Daily Archives: 24/02/2019

Break

Η περασμένη εβδομάδα ήταν έντονη, οι εξελίξεις πολλές στην έρευνά μας για τη γλώσσα της φυλακής και, όπως προβλέπεται, θα συνεχίσουμε με εντατικούς ρυθμούς την επόμενη εβδομάδα/τις επόμενες εβδομάδες για να είμαι ακριβής. Τα νέα μας είναι πολλά και ευτυχώς δημιουργικά, οπότε στο προσεχές διάστημα θα αναμένετε τις ανακοινώσεις για καινούργια εκπαιδευτικά προγράμματα και για άλλα φλέγοντα ζητήματα στη θεματική “Media και Έγκλημα” που ενδιαφέρουν τους φίλους του blog.

Το ΣΚ όμως είναι πάντα ένα ευχάριστο break αφιερωμένο στην οικογένεια και στους φίλους! Αν και το κρύο είναι απίστευτο και δεν αντέχεται, ανυπομονούμε πιστεύω όλοι μας για πιο ζεστές και όμορφες μέρες και ευχάριστες αποδράσεις. Είναι βέβαιο ότι με τη καλοκαιρία φτιάχνει η διάθεσή μας και όλα γύρω μας γίνονται πιο φωτεινά. Ωστόσο ακόμα και με αυτόν τον “καταθλιπτικό” καιρό, βρίσκουμε την ευκαιρία να “δραπετεύουμε” όπου θέλουμε και όπως θέλουμε, γιατί τα όνειρα και τα σχέδια δεν σταματούν ποτέ και για κανέναν λόγο!!

Καλό βράδυ σας εύχομαι και να περνάτε όμορφα!! Ελπίζω η επόμενη εβδομάδα να είναι ηλιόλουστη και να ζήσουμε, έντονα, τις στιγμές μας, γιατί..

“It is both a blessing and a curse to feel everything so very deeply”
David Jones

Συμφωνώ, αν και στη ζωή μου θέλω να κρατώ το πρώτο σκέλος, περισσότερο!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Μία άλλη εποχή….

Είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε τους σπουδαίους ανθρώπους που άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στις ζωές ή στις σκέψεις μας. Εχθές βράδυ, στην παρέα φίλων που βρισκόμουν, είχαμε μία πολύ ωραία συζήτηση για τα έντονα φοιτητικά μας χρόνια, για τις εμπειρίες και τα όνειρα που είχαμε μοιραστεί σε μία άλλη εποχή, πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Η κουβέντα πήγε και σε ένα συγκλονιστικό γεγονός που έλαβε χώρα προς τα τέλη της δεκαετίας του 90, το οποίο σημάδεψε και καθόρισε τις ζωές πολλών νέων ανθρώπων τότε. Αφορούσε το τέλος του Γ.Φ.

Ο Γιωργος Φιλιππίδης είναι ο “ήρωας ενός παραμυθιού” που δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας, αλλά η δύναμη των ιδεών του θα βρίσκεται για πάντα μέσα μας και θα αποτελεί πηγή έμπνευσής μας. “Γνώρισα” τον Γιώργο στην πιο σκοτεινή στιγμή της ζωής του. Τον Μάιο του 1997. Δύο μήνες προτού δώσει τέλος στη ζωή του, με την πιο δυνατή κραυγή. Απόφοιτος της Σχολής Αναβρύτων και φοιτητής Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, μόλις στα 20 του χρόνια επέλεξε τον απόλυτο αφανισμό του σώματός του. Στις 17 Ιουλίου του 1997 αυτοκτόνησε, επιλέγοντας τον πιο ακραίο τρόπο αυτοχειρίας που, όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί επιστήμονες, αποκαλύπτει σημαντικά στοιχεία για την ψυχοσύνθεση του ατόμου που ασκεί αυτή την ακραίας μορφής βία στο ίδιο του το σώμα.

Ο Γιώργος ήταν διανοούμενος. Ήταν ποιητής. Διέφερε από όλους μας. Μιλούσες μαζί του και ταξίδευες. Ένα φωτεινό αστέρι της γενιάς του 90, σε μια εποχή που οι φοιτητές ζούσαμε σε τρελούς ρυθμούς, με αφθονία των πάντων, σε μια επίπλαστη ευδαιμονία.

Ο Γιώργος γοήτευε. Πολεμούσε από παιδί με τις ιδέες και τα γραπτά του κείμενα για δικαιοσύνη και ισότητα, για έναν καλύτερο κόσμο. Είναι βέβαιο ότι είχε να προσφέρει πολλά στην ποίηση και στη λογοτεχνία, αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία μας. Πάλευε όμως με τους δαίμονές του. Δεν μπορούσε να ζει εγκλωβισμένος. Δεν άντεχε. Ήθελε να αφήσει την ψυχή του να πετάξει ελεύθερη.

Όταν μιλήσαμε, δύο μήνες προτού φύγει από τη ζωή, ο Γιώργος είχε αποσυρθεί από την οικογένεια και τους κολλητούς του, ζούσε απομονωμένος στο φοιτητικό του διαμέρισμα στο Παγκράτι. Με τον δικό του τρόπο μου προανήγγειλε στη συζήτησή μας το τέλος του. Δυστυχώς, δεν το κατάλαβα. Λόγω νεότητας, σε αυτό το φαινομενικά ευχάριστο και ξέγνοιαστο απόγευμα του Μαΐου, δεν μπόρεσα να αξιολογήσω τη σοβαρότητα όσων έλεγε. Νόμιζα ότι μιλούσε ποιητικά και δεν μπόρεσα να καταλάβω ότι ουσιαστικά σχεδίαζε το φρικτό του τέλος. Ήθελε να γράψει το τελευταίο κεφάλαιο της ζωής του, γιατί δεν άντεχε τον εφιάλτη που ένιωθε ότι ζούσε. Ήταν ευφυής, υπερευαίσθητος, η δύναμη του μυαλού του δεν έβρισκε διέξοδο μέσα από το στείρο εκπαιδευτικό μας σύστημα και την κοινωνική παθογένεια. Χρειαζόταν βοήθεια, την οποία δυστυχώς δεν έλαβε ποτέ. “Ούρλιαζε” και έγραφε, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να ακούσει τις κραυγές του.

Έχω να πω τόσα πολλά, κι όμως ξέρω πως δεν θα καταφέρω να πω τίποτα

Κουβαλούσα τα λόγια του, τη χροιά της φωνής του -ήρεμη κι εύθραυστη συνάμα, σαν γυαλί που θέλει να σπάσει με κρότο- μέσα μου και όλα αυτά τα χρόνια με βασάνιζε το “γιατί να μην έχω καταλάβει” ότι η συζητήση που επεδίωξε να κάνουμε για την αυτοχειρία αφορούσε το δικό του τέλος και ότι δεν μιλούσε γενικά. Γι’ αυτό ήταν λυτρωτική η συνάντηση με τη μητέρα του, 20 χρόνια μετά την αυτοχειρία του. Ήταν λυτρωτική η αγκαλιά μας, η συγκίνησή μας, όλα όσα μου είπε για τη ζωή, το έργο και το τέλος του ποιητή Γιώργου Φιλιππίδη και τελικά αυτό το κείμενο που έγραψα για τον Γ.Φ. και τη “Γαλάζια Μηχανή” του τον Νόεμβριο του 2017 στο pm με τίτλο Ο ποιητής Γιώργος Φιλιππίδης: “Αφήστε τους ήρωες και πορευτείτε με τον ήρωα που ο καθένας έχει μέσα του” http://www.postmodern.gr/o-piitis-giorgos-filippidis-afiste-tous-iroes-ke-poreftite-me-ton-iroa-pou-o-kathenas-echi-mesa-tou/

Πιστεύω ότι η ψυχή του Γιώργου είναι ελεύθερη τώρα και έρχεται στο μυαλό και στις καρδιές μας για να μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τις αξίες και τα ιδανικά μας, για εναν κόσμο καλύτερο, για κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, για την ομορφιά της ποίησης και για την κα@λα του παραμυθιού, όπως ελεγε χαρακτηριστικά!

Η Γαλάζια Μηχανή αγρυπνά και ταξιδεύει!

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά