ιστορίες για παιδιά!! Μάλιστα, η ιστορία ζωής μας έχει έντονο το στοιχείο του παραμυθιού, εάν κάνουμε ένα flashback και πολλές στιγμές στη ζωή μας είναι σαν να έχουν βγει από παραμύθι, γιατί η ζωή έχει κάτι από παραμύθι…

Η αγάπη μου για το παραμύθι ήταν τόσο μεγάλη, ώστε όταν αποφάσιζα, μετά τις σπουδές στην Ελληνική Φιλολογία, για το μεταπτυχιακό που θα ακολουθούσα, αν και νομίζω ότι ήδη η καρδιά μου είχε διαλέξει τη δημοσιογραφία (αυτό ήθελα από παιδάκι), έδωσα εξετάσεις στο ΕΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα είχα ετοιμάσει τα χαρτιά μου για Αγγλία για να κάνω master όχι στη δημοσιογραφία αλλά..στο παραμύθι!! Είχα βρει ένα πολύ ενδιαφέρον master και λόγω του ότι η λαογραφία ήταν πολύ αγαπημένο μου μάθημα στο Πανεπιστήμιο και είχαμε δουλέψει πολύ το παραμύθι τα τελευταία έτη, ήθελα να εμβαθύνω σε αυτό. Τελικά, πέρασα τις εξετάσεις στο ΕΜΜΕ με υψηλή βαθμολογία και έτσι έμεινα για πάντα εδώ….και άφησα το παραμύθι! Είχα βέβαια την τύχη και χαρά να γνωρίσω στο ΕΜΜΕ τον Καθηγητή μου, οπότε δεν μετανιώνω για την επιλογή μου που όπως φαίνεται με οδήγησε πιο κοντά στο όνειρό μου…

Είναι όμως έντονο το συναίσθημα -και πιστεύω ότι όλοι μας το έχουμε βιώσει, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με κρίσιμα διλήμματα- για το ποια είναι η καλύτερη επιλογή τη δεδομένη στιγμή και με ποια κριτήρια γίνεται αυτή η επιλογή. Σίγουρα κάποιες στιγμές γυρίζουμε πίσω και σκεφτόμαστε την επιλογή που αφήσαμε και προσπαθούμε να δώσουμε απάντηση στο βασανιστικό “εάν”, “πώς θα ήταν τώρα η ζωή μου, πού θα βρισκόμουν εάν τότε…”

Σε κάθε περίπτωση οι σημαντικές επιλογές είναι αυτές που καθορίζουν την πορεία ζωής μας, γιατί αυτή είναι η ζωή: διλίμματα, επιλογές και αποφάσεις. Έτσι διαμορφώνεται το μέλλον.

Η δική μου κοσμοθεωρία είναι ότι όλα γίνονται για κάποιον λόγο και είναι στο δικό μας χέρι, όχι απόλυτα ασφαλώς αλλά σε έναν μεγάλο βαθμό, να επαναπροαδιοριστούμε και να επανατοποθετηθούμε στη ζωή! Είμαστε αυτό που επιλέγουμε!!

We are what we choose to be!!

“Life is about choices. Some we regret, some we’re proud of. Some will haunt us forever. The message – we are what we chose to be”

―Graham Brown

Ας γράψουμε, επομένως, το δικό μας παραμύθι, με τις επιλογές ζωής μας!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Παραμυθένιος μήνας

Καλή Πρωτομαγιά στην υπέροχη παρέα του blog!! Ένας παραμυθένιος μήνας ξεκινά….

Να ξεκινήσω βέβαια τονίζοντας ότι η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία!

Πολύ συνοπτικά να αναφέρω ότι η 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας (Σοσιαλιστικής) Διεθνούς στις 20 Ιουλίου 1889 στο Παρίσι, στη μνήμη των θυμάτων του μακελειού του Σικάγου την 1η Μαΐου του 1886, όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διεκδικούσαν οκτάωρη εργασία και καλύτερες εργασιακές συνθήκες, καθώς εργάζονταν αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές, χωρίς ρυθμιστικό πλαίσιο εργασίας να τους προστατεύει.

Την 1η Μαΐου του 1886, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ, ύστερα και από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των Καναδών εργατών, αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων, διεκδικώντας πιο ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Στην απεργία συμμετείχαν περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια, ενώ στην πορεία-διαδήλωση του Σικάγου πήραν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι.

Η πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 κατεληξε σε αιματοχυσία λίγες ημέρες αργότερα. Ο αγώνας είχε όμως ως αποτέλεσμα να κερδίσουν το 8ωρο 185.000 εργάτες και να μειώσουν τον χρόνο εργασία τους από δώδεκα σε δέκα ή και εννέα ώρες, τουλάχιστον άλλοι 200.000 εργάτες. Επίσης, σε πολλές περιοχές αναγνωρίστηκε η ημιαργία του Σαββάτου, ενώ αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία. Όσον αφορά την Πρωτομαγιά στη χώρα μας, η πρώτη ελληνική κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1893 από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Χρειάστηκε να περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια, ως το 1911 που γιορτάστηκε και πάλι η εργατική Πρωτομαγιά. Στο διάστημα αυτό ξέσπασαν μεγάλες απεργίες σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδας και σε πολλούς κλάδους, ενώ πολλά σωματεία και δευτεροβάθμιες οργανώσεις δημιουργήθηκαν.

Βλ.σχετικά https://www.news247.gr/ergatiki-protomagia.6107196.html

Η Πρωτομαγιά εορτάζεται επίσης και ως μέρα των λουλουδιών και της άνοιξης. Οι ανθοκομικές εκθέσεις πλημμυρίζουν με χρώματα και αρώματα! Είναι, πραγματικά, μία μεγάλη γιορτή των λουλουδιών που μας δίνει πνοή ζωής.

Είναι δικός μου, πολύ αγαπημένος μήνας ο Μάιος!! Να είναι, εύχομαι, ένας πολύ φωτεινός μήνας, με μοναδικές στιγμές για όλους μας!!!

Με το τραγούδι από το “La Casa de Papel” ήθελα να υποδεχτούμε τον Μάιο στο blog, γιατί έχει κάτι το ιδιαίτερο! Μου αρέσει ο στίχος, ο ρυθμός, αυτός ο συνδυασμός του θλιβερού με τη δύναμη της ανατροπής και της εμπιστοσύνης σε ό,τι επιφυλάσσει το μέλλον, και με εμπνέει όταν το ακούω!

Με μουσική, εγκληματολογικές σειρές και γράψιμο ξεκινά, λοιπόν, ο Μάιος και πολύ χαίρομαι γι’ αυτό!!

My Life Is Going On
Cecilia Krull

If I stay with you, if I’m choosing wrong
I don’t care at all
If I’m losing now, but I’m winning late
That’s all I want

Now we need some space ’cause I feel for you
And I wanna change
Growing up alone, it seems so short
I can’t explain

Whatever happens in the future, trust in destiny
Don’t try to make anything else, even when you feel

I don’t care at all, I am lost
I don’t care at all
Lost my time, my life is going on

I will be so strong, looking for a new version of myself
‘Cause now all I want is to be a part of my new world

Whatever happens in the future, trust in destiny
Don’t try to make anything else, even when you feel

I don’t care at all, I am lost
I don’t care at all
Why not have it all? I am alone
I don’t care at all
Lost my time, my life is going on

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά