Daily Archives: 16/08/2018

Το παραμυθένιο μου μέρος!

Εδώ είναι το δικό μου ησυχαστήριο…το παραμυθένιο μου μέρος…

Στην αγκαλιά της φύσης, ονειρεύομαι, η ψυχή μου γαληνεύει, η καρδιά μου πλημμυρίζει “εκρηκτικά” έντονα συναισθήματα και γράφω με πάθος! Λατρεύω αυτές τις πολύτιμες στιγμές όπου μπορώ να αφεθώ στη μαγεία του τοπίου και να γράψω….

Γράφοντας εδώ, μακριά από τη βοή της πόλης και τα άγχη της καθημερινότητας, η ζωή αποκτά βαθύτερο νόημα. Σαν να σε “προσκαλεί” και να σε “προκαλεί” ταυτόχρονα να ανακαλύψεις τις πιο συναρπαστικές διαδρομές της, τα μυστήρια της, τις βαθιά κρυμμένες σκέψεις, τα μυστικά της…

Θέλω να τα ανακαλύψω όλα και να καταφέρω να φτάσω στις πιο ονειρεμένες γωνιές της! Κυρίως όμως θέλω να εμπιστευτώ το δυνατό προαίσθημά μου που κάπου πολύ όμορφα και μαγικά θέλει να με οδηγήσει. Δεν γνωρίζω ακόμα το πού και το πώς, αλλά είμαι έτοιμη για τη συναρπαστική συνέχεια…

Τώρα αρχίζουν όλα!!

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Κοινωνικά

Η πρόληψη του εγκλήματος και η συμμετοχή του πολίτη στην εποχή της τεχνολογίας

Η ενδοοικογενειακή βία και η κακοποίηση ανηλίκων εξακολουθούν να αποτελούν “μάστιγα” για τις κοινωνίες, διεθνώς. Το πρόβλημα καθίσταται πολυπλοκότερο από την αδυναμία των θυμάτων να μιλήσουν ανοιχτά, να προχωρήσουν σε καταγγελία και να ζητήσουν προστασία και στήριξη. Η αδυναμία αυτή οφείλεται είτε στο νεαρό της ηλικίας τους, είτε στη γενικότερη κατάστασης στην οποία βρίσκονται (οικονομική και συναισθηματική εξάρτηση, φόβος, συναισθήματα ντροπής και ενοχής, πιέσεις από άλλα μέλη της οικογένειας να συνεχίσουν να υπομένουν τη βία κ.λπ.).

Οι δράστες εκμεταλλεύονται τα συναισθήματα φόβου και την αδυναμία των θυμάτων να αντιδράσουν και ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ακόμα και δειλοί, καταφέρνουν να αντλήσουν “δύναμη” από τον φόβο των θυμάτων τους.

Τέτοιου είδους εγκληματικούς τύπους που αντλούν “δύναμη” από τον φόβο των άλλων, έχει καταγράψει και η διεθνής έρευνα στις φυλακές, κατά την περιγραφή των κοινωνικών τύπων και ρόλων που υιοθετούνται στα καταστήματα κράτησης. Πρόκειται για τους χαρακτηριζόμενους “gorillas”, όπως τους έχει περιγράψει στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (και πολύτιμη για τους νεότερους μελετητές) έρευνά του ο Αμερικανός κοινωνιολόγος και εγκληματολόγος, Gresham Sykes.

Οι gorillas είναι οι σωματώδεις κρατούμενοι που αφαιρούν δια της βίας από τους συγκρατούμενούς τους αναγκαία είδη διαβίωσης, καταφεύγοντας στις απειλές και όχι στη χρήση της βίας, τις περισσότερες φορές. Προκαλούν τρόμο, γιατί εμφανίζονται ανά πάσα στιγμή έτοιμοι για καβγά και όχι γιατί στην πραγματικότητα είναι δυνατοί και δυναμικοί. Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, γίνεται αντιληπτό ότι οι gorillas είναι κατ’ ουσίαν δειλοί και επιχειρούν μέσα από τις απειλές και βασιζόμενοι στη σωματική τους διάπλαση να τρομοκρατήσουν τους συγκρατούμενούς τους. Επιτυγχάνουν τον στόχο τους μόνο όταν έρχονται αντιμέτωποι με τους αδύναμους και φοβιτσιάρηδες συγκρατούμενους, weakling όπως αποκαλούνται στη γλώσσα της φυλακής, οι οποίοι αποτελούν άλλωσε τα θύματά τους, γιατί φοβούνται να τα βάλουν με τους δυνατούς της φυλακής.

Πιστεύω ότι σε αρκετές περιπτώσεις το προφίλ των δραστών ενδοοικογενειακής βίας θα μπορούσε να συσχετιστεί με το αντίστοιχο των gorillas που επιχειρούν να αντλήσουν δύναμη από τον φόβο και την αδυναμία των θυμάτων τους. Το γεγονός ότι το θύμα ή τα θύματά τους υπομένουν τη βία, στην οποία τα υποβάλλουν, εξαιτίας του φόβου και της ντροπής για τον κοινωνικό στιγματισμό, τους κάνει να αισθάνονται ισχυροί και υπό αυτή την έννοια η άσκηση βίας καθίσταται ισχυρό “όπλο” στα χέρια τους για να επιτύχουν ό,τι θέλουν.

Επομένως, η βασική μας προτεραιότητα πρέπει να είναι ακριβώς αυτό: να “σπάσουμε” τον φόβο, να δείξουμε και να αποδείξουμε στα θύματα ότι εάν καταπολεμήσουν τον ίδιο τους τον φόβο, θα μπορέσουν να νικήσουν το “θηρίο” της βίας που εκτρέφεται από αυτά τα συναισθήματα. Εάν γίνει κατανοητό αυτό από τους παθόντες και τις παθούσες, θα έχουμε αναμφισβήτητα κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα μπροστά.

Ταυτόχρονα είναι επιτακτική ανάγκη να ληφθεί υπ’ όψιν από τους ειδικούς επιστήμονες που σχεδιάζουν την αντεγκληματική πολιτική ότι σε πολλές περιπτώσεις τα θύματα αδυνατούν να μιλήσουν και να καταγγείλουν αυτό που τους συμβαίνει. Αυτό, στην πράξη, σημαίνει πώς η “σκοτεινή” εγκληματικότητα θα συνεχίσει να αυξάνεται και να εκτίθενται σε πολύ σοβαρούς κινδύνους για τη σωματική τους ακεραιότητα, την ψυχική τους υγεία και την ίδια τους τη ζωή, τα χαρακτηριζόμενα “ευάλωτα” θύματα, όπως ανήλικοι, γυναίκες, ηλικιώμενοι και άτομα με αναπηρίες, εάν δεν ληφθούν πολύ στγκεκριμένες δράσεις και δεν εμπλακεί ενεργά ο πολίτης Βλ.ενδεικτικά το άρθρο μου στο bloko.gr http://www.bloko.gr/2018/06/blog-post_42.html

Αυτό που προτείνω είναι: πρώτον, να ενισχυθεί ο συμβουλευτικός ρόλος των σχολείων και να ξεκινήσει, σε σταθερή και μόνιμη βάση, συνεργασία των σχολείων με επιστημονικούς φορείς που μπορούν να προσφέρουν ψυχολογικές και ψυχιατρικές υπηρεσίες, προκειμένου να καλύψουν τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες του μαθητικού πληθυσμού και να υπάρχει έγκαιρη παρέμβαση, όπου χρειάζεται.

Δεύτερον, να ενισχυθεί ο ρόλος της τοπικής κοινωνίας με συμμετοχή και εμπλοκή του πολίτη. Να οργανωθούν εκστρατείες ενημέρωσης και να προβάλλονται σε σταθερή βάση (καθημερινά θα πρότεινα) διαφημιστικά μηνύματα που θα ενημερώνουν για τους φορείς, τις υπηρεσίες και τις τηλεφωνικές γραμμές στήριξης των θυμάτων.

Τρίτον, συμβολή των κοινωνικών δικτύων/social media στη διάδοση κοινωνικών μηνυμάτων κατά της βίας, ώστε να ευαισθητοποιηθεί ακόμα περισσότερο ο πολίτης.

Τέταρτον, κρίνω αναγκαίο να αυξηθούν οι δημόσιες συζητήσεις, οι επιστημονικές εκδηλώσεις σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, οι οποίες θα είναι ανοιχτές στο κοινό, ώστε οι συνάνθρωποί μας που χρειάζονται καθοδήγηση και στήριξη να κατανοήσουν ότι δεν είναι μόνοι τους, ότι ενδιαφερόμαστε έμπρακτα και ότι υπάρχουν εξειδικευμενές υπηρεσίες και φορείς που με απόλυτη εχεμύθεια θα τους παρέχουν ασφάλεια και θα τους κατευθύνουν.

Συνοψίζοντας, θεωρώ αδιανόητο στη σύγχρονη εποχή της τεχνολογίας να μην αξιοποιηθούν στο έπακρο όλα τα τεχνολογικά μέσα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προκειμένου να αναπτυχθεί ένα αποτελεσματικό “δίχτυ” ενημέρωσης, συμμετοχής αλλά και προστασίας του πολίτη!! Οι αρμόδιοι φορείς πρέπει να συνδυάσουν τα μέσα που διαθέτει η τεχνολογία για να περάσουν πολύ σημαντικά μηνύματα σε ευρύτατα τμήματα του πληθυσμού και να κινητοποιήσουν τον κάθε πολίτη. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα αυτό δεν έχει συμβεί, παρά μόνο επιλεκτικά, αποσπασματικά, συνήθως μετά την αποκάλυψη ενός ειδεχθούς εγκλήματος. Αυτό όμως σίγουρα δεν φτάνει!!

Μέσα από τη στήλη μου “Έγκλημα και Media” στο postmodern.gr επιχειρώ όσο συχνά μπορώ να περάσω σε ένα ευρύ κοινό τα ηχηρά μηνύματα “Σπάμε τον φόβο”, “Σπάμε τη σιωπή” και στο mail μου: kardaraa@gmail.com είμαι πάντα στη διάθεσή σας για να αναδείξουμε πτυχές του θέματος που πιστεύετε ότι θα βοηθήσουν εσάς ή/και άλλους συνανθρώπους μας που υπομένουν ακόμα τη βία. Όλοι μαζί -ενημερωμένοι και ενεργοί πολίτες- έχοντας κοινό στόχο, μπορούμε σίγουρα να πετύχουμε πιο σημαντικά πράγματα, όσον αφορά την πρόληψη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του φαινομένου.

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας, Ζητήματα Κοινωνικά

Μπορεί το έγκλημα να προληφθεί;

Μπορεί το έγκλημα να προληφθεί; Ένα φλέγον ερώτημα που έχει απασχολήσει εκτενώς την επιστημονική κοινότητα. Ο ρόλος της πρόληψης, στο πλαίσιο της αντεγκληματικής πολιτικής, είναι καθοριστικός και μια πολύ καλα σχεδιασμένη προληπτική πολιτική μπορεί να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην καταπολέμηση του εγκλήματος.

Το έγκλημα δεν θα εξαλειφθεί, γιατί όπως έχουμε επισημάνει σε παλαιότερο άρθρο είναι συνυφασμένο με τις ανθρώπινες κοινωνίες. Ωστόσο, άποψή μου είναι ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί πολύ πιο αποτελεσματικά έαν οι ειδικοί επιστήμονες σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς, οργανώσουν συγκεκριμένες δράσεις πρόληψης μορφών εγκληματικότητας, δίνοντας έμφαση στο φαινόμενο της νεανικής παρσβατικότητας, στην ενδοοικογενειακή βία και στην κακοποίηση ανηλίκων. Πρόκειται για μορφές εγκληματικότητας που αφορούν νευραλγικούς τομείς και ευαίσθητες εκφανσεις της ζωής μας, καθώς σχετίζονται με τον θεσμό της οικογένειας και την ανηλικότητα.

Ταυτόχρονα πρόκειται για μορφές εγκληματικότητας που μπορούν να τεθούν στο επίκεντρο της προληπτικής εγκληματικότητας, με την ενίσχυση του συμβουλευτικού ρόλου της εκπαιδευτικής κοινότητας και των ψυχολογικών-ψυχιατρικών υπηρεσιών που πρέπει να συνεργάζονται με όλα τα σχολεία, σε σταθερή και μόνιμη βάση ώστε να καλύπτονται οι διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες της μαθητικής κοινότητας. Εξίσου αναγκαία η ενίσχυση του ρόλου της τοπικής κοινότητας και της στήριξης που μπορεί να παρέχει σε οικογένειες και σε ανηλίκους εκτεθειμένους σε κινδύνους.

Η επικοινωνία είναι ένα ακόμα ζήτημα που οφείλει να μας απασχολήσει. Η πρόταση που έχω καταθέσει, μέσω της αρθρογραφίας μου, είναι να εντείνουν τα ΜΜΕ τις εκστρατείες ενημέρωσης. Θεωρώ ότι είναι σκόπιμο να γίνεται σε καθημερινή βάση ενημέρωση, μέσα από διαφημιστικά -κοινωνικού περιεχομένου- μηνύματα, όπου θα αναφέρονται φορείς και γραμμές επικοινωνίας στις οποίες οι πολίτες μπορούν να απευθύνονται.

Αναμφίβολα, το ευρύ κοινό πρέπει να γνωρίζει και να κατανοήσει ότι το έγκλημα δεν περιορίζεται στην ανθρωποκτονία που είναι ασφαλώς η ακραία εκδήλωση βίας καθώς αφορά την αφαίρεση του πιο πολύτιμου αγαθού -της ίδιας της ζωής- αλλά υπάρχουν πολύ σοβαρές μορφές εγκληματικότητας, πολυσύνθετες και πολυδιάστατες, με μακροχρόνιες συνέπειες για τις κοινωνίες διεθνώς, όπως τα οικονομικά εγκλήματα και τα εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος.

Ωστόσο, λόγω του γεγονότος ότι οι παραπάνω μορφές εγκληματικότητας απαιτούν μια διεθνική συνεργασία και προσέγιση, κρίνω εξαιρετικα σημαντικό να αναδειχθεί σε πρώτη φάση ο καθοριστικός ρόλος της πρόληψης και ταυτόχρονα της εμπλοκής του πολίτη, μέσω ενημέρωσης από τους αρμόδιους φορείς, ευαισθητοποίησης και ενεργής συμμετοχής, κυρίως ως προς την πρόληψη των μορφών εγκληματικότητας που αφορούν την οικογένεια και την ανηλικότητα.

Τέλος μια πολύ σημαντική διάσταση του θέματος, στην οποία είναι αναγκαίο να δώσουμε έμφαση, σχετίζεται με τα άτομα που αδυνατούν, λόγω ηλικίας ή γενικότερης καταστασης στην οποία βρίσκονται, να αντιδράσουν στη βία που δέχονται. Σε αυτούς τους ανθρώπους, πρωτίστως, είναι επιτακτική ανάγκη να δοθεί η δυνατότητα να μιλήσουν και εμείς να ακούσουμε τη φωνή τους προσεκτικα, ώστε να τους παρέχουμε έγκαιρα την προστασία που χρειάζονται. Στο σημείο αυτό ο ρόλος των ΜΜΕ και του ενεργού πολίτη είναι ασφαλώς καταλυτικής σημασίας.

Περιμένω τις δικές σας σκέψεις στο mail μου: kardaraa@gmail.com

Leave a comment

Filed under Ζητήματα Εγκληματολογίας