Η αποδοχή σε ισότιμη βάση: ένα “μάθημα ζωής”


«Το να αποδεχτώ έναν άνθρωπο που πριν ήταν σαν και μένα φυσιολογικός και να τον αποδεχτώ τώρα που είναι διαφορετικός έγκειται στην παιδεία μου και στην ψυχή μου […] Εάν η ίδια έχει αποδεχτεί τον εαυτό της και μπορεί μετά από όλα όσα συνέβησαν να χαμογελά ξανά, δεν έχεις δικαίωμα να μην την αποδεχτείς εσύ. Και ο καθένας που βρίσκεται σε τόσο σοβαρή κατάσταση, εάν αποδεχτεί τον εαυτό του, οφείλουμε όλοι μας να τον αποδεχτούμε», υπογραμμίζει μεταξύ άλλων η μητέρα της Ασπασίας, Σπυριδούλα Φατούρου, στη συνέντευξη που μου παραχώρησε στο pm (http://www.postmodern.gr/apodochi-kai-koinonikopoiisi-atomon-me-anapiries-ypothesi-aspasias-mpogri/?) και ας δώσουν τα λόγια της το έναυσμα για κάνει ο καθένας μας ένα βήμα. Είναι “μάθημα ζωής”.

Ναι, η Ασπασία παλεύει ακόμα και για τα αυτονόητα, αλλά δεν παύει να είναι μια νεαρή γυναίκα, 22 ετών, που έχει ανάγκη τους φίλους της, τις κοινωνικές επαφές, την επικοινωνία με τον έξω κόσμο, ακριβώς όπως όλοι οι νέοι της ηλικίας της και δυστυχώς αυτά τα στοιχεία εμείς, ως κοινωνία, της τα στερούμε: από τον τρόπο που θα την κοιτάξουμε, από τον χρόνο που δεν θα της δώσουμε, από το ενδιαφέρον που αρχικά είναι υπερβολικό και σταδιακά “ξεφτίζει”.

Η Ασπασία παλεύει να φάει, να σταθεί, να αντιμετωπίσει την καθημερινότητα. Η ζωή της έχει αλλάξει δραματικά μετά την εγκληματική ενέργεια, αλλά η ψυχή της δεν έχει αλλάξει. Είναι ένας νέος άνθρωπος, έχει συναισθήματα και έχει ανάγκη, πέρα από την αγκαλιά της μητέρας της, την αγκαλιά συνομηλίκων, την αποδοχή και την κοινωνικοποίησή της.

Το να φτάσουμε στο σημείο να αποδεχόμαστε, σε ισότιμη βάση, συνανθρώπους μας με αναπηρίες και σοβαρά ζητήματα υγείας θέλει, κατά την άποψή μου, πολλή δουλειά που πρέπει να ξεκινήσει από τα σχολεία μας, από πολύ μικρές ηλικίες. Κάποτε όμως πρέπει να γίνει το σημαντικό βήμα και να κατανοήσουμε ότι η ζωή αλλάζει, οι κοινωνίες αλλάζουν και εμείς δεν μπορούμε να μένουμε στάσιμοι. Πρέπει να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας, τη σκέψη μας, να γνωρίσουμε το διαφορετικό και να ανοίξουμε την αγκαλιά μας στον συνάνθρωπό μας, γιατί μόνο μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε.

Περιμένω, πάντα, με μεγάλο ενδιαφέρον τα δικά σας μηνύματα, σχόλια, σκέψεις, επισημάνσεις στο postmodern.gr και στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Εκπαιδευτικά, Ζητήματα Κοινωνικά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.