Ένα μήνυμα ελπίδας!


Είναι από τις πιο δυνατές στιγμές της αρθρογραφίας και από τις στιγμές που συνειδητοποιείς ότι το να γράφεις είναι ανάσα ζωής, είναι η ίδια η ζωή που μπορεί να σε φέρει πιο κοντά στον Άνθρωπο.

Aποδοχή και κοινωνικοποίηση ατόμων με αναπηρίες – Υπόθεση Ασπασίας Μπόγρη το χθεσινό άρθρο στο postmodern.gr με τη συγκλονιστική κατάθεση ψυχής της μάνας -Σπυριδούλας Φατούρου- που δίνει τον δικό της αγώνα για την αποκατάσταση του παιδιού της (ένα πολύ μεγάλο και σοβαρό θέμα επίσης, ο αγώνας των φροντιστών), το οποίο δέχτηκε δύο σφαίρες στο κεφάλι από τον ίδιο του τον πατέρα το έτος 2013 http://www.postmodern.gr/apodochi-kai-koinonikopoiisi-atomon-me-anapiries-ypothesi-aspasias-mpogri/?fbclid

Ευχαριστούμε, επίσης, θερμά και το bloko.gr που πάντα στηρίζει τα κείμενα και τις δράσεις μας: http://www.bloko.gr/2018/11/a_6.html

Στο pm και στη στήλη μου “Έγκλημα και Media” με πολύ μεγάλη χαρά και ενδιαφέρον θέλω -και θα συνεχίσω- να καταγράφω τις εμπειρίες ζωής ανθρώπων που βιώνουν μια διαφορετική καθημερινότητα και γι’ αυτό, μέσα από τις δικές τους δυσκολίες αλλά και προκλήσεις με τις οποίες έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι, μας περνούν πολύ σπουδαία μηνύματα, τα οποία μας κάνουν να κατανοήσουμε καλύτερα κάποιες σοβαρές και πολυσύνθετες καταστάσεις. Ταυτόχρονα μας δίνουν το έναυσμα για να προβληματιστούμε, να σκεφτούμε και ίσως τελικά μας ωθήσουν να κάνουμε ένα μικρό βήμα προκειμένου να γνωρίσουμε και να δεχτούμε μια διαφορετική από τη δική μας καθημερινότητα.

Έχοντας μεγαλώσει σε ιατρικό περιβάλλον, από πολύ μικρή ηλικία κατανόησα τρία σημαντικά πράγματα: πρώτον, την αξία της υγείας που είναι, χωρίς αμφιβολία, το πιο πολύτιμο αγαθό μας και όλα τα άλλα για τα οποία μιζεριάζουμε στην καθημερινότητά μας πραγματικά είναι είτε ανούσια, είτε είναι στο χέρι μας να τα αλλάξουμε.

Δεύτερον, τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής που μπορεί να ξεπεράσει τα πιο ανυπέρβλητα εμπόδια και να φτάσει σε πολύ υψηλές κορυφές, τις οποίες ούτε καν είχε φανταστεί και τρίτον, την τεράστια δύναμη της αγκαλιάς στις δύσκολες στιγμές μας.

Θα μου μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό και στην ψυχή μια εικόνα που βίωνα στο νοσοκομείο όπου συχνά βρισκόμουν λόγω της δουλειάς των γονιών μου: ότι όλοι οι ασθενείς, από τους πιο νέους μέχρι τους πιο μεγάλους, στις πιο δύσκολες στιγμές τους ζητούσαν το χέρι της μητέρας μου που ως γυναίκα γιατρό την ένιωθαν πιο κοντά τους και της το κρατούσαν τόσο σφιχτά που ήταν λες και σε ένα άγγιγμα να έκλειναν όλες τις ελπίδες τους, όλες τις σκέψεις τους, τη ζωή τους ολόκληρη!

Τότε μου έγινε βίωμα ότι η ουσία της ζωής βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το άγγιγμα -σε αυτό το ουσιαστικό ενδιαφέρον- που είναι αληθινό και έχει τη δύναμη να σου δώσει κουράγιο να μην τα παρατήσεις, να σου δείξει ότι αξίζει να παλέψεις περισσότερο και να μη χάσεις τις ελπίδες σου!

Ιδίως σε τόσο νέους ανθρώπους, όπως η Ασπασία μας, η ζωή -κατά την άποψή μου-της οφείλει το χαμόγελο που της στέρησε και πάνω από όλα της το οφείλουμε εμείς ως ενεργά μέλη της κοινωνίας, γιατί αυτό που συνέβη στην Άσπα ήταν ό,τι πιο άδικο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο: ο ίδιος ο άνθρωπος που της έδωσε ζωή προσπάθησε να της την αφαιρέσει για να εκδικηθεί τη γυναίκα του -τη μητέρα της Ασπασίας- που ήταν για εκείνον τόσο σημαντική.

Η Ασπασία, 22 χρονών πλέον, ζει τον δικό της καθημερινό σκληρό αγώνα και μας χρειάζεται όλους δίπλα της!!

Θα κλείσω με ένα μικρό μήνυμα ελπίδας: το έχω ξαναγράψει, αλλά πιστεύω ότι αξίζει να το γράψω ξανά: στα 5 μου χρόνια αρρώστησα βαριά και οι γιατροί μου έδωσαν 3 μήνες ζωής, πέρασα πολύ δύσκολα με πολύ επώδυνες εξετάσεις στις οποίες έπρεπε να υποβληθώ και θυμάμαι ακόμα τον πόνο -έζησα μια πολύ τραυματική εμπειρία ζωής που με σημάδεψε για πάντα. Όμως είμαι ακόμα εδώ! Τα κατάφερα! Το αίμα μου “έφτιαξε” μόνο του και έγινα καλά μετά από ένα χρόνο που πάλεψα. Επομένως, δεν μπορώ να μην πιστεύω στα θαύματα και να μην πιστεύω ότι και άλλοι άνθρωποι που περνούν τον δικό τους Γολγοθά μπορούν να τα καταφέρουν και αυτό θα ήθελα να είναι το μήνυμα του σημερινού μου κειμένου, αλλά και το μήνυμα ζωής που θα στείλω σε όλους όσοι περνούν δύσκολα και έχουν ανάγκη από μια ζεστή κουβέντα ή μια τρυφερή αγκαλιά!!

Προσωπικά, αυτή την εικόνα θέλω να κρατήσω με την Άσπα να ονειρεύεται και εμείς να γίνουμε ένα όμορφο μέρος του ονείρου της!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εκπαιδευτικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.